Jedinstvena Bosna i Hercegovina

Dobrodošli na moj blog

23.07.2016.

SRĐAN ŠUŠNICA: IME I PREZIME BH. GENOCIDA JE REPUBLIKA SRPSKA

Srđan Šušnica : Ime i prezime bh. genocida je Republika Srpska


Juli 12. 2016.

 

susnica-srdjan

Politički režimi u bh. entitetu Republika Srpska su 2004. i 2005. godine bili najbliži priznanju činjenica i političke odgovornosti za genocid i etničko istrebljenje nesrba, time i početku iskrenog suočavanja, katarze i pomirenja. No, to su sada davno prošla vremena.Režim Milorada Dodika u zadnjih deset godina izgrađuje apsolutnu i koruptivnu vlast upravo na negiranju genocida , ali i na učvršćivanju svih političkih stečevina genocida u ovom dijelu Bsne i Hercegovine, od etno-ekskluzivnog jezika, do etno-ekskluzivnih granica entiteta.

Piše : Srđan Šušnica (Aljazeera)

Dodik i dio političke i nacionalno ostrašćene i rusofilske elite u Banjoj Luci i Beogradu upravo na temelju uspješnog genocida i etničkog istrebljenja nesrba sa ovih prostora učvršćuje režim i poziciju RS-a kao paradržavne tvorevine, takozvane najmlađe srpske države i jedne od rijetkih uspješnica beogradske etno-imperijalne spoljne politike.

Dodikov režim tako, nesmetano i pred širom zatvorenim očima međunarodnih predstavnika, širi granice i razmjere etno-vjerske mržnje i podjele, kako u poslaničkim, tako i u školskim klupama. Promoviše se socijalna amnezija i kulturocid prema svemu što nosi bosanskohercegovački, muslimanski ili katolički narativ i ima neki multikonfesionalni, interetnički štih – od jezika, preko spomenika i naziva ulica i škola, do arhitekture. Istovremeno se izgrađuje vještački republiko-srpski i pansrpski identitet na temelju vulgarne zloupotrebe Jasenovca i Jadovnog, mahnite viktimizacije Srba i popularnih pansrpskih nacionalističkih mitova.

Za šteku cigara

Na mitomanske predstave, kakva je Andrićgrad ili spomenik Stefanu Nemanji, ili domoljubne manifestacije troše se milioni novca osiromašenog i zaluđenog naroda. Profitira manjina, a sitna buranija će se zadovoljiti i pokojom besplatnom štekom cigara, da imaju šta da puše, baš kao i 1992. godine.

Ni trenutna vlast u Srbiji nije odmakla daleko od Dodikovih melodija. Tamo se još njeguje odnos prema genocidu kakav je postavio Vojislav Koštunica svojevremeno, a nesretni Boris Tadić nespretno pokušao relativizirati i učiniti pitkijim političkim prilikama u Srbiji. To je politika apsolutne negacije genocida i politika očuvanja RS-a i drugog političkog naslijeđa genocida i etničkog istrebljenja nesrba.

U Srbiji trenutno nije prisutna politika suočavanja i priznavanja političke odgovornosti za rat, zločine i genocid u Bosni i Hercegovini i Hrvatskoj, već upravo suprotno: vlada amnezija i ignorisanje uloge države Srbije i njenih medija, vojnih i bezbjednosno-obavještajnih snaga u planiranju i provođenju zločina genocida i etničkog istrebljenja i uloga u paljenju međuetničke mržnje i sukoba i u Hrvatskoj, i u Bosni i Hercegovini. Odbija se priznati da su vojno-bezbjednosne snage i gotovo svi društveno-politički kapaciteti jedne republike korišteni u agresiji na građane drugih republika.

Građani u RS-u su potpuno pod indoktrinacijom režimskih mitova i medija i nisu u stanju odvojiti sebe kao građane ili, pak, sebe kao narod od jednog zločinačkog političkog poduhvata kakav je RS. Velika većina ponavlja matricu koju zastupa režim, negira genocid i svaki vid odgovornosti. Oni koji ne negiraju genocid pokušavaju da relativiziraju njegove političke posljedice. Mnogi će priznati da se genocid, ili “veliki zločin”, desio, ali će se suprostaviti tvrdnji da je RS genocidna tvorevina, i relativiziraće tu poziciju Dejtonskim sporazumom, ili ulogom nacionalističkih politika Muslimana i Hrvata, ili pak Jasenovcom, Jadovnom i sličnim mantrama.

Kriminalci, profiteri, zločinci

To je prilično kontradiktorna i politički šizofrena pozicija i rezultat je upravo nesposobnosti da se Srbi kao narod identitetski i sudbinski odvoje od RS-a, da skinu sa sebe anatemu zločina i anatemu zločinačke RS. No u tom se krije i nesposobnosti bosanskih Srba da razumiju kako ih je Beograd prevario, uhvatio ih na jugoslavenski sentiment, pa ga zamijenio kosovskim mitovima, falsifikovanim panpravoslavljem, pansrpstvom i rusofilstvom, te uvukao u sukob sa svojim komšijama. Srbi još uvijek nemogu skontati, ili ne žele javno reći, da je RS nastala kao plod kriminalaca, profitera, zločinaca i njihovih interesa, a ne kao želja naroda.

Republika Srpska nikada nije služila narodu, već bulumentama srpskih kriminalaca, neofašista i pljačkaša. Pošten svijest je trunuo po rovovima, a njihova djeca sada trunu po kafanama i biroima za zapošljavanje. Nije Srbe u početku niko pitao da li žele formiranje etničkih očišćenih i ekskluzivno srpskih teritorija u Bosni i Hercegovini, da li žele RS. Sve se radilo u tajnosti, kriminalnim i udbaškim mehanizmima, proklamacijama, oduzimanjima oružja od nesrba, naoružavanjem Srpske demokratske stranke i rezervnih vojnih stajrešina, osnivanjem srpskih autonomnih oblasti po hotelima, organizovana ubistva Srba i optuživanja Muslimana i Hrvata za ta ubistva, medijske laži i huškanja, širenje straha.

Sve u Bosni je početkom rata imalo ukus i potpis beogradskih vojno-obavještajnih ili udbaških monstruma. To je 1991-92. poslužilo uvođenju što većeg broja Srba u ratnu psihozu i rat sa komšijama. Samo treba da padne prva krv, kasnije je sa narodom, tom bezličnom svjetinom, lakše. Danas slične laži i magle o ugroženosti, o vjekovnom neprijateljstvu, o Bosni kao “srpskoj zemlji”, o “Turcima” i “poturicama” i teorije zavjera služe za održavanje postgenocidnog statusa kvo.

Narod, koji već 26 godina trpi jednu te istu medijsku i informativnu obmanu, iz iste beogradske udbaške kuhinje, nikada neće shvatiti da ovdje neće biti mira i stabilnosti dok većina bosanskih Srba ne prođe kroz katarzu, odrekne se zločina i RS-a i dok ne zatraži političku odgovornost države Srbije i političke elite za rat i zločine koje su činili u ime “srpstva”.

Ni katarze, ni pomirenja

Genocid ima svoje političko ime i prezime, a to je “Republika Srpska”. U tom imenu i prezimenu je sadržana sva suština, ciljevi i uzroci agresije i rata u Bosni i Hercegovini. Tu su sadržani i granica, i politički motivi genocida. Dok to ne shvati većina građana i dobar dio političke elite ovdje i u Srbiji, neće biti katarze, niti pomirenja. Tu ne mogu pomoći ni presude iz Haga, niti prazne geste političkog vrha Srbije. Presude Haškog tribunala su nedvosmislene i korisne u utvrđivanju činjenica.

No, paradoks je u tome što haške presude, dok dokazuju genocidnu namjeru, dok dokazuju zločine čiji jedini strateški cilj je bilo stvaranje RS-a, istovremeno dolaze u prostor Bosni i Hercegovini u kojem su još uvijek politički živi i motivi i posljedice genocida i zločina kojima Hag pokušava presuditi. Osuđeni ratni zločinci se vraćaju u politički ambijent kojeg su upravo oni stvarali zločinima genocida i istrebljenja i koji ničim nije okrnjen. Svi ciljevi ratnih zločinaca su tu, pred našim očima. Radovan Karadžić i Slobodan Milošević su postigli sve što su htjeli, u deset deka.

I, šta ćemo sad? To je nonsens neviđenih razmjera. To je patnja i morbidno mučenje kojem nikada ni jedan narod u Evropi, osim bosanskohercegovačkog, nije bio izložen do sada. Pa, Srbi, imate li vi dušu? Pa, Evropo, imaš li ti dušu?

Da li se može kriviti Dejton? I da, i ne. Dejton je jedan diplomatski mirovni sporazum, koji je zaključen da bi se zaustavio rat, a ne legitimisali zločini i teritorijalne posljedice genocida. No, Ustav koji je ugrađen u Dejton dao je impresiju srpskoj eliti da su zločini i ciljevi rata zaleđeni i legitimizirani. A nije obavezao međunarodne faktore na intervencije u Dejton, sukladno presudama Haškog tribunala.

U tom smislu, srpski političari selektivno primjenjuju i tumače Dejton, ali nikada to neće činiti u pravcu priznanja odgovornosti za zločine, ili demontaže RS-a i drugih posljedica genocida, ili u pravcu rekonstrukcije bh. društva i kuturnog naslijeđa, interetničkog života i bosanskog melting pota. Oni Dejton primjenjuju isključivo i samo za legitimizaciju zločina, negaciju genocida i državnosti Bosne i Hercegovine, za hiperprodukciju kosovskog političkog mita, hiperviktimizaciju Srba i kreaciju republiko-srpskog i pansrpskog nacionalnog identiteta i panslavenskog (čitaj rusofilskog) sentimenta.

I legitimni vojni cilj

Jednostavno, vlasti u RS-u i Srbiji nisu iskoristili puni kapacitet Dejtona da isprave posljedice nepravednog i zločinačkog rata, kojeg su poveli i dugo diktirali kao vojno, diplomatski, obavještajno i medijski najmoćnija republika i ideološka mašina u regiji. Tu su brojevi i faktografija neupitni. Umjesto toga, vlasti u RS-u i Srbiji zloupotrebljavaju Dejton za multipliciranje i ponavljanje nepravde te za učvršćivanje svih posljedica genocidnog homogeniziranja Srba na jednoj očišćenoj teritoriji.

A ključ je u ozbiljnoj reformi Dejtonskog sporazuma i Ustava. Kako će se do nje doći više nije pitanje, no do reforme se mora doći. Dokle god se srpska politička elita ne privoli na priznavanje odgovornosti za rat i na reformu Dejtonskog sporazuma i promjenu entitetskog uređenja Bosne i Hercegovine, RS ce ostati kao remetilački faktor, faktor nestabilnosti cijele regije, ali i kao legitimni vojni cilj. Bojim se da smo sada vrlo daleko od razgovora i da je elita u RS-u, a dobrim dijelom i u Srbiji, uvozom ruske politike, investicija i sentimenta, a izvozom opljačkanog novca u Rusiju, geopolitizirala poziciju RS-a, a Srbe je još dublje vezala za sudbinu RS-a, koja neće biti baš sjajna, kako to sada misli njen vođa Dodik.

Jednog dana bosanski Srbi će se ovdje probuditi bez Dodika i njegovih falangi i pitaće se šta se ovdje dešava i zašto baš njima, a neće shvatiti da su 25 godina živjeli laž i nacionalističku bajku na masovnim grobnicama i da RS nije njihov narodni interes, već tamnica srpskog naroda, koju su osnovali lopovi i koja još uvijek služi isključivo lopovima. A običan svijet, velika većina bosanskih Srba, sve ono što ima sada imala bi i u Bosni bez rata. I više. Imala bi svoje najmilije, očeve, braću koje su im ludi generali, političari i zločinci ukrali pred očima i poslali u smrt – u smrt za jedno veliko ništa.

(Srđan Šušnica, diplomirani pravnik i magistar kulturnih studija, rođen je u Banjoj Luci, gdje trenutno živi i radi. Publicističkim i društveno angažiranim radom se bavi od 2011. godine u bh. i regionalnim naučnim i stručnim časopisima i medijima.)

///////////////////////////////
////////////////////////

Intervjui

Iz arhiva: Alija Izetbegović – „Mi nismo Turci”

Miro Lazović : Referendumska odluka NSRS je politika kontinuiteta u pokušaju rušenja BiH !

Dr. Esad Bajtal: Politička Srbija ostaje ukopana u svom reakcionarnom i epohalno



///////////////////////

Kolumne

Gordana Katana : Za sve su krivi Bošnjaci

Ahmed Burić : Kijametski dan

Gojko Berić : Ay, Carmela

Biljana Srbljanović : Lov na sve nas

Srđan Šušnica : Ime i prezime bh. genocida je Republika Srpska



///////////////////////////

ŽUSTRE REAKCIJE SRBA NA REHABILITACIJU STEPINCA: 'To je pokušaj rehabilitacije ustaške NDH'! - 3

ŽUSTRE REAKCIJE SRBA NA REHABILITACIJU STEPINCA: 'To je ...

///////////////////////////////

VANREDNO OBRAĆANJE KANCELARKE NACIJI: 'Vjerum našim sigurnosnim agencijama'

VANREDNO OBRAĆANJE KANCELARKE NACIJI: "Vjerum našim sigurnosnim agencijama


/////////////////////////////////////////////
//////////////////

ŠOKANTNI VIDEO U KARADŽIĆEVOM STANU: Kasete pedofilskog sadržaja frapirale inspektore

ŠOKANTNI VIDEO U KARADŽIĆEVOM STANU: Kasete pedofilskog ...


//////////////////////

UHAPŠEN BALKANSKI KRALJ KOKAINA: Zoran Jakšić  je vođa mafijaške grupe 'Amerika' (VIDEO)

UHAPŠEN BALKANSKI KRALJ KOKAINA: Zoran Jakšić je vođa ...


/////////////////////////
//////////////////////////

Kaine321

Hillary Clinton se odlučila : Senator Tim Kaine je njen potpredsjednički kandidat !

Nakon Donalda Trumpa koji je prije par dana odabrao guvernera Indijane Mikea Pencea svojim potpredsjedničkim kandidatom, to je  u  petak uradila i   Hillary Clinton.  Tri dana prije početka Nacionalne


/////////////////////////////
23.07.2016.

TOMISLAV MARKOVIĆ: NISMO SE MIRILI SA ZLOČINIMA

Tomislav Marković

Nismo se mirili sa zločinima



Nismo se mirili sa zločinima
Perjanice slobode, tolerancije, dijaloga i ljudskih prava duboko u duši nose dragog Kobu
Photo: Edi Matić

//////////////////////////////

Nismo se diferencirali od Druge Srbije, jer je Druga Srbija, po definiciji koju je dao Radomir Konstantinović, ona Srbija koja se ne miri sa zločinom. E-novine su objavile na hiljade tekstova i gomilu feljtona o zločinima koje su počinile srpske snage, o genocidu u Srebrenici, o Prijedoru, Omarskoj, Keratermu, Trnopolju, o opsadi Sarajeva, o Vukovaru i Ovčari, o pokoljima i proterivanju na Kosovu, o granatiranju Dubrovnika, o logorima u Srbiji, o suočavanju sa prošlošću, o stanju poricanja itd itd. Takođe, objavili smo hiljade tekstova u kojima se demontira ideologija srpskog nacionalizma koja je dovela do rata. Ne može Druga Srbija da bude, na primer, današnji predsednik Nezavisnog udruženja novinara Srbije Vukašin Obradović koji je karijeru započeo u ratnohuškačkoj „Politici Ekspres“ gde se potpisivao inicijalima V.O.

Nakon dužeg perioda agonije, ugušen sudskim presudama, danas će biti ugašen portal E-novine. E-novine su bile portal koji je sustavno, iz dana u dan, pratio djelatnost nacionalističkih persona, žestoko komentarišući njihove fraze, ali i godinama objavljivao svjedočenja i feljtone o zločinima na prostoru bivše Jugoslavije, o suočavanju sa prošlošću i stanju poricanja. Također, E-novine su bile poznate i kao mjesto gdje su se objavljivali brojni književni prilozi, od književne kritike preko eseja do poezije i proze. Tomislav Marković, zamjenik glavnog urednika Petra Lukovića, u razgovoru za Oslobođenje objašnjava kako je došlo do gašenja portala, prirodu kritičkog koncepta koji je provocirao institucije, ali govori i o planovima za budućnost.

*Čini se da je, nakon duge agonije, sad doista došao kraj E-novinama. Šta mislite da je ovog puta bilo presudno, da se zaista portal ugasi, nakon dugog balansiranja na rubu ponora?

Dotukli su nas. Izdržali smo koliko smo mogli, verovatno i malo više od toga, ali sada je kraj. Ubili su nas sudskim terorom, drakonskim presudama, blokadom računa, finansijskim iscrpljivanjem, zatukli su nas na mrtvo. Nekoliko puta su nas spasli verni čitaoci i donatori, ali sad ni to više ne može da nam pomogne. Pritom, nismo osuđivani zbog kleveta ili iznošenja netačnih informacija, već isključivo zbog vrednosnih sudova koji su, navodno, u tužiteljima izazivali tešku duševnu bol, kao i zbog objavljivanja fotografija bez dozvole. Prvo, vrednosni sudovi spadaju u elementarne oblike slobode govora, bez iznošenja vrednosnih sudova nema slobodnog novinarstva. Svako ima pravo da misli da je neka javna ličnost glupa, licemerna, rasista ili fašista, pogotovo ako za to ima valjane argumente. Drugo, nikad nismo tvrdili da fotografija ne treba da se plati, samo to da ne može da vredi 2.000 evra. Po toj logici, svaki moj ili vaš tekst koji neko prenese, trebalo bi da na sudu naplatimo bar 100.000 evra (srazmerno trudu i radu koji je u to uložen). Ministar pravosuđa Nikola Selaković pokazao se kao dostojan naslednik Snežane Malović, a sudstvo je postalo efikasno sredstvo u borbi protiv slobode govora i mišljenja.

Vrednosni sudovi spadaju u elementarne oblike slobode govora
Photo: Dragan Kujundžić

REMETILAČKI FAKTOR KOJI UZBURKAVA ŽABOKREČINU

Dovoljno je pogledati tekstove koje je Luković pisao o suđenjima, da se stekne jeziv uvid u jednu zastrašujuću mašineriju koja zaista deluje kafkijanski. Nikom od duševno obolelih tužitelja nije palo na pamet, na primer, da polemiše sa tekstovima sa kojima se ne slažu, niti da pokuša da se argumentima i jezičkim umećem  izbori za svoju istinu. To nije čudno, jer se ovde ne zna ko je nepismeniji: nazovi novinari, univerzitetski profesori, filmski reditelji ili episkopi Srpske pravoslavne crkve. Pošto su nesposobni da sroče iole smislen tekst, ostaje im jedino pravosudna palica, jer na svoju veliku sreću, žive u raspadu od države i društva. U nekoj normalnoj, uređenoj zemlji ovakav teror tužbama i presudama jednostavno ne bi bio moguć. Takođe, niko od fotografa koje smo kao oštetili, nije našao za shodno da nam se javi i naplati svoje fotografije. Zašto bi to radili i dobili, šta znam, 10 evra za fotku, kad na sudu mogu da dobiju 2.000? Da su bar dosledni, pa i nekako, ali gledam recimo, sajt Nova srpska politička misao – tamo nijedna fotografija nije potpisana, a neke su očigledno ukradene jer se nisu potrudili ni logo vlasnika da skinu. Ali, njih niko ne tuži, a e-novine su zasute desetinama tužbi. Očigledno je da smo remetilački faktor koji uzburkava žabokrečinu, mnogima trn u oku, i zato su se okomili na nas sa svih strana. Od 22. jula najzad mogu da se opuste, preselo im!

*Kad sagledate protekli period, koje biste tendencije istakli u poetici e novina. Šta je, u kulturnom i književnom dijelu,  koji su bili dominantni na e-novinama, naročito došlo do izražaja, u pogledu žanrova i tema? Šta je Vama, kao autoru, značilo to iskustvo?

Mislim da su kritički i satirični pristup bili dominantni, negde na sredokraći između književnosti i novinarstva. Obilje humora, raznovrsnih jezičkih igara, parodije, persiflaže, montaže citata – spadali su u omiljena stilska sredstva za obradu nebuloznih tema i autora. Ne treba zaboraviti ni ozbiljnu književnu kritiku, odabrane esejističke tekstove iz arhive, poeziju za koju se ispostavilo da ipak ima svoje čitaoce (u nekim slučajevima i po desetak hiljada). Napravili smo mali leksikon proizvođača književne magle na savremenoj srpskoj sceni, svejedno da li su u pitanju nacionalisti, obični ispraznici ili stanari flos-kule od slonovače. U tom poduhvatu više sam učestvovao kao urednik, nego autorskim prilozima, ali radilo se temeljno. Možda jednom i sakupimo odabrane tekstove u knjigu pod radnim naslovom „Kulturac na biciklu“.

Photo: Edin Tuzlak

*U jednom trenutku, e-novine su se diferencirale od tzv. Druge Srbije, a poznat je kritički odnos prema nacionalističkoj sceni. Istovremeno, postojale su optužbe za službu vodećim političkim figurama. Kako biste odredili poziciju e-novina posljednjih godina i koliko se sve to odrazilo na gašenje medija? Po čemu je to bio medij drugačiji od onih koji su bili podržavani izdašnim dotacijama?

E-novine su od samog početka optuživane za svašta, i to sa svih strana, i od nacionalista i od „svojih“, za vulgarnost, za radikalizam, za prekoračivanje mere dobrog ukusa. Ovo potonje je možda i presudno, i ta optužba nije od juče, recimo roman „Ljudske slabosti“ Predraga Čudića bio je zbog toga zabranjen daleke 1979. godine. Te optužbe povremeno dobijaju i apsurdni oblik, jer ljudi jednostavno ne čitaju. Na primer, prošle nedelje se razvila burna rasprava među našim komentatorima o tome zašto nismo pisali o rušenju pod fantomkama u Savamali, umalo da se poubijaju onako virtuelno. Polemika je trajala sve dok nisam u komentarima postavio linkove na pet tekstova koje smo objavili na tu temu. Te kritičke tekstove neki ljudi jednostavno odbijaju da vide, ne uklapaju im se u crno-belu sliku sveta.

ČITAĆEMO SE JOŠ

Nismo se diferencirali od Druge Srbije, jer je Druga Srbija, po definiciji koju je dao Radomir Konstantinović, ona Srbija koja se ne miri sa zločinom. E-novine su objavile na hiljade tekstova i gomilu feljtona o zločinima koje su počinile srpske snage, o genocidu u Srebrenici, o Prijedoru, Omarskoj, Keratermu, Trnopolju, o opsadi Sarajeva, o Vukovaru i Ovčari, o pokoljima i proterivanju na Kosovu, o granatiranju Dubrovnika, o logorima u Srbiji, o suočavanju sa prošlošću, o stanju poricanja itd itd. Takođe, objavili smo hiljade tekstova u kojima se demontira ideologija srpskog nacionalizma koja je dovela do rata. Ne može Druga Srbija da bude, na primer, današnji predsednik Nezavisnog udruženja novinara Srbije Vukašin Obradović koji je karijeru započeo u ratnohuškačkoj „Politici Ekspres“ gde se potpisivao inicijalima V.O. Ono što se desilo je raskol sa jednim delom javnih delatnika koji sebi vole da tepaju da su nezavisni intelektualci, borci za slobodu, angažovanici. Nakon pada Borisa Tadića, odjednom su počele priče da Briselski sporazum sa Prištinom ne valja ništa, da ta Evropska unija zapravo hoće da nas ekonomski porobi, šta ćemo mi tamo, odjednom su se udružili i levičari i desničari, žaleći nad onim divnim danima kad je Vuk Jeremić leteo po svetu i ubeđivao državnike da ne priznaju Kosovo, kad su na granici postavljane barikade, a Jarinje je gorelo.

Manje poznata slobodarska duša ljubi sliku svog idola: Živ je Staljin, umro nije
Photo: blogspot.com

Pokazalo se da ništa nije onako kao što izgleda i da perjanice slobode, tolerancije, dijaloga i ljudskih prava duboko u duši nose dragog Kobu. Uostalom, i sami ste imali posla s tim tipom ljudi, znate dobro iz ličnog iskustva da najveći zagovornici dijaloga neće da vam odgovore na tekst, već će da pišu denuncijantske mejlove i da vas ogovaraju iza leđa ne bi li vas dezavuisali i napujdali čaršiju na vas. Kao što i ja znam iz ličnog iskustva da veliki borci za slobodu govora jednom rukom pišu tekstove protiv cenzure, dok drugom istovremeno cenzurišu svoje saradnike. U tom haosu pokušali smo da ostanemo racionalni. U tome smo verovatno i grešili, ali bar smo mislili svojom glavom i nije nam bilo najvažnije šta će reći čaršija. 

*Da li postoji u ovom trenutku, po Vašem mišljenju, medij u regionu koji će nadomjestiti izostanak e-novina? I postoji li mogućnost da se energija redakcije prenese u neki drugi projekt?

Ne bih da precenjujem našu originalnost, ali ne vidim ništa slično na medijskoj sceni, bar ne okupljeno na jednom mestu. E-novine su mrtve, ali članovi redakcije su živi i relativno zdravi. Imamo neke planove, ali pošto je budućnost po definiciji neizvesna, sad ne bih mogao ništa preciznije da vam kažem osim: Čitaćemo se još.

*Prenosimo iz prijateljskog sarajevskog „Oslobođenja“

//////////////////////////
//////////////////////////////////////////


image

Razgovor: Bojan Dimitrijević, istoričar optužen za četništvo i ustaštvo

Pod svakom vlašću ima privilegovanih izdavača

image

Pozajmljeni intervju: Fra Drago Bojić

Pobornici nacionalizma su dominantni u Crkvi

image

Igor Skvarica, glumac

Naš šapat negdje odjekuje

//////////////////////////////

haris imamović: Staljinističko pravosuđe guši slobodu govora

Žao mi je što više neće biti E-novina, nadam se da će uskoro ponovo postojati u nekom novom obliku. Dotad je strašno biti sopstvenikom saznanja da duševni bolesnici poput Filareta ..

/////////////////////////////////////////////////


Smrt je slaba za nas

Poslednji pozdrav e-čitaocima: Predlog za razmišljanje

Smrt je slaba za nas

////////////////////////////////
image

NSFM-komentatorluk slavi smrt našeg portala

Nema e-novina, znači ima Boga!

image

Mrtvozornička ozbiljnost

Odelo ne čini političara

////////////////////////////
e-novine: poslednji pozdrav, vaistinu

Tomislav Marković: Nismo se mirili sa zločinima

Nismo se diferencirali od Druge Srbije, jer je Druga Srbija, po definiciji koju je dao Radomir Konstantinović, ona Srbija koja se ne miri sa zločinom. E-novine su objavile na hiljade tekstova i gomilu feljtona o zločinima koje su ...

///////////////////////////////////

milan marinković: Only the Good Die Young

„Only the good die young“, pevao je legendarni Bruce Dickinson iz još legendarnijih „Mejdena“, pa zašto bi e-novine bile izuzetak? Dok kojekakvi „cenzurisani i ugnjeteni“ – grantu hvala! – nesmetano nastavljaju da ...
/////////////////////////

Nema više e-novina
//////////////////////////////

/////////////////////////////////////////

Nije važno što smo pali, važno je da ustanemo

Mogao bih, kao glavni urednik e-novina, da nekoliko tomova knjiga napišem šta nam se dešavalo poslednjih osam godina; kako smo verovali, kako su nas prevarili, kako je Srbija poslednja crna .

///////////////////////////////
Kultura

predrag milojević: Mrtvo more tuge

To je ono što su e-novine na satiričan način radile: istrajno i uporno su vodile borbu sa avetima fašizma, ljudske gluposti, snobizma, pohlepe i opšteg ...

/////////////////////////////////

Ivan Goran Kovačić: Moj grob

Nimalo nije slučajno da su najvećega hrvatskog pjesnika srpskih stradanja pod ustašama, Ivana Gora¬na Kovačića, zaklali četnici. Ivan Goran unio je ...

/////////////////////////////////

Utabavanje puta ka novim masovnim grobnicama

Zlokobna je knjiga Priče o Kosovu. Većina tekstova objavljenih u njoj proizvodi onu vrstu ideologije koja utabava put ka novim masovnim grobnicama. ...
/////////////////////

darius fran: Hvala Vam svima na vožnji i na adrenalinu

Uradio si i uradili ste THE THING. Svi mi stojimo na vrhu brijega svaki dan, a ispred je strmina i Veliko Nepoznato. Svi mi stojimo na vrhu brijega svaki dan, a ispred je strmina i Veliko Nepoznato. Treba ..

///////////////////////////////////////////
22.07.2016.

PUT KOJIM SE REĐE IDE

Put kojim se ređe ide


Željko Pavićević

Autor
22.7.2016. 


Put kojim se ređe ide

Jedno je sigurno, svet se ponovo menja, ali ništa drugačije nego što je to bilo do sada. Pregrupisavanjem na globalnoj sceni globalizam ne gubi na značaju, već baš suprotno, dobija. Nova vremena rađaju nove lidere koji vremenom počinju da liče na one stare. Možda smo krenuli putem kojim se ređe ide, a možda i samo cupkamo u mestu.

Čini se da globalno selo postaje nesigurno za život. Ovog trenutka postoji nekoliko ratova koji sa manjim ili većim intenzitetom bukte na našoj planeti. Konflikti u Siriji, a od skoro i u Turskoj, pored sve učestalijih terorističkih napada privlače pažnju kako domaće tako i svetske javnosti. Sva ova dešavanja ne ostavljaju nikog ravnodušnim. Po ko zna koji put se pokazalo da su opaki umovi, dezinformacije, rasizam i strah „razorno oružje“. Da li smo došli do tačke kada smo spremni da zarad sigurnosti žrtvujemo slobodu?

Evropska unija, nadnacionalna tvorevina poput nekadašnjih SFRJ ili SSSR, nastala je iz potrebe da se, nakon velikih razaranja u ratovima, prevaziđu antagonizmi među državama članicama. Uslovi i način prihvatanja i sprovođenja pravne tekovine EU – Acquis communautaire-a smatraju se „odskočnom daskom“ u stvaranju uređenog i modernog društva. Urediti društvo znači ispuniti ove uslove. Međutim, ekonomija moralnog hazarda i grabež za resursima doveli su u pitanje ne samo evropske pravne tekovine i opstanak EU, već i civilizaciju kakvu pamtimo u poslednjih nekoliko decenija. Svetska ekonomska kriza učinila je svet dodatno siromašnijim, a time i ranjivijim i  opasnijim.  Međutim, nije li to sve već viđeno ranije?

Bregzit je predstavljen kao slučaj bez presedana sa razornim političkim efektima. No, Bregzit nije ništa novo. Može se porediti sa „raskidom“ Češke i Slovačke, ili istupanjem Slovenije iz SFRJ (samo znatno civilizovanije). Mnogi izlazak Velike Britanije iz EU vide i kao čin kapitulacije ideje utemeljene davne 1950. godine od strane Roberta Šumana i Žana Monea. Međutim, to ne mora nužno biti „loš potez“. Sa jedne strane može se posmatrati kao „vetar u leđa“ pojedinim državama u nameri da ispune svoje skrivene želje i okrenu se stvaranju novih ili pridruživanju već postojećim savezima, a sa druge kao inicijativa za jasnije i odlučnije jačanje postojećih „tabora“.

Sigurno je da sve veća moć Rusije i Kine dovodi u stanje pripravnosti „magove“ američke spoljne politike kao i njihove evropske saveznike. Svet je mnogo očekivao od pobede Baraka Obame na predsedničkim izborima 2008. godine, a dobio je malo. Danas mnogi očekuju „suštinske promene“ eventualnom pobedom Donalda Trampa predstavljaući ga kao izbor „malog, običnog čoveka u borbi protiv neoliberalnog establišmenta“, kao da upravo on nije deo i najbolji primer uspeha ideja „neoliberalnog establišmenta“.

Pad Berlinskog zida i raspad Varšavskog pakta snažno su uticali na implementaciju ideje globalizma sa svim njenim aspektima. No, doveli su i do širenja i jačanja moći NATO saveza, te stvaranja neravnoteže među silama. Akcije su posledično izazivale reakcije, a kao odgovorni za novonastala svetska žarišta viđeni su upravo „čelnici“ NATO alijanse, USA, UK, Francuska i Nemačka. Smanjen i pomalo pritajen terorizam ponovo postaje realna pretnja i bliži nego ikad. Međutim, posmatrajući istoriju terorističkog delovanja na prostoru Evrope, ono nije menjalo svoj intezitet kroz decenije, već pozadinu. Između 1970. i 1990. godine više stotina terorističkih napada godišnje, obično politički motivisanih, bili su česta pojava. Poslednje aktivnosti u Briselu, Parizu, Nici, Istanbulu, za razliku od onih u prošlom veku, imaju versku pozadinu i mogu se tretirati kao odgovor „islamističkih organizacija“ na „represiju“ zapadnog sveta prema njihovim državama. Posmatrajući terorizam na globalnom nivou može se reći da je Evropa relativno pošteđena. Prema podacima Globalne baze podataka o terorizmu, Instituta u Merilendu, „od ukupnog broja terorističkih napada u poslednjih 14 godina širom sveta svega 0,3 % se dogodilo u Evropi“.

Rat u Siriji, sukobi u Ukrajini, turbulencije u Turskoj, ekonomska nesigurnost Italije, Grčke i Španije, Balkanski diskontinuitet kao i sve češći teroristički napadi širom zemaljske kugle jesu neke od postojećih prilika usmerenih ka kreiranju novih scenarija kojima bi se čovečanstvo uputilo na drugačiji put od onoga kojim je išlo do sada ili do eventualnog ponavljanja istorije. Jedno je sigurno, svet se ponovo menja, ali ništa drugačije nego što je to bilo do sada. Pregrupisavanjem na globalnoj sceni globalizam ne gubi na značaju, već baš suprotno, dobija. Nova vremena rađaju nove lidere koji vremenom počinju da liče na one stare. Možda smo krenuli putem kojim se ređe ide, a možda i samo cupkamo u mestu.

//////////////////////
///////////////////////////////
22.07.2016.

KEMAL KURSPAHIĆ: ALTERNATIVA 'ODGOVORNOG NACIONALIZMA'

Kurspahić: Alternativa 'odgovornog nacionalizma'


Image result for donald trump
Donald Tramp
////////////////////////////////

Kolumnista Washington Posta Dejna (Dana) Milbank već u naslovu najnovije kolumne – u četvrtak, 21. jula – dramatično pokazuje bijes kojim je obilježena ovonedjeljna konvencija američke Republikanske stranke. Taj naslov glasi: „Podjela u Republikanskoj stranci: Ubiti Hillary ili je samo poslati u zatvor?“

Četverodnevni skup republikanaca, koji je trebalo da bude manifestacija ujedinjavanja stranke oko njenog kandidata za predsjednika Sjedinjenih Država na novembarskim izborima – milijardera Donalda Trampa (Trump) – protiče u znaku eskalirajuće zapaljive retorike u kojoj je Tramp u proteklih godinu dana pohoda na republikansku predsjedničku nominaciju pogazio sve norme očekivane „političke korektnosti“.

Vrijeđao je svoje stranačke rivale nazivajući ih „lažljivi Ted“ (Cruz) i „mali Marko“ (Rubio).

Povrijedio je osjećanja pripadnika manjinskih naroda opisujući meksičke imigrante kao „silovatelje i trgovce drogom“, prijeteći kako će podići zid na granici s Meksikom – koji će ta zemlja još i platiti – i kako će deportovati 11 miliona „nedokumentovanih imigranata“, najavio zabranu ulaska muslimana u Sjedinjene Države, rugao se fizičkim nedostacima reportera Njujork tajmsa.

Očekivanu predsjedničku kandidatkinju demokrata, u tom svom stilu koji posmatrači porede s ponašanjem nasilnika iz školskog dvorišta, oslovljava samo kao „korumpiranu Hillary“.

Hillary Clinton

Hillary Clinton

Nije onda začuđujuće što i cijela izborna konvencija te stranke protiče u znaku skandiranja „Zatvorite je!“ uz izjave više republikanskih predstavnika kako gospođa Clinton treba da bude „uhapšena, suđena i obješena“ a najtraženiji suvenir na konvenciji je majica na čijoj poleđini piše „Hillary za zatvor“.

Za nas sa iskustvom iz vremena zavođenja demokratije u našim podnebljima sa zastrašujućim poklicima „Hoćemo oružje“ i „Ubićemo-zaklaćemo ko sa nama neće“, atmosfera u kojoj američka Republikanska stranka kruniše Donalda Trampa kao svog predstavnika u ovogodišnjoj trci za Bijelu kuću neugodno je podsjećanje na okolnosti u kojima je ultranacionalizam prevladao u našim krajevima.

Ono po čemu se američko iskustvo u suočavanju i sa najdrastičnijim manifestacijama „trampizma“ ipak razlikuje od našeg je to što se vodeći nacionalni mediji u Sjedinjenim Državama ne stavljaju u službu prolaznih politika, bilo da se radi o onima na vlasti ili siledžijama koji tek osvajaju vlast. (Pogledajte kako, recimo, Washington Post u redakcijskom komentaru reaguje na ton republikanske konvencije: „Demokratije na zatvaraju svoje protivnike – Napadi s republikanske konvencije na gospođu Clinton su izvan realnosti“)

Konvencija republikanaca u Klivlendu

Konvencija republikanaca u Klivlendu

Posebna vrijednost američkog iskustva s izbornom demokratijom je to što se, u godini izborne kampanje, sve – pa i najradikalnije - ideje na javnoj sceni nađu pred kritičkim sudom kompetentne intelektualne javnosti. Ovih dana, opet u prijestolničkom vodećem dnevniku, profesor i bivši predsjednik Harvard Univerziteta Lorens Samers (Lawrence Summers) – koji je bio i Obamin ekonomski savjetnik – u analizi sadašnjeg trenda odbacivanja globalizma i propagiranja ekonomskog protekcionizma (primjeri: Brexit ili Trampova obećanja raskidanja trgovinskih sporazuma „štetnih za Ameriku“) nudi zanimljivu alternativu: odgovorno prigrljivanje nacionalizma. Samers, naravno, ne misli na nacionalizam u kojem se sukobljavaju narodi nego na razumijevanje da su demokratske vlasti odgovorne da prije svega rade za dobrobit vlastitih građana umjesto za neki „apstraktni koncept globalnog dobra“ pri čemu su ograničene njihove mogućnosti da nanose štetu interesima građana drugih zemalja.

Tramp je nedavno gotovo cijeli govor o svom ekonomskog svjetonazoru posvetio dokazivanju kako globalizacija predstavlja zlo.

Naši političari su agresivno provodili politiku globalizacije – gurajući naše poslove, naše bogatstvo i naše fabrike u Meksiko i drugdje po svijetu,“ rekao je milijarder koji je bogatstvo stekao na trgovini nekretninama.

Ali, ako se dio javnosti i nađe u iskušenju da kao odgovor na „zla globalizacije“ prihvati ekonomski patriotizam u vidu protekcionizma, tu je opet uvaženi kolumnista Washington Posta – pisac Dejvid Ingašius (David Ignatius) – sa iskustvenom pričom o tome kako je kao mlad reporter kasnih sedamdesetih poslan u Pittsburgh da piše o tome kako strana konkurencija prijeti tamošnjoj industriji čelika: menadžeri i sindikati pitsburških željezara tvrdili su da ih ugrožava jeftino željezo koje Japanci i drugi ubacuju na američko tržište i tražili su zaštitu države u vidu povišenih uvoznih tarifa. Pisac kaže kako bi protekcionizam bio pogrešan odgovor jer bi cijena lošeg upravljanja, zaostale tehnologije i visokih troškova u proizvodnji željeza kroz više poreze i uvozne tarife bila ispostavljena cijeloj Americi.

Izborni plakat Donalda Trampa u liftu zgrade Tramp u Njujorku

Izborni plakat Donalda Trampa u liftu zgrade Tramp u Njujorku

Pitsburške željezare su propale, nastupile su godine krize i nezaposlenosti, ali je to područje u okretanju nauci – vrhunskim medicinskim ustanovama i univerzitetima – ostvarilo veći rast od prosječnog bilo u državi Pensilvaniji ili u Sjedinjenim Državama.

Pouka ove priče? Naizgled najlakša populistička rješenja – okrivljivanje i odbacivanje globalizacije, zaštita domaće proizvodnje, zatvaranje tržišta – pogodna su za izborne slogane i obećanja („Napravimo Ameriku ponovo velikom“), ona čak mogu i dobiti neke izbore, ali ne mogu biti zamjena za odgovorno liderstvo u traženju dugoročno održivih i prosperitetnih rješenja.

Kad bi se i dogodilo da ton i retorika s republikanske konvencije prevagnu nad odgovornom politikom u novembru, vodeći američki mediji moći će bar da kažu: 'Mi smo svoje uradili'.

///////////////////////////

//////////////////////

Učitajte više sadržaja...


///////////////////////////////////////////

Bosna i Hercegovina

Učitajte više sadržaja...



////////////////////////////////////////////////

Multimedija

Učitajte više sadržaja...

22.07.2016.

DA SE NE ZABORAVI I NE PONOVI: TAČNO PRIJE 23 GODINE 3.777 GRANATA ISPALJENO NA SARAJEVO

Da se ne zaboravi i ne ponovi : Tačno prije 23 godine 3.777 granata ispaljeno na Sarajevo

Juli 22. 2016.

sarajevorat1

Prije 23 godine, na današnji dan, na glavni grad Bosne i Hercegovine je u jednom danu ispaljeno 3.777 granata.Granate su napravile ogromnu štetu, a najveću štetu su pretrpjeli civilni, kulturni i vjerski objekti. Ubijani su ljudi, rušeni civilni, kulturni, vjerski objekti, pa čak i bolnice.Za vrijeme opsade, prosječno je palo 329 granata dnevno na Sarajevo.

Tokom opsade Sarajeva, koja je trajala četiri godine, u brdima oko Sarajeva bilo je stacionirano 120 minobacača i 250 tenkova JNA, koji su poslije dospjeli u ruke vojske Republike Srpske.

Jednan od najstrašnijih primjera jeste masakr na otvorenoj tržnici Markale kada su u februaru 1994. godine granate, ispaljene sa položaja na Špicastoj stijeni, pogodile masu ljudi i uzele život 68 Sarajlija.

Tokom opsade Sarajeva ubijeno je 12.000 ljudi, među njima 1.500 djece, a 50.000 ljudi je lakše i teže ranjeno.29. februara 1996. godine, zvanično je završena opsada Sarajeva. Opsada grada Sarajeva je bila skoro četverogodišnja blokada Sarajeva za vrijeme agresije na Bosnu i Hercegovinu.

(Kliker.info-N1)


///////////////////////////

PONIŠTENA PRESUDA STEPINCU IZ 1946.: 'Bila je to montirana optužnica bez valjanih dokaza' - 2

PONIŠTENA PRESUDA STEPINCU IZ 1946.: 'Bila je to montirana ...


//////////////////////////////////////

NEOČEKIVANI PREOKRET: Vlada RS-a stopirala tužbu za rezultate popisa u BiH

/////////////////////////////

DODIKOVA PUSTA ŽELJ(K)A: I novac od MMF-a i blokada reformi!?

/////////////////////////////

KARADŽIĆEV ADVOKAT DUŽAN POLA MILIONA MARAKA: Petronijeviću oduzimaju četvorosoban stan u centru Beograda

///////////////////////////////////

MUŽ ŽELJKE CVIJANOVIĆ NA SUDU: Bivšu firmu ostavio u milionskim dugovima, pa onda podnio tužbu

/////////////////////

REAKCIJE NA NEUSPJELI DOGOVOR O MOSTARU: Američka ambasadorica razočarana, SDP likuje...

REAKCIJE NA NEUSPJELI DOGOVOR O MOSTARU: Američka ...


//////////////////////

IDENTIFICIRAN UBICA POLICAJCA U BEČU: Ubistvo je počinio Blaženko Kapetanović, kriminalac iz Zvornika s obimnim dosijeom (VIDEO)

IDENTIFICIRAN UBICA POLICAJCA U BEČU: Ubistvo je počinio ...


////////////////////////

vojska41

Rekonstrukcija : Bez posla ostaje 800 vojnika u BiH

Prema najavljenoj rekonstrukciji Oružanih snaga BiH , do kraja novembra 800 vojnika bit će otpušteno iz službe.Smanjenje broja vojnika potvrdio je Mladen Ivanić, član Predsjedništva BiH iz reda srpskog naroda. Do kraja novembra [...

//////////////////////////////////////////

////////////////////////

Intervjui

Iz arhiva: Alija Izetbegović – „Mi nismo Turci”

Miro Lazović : Referendumska odluka NSRS je politika kontinuiteta u pokušaju rušenja BiH !

Dr. Esad Bajtal: Politička Srbija ostaje ukopana u svom reakcionarnom i epohalno poraznom političkom licemjerju

22.07.2016.

SAMI U SRUŠENOM GRADU

Sami u srušenom gradu

Holoakvarel priča



Holoakvarel priča

Neke ideje su vječne. Mi smo dvije ideje, same u srušenom gradu. Dvije ideje u dva tijela. Hodamo, dišemo punim plućima, vodimo ljubav. Jedemo, ako šta nađemo po kućama. Obični smo ljudi. Muškarac i žena. Ratnici koji ne vjeruju da se jedan rat ikad može završiti. Vodimo ljubav i rat istovremeno. Jer to je jedno te isto. Jer ljudi i gradovi i države postoje zbog prolijevanja krvi. To je tajanstveni smisao civilizacije. Mi imamo svoj vlastiti grad kojeg su se svi odrekli. Čuvamo ga i kad spavamo, iako više nemamo nikakvih neprijatelja, ali, nikad se ne zna kad se može razbuktati skriveni žar u pepelu svih naših mržnji

Photo: Lična arhiva

Nas dvoje nismo bili stvoreni za civilni život. Kada se pojavio Sudnji dan, napustili smo kuću s rančevima na leđima. Uhodan život dva bliska stranca je nestao za čas. Hologramska projekcija se za trenutak pokolebala, slika je zatitrala, i ponovo se izoštrila, pa sam jasno vidio naše figure: stojimo na trotoaru i gledamo kako naša kuća gori. Pepeo se dizao visoko u nebo nošen vatrenom silinom. S njom je izgorio i dosadni život koji smo vodili. Nestajale su beznačajne uspomene na mirne dane. Zamišljao sam kako se topi teški bakelitni telefon i kako vatra od njega pravi različite oblike za salijevanje strave i užasa malograđanskog života. Kako plamen pravi rupe na zajedničkoj kolor fotografiji iz subsaharske Afrike, punoj naših osmijeha. Kako se praznina keseri na našoj fotografiji.

Shvatili smo da naši ožiljci nisu bili od ovog svijeta. Naše porijeklo je bilo zvjezdano. Morali smo se dati u potragu. Ti si bila u jednom ratu, ja u drugom. Teško je bilo pomiriti toliko mnoštvo ratova u nama. Toliki metež neispričanih priča koje su se u nama taložile kao kalcijumski oklopi sićušnih ljuskara na dnu Tihog okeana. Razumije se, nisu ratovi samo oružane borbe, nego i borbe protiv društvenih stega, autoriteta, sredine. Unutrašnja borba, džihad sa samim sobom. Sav taj preživljeni strah, progutan strah, koji je tražio bilo kakav način da izađe iz naših tijela. Sve to vođenje ljubavi na toplim zgarištima, dok nas sve više i više obasjava zvijezda zakačena za padobran – osvjetljavajuća raketa. Vrijeme je odmicalo i ništa se nije dešavalo. Ništa što bi nas zaliječilo. Bili smo pušteni s lanca, ratovi su bili završeni, vanjski i unutrašnji, hodali smo ulicama poput pasa lutalica. Mogli smo gristi i metal, ako je to bilo potrebno.

Sve ovo je bilo ilustrovano postapokaliptičnim crtežima unutar hologramske projekcije. Program je imao neku vrstu VJayinga. Moje (naše) misli su se pretvarale u pokretne slike živopisnih boja kao u ugodnom snu. Boje si uvijek mogao regulisati po želji. Ja sam podešavao na jarko žive boje. Tako da je padobran osvjetljavajuće rakete bio u duginim bojama. Kada si u svemirskom brodu, višak sivila je posvuda.

Voljeli smo adrenalin. Nakon popijene flaše halucinogenog džina zapalio sam omanju jednospratnicu da ti pokažem ljepotu zvijezde Alpha Lyrae iz sazviježđa Lyrae, jer nam je ta kuća smetala pogledu. Ti si se zaletjela džipom i ušla ravno do šanka da nam naručiš piće. Konobar je bio duh nekog ubijenog vojnika. Rekla si da voliš duhove, da su ti oni dragi kao vruć pepeo, kao urušeni krovovi, rastopljen crijep; ratni materijali nastali radom megastroja za reciklažu živog i neživog. Jednom smo se igrali igre skrivanja. Uzalud sam te tražio, i već kad sam izgubio nadu našao sam te kako ležiš na nadgrobnoj ploči od bijelog mramora, u vojničkom groblju koje smo podigli u gradskom parku zbog nedostatka prostora. Milovala si mramor, obraza priljubljenog uz nadgrobnu ploču.

Grad je bio srušen i napušten. Cijeli grad samo za nas dvoje koji nismo htjeli otići, i još nekoliko staraca koji su čekali da umru na kućnom pragu. Gradska rasvjeta nije imala za koga da radi. Mračna Olimpijada je mogla da počne.

Photo: William Klein

Rijeka je hučala ispod ulice. Probijala se kroz granitne blokove, jurila ka moru. Nekad bi samo ležali na stijenama i slušali taj hipnotički zvuk. Alkohol je bio naš prirodni saveznik. Priroda je bila naša pouzdana prijateljica. Zrikavci su cijele noći svirali atomski blues.

Nije bilo nikog da nam kaže šta da uradimo s divljom snagom koja nam je zarobila tijela. Jedino smo se mogli prepustiti užicima, slaviti život, jedino smo život imali nakon svega. I bezbrojna zgarišta, kuće bez krovova pune komada zvjezdanog neba, zidove uz koje se, nekad, penjao plamen umjesto melanholičnih puzavica. Sada su biljke željele da nam pokažu kako se prevazilazi trauma rata, tako što su rasle posvuda, želeći ljekovitim zelenilom prekriti haos koji je napravila ljudska ruka. Naše ruke stvorene za pucanje i milovanje.

Za nas naši ratovi nisu završili. Jer mi tako hoćemo. Niko od nas nije izgubio svoj rat, ali nismo ostvarili ni konačne pobjede. To je dobro za nas, jer onda ne bi imali motiva da vjerujemo u budućnost. Kad pobijediš u ratu, sve si ostvario. Čemu onda dalje da živiš. Šta je jače i moćnije iskustvo nakon toga. Ništa, čak ni besmrtna ljubav nema taj okus pobjede, miris tjelesnog napalma rano u jutro kada gore zagrljena tijela. Zato kad ne pobijediš u ratu samo si odgodio orgazam, i ljubav spram uništenja traje neprekidno.

Prenula si me iz razmišljanja. Padala je noć. Izležavali smo se u punoj ratnoj spremi na krevetu sa plahtama, koje smo zamazali pepelom, jer smo hodali kroz pepeo kao kroz snijeg, i kažiprstima crtali fuge po posteljini koristeći garež sa zidova. Iznad nas je bilo otvoreno nebo. Krovovi brzo izađu iz mode u ratu.

Idemo trčati pored rijeke, ponesi pušku, rekla si.

Trčali smo šljunčanom obalom. Vojna oprema je pritiskala naše mišiće. Tako smo bildali svoj duh i tijelo. U razorenom gradu nema sala za dizanje tegova, a tim se inače bave samo slabići. Onda bi stali zadihani da zapalimo cigarete. Onda bi se počeli ljubiti, bacali sve sa sebe i žurili da skočimo u kovitlace svjetlucave vode. Vodili bi ljubav na pustoj plaži u gluho doba noći. Nad nama je stajao ogroman Mjesec.

Photo: Duane Michals

Jednom ćemo biti stari i sjećati se svega ovoga, rekao sam.

Mi nećemo nikad biti stari, to je za slabe i kukavice. Mi ćemo se ubiti u naponu snage, balzamovaćemo svoje likove, staviti ih u crni okvir, kao u fotografiju. Niko nas se neće moći sjećati kakvi ćemo biti kada ostarimo. Nije starost za nas, to je za obične smrtnike, rekla si samouvjereno.

Da, možemo se ubiti. Ima raznih načina. Oni što se ubiju tabletama, to su romantici. Nije mi to privlačno. Samo zaspiš od sedativa i nađu te kako spokojno ležiš na leđima, ili kako spavaš u kadi punoj pjene. Ali oboje znamo da mi nismo takvi romantici, rekao sam.

Vješanje je isto prebanalno, rekla si.

Kažu da obješeni muškarci svrše, u Srednjem vijeku se vjerovalo da ispod obješenika narasta čudotvorna biljka mandragora. I da naraste baš tamo gdje sperma dotakne zemlju... Nisam stigao završiti rečenicu.

Što onda mandragora ne naraste ovdje, na ovom šljunku?, rekla si.

Cinnamon girl naglo skoči sa šljunka. Nervozno pripali cigaretu. Šibica joj osvijetli lice na kojem se sjaje dva krupna smeđa oka. Baci izgorjelu šibicu prema rijeci. Prođe slobodnom rukom nekoliko puta kroz kosu. Kažiprstom i palcem zagladi obrve, pokazujući svoju ljutinu i želju da tok misli održi pod kontrolom, ako se već nije moglo upravljati događajima iz vanjskog svijeta. U njenom unutrašnjem svijetu gorio je vječni plamen, tijelo je bilo samo oklop koji ju je sputavao, zato ga nije žalila. Mi smo kao ona dva odvojena stuba plamena i dima, Eteoklo i Polinik, samo što vodimo i ljubav, za razliku od tragične Antigonine braće.

Oboje ćemo se srediti najljepše što možemo, to će biti naređenje koje ćemo morati izvršiti, nasmijala se bijelim, dugim zubima.

Pierre Jahan, Sans Titre, 1950

Ja ću staviti tamnocrveni lak na nokte. Oko očiju ću napraviti crne wamp oreole. Kosu ću počešljati unazad, namazati je uljem da sija kao Sunce. Staviti minđuše od starog, tamnog srebra s mutnocrvenim dragim kamenjem. Želim da budem lijepa kada padnemo u zagrljaj pomrčini. Možemo naštimati tajmer na fotoaparatu da nas uhvati kako sjedimo za stolom, jedno nasuprot drugog, i gledamo kroz širom otvorena balkonska vrata u šiljate planinske masive, koji se ne vide na fotografiji. Ozbiljni, nepokolebljivih izraza lica, kao da nikad nećemo umrijeti. I da aparat okine nekoliko fotografija zaredom. Da nas fotografiše rafalno. Na zadnjoj fotografiji samo smo umorni, glavâ naslonjenih na sto. Iza nas se ništa ne vidi zbog sobne tame. Na balkonu je tronožac sa fotoaparatom. Dva pucnja će natjerati golubove da prhnu s oluka, probijenog gelerima, visoko u nebo. To će biti naša posmrtna muzika, rekla si.

Sviđa mi se takav odlazak. Bučan, pomalo svečan i bez prevelike tuge. Ja ću se obrijati. Utrljati losion po licu da me osvježi i zategne kožu. Da se razbudim prije nego utonem u finalni san. Treba biti smiren i dostojanstven u tom trenutku. Gledaću te ravno u oči i dizati pištolj u nivo sljepoočnice. Isto će raditi i tvoja ruka. Kao da se gledamo u ogledalu, zamišljaćemo kako ono drugo povlači okidač umjesto nas samih, rekao sam, dok smo sve više tonuli u noć, ležeći golih tijela na kojima se presijavala voda obasjana mjesečinom. Okruženi razbacanim uniformama, puškama, okvirima i ručnim bombama.

Neke ideje su vječne. Mi smo dvije ideje, same u srušenom gradu. Dvije ideje u dva tijela. Hodamo, dišemo punim plućima, vodimo ljubav. Jedemo, ako šta nađemo po kućama. Obični smo ljudi. Muškarac i žena. Ratnici koji ne vjeruju da se jedan rat ikad može završiti. Vodimo ljubav i rat istovremeno. Jer to je jedno te isto. Jer ljudi i gradovi i države postoje zbog prolijevanja krvi. To je tajanstveni smisao civilizacije. Mi imamo svoj vlastiti grad kojeg su se svi odrekli. Čuvamo ga i kad spavamo, iako više nemamo nikakvih neprijatelja, ali, nikad se ne zna kad se može razbuktati skriveni žar u pepelu svih naših mržnji. Jedno oko je uvijek budno i pažljivo posmatra noćna dešavanja, duhove mrtvih koji pretrčavaju između sjenki kuća. Donji svijet je vjerna replika ovog, samo što tamo nikad ne izlazi Sunce. Mi smo mladi, snažni, i neustrašivi. Cinnamon Girl i Cortez Cortez. Gdje naša čizma stane tu odmah izraste trava, miriše cvijeće raznih boja. Ptice pjevaju u krošnjama svim srušenim gradovima u nama.

Obukli smo se i nastavili trčati šljunčanom obalom. Uživali smo u prisnosti koju je posvuda širila noć. Rijeka je tekla prema moru. Rijeka je ogledalo koje pamti naše likove, odnosi ih nizvodno, u tamu. Vidim naša lica kako se šire po morskoj površini. Dio smo pučine. Smijemo se.

*Odlomak iz romana u rukopisu „Cimetna pisma“

////////////////////
/////////////////////////////

image

Read on: Priče o Kosovu (Laguna, 2016)

Utabavanje puta ka novim masovnim grobnicama

image

Bošnjački avangardist

Moj djed Meša Sokolović

image

I najveći lažac ima svoje vjernike

Umijeće političkog laganja

image

Neprimjetno, od vanjskog me odvojiše svijeta

Zidovi

image

Read on: Mirjana Đurđević, Odlazak u Jolki Palki (Laguna, 2016)

Prljava inspektorka Harijeta i zla Cvećarka

image

Strah me i nije me strah

Lipanj

///////////////////////////

image

Over & out: Oproštaj od e-novina

Kad imaš neprijatelje, imaš sve

image

Pozdrav iz Sarajeva: Lep dan za umiranje

Nema više e-novina

image

Luković piše Bojani M.

Long hej summer

image

Pismo iz Bosne

Na pizdama svijet ostaje

image

Đilasova Kuća ljudskih prava u akciji

Ugasiti Tanjug, odmah!

////////////////////

Zbogom, žohari

e-novine.com - Zbogom, žohari

/////////////////////////////////////

image

Greatest shits srbijanskih duck-medija

Kukaju o cenzuri, a cenzurišu Tasovca

image

Poslednje e-pismo Stevanu Dojčinoviću

Kad ste KRIK pizda, suze same teku

image

Pljačkaši EU fondova: Bojana Maljević, Monte Money Pictures

Pola miliona evra nisu nikakve pare

image

Vidovdanska objava: Smrt našeg portala

In Memoriam: e-novine (2008-2016)

image

Otvorena škola za pačiće male

Direct Media Ga-Ga

image

Vrlo blago, otvoreno EU-pismo Vukašinu Obradoviću

Dečko koji obećava dobio dva miliona evra

/////////////////////////
e-novine: poslednji pozdrav, vaistinu

milan marinković: Only the Good Die Young

„Only the good die young“, pevao je legendarni Bruce Dickinson iz još legendarnijih „Mejdena“, pa zašto bi e-novine bile izuzetak? Dok kojekakvi „cenzurisani i ugnjeteni“ – grantu hvala! – nesmetano nastavljaju da ...

//////////////////////////////////

Palite svjetlo i trijeznite okorjele nacionaliste

Vi ste jedini list koji čitam redovno, podižete moral i nadu ovom običnom napaćenom svijetu, koji je već odavno prestao da se nada i raduje. Rekla bih palite svjetlo u usijanim glavama i trijeznite okorjele nacionaliste
////////////////////////////

Nema više e-novina
///////////////////////

Živećemo s Albancima hiljadu godina

Sа kosovskim Albаncimа živećemo nаrednih hiljаdu godinа i zаto trebа dа sаrаđujemo u korist obe strаne, dа nаđemo nаjbolji mogući politički okvir, а dа ne .

/////////////////////////

Ugasiti Tanjug, odmah!
/////////////////////////

/////////////////////////////////////

Zbogom, žohari

Da vas lično ne znam – a znam vas, pamtim – pomislio bih da ste stvarno spremni da se žrtvujete za neki qurac, čak i za ideju slobode; ali, kako ..

/////////////////////////////
system error

Deca su najzdravija kad pokisnu do gole kože

Neka deca baš nemaju sreće. Prvo im roditelji nadenu ime zbog kojeg ih kasnije u školi zajebava ceo razred, a onda, na svu tu muku, moraju još desetljećima da se podvizavaju usred pustinje. Takva je zlehuda sudba ...

//////////////////////////////////
Holoakvarel priča














21.07.2016.

MUFTIJA GORAŽDANSKI: PRELIJEVANjE DOGAĐAJA IZ TURSKE U BiH NIJE MOGUĆE IZBJEĆI

Muftija goraždanski: Prelijevanje događaja iz Turske u BiH nije moguće izbjeći


Hapšenje pučista u Istanbulu, 16. juli 2016.
Hapšenje pučista u Istanbulu, 16. juli 2016.

//////////////////////////////////////

Može li unutrašnji politički sukob u Turskoj imati refleksije na odnose prema Bosni i Hercegovini i regionu, s obzirom na tradicionalne odnose koji se gaje na ovom prostoru? Kakav je odnos prema islamu i muslimanima u Evropi, ali i porastu radikalizama u svijetu? Odgovore na ova pitanja u razgovoru za RSE daje Remzija Pitić, muftija goraždanski.

RSE: Gospodine Pitiću, Turska se ovih dana suočila s ozbiljnim unutrašnjim problemima. Čini se da se dio prelijeva i na Bosnu i Hercegovinu, te da se u bh. društvu, primarno među Bošnjacima, uočava ova podjela na one koji su za turskog predsjednika Recepa Tayyipa Erdogana (​Redžep Tajip Erdoan) i one protiv njega. Imajući u vidu tradicionalne veze s Turskom, kakav je Vaš stav o ovakvoj podijeljenosti, ali i onome što se dešava u Turskoj?

Pitić: To što se događa u Turskoj nije krenulo jučer. Ta, uslovno kazano, kriza ili traganje za pravim putem unutar turskog društva, traje već duže vrijeme. Mislim da nije dobro da ponegdje stvari poistovjećujemo sa ljudima koji su na čelu te priče – u slučaju Turske Erdogana, a onda to na drugoj strani pripisujemo, uslovno kazano, konsenzusu nacije oko nekih bitnih pitanja.

Pristalice Recepa Tayyipa Erdogana u Ankari, 20. juli 2016.

Pristalice Recepa Tayyipa Erdogana u Ankari, 20. juli 2016.

Erdogan jeste predsjednik Republike, jeste najvažniji čovjek u političkom sistemu te zemlje, ali to je zemlja koja već dugo traga za svojim putem u modernom svijetu i zemlja koja je, na žalost, dugo vremena bila u nemogućnosti da prodiše punim plućima i da zauzme svoje mjesto u geografskom prostoru kojem pripada, pa i svjetskoj politici.

Naravno, oni koji su u svjetskoj politici veliki, ne vole kad se još neko probudi i učinit će sve da oni koji su do juče bili mali i koji su po njihovim aršinima trebali biti mali, da ostanu i dalje mali.

To što se događa u Turskoj i njegovo prelijevanje u Bosnu i Hercegovinu ne mislim da je bilo moguće izbjeći. Mi živimo ipak u globalnom svijetu, u kojem se svaki iole ozbiljniji događaj reflektira gotovo na cijelo čovječanstvo. Na žalost, ono sa čime se suočavamo danas jeste da je svijet na nekoj vjetrometini i da nemamo vidike kuda svijet generalno treba, može i hoće da ide.

Mislim da je to gubljenje svijeta ili svjetske politike počelo upravo u Bosni i Hercegovini kada se dozvolilo da oni koji mogu izvesti genocid nad jednim narodom, ostanu i dalje na važnim pozicijama u državnim institucijama i da niko ne poduzima ništa. Dakle, tad smo srušili sve vrijednosti, a ovo poslije, sve što se događa, zapravo je posljedica jednog takvog pristupa u svjetskoj politici.

RSE: Turska se zaista nalazi na jednoj od najznačajnijih geopolitičkih raskrižja. Tu postoji još jedna bitna stvar – radi se o zemlji koja je, prvenstveno, muslimanska. Danas svjedočimo o velikom porastu islamofobije. Hoće li ovo doprinijeti tome da se na Zapadu još radikalnije poima islam?

Pitić: To je generalno problem modernog čovjeka i naših prijatelja na Zapadu, kojima, čini mi se, već predugo treba uvijek neki neprijatelj. Juče je to bio komunizam, danas je to islam ili muslimanski svijet. Šta to znači? Turska je muslimanska država i to samo po sebi treba biti problem? Ako to stvarno samo po sebi treba biti problem, onda to tako treba i kazati – da za muslimane nema mjesta pod ovim nebeskim svodom.

Ne mislim da je to tako dramatično i radikalno otišlo, ali definitivno u nekim krugovima u svijetu postoje ljudi koji demokraciju razumijevaju kao neko vlastito naslijeđe ili vlastito dobro koje je namijenjeno samo nekima. Dakle, mi jesmo jednaki kao Božija stvorenja, ali neki su ipak jednakiji i samo neki imaju pravo da žive u slobodi, u demokraciji, u društvu koje ima neke ustaljene forme ponašanja. Turska jeste, naravno, muslimanska zemlja,

Remzija Pitić

Remzija Pitić

Turci su većinski muslimani, ali ne vidim zašto bi to trebalo biti problem. I Indonezija je muslimanska zemlja, i Malezija, pa i Pakistan je na neki način muslimanska zemlja. Zašto oni nisu problem na ovaj način? Zato što se ne nalaze tu, blizu nas, zato što nisu na strateškom području koje je svih ovih godina i nekih narednih godina vrlo značajno za neko novo preslagivanje globalnih snaga u svijetu. Onda se islam koristi kao neprijatelj, kao neko koga treba ukrotiti ili kao neko koga treba ofarbati nekom svojom bojom podnošljivom za to novo preslagivanje.

Mislim da se ova generacija ljudi u Turskoj ne slaže s jednim takvim konceptom svijeta i da je, zapravo, ključni problem zbog toga što se oni ne slažu s tim.

RSE: Trend raščišćavanja s radikalizmima prisutan je i u BiH. Teroristički akti koji su se dogodili na ovom prostoru doprinijeli su tome da se stekne dojam o Bosni i Hercegovini kao zemlji u kojoj djeluju potencijalni teroristi. Kakav je Vaš stav o takvoj radikalizaciji mladih ljudi?

Pitić: Radikalizam nije samo pitanje mladih u BiH i nije pitanje samo muslimanskog svijeta. Imamo radikalizam na svim stranama, koji je na različite načine proizveden i posljedica je mnogostrukih odnosa i kompliciranih uvjeta u kojima ljudi žive. Nije radikalizirana samo muslimanska mladost, već sva mladost svijeta ima problem s identitetom. Ako pogledate gdje se to najviše događa i gdje ljudi najviše hoće uraditi problema običnim, normalnim ljudima, vidjet ćete da ishodište treba tražiti u puno dubljim problemima modernog čovječanstva. Imamo toga i u najrazvijenijim i u najzaostalijim zemljama, ali je potreba da se to farba odmah da je to islamski fundamentalizam ili islamski radikalizam, muslimani, Al Kaida... Ima teoretičara koji će kazati da hipotetički zamislimo da nema islama u svijetu nikako.

Da li bi se nešto promijenilo ili bilo išta bolje? Mislim da oni koji traže neprijatelja će ga naći. Svijet treba da sebi pogleda u lice i na jedan dostojanstven način, uvažavajući svačije interese, presloži tu sumornu sliku. Neće tu stradati samo nevini Francuzi, nevini Bošnjaci u Srebrenici ili sutra nevini Sirijci. Stradat ćemo svi kao ljudski rod kao čovječanstvo. Ovo kako stvari idu u svjetskoj politici nije dobro ni za koga.

Prizor iz Gornje Maoče, BiH, februar 2015.

Prizor iz Gornje Maoče, BiH, februar 2015.

RSE: U BiH se polako rješava pitanje paralelnih džemata i njihovo vraćanje pod okrilje Islamske zajednice u BiH. Dio je pristao, manji dio nije da se priključi strukturama Islamske zajednice. Kakva je Vaša procjena o uspješnosti ovog procesa?

Pitić: U svakom društvu je institucionalni oblik djelovanja stub društva. Kao najveću vrijednost čovjeka razumijevamo slobodu, ali i ona mora biti ograničena i ne otići u anarhiju. Islamska zajednica je uradila što je do nje i više nego je mogla u tom trenutku. Nije to naš proizvod, proizvod Islamske zajednice, nije ga ona iznjedrila iz sebe. Mi možda jesmo pravili neke taktičke greške tokom svih ovih godina i preblago reagirali zbog nekih viših razloga. Ako posmatrate malo sav taj prostor gdje imamo okrvavljene ruke na sve strane, vidjet ćete da su tu srušene institucije ili ne postoje institucije koje mogu odgovoriti na bilo kakav izazov.

U BiH postoji vjerska institucija muslimana koja ima svoju tradiciju i koja hoće da institucionalnim odgovorom pomogne društvu da se nosi sa svim izazovima, čak i kada nije direktno ni na koji način doprinijela da se tako nešto dogodi. Ali, u interesu BiH i regije, a onda i svijeta hoćemo da damo svoj doprinos i mi smo uradili što je do nas.

Mislim da će i druge institucije slijediti naš primjer i pomoći Islamskoj zajednici da ovu priču dovede u cijelosti do kraja i da smanjimo mogućnost nekim "specijalcima" koji bi kao totalne neznalice da tumače našu vjeru i da nam drže pridike o našoj višestoljetnoj tradiciji koju mi ovdje živimo, a pogotovo oni koji dolaze odnekud sa strane.








21.07.2016.

YES !

Y E S !


Tomislav Jakić

Autor
19.7.2016. 


Image result for tomislav jakić

/////////////////////////////////////

Izdvajamo

  • Zatvaraju se oči pred nadirućim neofašizmom i ksenofobijom u dobrom dijelu Evrope (uglavnom istočnom, ali pošast se širi i na zapad), vodi se rat protiv globalnog terorizma, ali tek nakon što je taj terorizam dobio krila na kojima je poletio zahvaljujući upravo politici Zapada koja ga je naivno htjela iskoristiti (samo) za ostvarivanje svojih ciljeva u područjima što su joj bila strateški važna, a u koja – iz unutarnjepolitičkih razloga – nije bilo popularno slati vlastite vojnike.

.................................................

/////////////////////////////////////////////////////////////

Njezino “yes” govori više od hrpe studija i analiza. Govori o tome da se približavamo rubu s kojega povratka više nema. I govori još nešto: da današnjim svijetom upravljaju osrednji političari, a da je vrijeme velikih državnika odavno prošlo. Oni pripadaju povijesti, a ljudi koji danas žive mogli bi doživjeti to, da ih oni koje su “demokratski izabrali” svojom nepromišljenom politikom definitivno otpreme u povijest. Ukoliko bi nakon nuklearnoga rata još preostao netko tko bi povijest mogao pisati. Jer, nemojmo se zavaravati. “Yes” Therese May znači nuklearni rat.

Piše: Tomislav Jakić, Forum.tm 

Scena kao iz “najboljih” dana hladnoga rata, onoga prvoga. Poprište: britanski parlament. Nakon što su zastupnici većinom glasova odobrili program osuvremenjivanja britanskog nuklearnog oružja, smještenog na podmornicama, zastupnik iz Škotske koja se tome protivi, jer su podmornice ukotvljene u njezinim lukama, pita novu britansku premijerku Theresu May, i to na način uobičajen u britanskome parlamentu, govoreći o njoj u trećem licu. Dakle: “Bi li ona bila spremna odobriti nuklearni napad, znajući da će u njemu poginuti sto tisuća nevinih ljudi?”  Bez sekunde oklijevanja Theresa May ustaje, prilazi pultu za kojim predsjednica vlade stoji kada odgovara na pitanja zastupnika i odsječno kaže samo jednu riječ: “Yes!” (da).

Dodala je potom nešto kao obrazloženje, tumačeći kako je smisao politike zastrašivanja da protivnik zna da je onaj drugi zaista spreman udariti. Klimavo objašnjenje, jer politika zastrašivanja temelji se na spoznaji da se napad (!) ne isplati, jer će napadnuti imati vremena i mogućnosti uzvratiti udarac. To je ono što se uobičajeno naziva zajamčenom sposobnošću uzajamnog uništenja. No, tako nešto podrazumijeva napad, a nova “željezna lady” nije smatrala potrebnim reći: “Da, odobrit ću napad odmazde, ukoliko mi budemo napadnuti”: Ne, njezin odgovor na jednostavno i brutalno jasno pitanje je li spremna odobriti nuklearni napad, znajući da će u njemu poginuti sto tisuća nevinih ljudi, glasio je jednostavno: da!

Ima li boljeg pokazatelja na kako smo niske grane spali, kada su u pitanju međunarodni odnosi, osobito odnosi između tzv. demokratskog svijeta i Rusije? O Rusiji se uopće više ne govori, ali ni ne razmišlja kao o (barem potencijalnom) partneru, a pogotovo ne kao o  nužnom i neizbježnom savezniku ako se želi pobijediti u borbi protiv globalnog terorizma. Upravo suprotno. Na zadovoljstvo onih kod kojih je hladnoratovsko razmišljanje preživjelo, nadživjelo i nadvladalo i razdoblje detanta kada se svijet ponadao da su Istok i Zapad krenuli putem sporazumijevanja i dogovaranja, i dezintegraciju Sovjetskog Saveza, i slom tzv. realnog socijalizma, danas opet svjedočimo konfrontaciji, sve užarenijoj, mada još uvijek “hladnoj” između Zapada, oličenoga u Sjedinjenim Državama i njihovim raznolikom saveznicima i Istoka u liku Ruske federacije. Rusija (mada više nije ni socijalistička, ni komunistička zemlja) opet je neprijatelj i “sve je sjelo na svoje mjesto”. Mnogo manje stvari od onih koje se ni ne primjećuje napr. u Saudijskoj Arabiji, ili Kataru, od onih koje se tek uz više-manje blagonaklono mrštenje obrvama registrira (i tolerira) u Erdoganovoj Turskoj, predbacuju se Rusiji i njezinom čelniku, Vladimiru Putinu, kao smrtni grijeh, kao konačni i nepobitni dokaz da je Rusija pod njegovim vodstvom nedemokratska zemlja.

Zatvaraju se oči pred nadirućim neofašizmom i ksenofobijom u dobrom dijelu Evrope (uglavnom istočnom, ali pošast se širi i na zapad), vodi se rat protiv globalnog terorizma, ali tek nakon što je taj terorizam dobio krila na kojima je poletio zahvaljujući upravo politici Zapada koja ga je naivno htjela iskoristiti (samo) za ostvarivanje svojih ciljeva u područjima što su joj bila strateški važna, a u koja – iz unutarnjepolitičkih razloga – nije bilo popularno slati vlastite vojnike. Politika tzv. predstavničkih ratova u povijesti svijeta nije ništa novo. Danas, opet jednom, živimo u takvome vremenu, ali s jednom bitnom razlikom u odnosu na sve dosadašnje na prvi pogled slične periode. Aveti što ih je Zapad uskrsnuo da bi se borile umjesto njega i za njega u pravilu se nakon nekog vremena okreću protiv njega. Al Quaida, Islamska država, sve su to “čeda” Zapada, ma koliko se propagandna mašinerija trudila da ih prikaže kao autohtone proizvode ideologije Muslimanske braće i posljedicu žestokog obračuna s tom islamističkom grupacijom u Egiptu još u vrijeme Nasera. Ne, Al Quida je stvorena da bi se borila protiv Sovjeta u Afganistanu, a ono što se danas naziva Islamskom državom metastazirani je oblik organizacije financirane i naoružavane kako bi se u Siriji srušio režim predsjednika Bashara al Assada.

Prva je od tih dviju organizacija “potpisala” čuvene napade avionima punim putnika na tornjeve Svjetskog trgovinskog centra u New Yorku godine 2001., dok je druga odavno izašla iz granica i Iraka, i Sirije, indoktrinirala tisuće ljudi širom globusa i postala za suvremeni svijet ono što su bile kuga i kolera za svijet Srednjega vijeka. I usprkos svemu tome, Zapad uporno forsira konfrontaciju s Rusijom, kao s najvećom prijetnjom demokraciji i slobodi. Pri čemu se zaboravlja kako je i ukrajinska kriza što je kulminirala pripojenjem poluotoka Krima Rusiji (nakon referenduma, ma što tko o njemu mislio, i bez i jednoga, jedinoga poginulog čovjeka) “skuhana” u zapadnoj političko-vojnoj kuhinji. No, ta je kriza u kojoj Rusija ima svoje prste, ali koju definitivno nije ona inicirala, poslužila kao okidač za izvlačenje iz spremišta prašnjavih kulisa hladnoga rata, za obnavljanje gotovo zaboravljenog vokabulara i dijaloga, svojstvenih tome vremenu, za zveckanje oružjem kakvoga današnja mlada generacija još nije doživjela. A nakon što je Rusija operacijom ograničenog trajanja u Siriji pokazala svoju vrhunsku djelotvornost u borbi protiv tzv. Islamske države, nervoza je na Zapadu postala još većom, a s njom i spremnost da se – ne razmišljajući o krajnjim posljedicama – odnosi sve više i više zaoštravaju (mada se održava privid kontakata i razgovora).

Savršena ilustracija takve nepromišljene retorike i popuštanja iskušenju da se “onoga drugoga” izaziva, ne bi li se time pokazala vlastita snaga i odlučnost, jest i kratki odgovor britanske premijerke na pitanje bi li odobrila nuklearni napad, znajući da će u njemu poginuti sto tisuća nevinih ljudi. Njezino “yes” govori više od hrpe studija i analiza. Govori o tome da se približavamo rubu s kojega povratka više nema. I govori još nešto: da današnjim svijetom upravljaju osrednji političari, a da je vrijeme velikih državnika odavno prošlo. Oni pripadaju povijesti, a ljudi koji danas žive mogli bi doživjeti to, da ih oni koje su “demokratski izabrali” svojom nepromišljenom politikom definitivno otpreme u povijest. Ukoliko bi nakon nuklearnoga rata još preostao netko tko bi povijest mogao pisati.

Jer, nemojmo se zavaravati. “Yes” Therese May znači nuklearni rat.

//////////////////////////////////

PROKLETSTVO PETOKRAKE: Zašto je Velež morao skočiti dole

PROKLETSTVO PETOKRAKE: Zašto je Velež morao skočiti dole

21.Jul 2016

Velež je u agoniji zbog kontinuirane pljačke, zbog mediokritetskog upravljanja i, ono najbitnije, zbog toga što radnički i ljevičarski klub ne treba zvaničnoj bošnjačkoj politici koja vlada dijelom grada u

////////////////////////////

21.07.2016.

POMAMA ZA 'POKEMON GO' U BiH VODI I U MINSKA POLjA

Pomama za 'Pokemon Go' u BiH vodi i u minska polja


"Pidgey" Pokemon, ilustrativna fotografija
///////////////////////////////////

Popularna crtana serija "Pokemoni" dobila je i svoju verziju u stvarnom svijetu u vidu igrice na mobilnom telefonu. Za samo dvadesetak dana igrica "Pokemon go" sakupila je više igrača nego Facebook korisnika za deset godina.

Iako hvatači Pokemona često upadaju u neugodne, pa i opasne situacije, tvrde da je igrica zabavna i korisna jer igrače izvlači iz kuće, a stručnjaci napominju da je to samo odraz vremena u kojem živimo i da se na to treba navići.

Ovaj globalni fenomen polako osvaja i Bosnu i Hercegovinu, pa sve više igrača izlazi na ulice kako bi hvatali ova mala čudovišta. Jedna od onih koju je ova igrica okupirala jeste i Biljana iz Banjaluke.

"Okruženje uglavnom ima komentare poput 'da li si normalna', 'to je za djecu', i slično, ali ja njima preporučujem da instaliraju i probaju, pa ćemo vidjeti ko se navuče a ko ne", kaže Biljana.

S obzirom da iga "Pokemon go" miješa virtuelni svijet i realnost, potraga za Pokemonima često dovodi igrače u potencijalno opasne situacije, pa su u svijetu pojedini igrači izgubili život tražeći Pokemone, tako što su pali sa litice ili su podletjeli pod automobil.

Svjetski mediji, prenoseći informacije nevladine organizacije "Posavina bez mina", izvještavaju da u BiH zaluđeni igrači ponekad zalaze i u minska polja.

Pokemon Go

Pokemon Go

Svjetlana Pavlović iz "Posavine bez mina" kaže da u Bosni i Hercegovini minska polja nisu samo u šumama i selima, već se ponegdje nalaze i u blizini naselja, pa i škola, te zato apeluje na igrače da obrate pažnju.

"Mnogo ljudi sada dolazi i iz dijaspore, koji ne poznaju teren, a igrica je tako napravljena da morate, tragajući za Pokemonima, preći i po deset kilometara, i vrlo je moguće da neko zaluta u neku površinu u kojoj se nalaze neeksplodirana ubojna sredstva i mine", apeluje Pavlović.

Ipak, igrači "Pokemon Go" doživljavaju kao pozitivnu stvar koja ih izvlači iz kuće i povezujeu vremenu sve veće otuđenosti.

Novinar Novak Čičković, jedan od igrača, kaže da ne treba biti zaluđen nijednom igricom, te ističe da ljudi ne paze u hodu i kada pričaju na telefon ili se dopisuju sa prijateljima. On kaže da uvijek treba obraćati pažnju kuda se krećete. Navode da igrači zalaze u minska polja Čičković odbacuje kao nemoguće, zbog načina na koji igra funkcioniše.

"Pokemoni se pojavljuju u urbanim dijelovima, u gradovima, gdje je internet signal jak, gdje je veliki protok informacija i gdje ima puno 'Google' naloga i gdje je puno igrača, jer je tako igrica i osmišljena. Ne pojavljuju se Pokemoni u ruralnim dijelovima, niti na planinama i minskim poljima", pojašnjava Čičković.

Cilj igrice "Pokemon Go" osim sakupljanja, jeste i unapređivanje Pokemona i treniranje za borbu protiv Pokemona drugih takozvanih "trenera", i tako se stiče kontrola nad određenim dijelovima grada koji se nazivaju "Arene".

Iako ima mnogo negativnih komentara, Čičković kaže da u igrici postoje i pokemon jaja, i kako bi se iz njih izlegao Pokemon potrebno je preći određenu udaljenost, što je takođe pozitivno.

Socijolog Ivan Šijaković kaže da je ovaj trend samo odraz vremena u kojem živimo, gdje se brišu granice između virtuelnog i stvarnog, te da napredak tehnologije neizbježno vodi ka novim trendovima i aktivnostima.

"Naravno, ta moda će jednom proći, ali će doći nešto novo, i taj novi oblik i način života je nezaustavljiv. Potpuno je iz tog razloga da se tome suprotstavljamo, to je kao kad čitamo da se Don Kihot i Pančo Vilja bore protiv vjetrenjača", ocjenjuje Šijaković.

Bez obzira da li se nekome ovaj trend dopada ili ne dopada, igrači poručuju da "trebaš da ih skupiš sve".


//////////////////////////////////

Bosna i Hercegovina

Učitajte više sadržaja...



/////////////////////////////////////////////////////

Multimedija

Učitajte više sadržaja...


////////////////////////////////////////////////

Učitajte više sadržaja...

21.07.2016.

HERETIČKA PRIRODA ISTINE

HERETIČKA PRIRODA ISTINE


Viktor Ivančić

Autor
21.7.2016. 


HERETIČKA PRIRODA ISTINE

U izdanju Centra za kritičko mišljenje i portala Tacno.net objavljena je knjiga bosanskog franjevca, teologa i publiciste Drage BojićaZlato i tamjan, kritički osvrti na politiku i religiju.

Donosimo pogovor za knjigu koji je napisao Viktor Ivančić:

Malobrojni su bili oni čije se javno djelovanje moglo usporediti s tako vehementnim i dosljednim otporom vladajućoj nacionalističkoj paradigmi, i u vrijeme rata i nakon njega, što je podrazumijevalo i dvostruku optužbu za izdaju – i od strane vladajućih nacionalističkih politika, i od strane lokalne ispostave njihove matične Crkve koja je te politike sve vrijeme zdušno servisirala.

Kada je početkom ljeta 2013. godine bila obavljena nasilna smjena glavnoga urednika „Svjetla riječi“, časopisa što ga izdaje Franjevačka provincija Bosna Srebrena, dvije su se pojave kristalizirale (još) jasnije nego obično i bljesnule naročitom snagom.

S jedne je strane to mašina Vlasti, nesmiljenost vladajućeg – u ovom slučaju crkvenog – aparata, koji bez milosti čuva strogo uniformirani duhovni teritorij od „zagađenja“ i ne preza od najrigidnijih „zakonitih“ mjera nasilja da nametnute dogme održi na snazi, te kazni i disciplinira neposlušne.

S druge je strane, pak, fascinantna hrabrost fra Drage Bojića, njegova riješenost da svjedoči i objektivnu istinu i istinu svojih uvjerenja unatoč širokom asortimanu pritisaka, da ne pristane na kroćenje, kompromise ili pragmom motiviranu diplomatičnost, da svoje kritičke uvide javno zastupa po cijenu drakonske kazne što mu je zbog toga isporučena, te se na taj način ukaže kao humanistički angažirani intelektualac u tradicionalnom, skoro zaboravljenom smislu riječi.

Svjedočili smo dakle gotovo klasičnome prizoru sraza između ideološke mašine i nepokorne individue, između autoritarne institucije i nepotkupljivoga pojedinca: Vlast je bljesnula izbrušenim očnjacima, a Drago Bojić slobodnim duhom.

Ono što slične sudare presudno obilježava, međutim, jeste relativnost trenutnoga rasporeda dobitnika i gubitnika, njegova vremenska uvjetovanost, a to teško mogu razumjeti oni čiji se pogled u budućnost svodi na reprodukciju vječne sadašnjosti. Kao neizliječeni ateist – pritom još, stjecajem okolnosti, zagledan u jedan samo naizgled „unutarcrkveni okršaj“ – njegujem duboku i iskrenu vjeru u to da, usprkos prividu trenutka, odvažni duhovi Bojićeva profila odnose dugoročnu pobjedu, makar je prilično izvjesno da pogodnosti toga trijumfa neće osjetiti na vlastitoj koži. Sve drugo, uostalom, predstavljalo bi odustajanje od slobode.

Kao izvrnuti primjer, možemo se prisjetiti nikad potvrđene anegdote koju Hannah Arendt navodi u svom eseju o papi Ivanu XXIII. iz šezdesetih godina prošloga stoljeća. Prema toj priči, jedan mladi svećenik, tek pristigao iz inozemstva, silno se trudio u Vatikanu ostaviti dobar utisak na visoke crkvene dostojanstvenike ne bi li pospiješio svoju karijeru, pa mu je navodno Angelo Giuseppe Roncalli – od milja zvan „dobrim papom“, koji je „otvorio vrata i prozore Crkve kako bi ušao svježi zrak“ – naposljetku kazao: „Dragi moj sine, nemoj se toliko brinuti. Možeš biti siguran da te na sudnji dan Isus neće pitati: Kako si se slagao sa Svetom službom?“

Bila ta epizoda istinita ili ne, slučaj Drage Bojića dijametralno je suprotan motivaciji mladog karijerista iz Vatikana, kao što je gard Bojiću nadređenih u hijerarhijskoj strukturi franjevačkog reda bio sušta suprotnost lakonskoj ležernosti Ivana XXIII. kakvu mu – doduše ne bez dodatka blage ironije – pripisuje Arendtova. Štoviše, gotovo kompletan intelektualni i moralni habitus bosanskoga franjevca, koji uključuje i manjak brige o svome „napredovanju“, odsustvo spremnosti da vlastite sudove podredi vlastitoj karijernoj putanji, mogao bi se predstaviti kao pridržavanje šaljive devize koja je – opravdano ili neopravdano – stavljena Roncalliju u usta.

Formalno, Bojić je bio smijenjen s pozicije glavnoga urednika „Svjetla riječi“ (a uz to i uklonjen s mjesta predavača na Franjevačkoj teologiji u Sarajevu) zbog izgovorene riječi, jer je u jednome intervjuu, između ostaloga, progovorio o institucionalnoj zloupotrebi religije, o odgovornosti hercegovačkih franjevaca za politiku etničkoga čišćenja u zadnjem ratu, o profiterskom poistovjećivanju katoličanstva s hrvatstvom, o etabliranom nacionalizmu koji u sebi nosi potencijal budućeg zla, ali i o „event-vjeri“ i „sofrcore-duhovnjaštvu“ kakvo se propagira preko međugorskog svetišta.

Suštinski, Crkva kao strogo organizirana formacija, ustrojena poput vojske ili policije, navikla na to da se unutrašnji intelektualni život i prateće aktivnosti odvijaju na jednosmjernoj relaciji između onoga tko komande izdaje i onoga tko komande provodi, nije mogla podnositi neposluh, iskakanje iz stroja, odbacivanje oružja, a naročito takvu vrstu hereze koja će dovoditi u pitanje njezinu naredbodavnu operativu i mračne političke preferencije, te je bilo samo pitanje vremena kada će i u konkretnome slučaju prema slobodnome kritičkom duhu nasrnuti istom strategijom kakve se laćaju vojska i policija, i to u zemljama u kojima cvjetaju diktature.

To je prizorište na kojemu Drago Bojić, kao izdanak najčasnije tradicije, nosi i ulogu i usud angažiranog intelektualca, predstavnika sorte koja gotovo da je izumrla. Takav ne može ne biti u sukobu s vlašću; takav ne može ne pružati otpor; takav dovodi u pitanje postojeći poredak i upušta se u radikalnu kritiku stvarnosti; takav je spreman žrtvovati vlastiti komoditet da bi se, svojim glasom, borio za bolje društvo… Paradoks – i to paradoks koji nas dugoročno jedino zanima – leži u tome što je, odbijajući prihvatiti silom nametnute norme i povinovati se oportunističkoj stihiji kolektiva, njegova osobna borba od najveće kolektivne važnosti.

Takav, naposljetku, spada među one koji ohrabruju, što je od posebnoga značaja u svjetlu sve intenzivnijega fenomena kojeg je njemački teolog Jürgen Moltmann nazvao „religijom straha“. Čovjek zaposjednut strahom je čovjek skupine, on „ljubi samo ono jednako i priznaje samo ljude koji vjeruju, misle, vole i čine isto što i on“; ljudi koji su isti kao i on ga potvrđuju „i njemu je to samopotvrđivanje potrebno za potiskivanje vlastitoga straha“. „Religija straha“, dodaje Moltmann, „provlači se kroz sve javne religije koje poznajemo“.

Vozeći iz drugoga smjera, suvremeni britanski marksist Terry Eagleton – koji se nije libio žustro braniti bolje kršćanske tekovine od zadrtosti liberalnih racionalista, ali ni osuditi institucionalno kršćanstvo zbog „kukavne izdaje svoga revolucionarnog podrijetla“ – došao je do sličnoga zaključka, uspostavljajući razliku između „biblijske i ideološke vrste kršćanske vjere“, a samo isticanje te razlike, slijedeći Nietzschea i Kierkegaarda, nazvao „spašavanjem kršćanstva od kršćanskog svijeta“: „Svako propovijedanje Evanđelja koje ne izazove sablazan i ne nanese uvredu političkoj državi s moga je gledišta zapravo bezvrijedno.“

Bojićevi polemički eseji i javni nastupi predstavljaju upravo takvu vrstu subverzije i izazivaju takvu vrstu nelagode, tim više što je dobar dio njegove kritičke misli – u skladu s geslom da „najprije treba pomesti ispred svoga praga“ – usmjeren prema instituciji u čijem sustavu participira, istina kao običan „redov“, uz to još i izložen stalnim sankcijama. Govoriti o Dragi Bojiću stoga znači govoriti o heretičnoj prirodi istine. U igri nije ništa manje od sizifovskog pothvata spašavanja (časti) kršćanstva od crkvenih i političkih zloupotreba.

U tome on slijedi primjer progresivnijih među bosanskim franjevcima koji su – ne samo u polju religije – figurirali kao sasvim izuzetna skupina na prostoru nekadašnje Jugoslavije. Malobrojni su bili oni čije se javno djelovanje moglo usporediti s tako vehementnim i dosljednim otporom vladajućoj nacionalističkoj paradigmi, i u vrijeme rata i nakon njega, što je podrazumijevalo i dvostruku optužbu za izdaju – i od strane vladajućih nacionalističkih politika, i od strane lokalne ispostave njihove matične Crkve koja je te politike sve vrijeme zdušno servisirala.

Kod Drage Bojića ne radi se samo o raskrinkavanju nacionalizma, nego i o punoj svijesti o tome da je nacionalna mobilizacija najčešće paravan za golu kapitalističku eksploataciju. On upozorava, primjerice, da iz crkvenih krugova izostaje „ozbiljnija i temeljitija kritika političkih i ekonomskih centara moći koji su izravno odgovorni za siromaštvo“, ti krugovi svojom šutnjom „podržavaju izrabljivačke neokapitalističke politike“, zbog toga: „Umjesto moraliziranja i seciranja seksualnog morala vjernika i njihove intime, predstavnici Crkve bi morali i češće i angažiranije govoriti o socijalnom moralu i odgovornosti.“

Onu Eagletonovu „ideološku vrstu kršćanske vjere“ – što se konstituira kao svojevrsna negacija one „biblijske“ – Bojić naziva „agresivnom vjerom“, ponekad čak posprdno i „turbo-folk vjerom“, koja se „hrani najprizemnijim emocijama“ i svrstava „uz najgore opcije“. Alternativa je za njega sasvim jasna: „Kao što se razlikuje ozbiljna muzika od muzičkog šunda, ozbiljna umjetnost od kiča, tako se i ozbiljna vjera – osobna, i racionalna i osjećajna, ali tiha, nenametljiva, intimna vjera – razlikuje od vjere spektakla, opsjena, patološki opterećene tijelom, čaranjima i gatanjima.“

U tom pogledu njegov stav, nasuprot čestim crkvenim aspiracijama, u stopu slijedi principe suvremenog sekularizma, pa je, ilustracije radi, uvelike podudaran s gledištem filozofa ateističke – ili, bolje, antiklerikalističke – provenijencije Richarda Rortyja, kojeg ovaj iznosi u prepisci s kršćanskim ljevičarom Giannijem Vattimom: „Po našem mišljenju, religiji se ne može ništa prebaciti sve dok je u sferi ličnog – sve dok crkvene institucije ne pokušavaju da okupe vernike oko političkih zahteva i sve dok se vernici i nevernici slažu da slede devizu ‘živi i pusti drugog da živi’.“

Uz takvu pretpostavku, poslije svega, dijalog između ateista i vjernika može biti neusporedivo inspirativniji od internih komešanja i jednih i drugih dok zbijaju svoje redove i povlače linije razgraničenja, pogotovo u doba kada se nacionalizam pokušava ukorijeniti kao način života i kada se čini da zagovornici etničkih i religijskih jednoobraznosti odnose pobjedu – ne zadugo, vjerujem – nad onima koji promiču toleranciju, suživot i otvorenost.

Ovaj potpisnik o tome može svjedočiti iz prve ruke, jer se, kao ateist, svaki put kada uz pivo diskutira s kršćaninom Dragom Bojićem, a pogotovo nakon što čita njegove sjajne eseje i kritičke analize, osjeća bogatijom osobom.

//////////////////////////////////
///////////////////////

donald-trump

Ugledni Economist predviđa : Evo što će se dogoditi sa svijetom ako Trump postane predsjednik !

Ugledni Economist raspisao je mogući scenarij za ishod američkih predsjedničkih izbora koji bi na čelo najsnažnije globalne sile postavio milijardera-populista Donalda Trumpa. U hipotetskom scenariju koji Economist izlaže, kreće se od [...

/////////////////////////

konvencija321

Glas Amerike : Koliko će američkih muslimana u novebru glasati za Trumpa?! (Video)

Neočekivan trenutak… američki musliman daje blagoslov Donaldu Trumpu u noći nominiranja Trumpa za predsjedničkog kandidata. Na početku preidzborne kampanje za predsjedničkog kandidata Republikanaca Donaldu Trumpu davani su mali izgledi. Njemu,

//////////////////////////

emira4

Nihad Ključanin : Molim Boga da lik male Emire vječito proganja njenog ubicu i sve koji šute o ovom zločinu

- Kada čovjek stane kraj tabuta djeteta od četiri i po godine tad jednostavno zanijemi, skameni se. Fatihu učiš iz nekoliko pokušaja i opet si Bogu zahvalan što nisi nikad ni [...]

////////////////////////////////////////////////

Stariji postovi

Jedinstvena Bosna i Hercegovina
<< 07/2016 >>
nedponutosricetpetsub
0102
03040506070809
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31

MOJI LINKOVI

MOJI FAVORITI
-

Brojač posjeta
29785016

Powered by Blogger.ba