beats by dre cheap

DVIJE DECENIJE VRIJAĐANjA SJEVERINSKIH ŽRTAVA

Obeležena još jedna godišnjica zločina u Sjeverinu

Dve decenije vređanja sjeverinskih žrtava

 
Photo: FHP

I ove godine su samo izgovorene velike reči, odbija se pravo na obeštećenje žrtvama, a svi počinioci nisu odgovarali za zločin * Fond za humanitarno pravo: Protivno Ustavu, zakonima i međunarodnim konvencijama kojima se štite ljudska prava odbijeni zahtevi porodica ubijenih Bošnjaka “zbog kriterijuma koji se nisu primenjivali prema žrtvama srpske nacionalnosti” * Žene u crnom: “Sudovi su prikrili odgovornost države, iako je ona utvrđena tokom suđenja”

Odavanjem pošte i molitvama u ponedeljak je u Mioču obeleženo 20 godina od otmice i ubistva 16 muslimanskih civila iz Sjeverina.

Oteti i ubijeni Bošnjaci su 22. oktobra 1992. iz Sjeverina krenuli svakodnevnim poslom u Priboj, autobusom preko teritorije Bosne i Hercegovine. Pripadnici srpske paravojne formacije Osvetnici, kojom je komandovao Milan Lukić, zaustavili su autobus tokom prelaska preko teritorije Republike Srpske u mestu Mioče i nakon legitimisanja izveli 15 muškaraca i jednu ženu. Kamionom su ih odvezli u Višegrad u motel "Vilina vlas" gde su ih brutalno psihički i fizički zlostavljali, a potom ih odveli na obalu Drine i streljali. Ubijeni su: Mehmed Šebo, Zafer Hadžich, Medo Hadžich, Medredin Hodžić, Ramiz Begović, Derviš Softić, Midhad Softić, Mujo Alihodžić, Alija Mandal, Sead Pecikoza, Mustafa Bajramović, Hajrudin Sajtarević, Esad Džahić, Ramahudin Đatović, Ediz Gibović i jedina žena među njima Mevlida Koldžić, svi iz Sjeverina. Dan pred otmicu nepoznata lica prisilno su odvela Sabahudina Ćatovića ispred njegove kuće u Sjeverinu. Od tada mu se gubi svaki trag.

Predsednik opštine Priboj Lazar Rvović najavio je na jučerašnjoj komemoraciji u pribojskom Domu kulture izgradnju spomen - obeležja ubijenim građanima pribojske opšine. "Ono što nam je svima potrebno jeste istina, jer nas samo istina može sve osloboditi. Teško je kada se živi u nepravdi i stalnoj borbi za istinu”, rekao je Rvović.

I ove godine su, dakle, samo izgovorene velike reči, odbija se pravo na obeštećenje žrtvama, a svi počinioci nisu odgovarali za zločin. Kako je podsetio Fond za humanitarno pravo, “Opštinska uprava u Priboju odbila je kao neosnovane zahteve tri porodice otetih Sjeverinaca da im se zvanično prizna status porodica civilnih žrtava rata u Srbiji”.

“Fond za humanitarno pravo, koji je u ime porodica otetih Sjeverinaca pokrenuo postupke, uložio je 17.10.2012. godine žalbu Ministarstvu rada, zapošljavanja i socijalne politike protiv navedenih rešenja jer su protivna Ustavu, zakonima i međunarodnim konvencijama kojima se štite ljudska prava, ukazujući da su zahtevi porodica žrtava ratnog zločina iz Sjeverina odbijeni zbog kriterijuma koji se nisu primenjivali prema žrtvama srpske nacionalnosti. FHP je uputio pritužbe protiv Opštinske uprave u Priboju i zaštitniku građana Saši Jankoviću”, saopštio je Fond.

Ova organizacija pokrenula je postupke u ime Rasima Pecikoze (oca nestalog Seada Pecikoze), Dževada Koldžića (sina nestale Mevlide Koldžić), Ramiza i Safije Ćatović (roditelja nestalih Ramahudina i Sabahudina Ćatovića) i Azre Bihorac i Ramize Oparnice (sestara nestalih Ramahudina i Sabahudina Ćatovića). Zahtevi su zasnovani na Zakonu o pravima civilnih invalida rata (u daljem tekstu: Zakon), kojim se propisuje da se civilnom žrtvom rata smatra osoba koja je poginula od strane neprijatelja za vreme rata, izvođenja ratnih operacija, od zaostalog ratnog materijala ili neprijateljskih diverzantskih, odnosno terorističkih akcija. Prema istom zakonu, porodice civilnih žrtava rata imaju, između ostalog, pravo na mesečnu penziju, ističe se u saopštenju FHP.

“U obrazloženju rešenjâ kojima se odbijaju zahtevi porodica otetih Sjeverinaca, navodi se da je nesporno da su Sead Pecikoza, Mevlida Kodlžić i Ramahudin Ćatović ubijeni, ali da je Zakon o pravima civilnih invalida rata „republički zakon“ i da se on primenjuje samo na slučajeve koji su „nastali na teritoriji Republike Srbije, što ovde nije slučaj“. U rešenju kojim se odbija zahtev porodice Ćatović za priznavanje statusa porodice civilne žrtve rata zbog prisilnog nestanka njihovog drugog sina Sabahudina, navodi se da se civilnom žrtvom rata smatra samo lice koje je poginulo ili umrlo i da se to utvrđuje 'samo na osnovu pismenih dokaza iz vremena kada je lice nastradalo'. FHP ukazuje da Zakon nigde ne navodi uslov da se kritični događaj desio na teritoriji Republike Srbije. To potvrđuje i praksa upravnih organa širom Srbije. Naime, FHP je na osnovu Zakona o pristupu informacijama od javnog značaja došao do podataka o više slučajeva u kojima su nadležni organi, na osnovu Zakona, priznavali status civilnih žrtava i invalida rata osobama koje su tokom oružanih sukoba stradale na teritoriji Bosne i Hercegovine i Hrvatske kao državljani tih republika. U svim slučajevima za koje je FHP dobio potpune podatke, radi se o žrtvama srpske nacionalnosti.Odluka o nepriznavanju statusa civilne žrtve rata Sabahudinu Ćatoviću, jer se radi o prisilno nestaloj osobi, posebno je uznemirujuća i uvredljiva za sve porodice nestalih osoba. Naime, iako je uz zahtev podneta optužnica Okružnog javnog tužilaštva u Beogradu, izvodi iz Liste nestalih osoba Međunarodnog komiteta Crvenog krsta i Međunarodne komisije za nestale osobe, u rešenju se navodi da ti dokazi nisu adekvatni. Rešenjem je prekršena i Konvencija o zaštiti svih lica od prisilnih nestanaka, koju je Srbija ratifikovala 2011. godine, a u kojoj je izričito predviđena obaveza države da porodicama nestalih osoba obezbedi socijalnu zaštitu i materijalnu podršku”, konstatuje Fond za humanitarno pravo.

Žene u crnom ističu u saopštenju povodom godišnjice zločina da ni prvostepeni ni Vrhovni sud nisu prihvatili da su osuđeni pripadali vojsci Republike Srpske, koju je finansirala, organizovala i podržavala tadašnja Vojska Jugoslavije.

“Sudovi su prikrili odgovornost države, iako je ona utvrđena tokom suđenja. U ime ubijenih Sjeverinaca i njihovih porodica, u ime pravde, u ime dostojanstva žrtava, tražimo od Srbije da uhapsi počinioce, njihove naredbodavce i komandante, kako građani/ke Srbije ne bi bili/e zatočenici/e ni sjeverinskog, ni bilo kog drugog zločina”, naglašava se u saopštenju Žena u crnom.

Za ovaj zločin Okružni sud u Beogradu je u julu 2005. osudio na po 20 godina zatvora Milana Lukića, Olivera Krsmanovića i Dragutina Dragićevića, a Đorđa Ševića na 15 godina
zatvora. Lukić je početkom avgusta 2005. uhapšen u Argentini i izručen Haškom tribunalu gde je 2009. osuđen na doživotnu kaznu zatvora. Krsmanović je uhapšen prošle godine i Tužilaštvo BiH protiv njega vodi istragu za ratni zločin nad pripadnicima bošnjačke nacionalnosti na području Višegrada.

 

Jedinstvena Bosna i Hercegovina
http://haler.blogger.ba
22/10/2012 23:49