Jedinstvena Bosna i Hercegovina

Dobrodošli na moj blog

20.10.2014.

NEBRIGA ZA POPLAVLjENE: ZA PET MJESECI S NULE NAS NISU POMAKLI

Nebriga za poplavljene: Za pet mjeseci s nule nas nisu pomakli


Related images:

Poplave u BiH
////////////////////////////

Poplave koje su bile u maju pokazale su arogantan i ignorantan odnos vlasti prema svojim građanima. U Tuzli je stotine obitelji ostalo bez svojih domova, a svi oni i dalje su ili u kolektivnim smještajima ili kod prijatelja, bez vlastitog krova nad glavom. Vlast umjesto socijalne akcije i vođenja kakve takve socijalne politike u njima vidi samo problem - kojeg ne zna kako riješiti.

Dvanaestogodišnji Armin, osmogodišnja Aldijana i dvogodišnja Anida već šest mjeseci žive u tuzlanskom Domu umirovljenika u jednoj sobi. Bez svoje kuće i sobe pune igračaka ostali su u svibnju, a njihovi roditelji još čekaju na rješenje da im kuća, umjesto obnovljena, bude srušena. Dvije mlade mame, Merhunisa Ljaljić i Lejla Vrabac, uspjele su u svojim novim kućama živjeti tek nekoliko mjeseci:

„Sve je bilo novo, tek smo kupili sve. I zadesilo nas je to, tako da smo samo četiri mjeseca živjeli u toj novoj kući.“

„Grozno se osjećamo. Da je nakon pet mjeseci bilo makar nešto, nekog pomaka, pa da insanu da neku nadu, pa da čovjek ima neku nadu za nešto bolje. Ali ništa. Evo nastupio je šesti mjesec kako se ovdje nalazimo, a mi smo još uvijek na istom.“

Petnaest obitelji čije su kuće uništene u klizištima smještene su u Dom umirovljenika u Tuzli. Njih i njihove sudbine vlasti već mjesecima ignoriraju. Šemsa Hurić priča nam o odnosu tuzlanskih općinskih vlasti:

„Jedva sam ih natjerala da se popnu gore, na to brdo, da vide kakvo je stanje, da padaju trešnje, da se brdo kreće. Prvo su mi rekli da neće uzaći gore. Kad sam rekla da sam ja bolesna a sad ću se popeti, morate i vi. Kad su se oni gore popeli i kad su sve to vidjeli, znate šta mi je Zlatan iz komunalnog rekao, imam svjedoke. ’Baš me briga,’kaže,’za tvojim brdom!’“

Fadila Ljaljić također je ostala bez kuće:

Za pet mjeseci s nule nas nisu pomakli. Samo smo ovdje, nemamo više svoje kuće. Šta će biti taj plac kada dobijemo, trebamo ga navodno dobiti sad u ovom mjesecu? Da li će nam ko pomoći, da li neće - to ja još uvijek ne znam.“

A sve ovo isto su doživjeli 2005. godine. Devet godina su upozoravali nadležne da će klizište donijeti daleko veće posljedice ukoliko ne saniraju zemljište. Pitaju se što je sa sredstvima koja su odvojena u te namjene. Šemsa Hurić:

„Pouzdano znam da je tada za sanaciju bilo klizištae u Gornjoj Tuzli i odmah smo bili mi na Paša bunaru, Šljivici, da dođu da saniraju to brdo. Nikad niko nije ni izašao, niti je to šta sanirano. Svi smo izmješteni. Ja sam ovdje u Domu penzionera s mužem, djeca su kod prijatelja.“

Za djecu je u ovih nekoliko zidova Doma umirovljenika najteže. Mame im ne mogu čak ni skuhati ono što najviše vole. Lejla i Merhunisa:

„Ovdje nemamo opciju da kuhamo. Sad opet kažem i ponavljam - direktoru kao direktoru hvala, on nas je primio. Imamo sobu, imamo kupatilo, imamo se gdje oprati, sve to stoji. Što se tiče hrane, i to su nam dali, ja ne mogu griješiti dušu, a mi znamo kako jedu penzioneri – to nije hrana za nas.“

„Mi smo par puta od Crvenog krsta vidjeli pokoji paketić – na svaku porodicu, bez obzira koliko članova ima, dobili smo po pet pašteta.“

Sve ove obitelji koje su do travnja imale domaćinske kuće teško se mire sa činjenicom da su ovisni o tuđoj pomoći, a ne vide ni neku svijetlu budućnost. Fadila Ljaljić:  

„Znate kako je - 35 godina radite kuću i kućite se, i kad jednog dana izgubite to sve, non-stop plačete, non-stop se sekirate, obilazite opštinu svaki dan, pitate za neku pomoć, a niko vam ništa ne govori.“

////////////////////////////////////

///////////////////////////////

Ilustrativna fotografija

BiH šalje oružje za borbu protiv ISIS-a?

Hoće li i koliko naoružanja BiH uputiti kao pomoć u borbi protiv militanata IS još je nepoznanica. Iako nije na zvaničnoj listi State Departmenta, BiH se smatra dijelom globalne koalicije, te je Ambasada SAD zatražila od Ministarstva odbrane BiH da višak naoružanja i municije uputi u Irak Dalje/More

Poplave u BiH, Željezno Polje, ilustrativna fotografija

Nebriga za poplavljene: Za pet mjeseci s nule nas nisu pomakli

U Tuzli je stotine obitelji ostalo bez svojih domova, a svi oni i dalje su ili u kolektivnim smještajima ili kod prijatelja, bez vlastitog krova nad glavom. Vlast umjesto socijalne akcije i vođenja kakve takve socijalne politike u njima vidi samo problem - kojeg ne zna kako riješiti. Dalje/More

Ilustrativna fotografija

Audio Telekomunikacija u BiH: Igra gluhih telefona

BiH prati trendove u oblasti telekomunikacija, no ne prati evropske trendove kada je riječ o cijenama tih usluga. Dok građani, udruženja potrošača, pa i ombudsamani za zaštitu potrošača, smatraju da telekom operateri u BiH ne poštuju poslovnu etiku Dalje/More

Zlatko Lagumdžija, ilustrativna fotografija

SDP BiH između promjena i propasti

Analitičari ocjenjuju kako je katastrofalan izborni poraz do jučer vodeće političke partije u BiH posljedica lošeg vođenja stranke, ne samo Zlatka Lagumdžije, već i uskog kruga ljudi oko njega Dalje/More

Mostar: "Prosvjeta" i SGV šalju pomoć poplavljenima u Semberiji

Srpsko građansko vijeće (SGV) Pokret za ravnopravnost iz Mostara i mostarski ogranak Srpskog prosvjetnog i kulturnog društva (SPKD) "Prosvjeta" organizirali su u ponedjeljak konvoj humanitarne pomoći za jedno selo s područja općine Bijeljina Dalje/More

Video Hill: Ekonomija je ključni zadatak za nove vlasti u BiH

Najvažnije je da građani ne zaborave šta su političari obećavali tokom predizborne kampanje i da ih stalno na to podsjećaju, kaže u intervjuu za RSE otpravnik poslova Ambasade SAD-a u BiH Nicholas Hill
Dalje/More

Ukrajinski violinista Šurgot: Nema više umjetničkih i etičkih ideala

Vrsni umjetnik Orest Šurgot, jedan od gostiju sarajevskog Festivala "Muzika na žici", u razgovoru za RSE govori o tome gdje je umjetnost danas, te o osjećajima prema domovini u vrijeme ukrajinske krize
Dalje/More

Multimedija Sarajlija među Sarajlijama

O izložbi posvećenoj liku i djelu Sime Milutinovića Sarajlije, te o životu i djelu ovog istaknutog pjesnika, izdavača, istoriografa, prevodioca i pedagoga za RSE govori autorica, dr. Jelena Janjić, iz Narodne i univerzitetske biblioteke RS
Dalje/More

Kurspahić: Dosjetke umjesto vizije

Serija ostavki funkcionera SDP-a na stranačke dužnosti nagovještaj je da bi ta partija mogla nešto i naučiti iz izbornog debakla. Ali, njen poraz poučan je i za stranke koje su mnogo bolje prošle na izborima
Dalje/More

Od medalja do mizerne penzije i podstanarske sobe

Verica Srebro iz Dervente, slijepa sportkistkinja u penziji i osvajačica srebrne medalje na Evropskom atletskom prvenstvu 1983. godine, već godinama je u borbi sa Ministarstvom za porodicu, omladinu i sport RS
Dalje/More

SDP BiH: Ostavke Nikšića i Hadžića, najavljen vanredni kongres

Lagumdžija je izjavio da će u ponedjeljak biti održana sjednica Predsjedništva stranke, a u subotu će zasijedati Glavni odbor na kome će biti donesena odluka o organizovanju vanrednog kongresa
Dalje/More

SDS-ovac koji je bio „preblag“ u Rogatici

Haško suđenje zapovjedniku Glavnog štaba Vojske Republike Srpske Ratku Mladiću nastavilo se iskazom Mileta Ujića, istaknutog vođe lokalne Srpske demokratske stranke, SDS-a iz Rogatice i ratnog načelnika Rogatičke brigade VRS-a
Dalje/More

Nema slučajeva ebole, ali su mjere opreza pojačane

Mada vlasti tvrde da opasnosti za sada nema, iz činjenice da je nedavno u zemlju doputovalo više od 1.400 osoba sa hadža koje su bile u kontaktu sa velikim brojem osoba, razloga za strepnju ipak ima
Dalje/More

Autobusima iz RS na paradu u Beograd: Da pozdravimo brata Putina

Besplatan prevoz građanima, među kojim je bilo i starih i mladih, u Beograd na vojnu paradu obezbijedio je predsjednik RS Milorad Dodik. Mlađi žele uživo vidjeti paradu o kakvim su slušali od starijih, a stariji, pak, oživjeti uspomene
Dalje/More

Smailović-Huart: BiH nije lako da misli na Avdu Smailovića

Da smo kojim slučajem u Hrvatskoj, Srbiji ili Sloveniji ubijeđena sam da bi se prodavale kajdanke sa likom Avde Smailovića ili drugih bh. kompozitora i umjetnika, te da bi se ta muzika jako poštovala - kaže violinistkinja Violeta Smailović-Huart
Dalje/More

Uz Međunarodni dan bijelih štapova: Knjige za slušanje

Velik broj istaknutih kulturnih radnika, prvenstveno glumaca ali i spikera, svakodnevno dolazi u Biblioteku za slijepe i slabovidne osobe BiH kako bi pročitali neku od knjiga, te snimili zvučni zapis za potrebe korisnika ove biblioteke
Dalje/More

Postizborna BiH: Ko će s kim u koaliciju?

Ako je suditi po dosadašnjim koalicijama, niti jedna tamošnja državna vlast do sada nije imala ni približno isti program, pa je teško vjerovati kako će ovaj put biti drugačije. Najverovatnije će se raditi o broju mandata koje su stranke osvojile
Dalje/More

Video Opovrgavanje „defanzivnog djelovanje VRS-a“ na sarajevskom ratištu

Haško suđenje zapovjedniku Glavnog štaba Vojske Republike Srpske (VRS) Ratku Mladiću nastavilo se iskazom Ratomira Maksimovića, bivšeg oficira JNA (Jugoslavenska narodna armija) na području Sarajeva koji je po izbijanju sukoba prešao u Sarajevsko-romanijski korpus VRS-a.
Dalje/More

Reportaže iz Doboja i Tuzle: Poplavljeni još na čekanju

Na području Doboja neke su porodice dobile pomoć za obnovu od EU, dok ostali nisu dobili ništa osim platne kartice Fonda solidarnosti RS. Istovremeno, građani čije su kuće oštećene u majskim klizištima u okolini Tuzle još ne znaju hoće li dobiti bilo kakvu donaciju
Dalje/More

Picula: BiH ima sve manje vremena za fingiranje reformi

Evropski parlament ustanovio je Delegaciju za odnose s Kosovom i BiH. Predsjednik Tonino Picula je govorio o obavezama koje predstoje, posebno istakavši kako se, za ove dvije zemlje vodi računa i o uticajima ruske i bliskoistočne krize
Dalje/More

Izgubljeni u socijaldemokraciji

Nakon opštih izbora u BiH jasno je da je izgubila prije svega ideja socijaldemokratije: u RS su već odavno, kako kažu analitičari, SNSD je „zabasao“ u nacionalističke vode, a u FBiH je vladajuća SDP nakon izbora postala najveći gubitnik
Dalje/More

Lasić: Dodik i Lagumdžija su davitelji socijademokracije

Ideja socijaledmokracije u RS i Federaciji, postoji kao sjećanje u malim i marginalnim partijama, ali, kao ideja ili alternativa ne postoji. I utoliko je naša tragedija veća. Za cijelu zemlju, kaže profesor Lasić
Dalje/More

Video Škola u Sasama kod Srebrenice: Kome zvona ne zvone

U rudarskom naselju Sase kod Srebrenice, osnovnu školu nekad je pohađalo po 300 učenika. Povratak je ovdje intenziviran prije desetak godina, radi i Rudnik olova i cinka, ali - škola je skoro ugašena
Dalje/More

Multimedija Sve po starom, pa još gore

“BiH ostaje u ekonomskom i političkom ćorsokaku, i nakon ovih opštih izbora”, glavna je procjena svjetskih medija nakon preliminarnih rezultata nedjeljnog glasanja
Dalje/More

Multimedija Analitičari: Reciklaža ranijih izbora, uz vraćanje B-H-S trojstva

Rezultati kazuju kako će novu vlast u BiH činiti već dobro poznata lica, koja su i bila u vlasti. Prema mišljenju analitičara rezultati neće donijeti promjene u društvu, ali će demokratiju u učiniti zanimljivom
Dalje/More

Poricanje genocida u Foči i Rogatici

Nakon jednotjedne pauze suđenje Ratku Mladiću nastavljeno je daljnjim iskazima svjedoka obrane, oficira koji su sudjelovali u spornim operacijama preuzimanja bh. općina u kojima je prema optužnici – progon Bošnjaka i bosanskih Hrvata 1992.godine dosegnuo razmjere genocida
Dalje/More

Bajtal: Pobjednici izbora su zaslužni za siromašnu i nezaposlenu BiH

Oni koji su ovu zemlju doveli u stanje u kojem živimo, ponovo su ostali na vlasti. Mene zaista, sa stanovišta zdravog razuma, zanima da li su to regularni rezultati, ili je u pitanju nešto drugo, kaže za RSE profesor Bajtal
Dalje/More

Mustafić: MESS očuvao visok artistički nivo

MESS ima budućnost i perspektivu, on je nama neophodan i u strukovnom smislu, on je naša konfrontacija sa kvalitetom, on je komparacija, informacija i edukacija. Stoga, mislim da je društvena zajednica svjesna njegovog značaja - kaže u intervjuu za RSE direktor Festivala Dino Mustafić
Dalje/More

Multimedija Ivanić vodi ispred Cvijanović, SDA i SNSD najjače stranke

Dok su SDA i SNSD u ubjedljivom vođstvu za državni i entitetske parlamente, a u Predsjedništvo BiH izabrani Bakir Izetbegović i Dragan Čović, najveći debakl doživio je SDP
Dalje/More

Nikola Šop skrajnut u kulturi sjećanja BiH

U Travniku i Jajcu održavaju se manifestacije posvećene dvojici literarnih velikana, nobelovca Ive Andrića i velikog lirika Nikole Šopa. O nobelovcu smo često govorili, zato smo se, u razgovoru sa književnikom Željkom Ivankovićem, fokusirali na Nikolu Šopa
Dalje/More
Više tekstova
20.10.2014.

TI MENE MAPOM, JA TEBE KAMENICOM

/////////////////////////////
Branka Mihajlović

Nakon incidenata na utakmici Srbija-Albanija, međusobnih osuda i demarša, poseta premijera Albanije Edija Rame Beogradu, ranije planirana za sredu 22. oktobar je odložena za idući mesec. U medjuvremenu, policija privodi napadače na albanske radnje širom Vojvodine, a žandarmerija čuva objekte čiji su vlasnici albanske nacionalnosti. Neki ugostiteljski objekti ostaju ovih dana zatvoreni. Ko je odgovoran za atmosferu mržnje koja podseća na 90-te i koja se prelila i u druge države regiona?

Ministar spoljnih poslova Ivica Dačić izjavio je da je dobro što je odložena poseta albanskog premijera Edija Rame Beogradu, jer je potrebno da se smire tenzije nakon incidenta na fudbalskoj utakmici Srbija-Albanija. "Tu situaciju treba prevazići, a da bi se ona prevazišla, potrebna je politička volja, a Srbija je ima", rekao je Dačić.

Stefanović: Privedeno 11 lica zbog napada na lokale Albanaca

Ministar unutrašnjih poslova Srbije Nebojša Stefanović izjavio je u ponedeljak uveče da je policija saslušala 62 i privela 11 osoba zbog napada na lokale u vlasništvu Albanaca i Goranaca. Za noćašnje oštećenje pekare iz Novog Sada odgovoran je L.P. (21), pekaru u Bečeju napao je P.A. (18), pekaru u Somboru oštetio je T.N. (19), a napadači na dve pekare u Banovcima su B.S. (18) i D.N. (24). Za oštećenje dve pekare u Staroj Pazovi u toku je poligrafsko ispitivanje tri osobe, i očekuje se da među njima budu pronađeni počinioci, kazao je ministar i dodao da će sutra imati više podataka o napadu na pekaru "Evropa" u Novom Sadu.

"Ja sam uveren da će policija u Novom Sadu brzo otkriti počinioce. Gotovo sva dela su rasvetljena i sva ona koja nisu biće rasvetljena u narednim danima", ocenio je Stefanović.

Medjutim, istovremeno predsednik skupštinskog odbora za KIM naprednjak Milovan Drecun saopštava drugačiji stav:

“Mislim da bez izvinjenja Tirane za ovo što se desilo na utakmici, ovo gotovo da i nije pravi trenutak da bilo šta razgovaramo sa Albanijom.”

Jovan Komšić, politikolog iz Novog Sada smatra da je  dobra vest da će do susreta ipak ubrzo doći.

„Ovaj medjukorak, ukoliko nije prekidanje nego medjukorak koji podrazumeva razgovor i saradnju samo koju nedelju docnije da bi se stabilizovala situacija u jednoj ili drugoj državi, ja mislim da može biti produktivan. Da se saradnja spasi u jednoj bitno drugačijoj političkoj situaciji i bez ovih nacionalističkih psihoza i podsećanja na konfrontacije iz 90-ih.“

Najnovija vest iz Novog Sada je da je demolirana još jedna pekara,  ovoga puta vlasnika srpske nacionalnosti, moramo to reći, kad je opet postala važna takva identifikacija. Počinilac ima 21 godinu i priveden je u policiju.

U medjuvremenu, policija privodi i druge osumnjičene za napad na nekoliko ugostiteljskih objekata albanskie nacionalnosti o čemu javlja iz Novog Sada  Norbert Šinković:

„U toku noći između nedelje i ponedeljka i u ponedeljak ujutro primećeni su pripadnici Žandarmerije i policije ispred pojedinih pekara u Novom Sadu. Neki ugostiteljski objekti su privremeno zatvoreni.

Napad na pet ugostiteljskih objekata u Novom Sadu, na tri pekare u Vršcu, na po jedan objekat u Staroj Pazovi i Bečeju i na subotičku džamiju – to je trenutni bilans divljanja nacionalista u Vojvodini nakon prekinute utakmice Srbija – Albanija. Policija u međuvremenu nastavlja sa privođenjem osumnjičenih za ove napade. Koalicija nevladinih organizacija „Građanska Vojvodina“ najavila je antifašistički skup za 23. oktobar.”

Gradonačelnik Novog Sada Miloš Vučević i načelnik Policijske uprave u tom gradu Siniša Radaković razgovarali su sa vlasnicima lokala koji su proteklih dana bili na meti napada. Gradonačelnik Vučević je poručio:

“Država Srbija je jača od svih huligana i ja sam ubedjen da će oni koji su bacili ljagu na naš grad i na našu državu biti procesuirani.”

Oni koji pamte 90-te godine i divljanje nacionalista koja su počela na sportiskim stadionima, znaju da se to dogadjalo pod dirigentskom palicom državnih centara, ali ta pažljivo kreirana atmosfera mržnje, bila je u funkciji pripreme budućeg rata. Danas je Balkan daleko od tog vremena, pa ipak, otkud te zlokobne asocijacije?

„Ja mislim da je ovo samo jedan medjukorak u jednoj negativnoj spirali koja se ponovo naginje nad regionom a koja je započeta konfrontacijom ideoloških projekata  velikih nacija i država. Ponavljaju se 90-te godine u regionu na sportskim terenima kao neka vrsta pokazne vežbe šta može biti sa Srbijom ako ne bude u odgovarajućem ansamblu u regionu ... A onda je, naravno, iz boce pokuljao taj negativni duh, psihoza koja zagadjuje politički, vrednosni, javnomnjenski prostor i jedne i druge države“ kaže Komšić.

Podsećamo šta je premijer Vučić rekao nakon prekida utakmice pošto je u stadion doletela mapa velike Albanije.

“Želeli su da zgaze naš ponos, ali smo sačuvali obraz i bandi lažnih albanskih zvaničnika koji su bili u svečanoj loži pokazali jasnu razliku između nas i njih.”

Kako smo to sačuvali obraz, kada su više od pola sata, navijači skandirali: "Ubij, zakolji, da Šiptar ne postoji."  "Ubij Hrvata,  da Šiptar nema brata!!!!"

Aleksandar Vučić je nekoliko puta ponovio, upotrebljavajući poznati vokabular prejakih reči, da Srbija ne dozvoljava da bilo ko ponižava državu i narod.

Ta poruka o ponižavanju Srbije ponavljana je sve vreme od prekida utakmice a da  istovremeno nije osudjeno šovnističko, uvredljivo antialbansko skandiranje navijača sve do pojavljivanja drona sa mapom velike Albanije iznad stadiona. Ni predsednik Srbije Tomislav Nikolić u čijem su prisustvu izvikivane parole mržnje, nije se na njih osvrnuo u saopštenju koje je prosledjeno iz njegovog kabineta i u kome, izmedju ostalog, piše:“ Nakon atentata na uspostavljanje prijateljstva izmedju Srbije i Albanije, očigledno je da će Albaniji biti potrebne decenije, ako ne i vekovi, da postane normalna država bez mržnje prema Srbima.“

Sa druge strane, iz Tirane nije stigla osuda mape velike Albanije niti je pkazan ijedan znak razumevanja za ono što je u Srbiji doživljeno  kao ozbiljna politička provokacija.

Aleksandar PopovAleksandar Popov

Aleksandar Popov,  direktor novosadskog Centra za regionalizam smatra da za nacionalistička divljanja, i to ne samo u Srbiji, odgovornost snose rukovodstva obe države.

„Sa jedne strane su srpski političari izjavljivali da je to pokušaj da se ponizi srpska država a sa albanske strane je rečeno da je uzrok svemu to kako su se ponašali srpski navijači i naravno onda je krenula lavina. Ja mislim da je vlast trebalo da kaže punu istinu i to da se osudi i pogrdno skandiranje na račun pripadnika drugih nacija čime se izaziva medjunacionalna mržnja , kao i  incident sa onom krpom, mapom velike Albanije. I da su obe strane tog slučaja na stadionu razjašnjene, ja mislim da se ne bi dao alibi za odmazdu i sa jedne i sa druge strane.“

Ulje na vatru je dolila tviter prepiska dva premijera o tome da li je projekat velike Albanije samo noćna mora Srbije kako je napisao albanski premijer Rama ili celog regiona,  odnosno čovečanstva kako je odvratio premijer Vučić. Tema koja je najmanje tviteraška a pogotovo kada se o njoj preganjaju dva zvaničnika. Još nisu i neće dugo biti zalečene rane nakon pokušaja u 90-im da se iscrtaju granice mapa velikih država na Balkanu , da bi se o njima tako piskaralo. Ali i da bi se ignorisalo slanje mape velike Albanije u susedstvo.


//////////////////////////////////////

Napad na džamiju u Subotici

Ti mene mapom, ja tebe kamenicom

Nakon incidenata na utakmici Srbija - Albanija poseta premijera Albanije Beogradu, ranije planirana za sredu 22. oktobar, je odložena za idući mesec. Ko je odgovoran za atmosferu mržnje koja podseća na devedesete i koja se prelila i u druge države regiona

//////////////////////////////////////

////////////////////////////////

  • Fotogalerija Dan oslobođenja Beograda: Između proslave i revizije

    Osim državnih ceremonija koje silaze sa kursa antifašističke tradicije, jubilej oslobođenja Beograda mladi su obeležili pevanjem partizanskih pesama i otkrivanjem murala u centru grada, kao i izložbom i promocijom knjige

//////////////////////////////////

  • Ilustrativna fotografija

    BiH šalje oružje za borbu protiv ISIS-a?

    Hoće li i koliko naoružanja BiH uputiti kao pomoć u borbi protiv militanata IS još je nepoznanica. Iako nije na zvaničnoj listi State Departmenta, BiH se smatra dijelom globalne koalicije, te je Ambasada SAD zatražila od Ministarstva odbrane BiH da višak naoružanja i municije uputi u Irak

///////////////////////////////////////////////////////
////////////////////////////////////////

Corax



///////////////////////////////////

Multimedija

Fotogalerija Proslava oslobođenja Beograda

Pre tačno 70 godina tadašnja Narodnooslobodilačka vojska Jugoslavije i Crvena armija oslobodile su Beograd, današnju prestonicu Srbije, okupacije nemačke vojske. FOTO: Vesna Anđić

//////////////////////////////////

Fotogalerija Jesen u BiH: Doline u magli, planine osunčane

Dok se stanovnici koji žive u dolinama i uz rijeke guše u magli i smogu, planine su osunčane od izlaska do zalaska sunca. Ove fotografije snimili smo u Središnjoj Bosni. Najviše na planini Vlašić kod Travnika. RSE / Foto: Srećko Stipović

Više multimedije
/////////////////////////////////
20.10.2014.

ANDREJ NIKOLAIDIS: U IME ISTORIJSKOG NEPRIJATELjSTVA

ANDREJ NIKOLAIDIS

U ime istorijskog neprijateljstva

image Srbija - Albanija
////////////////////////////////////

Te je noći na stadionu Partizana bilo nemoguće ne uvidjeti smisao istorije za ironiju.

Svi ćemo se lako sjetiti stotina, hiljada viceva o Albancima, koji su ih, svi do jednoga, prikazivali kao neobrazovane, glupe, primitivne, one koji šegaju drva, mijese kifle i prodaju košpice dok ostali naši narodi i narodnosti ostvaruju podvige na kojima im zavidi čitava planeta. Brižljivo stvarani stereotip o Albancima na kraju je lapidarno izrekao "nobelovac" Dobrica Ćosić, kada je poručio kako su "Albanci talog Balkana".
 
Te noći zastavu Velike Albanije na stadion Partizana nije unio Albanac-pekar, jedan od onih čije će radnje sutradan spaliti u Vojvodini, niti fizički radnik, niti tihi prodavac boze i košpica koji je, kao, smiješan jer umjesto "L" govori "Lj". Zastavu je unijela nimalo primitivna, štaviše visokotehnološka spravica, takozvani dron, koja je bez poteškoća zaobišla svu silu obezbjeđenja koje je država Srbija postavila na i oko stadiona.
 
Ta je činjenica bacila sjenu i na beogradsku dugo pripremanu vojnu paradu u čast ruskog tiranina. Teško je biti impresioniran svom silom pokazanog oružja, kada ono noć prije nije moglo spriječiti najomraženijeg neprijatelja da nad Beogradom razvije svoju zastavu.
 
Srpski je igrač zgrabio zastavu Velike Albanije, albanski su se igrači bacili na njega da mu je oduzmu, baš kao da im je ukrao novčanik, onda je na teren uletjela bijesna publika koja je ionako samo čekala povod da udari po Albancima, sad kad su im pri ruci. Poslije se sve pretvorilo u priču po tome ko je kriv i ko je prvi počeo.
 
Sljedeći put Srbi će prefintati Albance
 
Drugo je ovdje poenta. Ako su neki Albanci radosni jer misle da su prefintali Srbe, nema razloga za slavlje: radost će im prisjesti, sljedeći će put Srbi prefintati njih. Pa onda opet sve ukrug, u ime istorijskog neprijateljstva, do kraja vremena... U sukobu nacionalizama nema pobjednika. Nacionalizam je kao ebola: na koncu, potpuno je svejedno ko je prvi počeo, stvar se nezaustavljivo širi. Zaraženi će i sam zaraziti. Na koncu, sve se svede na to da je kod nacionalizma, kao i kod ebole, smrtnost visoka.
 
Albanski premijer Edi Rama nakon utakmice izjavio je kako je "ponosan što su crveno-crni [albanski tim] pobijedili u fudbalskom ratu". Istovremeno, "žao mu je što su susjedi [Srbi] poslali ružnu sliku u svijet". Ni njegovi građani nisu poslali osobito lijepu "sliku u svijet" onda kada su, nakon utakmice u Beogradu, napali grčku manjinu kod Gjirokastre. No, to je neka druga priča.   
 
Pomenuti "fudbalski rat" završio je kao svi ratovi na Balkanu. Bez golova, neriješeno. Ovdje ionako nikada nema jasnog pobjednika. I uvijek su u opticaju više od jedne istorijske istine o tome ko je prvi počeo. A sigurno je samo jedno, da na kraju svakog rata stoji: nastaviće se.
 
Ne dođe li zbog "fudbalskog rata" do dugo pripremanog susreta Vučića i Rame, sve će se nastaviti odmah, i čitav će region biti na gubitku.
 
Projekti koji mogu jedino propasti
 

Nije pitanje postoji li albanski nacionalizam. Naravno da postoji. I nije pitanje postoji li ideja Velike Albanije – da, očito. Velika Albanija je manje-više isti koncept kao zloglasni projekt Velike Srbije – "svi Srbi/Albanci u jednoj etničkoj državi" – zbog kojeg je Balkan gorio prije dvije decenije. Kao što je propao projekat Velike Srbije, i projekat Velike Albanije može jedino propasti.
 
Postoji, međutim, i razlika. Država Albanija je više puta istakla kako Velika Albanija nije politika te zemlje. Država Albanija za sada ne čini ništa što je prijetnja teritorijalnom integritetu susjeda. Država Srbija je, naprotiv, učinila sve što je mogla ne bi li otcijepila i sebi pripojila dijelove Hrvatske i Bosne i Hercegovine.
 
Prema Wikipediji, koja navodi Gallup Balkan Monitor 2010 Report, "ideju Velike Albanije podržava 63 posto Albanaca u Albaniji, 81 posto na Kosovu i 53 posto u Makedoniji, iako isti izvještaj navodi da većina Albanaca misli da do stvaranja te države nikada neće doći". 
 
Jedan od lidera crnogorske opozicije, Nebojša Medojević, međutim, bolje od Gallupa zna šta Albanci misle i osjećaju. On je zavirio u njihove umove i srca pa srezao ovako: "Albanci su ujedinjeni oko projekta Velike Albanije. Imaju ozbiljnu podršku dijaspore, sjajne odnose sa SAD i napreduju ka EU. Rad na duge staze".
 
Medojević ne kaže "neki Albanci" ili "dio albanske političke i intelektualne elite" želi Veliku Albaniju. On kaže kako su svi Albanci "ujedinjeni" oko tog projekta. Time je taj čovjek, praktično, rekao kako čitava albanska manjina u Crnoj Gori na duge staze radi protiv države u kojoj živi, sa namjerom da djelove te države pripoji Albaniji.
 
To su opasne, zapaljive teze. I svakako nisu nove. Albance za iredentizam sumnjiče od 1945. naovamo, a ni u prvoj Jugoslaviji nije bilo drugačije. I evo još nisu učinili ono za što ih se neprekidno sumnjiči, evo je Ulcinj još u Crnoj Gori.
 
Budući da su nam to prijatelji, kumovi i susjedi, ne bi li bilo elementarno fer prestati Albance sumnjičiti da su prikriveni neprijatelji? Šta misliš, većinska Crna Goro? Da se nikada više ne desi da neko, kao što je učinio toaletoid Informer, uvrijedi čitav jedan narod sa naslovnicom na kojoj piše "Šiptarska svinjarija".
 
Neraskidiva veza nacionalizma i paranoje

 
Ali nacionalizam je uvijek neraskidivo povezan sa paranojom. Nacionalista ovako misli: neprijatelj uvijek sanja podmukle snove. Čak i kada se čini da je pitom kao jagnje, neprijatelj drži nož iza leđa. Zato neprijatelja treba preventivno zaklati. Da on ne bi nas.
 
Paranoja je jedno od tajnih imena svakog nacionalizma. Sad dolazi dio koji se nacionalistima neće svidjeti. Još od Freuda, od njegove analize slučaja Šreber, znamo da postoji bliska veza između paranoje i potisnute pasivne homoseksualnosti. Mislite o tome, dragi nacionalisti. Ili još bolje, čitajte o tome.
 
Za kraj, nešto što bi moralo biti očigledno svima koji su podigli nacionalističke tenzije zbog utakmice u Beogradu.
 
Ako se nisi pobunio protiv parola "Nož, žica, Srebrenica", "Oj Sjenice, nova Srebrenice, oj Pazaru, novi Vukovaru" i "Ubij, zakolji, da Šiptar ne postoji", nemaš nikakvo moralno pravo da se buniš protiv drona sa zastavom Velike Albanije.
 
Ako podržavaš ideju Velike Albanije, nemaš nikakvo moralno pravo da se buniš protiv Velike Srbije.
 
Da bi uvjerljivo kritkovao tuđi nacionalizam, moraš najprije iskreno kritikovati nacionalizam vlastite zajednice.
 
Sve drugo, svaka druga uvrijeđenost zbog tuđeg nacionalizma, nacionalizam je sâm.
 
Stavovi izraženi u ovom tekstu su autorovi i ne odražavaju nužno uredničku politiku Al Jazeere.

Andrej Nikolaidis

(Al Jazeera)

/////////////////////////////////////////////////////

ŠARM BEČA U SARAJEVU

image

Svečanom otvorenju čuvene bečke kafe stastičarne AIDA sa tradicijom od 1913 god. u sarajevskoj Parkuši , prisustvovali su brojni gosti, među kojima su i ambasador Austrije u Bosni i Hercegovini, Martin Pammer te vlasnik brenda Aida, Michael Prousek sa suprugom.

Ambasador Pammer nije krio zadovoljstvo što ovaj austrijski brend krasi centar Sarajeva te je naglasio kako se nada da će Aida otvoriti još svojih poslovnica u BiH, te dati svoj mali doprinos u zapošljavanju mladih ljudi.

Svečanosti otvorenja prisustvovalo je tokom dana  i 112  djevojaka, žena i djece koje se zovu Aida, a kojima su, zbog imena koje nose kao i ovaj popularni brend, uručeni  pokloni ove  kuće.

U bečkoj kafe slastičarni Aida u Sarajevu gosti mogu po prvi put uživati u originalnim sacher i mozart tortama, probati bečki doručak, ali i poručiti svoju šoljicu višestruko nagrađivane kafe Aida, po cijenama koje su prilagođene za naše tržiste. (www.facebook.com/aida1913 )

//////////////////////////////////////////////

STOP PROSJAČENJU

image Foto: Ilustracija

Pomoćnik ministra sigurnosti BiH Samir Rizvo izjavio je novinarima u Sarajevu da bh. organi od 1999. godine organizirano i strukturirano prate problem trgovine ljudima te rade na suzbijanju.

Ipak, statistički podaci govore da trgovina ljudima uporno opstaje na našim područjima. Nekada je to bilo u svrhu seksualne eksploatacije, a danas imam neke nove oblike trgovine ljudima - naveo je Rizvo.

Istakao je i da BiH posljednjih šest godina stagnira kada je taj problem u pitanju. Rizvo smatra da su to statistički pokazatelji te da je realnost drugačija obzirom na praksu neprijavljivanja slučajeva.

Kroz današnje kampanje Odsjek za borbu protiv trgovine ljudima u saradnji s nevladinim organizacijama pokušat će podignuti svijest javnosti o prosjačenju te iskorištavanju djece u te svrhe.

Rizvo je naglasio da davanje novca djeci koja prose nije pomaganje njima nego podrška kriminalu.

- Trgovina ljudima je kršenje osnovnih ljudskih prava i to je kriminal. Međutim mi u BiH još uvijek smo skloni da takve pojave gledamo kao socijalni problem - rekao je.

Istakao je da je u BiH mali broj ljudi procesuiran zbog organiziranog prosjačenja te da je to problem s kojim se bori cijeli svijet i da se teško može iskorijeniti.

(Vijesti.ba)

/////////////////////////////
image

Tuš zatvara sve prodavnice u BiH - Klix.ba



////////////////////////////////////

Tuđman: S optužnicom što prije da se uhićenje ne interpretira kao politički progon

image Miroslav Tuđman

ZAGREB - Predsjednik saborskog Odbora za unutarnju politiku Miroslav Tuđman (HDZ) pozvao je danas DORH da što prije izađe s informacijama o tome što zagrebačkom gradonačelniku Milanu Bandiću stavlja na teret, odnosno da podigne optužnicu kako se Bandićevo uhićenje ne bi interpretiralo kao politički motivirano.

"Mogu komentirati samo u svoje ime, budući da Odbor o tome nije raspravljao. Danas ne znamo o čemu se radi, za što su gospodin Bandić i drugi optuženi, a mislim da bi DORH morao što prije izaći s time što ima, podignuti optužnicu, a ne čekati mjesecima. Tim više što smo prije pet godina, kad su bili predsjednički izbori, na Wikileaksu vidjeli da je tadašnji državni odvjetnik američkom veleposlaniku rekao 'još nemamo ništa protiv Bandića', a uoči izborne šutnje glasnogovornik DORH-a je rekao kako ima stvari koje se protiv Bandića pokreću. Nakon pet godina, bio bi red da se odmah izađe u javnost, a ne da se ostavlja prostor za spekulacije da je to politički motivirano i da cijeli slučaj onda poprimi potpuno druge dimenzije", izjavio je Tuđman novinarima u Saboru.
 
Tumači da postoji niz razloga za interpretaciju da se radi o politički motiviranom procesu. "Bandić je ipak frakcija SDP-a koja je dobila mandat u Zagrebu, to je jedan od mogućih motiva, a znamo svi i da je pozicija gradonačelnika, s obzirom na sustav kakav vlada, na neki način puno jača nego premijerska. Vlast u Zagrebu upravlja s 15 milijardi kuna i može puno više utjecati na konkretna rješenja, nego što to sa svoje pozicije može premijer", uvjeren je Tuđman.
 
Na pitanje zašto su HDZ-ovi članovi Odbora u srpanjskom nadzoru u Operativno-tehničkom centru (OTC), u sklopu istrage zbog optužbi bivšeg ministra financija Slavka Linića da je premijer Zoran Milanović zloupotrijebio sustav kako bi se s njim obračunao, provjeravali je pod nadzorom bio Bandićev broj mobitela, Tuđman je odgovorio kako osobno nije tražio da se provjeri Bandićev broj.
 
"Ja sam u izdvojenom mišljenju, koje koalicija nije htjela prihvatiti, između ostalog iznio da sustav, ovako kako je postavljen, jednostavno ne funkcionira. Odbor nema ingerencije istražnog povjerenstva i objektivno ništa ne može dokazati. S druge strane, teza da je Bandić tada prisluškivan izašla je od članova koalicije na vlasti, a ne od oporbe. Očito je nekome trebalo da izađe s time van", rekao je Tuđman.
 
Kazao je kako osobno nije tražio provjeru Bandićeva broja, već kako je dao da se provjere dva broja s kojima sam komunicira, da bi provjerio je li Linić mogao biti praćen neizravno, zbog kontakata s osobama koje se istraživalo zbog pojedinih predstečajnih nagodbi, a s kojima je morao kontaktirati po funkciji.
 
Nakon nadzora u OTC-u, Odbor je u srpnju većinom glasova zaključio da Linićevi navodi nisu točni, a izdvojeno mišljenje dali su članovi Odbora iz HDZ-a i Igor Rađenović (SDP), koji je ustvrdio da su HDZ-ovci u nadzoru provjeravali brojeve koji nemaju nikakve veze sa slučajem.
 
Uz Tuđmana, iz HDZ-a je u nadzoru tada bio još samo Tomislav Čuljak.

 

(fena)

///////////////////////////////

Podjela Al Akse bi zapalila fitilj međuvjerskog rata

image Foto: Arhiv

JERUSALEM – Palestinski ministar za pitanja Jerusalema Adnan al-Huseyni upozorio je da bi pokretanje rasprave o podjelama kompleksa Al Aksa moglo zapaliti "fitilj međuvjerskog rata", prenosi Anadolu Agency (AA). Fondacija za kulturno naslijeđe Mesdžidul Aksa ranije je ...

... saopćila da izraelski parlament (Knesset) priprema prijedlog nacrta zakona kojim bi se kompleks Al Aksa vremenski i teritorijalno podijelio između muslimana i Jevreja.

Palestinski ministar Huseyini je u pisanom saopćenju pozvao cijelu međunardnu zajednicu da izvrši dodatne pritiske na izraelske vlasti kako bi okončali praksu kršenja teritorijalnih, humanitarnih i vjerskih prava Palestinaca.

Huseyini tvrdi da bi svaka politička inicijativa o podjeli Al Akse uvela regiju u nove krize i da bi takva inicijativa mogla uvući regiju i u međuvjerski rat.

(Vijesti.ba)


/////////////////////////////////////////////
//////////////////////////////////////////////////////////////



20.10.2014.

MARIJAN VOGRINEC: KOMU SE TRESU GAĆE ZBOG DVOJICE "UDBAŠA"?

Marijan Vogrinec: Komu se tresu gaće zbog dvojice „udbaša“?


Marijan Vogrinec

Autor
20.10.2014. 



Marijan Vogrinec: Komu se tresu gaće zbog dvojice „udbaša“?

/////////////////////////////////////

Münchenski zločin i kazna

Nije daleko od pameti pretpostavka da su Josip Perković i Zdravko Mustač, uznici njemačkog zatvora Stadelheima kojima je upravo počelo suđenje, prava banka tajni o djelovanju jugoslavenske agenture među Hrvatima u inozemstvu, o „udbaškim“ doušnicima među (pro)ustaškom emigracijom, ali i o ulozi i zaslugama „domoljuba-idealista“ u Domovinskom ratu i zbivanjima s njim u vezi. Recimo, 1990-tih je zaredao niz političkih ubojstava u RH i BiH, gdje su Hrvati mučki ubijali Hrvate, a do danas nitko nije ozbiljno odgovarao niti se to istražuje

Piše: Marijan Vogrinec

Komu se u RH i širem balkanskom prostoru, osobito u hercegovačkom dijelu BiH, tresu gaće zbog njemačkog suđenja bivšim šefovima jugoslavenske Službe državne sigurnosti (SDS) Josipu Perkoviću i Zdravku Mustaču zbog ubojstva marginalnog hrvatskog emigranta Stjepana Đurekovića? Hoće li suđenje tom dvojcu potvrditi svojedobnu ironiju premijera Zorana Milanovića u jeku domaćeg cirkusa glede i u svezi tzv. lex Perkovića: „Tjerali lisicu, istjerali vuka“? Suđenje u Münchenuje napokon počelo ivišenemanatrag, alikartejoš nipribližnonisuotvoreneisasvimjeneizvjesnokoliko ćeuopćebiti. Barem što se tiče naveliko proklamiranog demokratskog prava javnosti na istinitu i cjelovitu informaciju.

Perkovićev branitelj Anto Nobilo kazao je ovih dana u intervjuu ljubljanskom dnevniku Delu kako se radi o iznimno kompliciranom slučaju u koji su na razne načine umiješani „brojni međunarodni akteri, tajne službe, obavještajna i protuobavještajna podzemlja“ te pojedinci i skupine od kojih su neki i danas u samim vrhovima hrvatske politike. Prema pisanju Jutarnjeg lista, Nobilo je kazao: „Jesu li ti koji se trebaju bojati neki s ljevice kojoj desnica zamjera da je pravna nasljednica Saveza komunista Hrvatske, to će se tek vidjeti. No, isto bi se tako moglo pokazati da bi moralo biti strah najmanje desetoricu sadašnjih članova desne političke opcije u Hrvatskoj koji bi u ovom procesu mogli biti identificirani“.

Odavna se javno nagađa kako agenti jugoslavenske tajne službe (desničari je, terminologijom ustaške emigracije, nazivaju isključivo Udbom; kratica za Ured državne bezbednosti) ne bi imali toliko uspjeha u svom ubilačkom poslu po svijetu da nisu imali (samo plaćene?) pouzdane suradnike među emigrantskim skupinama i u kriminalnom podzemlju..

Je li istaknuti emigrant Gojko Šušak, s jakim vezama u hrvatskim (pro)ustaškim skupinama preko Velike bare, kasnije desna ruka i ministar obrane u režimu Franje Tuđmana, bez veze držao Josipa Perkovića uza se kao savjetnika, nije dao na njega ni riječ niti da ga tko pogleda poprijeko? Nije znao tko je Perković i što, navodno, ima na savjesti? Tko se krije pod kodnim nazivom „Sova“? Uistinu Vladimir Šeks, kako se čulo u unutaremigrantskim polemikama i obračunima? Koliko je Hrvata izgubilo glave u čistkama za prevlast unutar i među radikalnim i „mekšim“ skupinama „hrvatskih idealista“?

šušak, boban tuta

Na fotografiji: Šušak s Bobanom i Tutom na otvorenju stadiona Dragovoljca

Konspirativno perje

Koliko je tih, ne odveć pametnih, uglavnom velebitsko-dinarsko-hercegovačkih gorštaka crno-bijelog razumijevanja svijeta progutalo „Udbine“ namještaljke, pa su se počeli međusobno sumnjičiti i optuživati za špijunažu, izdaju i suradnju s Titovim agentima? Dovoljno je bilo da im „Udba“ malo poremeti tokove novca od reketa i donacija ili ubaci među njih kakvu „provjerenu informaciju“ i odmah bi nastala uzbuna: „Vidi ga, surađuje s komunistima i još nam krade novac!“

Sve su to pitanja na koja „udbaši“ Perković i Mustač imaju sasvim decidirane odgovore i šire spoznaje o kojima se još ništa ne zna ili se spoznaje svode tek na rekla-kazala izvore „Radija Mileve“. Znaju oni i mnogo vrlo neugodnih pojedinosti o suradnji (pro)ustaške emigracije sa zapadnim tajnim službama, pa bi se – progovore li! – moglo očekivati kako će konspirativno perje letjeti na sve strane. Zaprijeti li dvojcu s bavarske optuženičke klupe uistinu doživotna robija u kakvom njemačkom kazamatu, ako ih prethodno zatvorski čuvari ne nađu preventivno obješene o radijator u ćeliji, jer im je „proradila nečista savjest“, gotovo je izvjesno da će i hrvatska zaprepaštena javnost ostati razjapljenih usta.

Možda bi se, prije svega, moglo među raznim verzijama uzroka i posljedica njegovog ubojstva nazrijeti istinu o tomu tko je zapravo bio Stjepan Đureković, jedan od bivših direktora Ine, zašto je bezglavo pobjegao iz Zagreba, kako se i zašto povezao s ekstremnom hrvatskom emigracijom, što je točno radio u Njemačkoj, s kim se i zašto družio…? Je li u tom slučaju imala kakvu ulogu zapadnonjemačka tajna služba?

Slučaj Đureković, za vjerovati je uglednom odvjetniku Nobilu, jer iz mnogih razloga zna više od većine onih koji figuriraju kao izvrsno obaviješteni, dovoljno je zamršen da ni nakon konačne sudske presude, bude li je uopće, ništa bitno – neće biti razjašnjeno. Hrvatska (pro)ustaška emigracija iz 1945. godine, čim je dovoljno daleko umakla Knoju i Ozni te se sabrala od smrtnog straha da ratni pobjednici i na njoj ne primijene bleiburški poučak izručenja na mjesto zločina, već je u argentinskim i australskim mišjim rupama počela međusobna trvenja.

O stanju među izbjeglim ustašama, njihovim sukobima, netrpeljivosti sučeljenih frakcija, pripremanju terorističkih akcija, novačenju i uvježbavanju mladeži za baratanje oružjem, itsl. autentična je svjedočenja nedavno dao novinar i publicist Drago Pilsel knjigom „Argentinski roman“. Odrastao pod velikom slikom krvavog poglavnika tzv. NDH Ante Pavelića iznad dječjeg kreveta, u obitelji kućnih prijatelja Pavelićevih, Pilsel je osobno prošao „ustaške emigrantske univerzitete“ i njegova sjećanja na djetinjstvo i mladost u Buenos Airesu ne ostavljaju nikakve sumnje u programske nakane i praksu „hrvatske političke emigracije“.

Najmanje su te skupine imale veze s politikom kao nenasilnim ostvarenjem samostalne hrvatske države „u njezinim povijesnim granicama“. Ti su se emigranti otvoreno deklarirali protiv svake Jugoslavije i takvi su ostali do današnjega dana. Iako je bilo blesavo (nedopustivo!) u ime države i njezina trenutnog režima ubijati političke neistomišljenike po svijetu, čak i kad su pribjegavali terorizmu i stavljali mrtve iza sebe, jugoslavenski tajni agenti su to činili. (Pro)ustaška emigracija je na sve načine rušila Jugoslaviju, a „Udbi“ su ostavljene slobodne ruke za braniti Titov režim. I ubojstvima emigranata.

U kojim su zemljama našli utočište hrvatski ekstremisti s debelim slojem ustaškog putra na glavi i samoubilačkim, osvetničkim fanatizmom? Odreda u zapadnim državama koje su polomile noge nacifašizmu u Drugom svjetskom ratu. Neće biti da njihove obavještajne službe nisu u dušu znale koga, daleko od svojih partizanskih saveznika, udomljuju u likovima Ante Pavelić, Andrija Artuković, Maks Luburić, Dinko Šakić i milijun sličnih „hrvatskih junaka“, koji su početkom svibnja 1945. ostavili na cjedilu „obljubljeni hrvatski narod“ i s ruševina tzv. NDH bezobzirno dali petama vjetra!? Njihove krvave biografije nisu bile tajna, ali su mogle biti jaki adut u hladnoratovskom pripetavanju koje je počelo već onog trenutka kada je Staljinov crvenoarmejac džonom odbio Hitlerovu svastiku s pročelja Reichstaga i istaknuo na vrhu crvenu zastavu sa srpom i čekićem. E, sad i „hrvatski nacionalisti“ nečiste savjesti dobivaju drugo značenje.

sto-je-pokojni-predsjednik-dr-franjo-tudjman-mislio-o-hercegovcima

Tuđman i Šušak

Pitanje za milijun dolara: zašto Zapad nije izručio Titu izbjegle ustaške vođe ili ih izveo na sud kao što je učinio s njemačkim nacistima, talijanskim fašistima i japanskim ratnim zločincima? Čemu su ili komu imali poslužiti ustaški emigranti u ideološkom i interesnom postjaltanskom nadmetanju na Balkanu? Tko je i za čiji račun imao destabilizirati Federativnu Narodnu Republiku Jugoslaviju dok Zapad još nije znao da će jogunasti Zagorac iz Kumrovca dreknuti NE u Kobin brk?

Da pingvini s Antarktike nisu bili tako negostoljubivi prema ustaškim emigrantima, vjerojatno bi Hrvatsko revolucionarno bratstvo i na vječnom snijegu i ledu Južnog pola uvježbavalo srčane hrvatske jurišnike za rušenje komunizma. Napaćeni Nijemci ne bi trebali krampati armirani Berlinski zid, a „Titina Juga“ ne bi preživjela ni prvu petoljetku! No, koliko se god „Udba“ služila nečasnim postupcima i za lijepe svežnjeve zelembaća ili orlova novačila kojekave probisvjete, to nije bila amaterska družina za seoske predstave. Zapadne obavještajne službe – pokazuje to i suđenje Perkoviću i Mustaču – i danas su jako zainteresirane za njezine tajne i nisu ravnodušne prema činjenici da Jugoslavije maršala Tita već odavno nema.

„Udba“ je u dušu znala (poimence!) koga ima za protivnika, gdje i kako ga učinkovito omesti u opasnim nakanama. Na teror je odgovorila terorom, na ubojstva ubojstvima, bez pardona. Ni (pro)ustaška emigracija nije bila cvijeće iz idiličnog perivoja kakvim su je prikazivali njezini propagandisti od Vinka Nikolića do Jakše Kušana i drugih viđenijih „intelektualaca“ iz tog kruga Hrvata u bijelom svijetu. (U onom drugom krugu bili su emigranti oko Hrvatske bratske zajednice i drugih nacionalnih udruga, koji su gledali svoja posla, uvažavali zemlju domaćina i nisu širili neprijateljstvo prema vlasti u zemlji svog porijekla.) Što je drugo, nego terorizam, a ne borba za „oslobođenje Hrvata iz jugoslavenske tamnice“, izvesti u srpnju 1969. u Beogradu bombaške atentate na civile: u kinu „20. oktobar“ i u garderobi Željezničke stanice!? To se ne da ničim opravdati.

„Bilo je žrtava, ali to je ovde manje bitno, kao što su i žrtve uvek manje bitne u toj vrsti politike: važno je da ih ima, jer igra inače gubi na uverljivosti“, objavilo lani beogradsko Vreme iz pera Miloša Vasića. „Svi smo se neko vreme sećali Magdalene Novaković, koja je u bioskopu izgubila obe noge: i to bi bilo to. Zbog tog terorističkog napada uhapšen je, osuđen, osuđen i pogubljen izvesni Miljenko Hrkač, donekle zbunjeni mladi Hercegovac ne baš velike pameti. Posle je bilo priča da to nije bio baš on, nego brat i u tom pravcu, ali to nije pomoglo, on je u celu stvar bio umešan, zbog gluposti (najverovatnije) ili zbog neke podle politike (podjednako verovatno).“

Bilo još sličnih terorističkih budalaština, koje ustašoidi veličaju kao junačka djela „hrvatskih vitezova i mučenika“ u borbi za samostalnu hrvatsku državu. (Ustrojenu, vidjet će se već početkom 1990-tih, po modelu osuvremenjene tzv. Endehazije.) U zraku se već predosjeća skorašnji „Maspok“ (naziv tada) iliti „Hrvatsko proljeće“ (naziv danas), a hrvatska (pro)ustaška emigracija već bilježi drugi naraštaj „vitezova“ za juriš na „Titinu Jugu“: stasale potomke emigranata iz 1945. Uskoro će se u akciju uključiti i „proljećarski“ naraštaj.

Samoubilački Feniks

Hrvatska ekstremna emigracija ubila je jugoslavenskog veleposlanika u Švedskoj Vladimira Rolovića, otmicom civilnog zrakoplova s putnicima iznudila puštanje iz zatvora Rolovićevih ubojica, izvela neuspjeli atentat na vojnog izaslanika u Zajedničkoj misiji saveznika u Berlinu Antona Kolendića, a kobnu glupost počinila je u ljeto 1972. godine ubacivanjem tzv. Bugojanske skupine (operacija Feniks) iz Austrije u Jugoslaviju radi dizanja „narodnog ustanka“. Devetnaest „gerilaca“ naganjalo se s tadašnjom milicijom i vojskom po bosanskim šumama i gorama, ubijalo koga je stiglo i na kraju pogubilo glave. Narodu nikakav ustanak nije bio na pameti, kao ni u doba „križara“ i „škripara“ koji su također uzaludno pogubili glave neposredno uspostavi partizanske vlasti u zemlji.

Tko je iz ekstremnoga Hrvatskog revolucionarnog bratstva bio toliko pametan, pa nagovorio „feniksovce“ na samoubilačku avanturu, naoružao ih i uvjerio da su Hrvati toliko nabrušeni na „Titinu Jugu“ da samo čekaju „junačku“ braću Andrić (Ambroz i Adolf) i družinu da jurišaju s njima ravno na beogradsku Užičku 15. „Proslavila“ se i teroristička skupina samoubojice Zvonka Bušića kad je u SAD-u otela civilni zrakoplov prepun putnika i usput ubila američkog policajca, sve u ime „ostvarenja tisućljetnog hrvatskog sna“. I tako to, ima još, ali nije neophodno.

Možda će suđenje „udbašima“ Perkoviću i Mustaču odškrinuti vrata istini i o tomu kako njemačke sigurnosne službe nisu znale (?) za naoružavanje hrvatskih ekstremista na svom teritoriju radi napada na ljude i interese suverene i međunarodno priznate europske države SFR Jugoslavije? Jesu li zapadne obavještajne zajednice uistinu bile toliko nesposobne i neobaviještene, pa su (pro)ustaške emigrante smatrali miroljubivim društvom, čiji se pripadnici samo mole dragom Bogu, pišu pjesme, okupljaju se i vesele na blagdanskim i nacionalnim piknicima te tu i tamo mirno prosvjeduju protiv Tita i komunističkog režima u svojoj staroj domovini?

perkovic_susak_0_0_468X10000

Načelnik Uprave Vojne policije Mate Laušić, ministar obrane Gojko Šušak i pomoćnik ministra za sigurnost Josip Perković.

Nije daleko od pameti pretpostavka da su dvojica uznika münchenskog zatvora Stadelheima prava banka tajni o djelovanju i konkretnim akcijama jugoslavenske agenture među Hrvatima u inozemstvu, ali i o ulozi i zaslugama „domoljuba-idealista“ u Domovinskom ratu i zbivanjima s njim u vezi. Recimo, 1990-tih je zaredao niz političkih ubojstava u RH i BiH, gdje su Hrvati mučki ubijali Hrvate, a do danas nitko nije ozbiljno odgovarao. Ni egzekutori, a kamoli naredbodavci, među kojima se spominju i prva imena političkog života, civilnog i vojnog miljea. U svim su tim ubojstvima na ovaj ili na onaj način uključeni Hrvati iz „političke“ emigracije ili ljudi neposredno povezani s njima. Zašto su ubijeni Josip Reihl-Kir, Ante Paradžik, Blaž Kraljević, Miro Barišić (Rolovićev ubojica; navodno poginuo u borbi s četnicima), Ludvig Pavlović, Milorad Mišćević, Milan Krivokuća, Milan Levar…? Što bavarski uznici Josip Perković i Zdravko Mustač znaju o naručiteljima, razlozima i izvršiteljima tih i sličnih ubojstava? A znaju! Štošta neugodnog za danas časne i neprijeporne „hrvatske muževe“.

Ako ništa drugo, bilo bi neupućenoj javnosti zanimljivo doznati i nešto više od onoga što se već zna o tomu zašto su se i kako (pro)ustaške skupine i pojedinci nastavili međusobno krvavo kefati nakon što su se našli na rodnom tlu svojih djedova i otaca. Prvi hrvatski predsjednik Franjo Tuđman i desna mu ruka za sljubljivanje nove vlasti s ekstremnom emigracijom Gojko Šušak raširenih su ruku počeli 1990-ih godina primati u RH „hrvatske žrtve komunističkog progona“, a ove su nastavile međusobne obračune i kada ih „udbaši“ više nisu dirali. Što o tom kontinuitetu razdora unutar nacionalističko-rasističkog hrvatstva znaju dvojica Hrvata iz njemačkog zatvora?

Za pretpostaviti je da će Perković i Mustač znati „unovčiti“ svoje spoznaje o tomu na domaćem i stranom tržištu obavještajnih informacija. Dijelom se to dade zaključiti i iz Nobilovih izjava medijima uoči suđenja njegovom klijentu. Ako dvojica uznika budu primorani dati svoju kožu na bubanj radi revizije istine o političkim ubojstvima u „Udbinoj“ i režiji emigrantskih ekstremista, odnosno međusobnim ubojstvima „svojih“ nacionalista (koja su pripisana „Udbi“ ili KOS-u za Tuđmanove vlasti), prodat će kožu po najvišoj mogućoj cijeni. Važnije je obraniti sebe, nego tuđu istinu, ako od nje ne možeš imati koristi. Makar „istinoljupci“ sjedili na najvišim političkim ili obavještajnim mjestima u RH i inozemstvu, danas ili jučer. Otuda nervoza u dijelu političke javnosti: što će Perković i Mustač reći njemačkim sucima? Ako procijene da trebaju reći.

Figurira li Đurekovićevo ubojstvo u svemu tomu kao maska za neke druge obavještajno.strategijske potrebe u okolnostima novog hladnoratovskog zaoštravanja u Europi, Aziji, na Bliskom istoku… i očitog novog prekrajanja globalne karte utjecaja i moći? Jugoslavenski obavještajci i njihovi provjereni egzekutori, kojima je bojišnica bila cijeli svijet, nisu nestali raspadom bivše zajedničke države. Mimikrija je vražja stvar.

„Tu su negdje među nama“ i imaju svoje značenje i uporabnu vrijednost u bitno promijenjenim društveno-političkim okolnostima. Slobodna Dalmacija je ovih dana spomenula ime izvjesnog „neuhvatljivog“ Hercegovca Ivana Lasića iz okolice Širokog Brijega, koji se navodno krije u Mostaru, ako već nije pobjegao kolegi Stanku Čolaku u Srbiju. U Beogradu je „Udbin“ obavještajac Božidar Spasić, a u njemačkom Fürthu dvostruki agent Milan Dorić, kodnog imena Hanzi, koji je istodobno bio dragocjen i hrvatskoj filijali „Udbe“ i (pro)ustaškim emigrantima. Iskusni tajni agenti kurentna su roba svim režimima, jer njihova su znanja i veze kapital koji nije preporučljivo prepustiti protivniku. Balkan je uvijek u prošlosti bio geostrateška točka sraza i presizanja velikih sila, pa je to i sada. Tko misli da je „Udba“ izgubila značenje i da su usahli njezini pipci prema Istoku i Zapadu, mogao bi se neugodno iznenaditi.

susakperkoviclausic1

Mate Lausic, Gojko Susak i Josip Perkovic

Neuvijena prijetnja

Neizravno upućuje na to iznimna upornost čak i njemačke kancelarke Angele Merkel da RH ispoštuje europski uhidbeni nalog i izruči joj dvojac Perković-Mustač. Primjer karijere i obavještajnog habitusa jednog Josipa Perkovića – čijim su se uslugama podjednako znali koristiti i komunisti i (pro)ustaški povratnici u RH, koji su se odmah ugnijezdili u i pri novoj vlasti! – može biti indikativan za pretpostavku da Đurekovićevo ubojstvo nije Nijemcima za glavu kao što se formalno trse prikazati javnosti. Dragocjene su tajne koje Perkoviću već četvrt stoljeća čuvaju glavu. To je vjerojatno najbolje znao hrvatski Kanađanin, zadužen u antijugoslavenskim prosvjedima dijela emigracije u Torontu nositi u naručju odojka na kojem je pisalo „TITO“.

Nijemcima nije uspjelo u istražnom ispitivanju slomiti Perkovića kako bi im odao mrežu obavještajaca, suradnika i doušnika „Udbe“ te niz drugih tajnih pojedinosti. Svoju će obranu iznijeti na kraju suđenja, kad već bude sasvim jasno kakvu su mu skrojili sudbinu. Tada će se vidjeti hoće li, a ako hoće – i koga povući sa sobom! Neće imati razloga štititi bilo koga, pa bi šira javnost mogla saznati tko je bio tko u smrtonosnim obračunima „Udbe“ i „neprijateljske emigracije“. I jedni i drugi su se služili „svim sredstvima“, pa i terorističkim.

„To ukazuje“, piše Slobodna Dalmacija, „da Perković i danas o visokorangiranim hrvatskim dužnosnicima zna puno, no ako ne bude potrebno, o tom neće govoriti. Radi se, dakle, o sasvim neuvijenoj prijetnji.“ Josip Perković je bio glavni hrvatski „udbaš“ za borbu protiv „neprijateljske emigracije“, od 1979. do 1986. godine, a već Tuđmanovim dolaskom na vlast postaje šef vojne obavještajne službe (SIS) i potom desna obavještajna ruka ministra obrane Gojka šuška. Reklo bi se, države i režimi se mijenjaju, ali tajni agenti ostaju. Nijemci nisu u stanju prikriti taj javni dojam nikakvom „pravdoljubivošću“.

Ako je „Udba“ samo na njemačkom tlu ubila stotinjak pripadnika hrvatske „političke emigracije“, kako se govori i piše, što su godinama radile tamošnje obavještajne službe da to nisu bile kadre spriječiti i diplomatskim alatima pozvati Jugoslaviju maršala Tita na međunarodnu odgovornost!? Za terorizam na tuđem tlu! Ili za nešto podjednako neprihvatljivo.


//////////////////////////////////////////

//////////////////////////////

Goran Sarić: Bergenski putopis – treći dio

Goran Sarić: Bergenski putopis – treći dio

20.Okt 2014

  Alkmaar, Kralj i Saga o siru Piše: Goran Sarić   Još u Jugi sam mislio da znam za taj grad. I to po fudbalu. Jednom me, naime, kako se

//////////////////////////////

//////////////////////////////////
20.10.2014.

IZRAELSKI PREDSJEDNIK REUVEN RIVLIN: IZRAELSKO DRUŠTVO JE BOLESNO I TREBA GA LIJEČITI

Izraelski predsjednik Reuven Rivlin: Izraelsko društvo je bolesno i treba ga liječiti


Oktobar 20. 2014.

Rivlin2

Izraelski predsjednik Reuven Rivlin je izjavio da je došlo vrijeme da se prizna da je “izraelsko društvo oboljelo i da ga treba liječiti”.Predsjednik Rivlin se obratio učesnicima konferencije “Vanjsko neprijateljstvo i prihvatanje drugih” koja je održana u Izraelskoj akademiji nauka i tom prilikom istakao da su tenzije između Jevreja i Arapa dostigle rekordnu razinu, a da je bolest nasilja zahvatila sve oblasti.

Izrazivši lično uvjerenje da je izraelska akademska zajednica pravo mjesto za rješavanje problema u društvu, Rivlin je kazao da je nasilje sveprisutno u svim sektorima društva od fudbalskih stadiona do akademija.”Nasilja ima i na društvenim medijima, bolnicama i školama. Neću podsjećati na pitanje Martina Bubera ‘Jesmo li to zaboravili biti Jevreji?’, već ću pitati jesmo li to zaboravili biti ljudi?”, kazao je Rivlin.

Sredinom juna su na Zapadnoj obali nestala, a 18 dana kasnije mrtva pronađena tri izraelska mladića. Potom su izraelski doseljenici odgovorili svirepim ubistvom maloljetnog Palestinca. Sve je to iniciralo 51-dnevne zračne i kopnene izraelske napade u Pojasu Gaze koji su imali stravične posljedice.Napadi su zaustavljeni pregovorima u Kairu, ali tenzije su preslikane na stalne incidente u kompleksu Al Akse u Jerusalemu. (Kliker.info)

////////////////////////////////////

Od politike do protesta


Od politike do protesta

 
Nekada davno, u jednoj maloj demokratskoj zemlji dogodilo se nešto veoma čudno. Održani su izbori, ali kada su glasovi prebrojani pokazalo se da je važećih listića bilo jedva 25 odsto. Stranka desnice osvojila je 13 odsto, stranka centra 9, a stranka levice oko 2,5 odsto. Bilo je nekoliko neispravnih listića, ali svi ostali, oko tri četvrtine ubačenih, prosto je ostavljeno prazno. Politički establišment se jako uznemirio. Zašto su građani glasali „belim listićima“? Šta su hteli? Kako su „beli listići“ ovo isplanirali i kako su uspeli da se organizuju?

Frenetični pokušaji vlade da se dokopa kolovođa bele zavere bili su bezuspešni. Ispostavilo se da iza belih listića ne stoje ni ideolozi ni organizatori. To nije bila zavera, niti nešto planirano i pripremano. Nije bilo čak ni tvitovano. Jedino racionalno objašnjenje bilo je da je većina ljudi, i to istovremeno (svaki pojedinac nezavisno od ostalih) došla na ideju da ubaci prazan listić u kutiju. Stoga i nije bilo nikog sa kim je vlada mogla da pregovara, nikog da ga uhapsi i nikog ko bi se mogao odobrovoljiti ucenjivanjem ili kooptiranjem. Posle nedelju dana napetosti, vlast je ponovila izbore. Ovoga puta 83 odsto listića ostavljeno je prazno.

To je skraćena verzija priče koja se prvi put pojavila u romanu portugalskog pisca Žozea Saramaga Viđenje iz 2004. Međutim, sada se nešto slično „pobuni belih listića“ proširilo na stvarni svet. Nezadovoljne mase koje američki kolumnista Tomas Fridman naziva „ljudima sa trga“ kao da su spontano stupile na scenu, okupirajući prostor koji ne pripada ni vladama ni tradicionalnim opozicijama. Ovaj „trg“ bi mogao biti Tahrir u Kairu, Majdan u Kijevu, Taksim u Istanbulu, avenija Haib Burgiba u Tunisu, Bolotnaja u Moskvi, Rotšildov bulevar u Tel Avivu, Puerta del Sol u Madridu, Sintagma u Atini, Zukoti park na Donjem Menhetnu, trg Altamira u Karakasu ili bilo koje drugo slično mesto. U preko sedamdeset zemalja sveta ljudi su izašli na velike dugotrajne proteste koje političke partije ignorišu, ljudi koji ne veruju velikim medijima, retko imaju vođe i uglavnom zanemaruju formalnu organizaciju, oslanjajući se umesto toga na internet i ad hok skupove za kolektivnu debatu i donošenje odluka.

Ovaj novi talas glasnog nezadovoljstva ne podiže se oko neke konkretne ideologije ili jasnog niza zahteva. Kako Fridman piše, čine ga uglavnom mladi ljudi „koji teže višem životnom standardu i većoj slobodi… međusobno povezani masovnim okupljanjem na trgovima ili virtuelnim trgovima ili i jedno i drugo, ujedinjeni ne toliko zajedničkim programom koliko zajedničkim pravcem kuda žele da njihovo društvo krene.“

Epidemija protesta (da navedemo samo nekoliko) izbila je u arapskom svetu (počevši od Tunisa) krajem 2010. i početkom 2011, u Rusiji na prelazu u 2012, u Turskoj 2013, u Ukrajini krajem iste i početkom 2014. godine, i u Venecueli u februaru 2014. Svaki od ovih protesta bio je gnevan na svoj način i iz svojih lokalnih razloga, ali zajedno oni čine svetsku pojavu koja je izmenila ideje o budućnosti. U pitanju su masovni događaji sa stotinama hiljada učesnika. Od jula do oktobra 2011, u Izraelu se odvijalo najveće spontano mobilisanje građana u istoriji ove zemlje. Iste godine, preko dva miliona ljudi je protestovalo u Španiji, dok je preko tri miliona ljudi učestvovalo u protestima u Brazilu 2013. Ove demonstracije su dočekane sa simpatijama u najširoj javnosti, naročito među mladima. „Nema nikakve sumnje“, napisao je Erik Šmit iz kompanije Google, „da će nova budućnost biti puna revolucionarnih pokreta, kako komunikacione tehnologije budu omogućavale uspostavljanje novih veza i generisale više prostora za izražavanje“. Ali, dodaje on, „videćemo manje revolucionarnih ishoda“.

Demonstranti su pokazali otvoreno neprijateljski stav prema institucijama i nepoverenje prema tržištu i državi. Nekada su protestni pokreti bili usmereni na emancipaciju – zalažući se za prava radnika, žena ili manjina – a cilj njihovih uličnih okupljanja bio je pristup državnim institucijama. Današnji pokreti izviru iz drugačijeg sentimenta. Njih ne pokreću nezastupljene grupe koje hoće da uđu u institucije, već nove generacije buntovnika koji žele da potpuno zaobiđu postojeće institucije. „Demonstranti nisu političarima podneli konkretne zahteve i predloge“, tvrdi aktvista pokreta Occupy Wall Street Dejvid Grejber, „Naprotiv, oni su stvorili krizu legitimiteta samog sistema, pokazujući kako bi mogla da izgleda prava demokratija.“

Nepoverljivi prema institucijama, demonstranti su bili nezainteresovani za preuzimanje vlasti. Njihova pobuna nije bila usmerena protiv vlade, već protiv toga da se njima vlada. Ovaj duh libertarijanizma, ili čak „anarhizam sa malim a“ jeste nešto što povezuje Occupy Wall Street sa egipatskim ustankom protiv diktatora Hosnija Mubaraka. Ali iako su demonstranti uspeli da kod nekih potpale antiinstitucionalnu imaginaciju, kod drugih su izazvali strah od haosa i bezvlašća, što je omogućilo vladama da zahtev demonstranata za direktnom demokratijom predstave kao ugrožavanje javnog reda.

Kako da razumemo sve ove proteste? Da li oni signaliziraju radikalnu promenu političke prakse ili su samo treptaj na radaru javnog života, spektakularna ali na kraju beznačajna erupcija javnog gneva? Zašto su se protesti pojavili i u demokratskim i u nedemokratskim državama? I šta je to što političko remećenje reda čini toliko primamljivim u svim ovim različitim društvima?

 
I demokratije i nedemokratije

Među više od sedamdeset zemalja uzdrmanih velikim političkim protestima u proteklih pet godina spadaju autokratske države kao što je Mubarakov Egipat i Ben Alijev Tunis, ali i demokratske zemlje poput Velike Britanije i Indije. Neke su, poput Izraela, bogate; druge, poput Bosne, siromašne i pogođene depresijom. Neke su velike (Rusija), a neke (ponovo Bosna) male. U većini njih društvena nejednakost raste, iako to nije uvek slučaj – u Brazilu se smanjuje. Protesti su izbili u zemljama koje muči globalna ekonomska kriza i njene posledice – Grčka i Španija na primer, ali izbili su i u zemljama poput Turske, čija je privreda nastavila da raste jedva dotaknuta globalnim ekonomskim nevoljama.

Iako je zanimljivo da je talas demonstracija pogodio i demokratske i nedemokratske zemlje, takođe je zanimljivo da su i demokratske i nedemokratske države najčešće reagovale na zastrašujuće sličan način. Mnoge vlade su brže-bolje pokušale da diskredituju proteste kao nespontane i organizovane ne od naroda već od nezadovoljnih elita. U toliko politički različitim zemljama kao što su autoritarna Rusija, izborno demokratska Turska, poludemokratska Ukrajina i članica EU Bugarska, reakcije kao da su izašle iz istog scenarija. Nije iznenađujuće da su autokrati ili autokrati u pokušaju, poput ruskog Vladimira Putina, turskog Redžepa Tajipa Erdogana i ukrajinskog Viktora Janukoviča, iznosili ludačke teorije zavere, optužujući za proteste američke „strane agente“ (Rusija), mutni „kamatni lobi“ koji hoće da profitira od nereda (Turska) ili lokalne fašiste i oligarhe kojima manipuliše zapad (Ukrajina). Ali slušati demokratske lidere kao što je Sergej Stanišev – bivši premijer Bugarske i današnji vođa Partije evropskih socijalista u Evropskom parlamentu – koji demonstrante naziva plaćencima sumnjivih oligarhijskih interesa, to je nešto sasvim drugo. Niti se neka vlada naročito snebivala da upotrebi policiju da obuzda (a u nekim slučajevima i napadne) demonstrante.

Može se razumeti zašto građani kojima je uskraćeno pravo da izaberu svog lidera izlaze na ulične proteste, koji su izvor društvene i političke promene. Ali da to rade građani zemalja gde su izbori slobodni i pošteni? Ovo je jedno od ključnih pitanja koja postavlja današnji protestni talas. Da li je moguće da su se u mnogim zemljama izbori, te par excellence prilike da birači pokažu svoju volju, sada ironično pretvorili u kolektivnu proslavu narodne nemoći, pa onda građani zaključuju da im je potreban neki drugi i smisleniji način da iskažu svoje želje?

Rastuća popularnost termina „dirigovana demokratija“ nam nešto govori. Ovaj koncept je maglovit: razni politički akteri koriste ga iz različitih razloga za opisivanje vrlo različitih režima. Putinove apologete eufemistički nazivaju njegov autoritarni režim, koji se služi nameštenim izborima za legitimisanje kremaljske vlasti, „dirigovanom demokratijom“. Kritičari demokratskog deficita EU osuđuju „dirigovanu demokratiju“ tvrdeći da je EU oduzela ključne odluke građanima nekih država članica zahtevajući da pitanja poput budžetskog deficita budu „ustavno definisana“ ili prepuštena neizabranim organima. Ovaj termin se takođe primenjuje na Hong Kong, gde vlada mešavina konkurentske izborne politike i institucija koje daju Komunističkoj partiji u Pekingu ogromna ovlašćenja nad Hong Kongom. Neki su zabrinuti da rastući uticaj novca u politici pretvara Sjedinjene Države u još jednu „dirigovanu demokratiju“.

Ovaj niz različitih upotreba je poučan, jer dovodi u pitanje ideju jasne razlike između demokratskih i nedemokratskih režima. Od nas se tako traži da razmišljamo o praktičnim implikacijama dve jake ali kontradiktorne tendencije koje danas oblikuju globalnu politiku. Kako se informatičke i komunikacione tehnologije šire, javni život se demokratizuje i pojedinci postaju sve snažniji. Ljudi mogu da saznaju više i brže, i da se organizuju brže i lakše nego ikad ranije, što predstavlja pretnju za autoritarne režime.

 
Izbori kao proslava nemoći

Seks nije ljubav, a izbori nisu demokratija, ali niko ne može da razume misteriju ljubavi bez razumevanja seksualne privlačnosti, i niko ne može da razume demokratiju ako ne shvata šta bi praksa održavanja izbora trebalo da znači. Demokratija poziva na obuzdavanje intenziteta političkih aktera i ujedno preuveličano dramatizovanje političke igre. Demokratija treba da podstakne apatične da se zainteresuju za javni život, a da istovremeno ohladi strasti fanatika. Mobilisanje pasivnih i smirivanje razjarenih je suština izbora. Ali izbori od nas traže da sudimo o političarima ne na osnovu onoga što rade, već onoga što obećavaju da će uraditi. U tom smislu, izbori su mašina za proizvodnju kolektivnih snova. Ako zabranite izbore, pristajete ili da živite u sadašnjosti gde budućnost ne postoji ili prihvatate budućnost koju vam propisuje država. Cilj izbora je da budućnost ostane otvorena. Oni donose promene, ne sprečavaju ih.

Aleksis de Tokvil je među prvima primetio da je diskurs krize prirodni jezik svake prave demokratije. Demokratska politika, po njemu, zahteva dramu. „Kako se izbori bliže“, piše on, „intrige postaju aktivnije, agitacija življa i sve šira… čitava država pada u grozničavo stanje… Čim se sudbina objavi… sve se smiruje, kao nabujala reka koja se mirno vraća u svoje korito.“

Demokratska politika je nemoguća bez stalnih oscilacija između preterane dramatizacije i trivijalizacije problema sa kojima se suočavamo. Izbori gube svoju moć ukoliko ne mogu da proizvedu preuveličanu atmosferu krize, a da istovremeno ne izazovu optimistični utisak da se kriza može rešiti. Kao što Stiven Holms voli da kaže, da bi izbori uspeli, ulog ne sme da bude ni preveliki ni premali. Ako je u pitanju opstanak pojedinca, nerealno je očekivati da izborna igra uspe. Najnoviji događaji u Avganistanu i Iraku pokazuju da kada ulog postane prevelik, ljudi se radije hvataju metka nego glasačkog listića. Međutim, ako se ništa važno ne rešava na izborni dan – ako glasanje izgubi svoju „dramatičnost“ – zašto bi se bilo ko maltretirao da glasa?

Neke evropske države su danas školski primeri krize demokratije izazvane premalim ulogom. Zašto bi Grci ili Portugalci izlazili da glasaju kada savršeno dobro znaju da će, u uslovima problema vezanih za evro, politika svake naredne vlade biti potpuno ista kao politika aktuelne vlade? U vreme Hladnog rata građani su mogli da se okrenu biralištu očekujući da će od njihovih glasova zavisiti sudbina zemlje – da li će ostati deo zapada ili će se pridružiti istoku, ili da li će privatna industrija biti nacionalizovana. Velika, zastrašujuća pitanja tražila su tada odgovore. Danas je razlika između levice i desnice praktično iščezla, dok se glasanje više svodi na pitanje ukusa nego na bilo šta nalik na ideološko ubeđenje.

Izbori ne samo da gube sposobnost da privuku ljude, oni čak više ne mogu ni da efikasno prevaziđu krizu. Građani gube interesovanje za njih. Vlada široko uverenje da je to postala zanimacija za budale. Tačno je da su se izbori proširili na mnoge nove zemlje i da su u mnogim zemljama oni slobodniji i pošteniji nego ikad ranije; ali iako glasamo češće nego ranije, izbori više ne mogu da mobilišu pasivne i umire razjarene. Pad izlaznosti u zapadnim demokratskim državama koji se beleži poslednjih trideset godina, uz erupciju masovnih političkih protesta u poslednjih pet godina, jasan je pokazatelj krize.

Problem sa izborima nije samo u činjenici da su ugroženi nedovoljno zastupljeni. Kada je u pitanju i samo upravljanje državom, izbori gube na značaju. Ne samo zato što je politički izbor sužen, nego i zato što izbori više ne „proizvode“ većinske političke mandate. Fragmentacija javne sfere dovodi do nestanka većine u modernim demokratskim državama. Godine 2012, među 34 države članice OECD-a, samo je u četiri zemlje vlada imala apsolutnu većinu u parlamentu.

Paradoksalni efekat nestajanja dramatičnosti u izborima jeste njihova mutacija u ritual koji se više vezuje za ponižavanje stranke na vlasti, nego za izražavanje poverenja u opoziciju. Poslednjih godina skoro je nemoguće pronaći vladu koja uživa podršku većine građana, makar i godinu dana nakon dolaska na vlast. Pogledajte dramatični pad podrške francuskom predsedniku Fransoa Olandu. Njegov rejting je pao na 13 odsto otkad je porazio svog potivnika Nikolu Sarkozija u maju 2012, iako se u Francuskoj ništa naročito neobično nije dogodilo. Olandov slučaj pokazuje da veza između vlade i njenih pristalica, koja je nekad ličila na nesrećan ali stabilan katolički brak, sada više podseća na vezu za jednu noć.

Ne treba da čudi podatak, kako pokazuju istraživanja, da predizborna prednost koju u Evropi imaju aktuelni funkcioneri sada nestaje. Vlade padaju brže nego ranije, a ređe se ponovo biraju. „Više niko ne biva zaista izabran“, tvrdi francuski politikolog Pjer Rosanvalon, „Vlast više ne uživa poverenje birača, već samo ubire plodove nepoverenja u njihove suparnike i prethodnike.“

Postoji još jedan perverzan efekat ovog nestajanja dramatičnosti: izbori više ne mogu da demobilišu opoziciju. Tradicionalno, izborna pobeda je podrazumevala da će pobedničkoj stranci biti omogućeno da vlada. Kao u ratovima, izbori su imali jasne pobednike i gubitnike, a pobednici su nametali dnevni red – bar u prvo vreme svoje vladavine. Opozicija je mogla da sanja o osveti, ali ne bi se lepo provela kad bi ometala vladu u vođenju države.

Postojanje manjinskih vlada omogućava manjini u opoziciji da ne prizna poraz. Kako su razultati izbora postajali sve beznačajniji, tako je politika postajala sve agresivnija. Što se vlade više sprečavaju (od strane MMF-a, EU ili investitora i berzi) u pokušajima da promene ekonomsku politiku, utoliko se politička konkurencija više svodi na identitetska pitanja. Kada birači shvate da ne mogu da kazne bankare, a da i sami ne snose posledice, krivica se svaljuje na imigrante. U najkraćem, birači više ne vide izbore kao sredstvo koje omogućava promenu, dok ih vlast više ne vidi kao efikasan izvor mogućnosti upravljanja.

 
Dilema srednje klase

Da li narodni protesti predstavljaju novu instituciju koja treba da kontroliše političare između dva izbora? Ili su oni alternativa izbornoj politici? I zašto srednja klasa gubi poverenje u izbore? Ako želimo da shvatimo prirodu današnjeg protestnog talasa, moramo pažljivije da razmotrimo posledice sve slabijeg uverenja građana da izbori utiču na politiku.

U Rusiji u decembru 2011, nakon sumnjivo sprovedenih parlamentarnih izbora, srednja klasa je izašla na ulice tražeći slobodne i poštene izbore. Svi su priznavali da bi Putinova stranka najverovatnije dobila čak i najpoštenije izbore, ali poenta, kako je verovala ruska srednja klasa, nije bila preuzimanje, nego osporavanje legitimiteta Putinovog režima. Na Tajlandu je srednja klasa tražila da ne bude izbora. Tražili su „imenovani komitet“ koju će dovesti u red tajlandsku politiku, pod sloganom „reforma pre izbora“. Na kraju su u maju 2014. dobili vojni puč, koji su s olakšanjem prihvatili. U Turskoj, protesti u parku Gezi (koji su izbili u maju 2013. zbog Erdoganovog plana da poseče drveće i pretvori zelenilo oko trga Taksim u moderne poslovne prostore) doveli su do kritike premijera i zahteva da njegova vlada podnese ostavku. Zanimljivo je da demonstranti nisu tražili vanredne izbore, pretpostavljajući da ne govore u ime većine birača. Dobar rezultat premijerove partije na lokalnim izborima 2014. potvrdio je te sumnje. Cilj protesta u parku Gezi nije bilo formiranje izborne većine, već pokušaj da se donekle ograniči njena moć.

Slučaj Bugarske je najzagonetniji. Ovde su desetine hiljada ljudi (što je impresivan broj u zemlji od samo 7,3 miliona stanovnika) zakrčile glavni bulevar Sofije sredinom 2013, demonstrirajući protiv postavljanja ozloglašenog oligarha na čelo antikorupcijske agencije. Prema anketama, 70 odsto stanovništva podržavalo je demonstrante. Njihov pokret je tražio nove izbore, ali u istoj anketi koja je pokazala ovu ogromnu podršku, većina ispitanika (uključujući i one koji su podržavali vanredne izbore) rekla je da najverovatnije neće glasati, jer nema partija ni kandidata koji zaslužuju podršku.

U ovim protestima postoji emocionalni ton koji je ujedno i aspirativan i defanzivan. Mnogi demonstranti iz „srednje klase“ ne protestuju zato što pripadaju srednjoj klasi, već zato što bi hteli da joj pripadaju. To jest, oni se osećaju kao pripadnici srednje klase u pogledu obrazovanja i vrednosti, ali vide da su primorani da preživljavaju u ekonomski opasno vreme. Primanja su mala, dobra radna mesta retka, čak su i oni koji zbog svoje imovine čvrsto pripadaju srednjoj klasi – prezaduženi.

Protest daje snagu a glasanje frustrira, jer pobeda željene stranke više nije garancija da će se stvari promeniti. Izbori gube svoju centralnu ulogu u demokratskoj politici, jer građani više ne veruju da njihova vlada zapravo upravlja državom, a i zato što ne znaju koga da okrive za svoju nesreću. Što su naša društva transparentnija, utoliko je građanima teže da procene prema kome da usmere svoj bes. Živimo u društvima „nedužnih kriminalaca“, gde vlade radije pokazuju svoju nemoć nego snagu.

Umesto što pokušavamo da srušimo vladu, treba li onda da je žalimo? Birači se danas osećaju bespomoćno jer su političari koje biraju iskreni po pitanju svog gubitka moći. Kao što je neko ispisao na jednom zidu u Brazilu, „Dosta mi je štednje, hoću obećanja!“ Iza ove poruke krije se nešto važno. U bezalternativnoj demokratskoj politici, političari pokušavaju da nedavanje obećanja prikažu kao nekakvu vrlinu. Ali takav stav se svodi na gubljenje moći birača. Demokratija se napaja obećanjima: političari koji ne daju nikakva obećanja ne mogu ni da budu pozvani na odgovornost. „Nikad ti ništa nisam obećao“, glasi rečenica koju obično nalazimo u ljubavnim romanima. Kad ovo čuje, odbačeni ljubavnik može samo da pobegne i brizne u plač.

U svojoj zanimljivoj knjizi iz 2006. Counter-Democracy, Rosanvalon predviđa pojavu protesta bez vođe kao instrumenta za transformaciju demokratije u dvadeset prvom veku. Korak po korak, tvrdi on, „pozitivna demokratija izbora i pravnih institucija“ biće okružena „negativnim suverenitetom građanskog društva“. Ljudi će utvrditi svoj suverenitet kao moć nepristajanja. Ne očekujte političare koji zagovaraju dugoročne vizije ili političke pokrete koji promovišu inspirativne kolektivne projekte. Ne očekujte da će političke stranke imati lojalnost svojih sledbenika i aktivirati građane. Demokratija budućnosti izgledaće sasvim drugačije. Ljudi će izlaziti na scenu samo da odbiju određene mere ili da raskrinkaju određene političare. Ključni društveni sukobi koji čine politički život vodiće se između naroda i elite – ne između levice i desnice, već između dna i vrha. Nova demokratija će biti demokratija odbacivanja.

Novi politički čovek nema nikakvih iluzija o efikasnosti vlade, ali ipak veruje da narod ima odgovornost da je kontroliše. Strast za transparentnošću i opsednutost odgovornošću prirodne su reakcije na urušavanje političke reprezentacije.

 
Ni revolucija ni reforma

Da li antiinstitucionalni etost protesta i antipolitička priroda njihove politike predstavljaju prednost ili slabost? Da li su protesti uspeli ili propali? Da li remećenje može da bude efikasniji instrument radikalne promene od revolucije ili reforme?

Nije lako odgovoriti na ova pitanja. Ako se nedavni masovni izlivi socijalnog gneva mogu smatrati revolucijom, kao što mnogi tvrde, u pitanju je vrlo čudna vrsta revolucije. U dvadesetom veku, revolucije su još uvek imale ideološka obeležja. Bile su „komunističke“ kao Lenjinova, „fašističke“ kao Musolinijeva ili „islamske“ kao Homeinijeva. Današnji protesti, s druge strane, zvuče kao primeri korporativnog brendinga: imamo „fejsbuk“ ili „tviter“ revoluciju i „blekberi“ nerede. Oni su privukli pažnju javnosti, a da nisu iznedrili nikakve nove ideologije ili harizmatične lidere. Protesti će biti upamćeni po video snimcima, a ne manifestima; hepeninzima, govorima; teorijama zavere, a ne političkim traktatima. To su primeri posebnog oblika participacije bez reprezentacije.

Iako ne teže preuzimanju vlasti, oni nude efikasnu strategiju osnaživanja građana u doba globalizacije. U svetu gde vlade imaju manje vlasti nego ranije, gde su korporacije pokretljivije a političke partije nemaju kapacitet za izgradnju političkog identiteta oko vizije budućnosti, građani crpu svoju snagu iz sposobnosti da ometaju. Karakteristično je da u većini slučajeva demonstranti nisu odlučili da poremete javni red štrajkujući, već zaposedajući javni prostor. U središtu protesta nisu stajali radnici ili studenti, nego idealizovani građani. Protesti su uspeli da izvrše uticaj na politiku izvan nacionalnih granica i da poljuljaju svaki osećaj sigurnosti elite. Za razliku od izbora, demonstracije su uspele da efikasno prenesu intenzitet javnog raspoloženja, a od države do države, mržnja prema elitama bila je osnova tog raspoloženja.

Protesti su pokazali da stvari mogu da se menjaju. Čak i ne zalažući se ni za šta konkretno, protesti su potvrdili mogućnost promene i tako postigli nešto što su nekada činili izbori – održali su budućnost otvorenom. Ljudi koji su zaposeli trgove osetili su moć koje nema na biralištu.

Protesti efikasnije nego izbori unose razdor u elitne redove, kako nacionalno tako i internacionalno. Elite se više od bilo čega drugog plaše gnevne gomile koja nema ni vođu ni zahteve. Masovni protesti istog trenutka dele elitu na one koji hoće da postignu sporazum i one koji bi da gaze, na one koji bi da pregovaraju sa demonstrantima i one koj bi ih radije pohapsili. I dok se izbori jedva beleže u međunarodnim medijima, veliki protesti mogu da privuku svetske naslove.

Protesti predstavljaju pobunu protiv institucija predstavničke demokratije, ali ne nude nikakvu alternativu. Čak je i njihova jasna opredeljenost za nenasilje rečita, jer između ostalog odražava i strah od političke reprezentacije i hijerarhije. Zaista, čim je nasilje izbilo na protestima na Evromajdanu, organizovane paravojne grupe su iskoristile trenutak. Uspeh u oružanoj borbi zahteva opraštanje od ideje revolucije bez vođe. Kada je u pitanju borba, kao i u slučaju izbora (koji predstavljaju nadmetanje radi dobijanja jasnog rezultata, odmeravanjem snaga bez prolivanja krvi), ovi novi protestni pokreti mogu brzo da se istope.

Demonstranti u svojim izjavama odlučno odbacuju ideju o politici bez otvorenih mogućnosti, ali sami protesti se u stvari svode na jedan vid prihvatanja ove nove realnosti. Nijedan veliki protestni pokret nije izašao sa platformom za promenu sveta – čak ni ekonomije. U tom smislu, možda oni nisu toliko pokretač revolucionarne aktivnosti protiv kapitalizma, koliko jedan od sigurnosnih ventila kapitalizma.

Zato globalni talas protesta nije bio obeležen povratkom revolucionarne politike. Poput izbora, protesti služe da revoluciju, sa njenom porukom radikalno drugačije budućnosti, drže na bezbednoj distanci. Kako vreme odmiče, sve je teže proceniti koji su protesti zaista uspeli. Dve godine posle ogromnih demonstracija u Moskvi, Putin je i dalje u Kremlju, a Rusija još manje demokratska nego ranije. U Egiptu je vojska ponovo na vlasti i nasilno se obračunava sa Muslimanskim bratstvom, dok mnogi od onih koji su do pre dve godine zahtevali izbore sada veličaju generalsko preuzimanje vlasti u julu 2013. kao „narodni puč“. U Sjedinjenim Državama, Occupy Wall Street je nestao jednako dramatično kao što se pojavio. U Grčkoj, otpor protiv politike štednje je popustio. U Turskoj, kao što smo videli, Erdoganova stranka je glatko odnela pobedu posle erupcije u parku Gezi. Posle talasa protesta u Bugarskoj, građani su još očajniji i nepoverljiviji nego ranije. Protesti su svuda poremetili politički status kvo, ali su ujedno omogućili elitama da ponovo legitimišu svoju vlast, praktično pokazujući da za njih ne postoji realna alternativa.

Politika protesta predstavlja odumiranje kako klasične ideje revolucije tako i ideje političkog reformizma. Revolucije su vođene ideologijama i očajnički pokušavaju da prigrabe poluge vlasti – pravi revolucionari imaju ideje i žele da pobede skoro po svaku cenu. Nijedna od ovih stvari ne važi za nedavne proteste i demonstrante. Sa svojim nedostatkom ideologije i konkretnih zahteva – oni su doslovno bili buntovnici bez razloga. Politički reformizam prihvata da je svet nesavršen, ali takođe smatra da je popravljiv. Pokušava da deluje kroz institucije, ne protiv njih. Mali koraci i postepene promene, prema reformističkom kanonu, jesu najbolji put ka političkom poboljšanju. Reformizam u svojoj klasičnoj verziji kombinuje promene iznutra sa visokim političkim pritiskom spolja i odozdo. On koristi izbore kao instrument političke promene. Reformizam je bio strategija uspeha zapadnih društava u prošlom veku, ali reformizam nije to što naši novi demonstranti traže.

Demokratija protesta okreće leđa i revoluciji i reformizmu. Krvava istorija revolucionarnih vlada tokom poslednja dva veka diskreditovala je revoluciju, dok se reformizam pokazuje kao nedovoljno radikalan. Demonstranti su skloniji ideji da politička korist za ugrožene ređe proizlazi iz reformizma (koji je njima ionako previše slab i nezanimljiv) nego iz slomova i poremećaja društvenog poretka kao što su ratovi i revolucije. Stoga je demokratija protesta izgrađena oko naizmeničnog niza kršenja i obnavljanja javnog reda.

Nedavni talas protesta najbliži je nečemu što još jedan francuski politički mislilac, Martin Brijo, naziva „plebejskim iskustvom“. To je erupcija građanske energije koja se ne kristalizuje u političke partije ili organizacije, već ostavlja tragove i održava u životu nadu da se svet može promeniti kroz kolektivno delovanje građana. To je momenat, a ne pokret. To je eksplozija političkog subjektiviteta i kao svaka eksplozija, po definiciji ne može da potraje.

Na neki način, današnja pobuna protiv političkog predstavljanja podseća na situaciju u starom Rimu, gde plebejci povremeno napuštaju grad, masovno izlazeći iz Rima kako da bi se privremeno ulogorili na nekom obližnjem brdu, kao način da izraze svoje građansko nezadovoljstvo. „Tamo bez ikakvog vođe“, piše Livije, veliki hroničar Rimske republike, „u logoru ojačanim bedemima i rovom, u tišini, ne noseći sa sobom ništa osim neophodne hrane, sedeli bi nekoliko dana, niko ih nije napadao niti bi oni nekog napadali. Velika bi panika vladala u gradu, i u međusobnom strahu sve je bilo neizvesno.“

Protesti su nepredvidivi. Nepredvidivost je izvor njihove političke efikasnosti, ali i izvor njihove slabosti. Vlasti nikada neće znati kada bi narod mogao da se uskomeša i zaposedne trgove, i tako vladu suoči sa nezgodnim problemom nerukovođenog pa tako i nepodmitljivog narodnog ustanka. Ali građani nikad neće znati da li će i pod kakvim tačno uslovima njihovi sugrađani biti spremni da se okupe i ponovo izađu na ulicu. Šta ako je javni interes ugrožen, ali ne toliko otvoreno da nadmaši bezvoljnu silu građanske apatije i inercije? Onda je dobro imati neki čvršći plan od protesta. Šta ako zakažete protest, a niko se ne pojavi?

 
Journal of Democracy, oktobar 2014.

Preveo Ivica Pavlović

Peščanik.net, 19.10.2014.

TEMA – BELI GLAS

/////////////////////////////////////

//////////////////////////////////////////

NASILJE I PROGON Žandarmerija obezbjeđuje albanske radnje u Vojvodini

Policija privodi osumnjičene za napad na nekoliko ugostiteljskih objekata u vlastništvu Albanaca ali i Goranaca u nekoliko mJesta u Vojvodini




U Srbiji se ne smiruju strasti nakon incidenata koji su obilježili prekinutu utakmicu Srbije i Albanije prošle srijede. U noći između subote i nedjelje podmetnut je požar na subotičkoj Muhadžir džamiji i kamenovana novosadska poslastičarnica čiji je vlasnik Goranac.

 

Napad na pet ugostiteljskih objekata u Novom Sadu, na tri pekare u Vršcu, na po jedan objekat u Staroj Pazovi i Bečeju i na subotičku džamiju – trenutni je bilans divljanja nacionalista u Vojvodini nakon prekinute utakmice Srbija – Albanija. Policija u međuvremenu nastavlja sa privođenjem osumnjičenih za ove napade. U toku noći između nedelje i ponedeljka i u ponedeljak ujutro primijećeni su pripadnici Žandarmerije i policije ispred pojedinih pekara u Novom Sadu. Neki ugostiteljski objekti su privremeno zatvoreni.

 

Riječ je o povratku etike devedesetih, smatra kulturološkinja Aleksandra Đurić Bosnić.

„Ona podrazumeva zakon odmazde. A zakon odmazde podrazumeva nekoliko razvojnih faza. Prva je etiketiranje neistomišljenika, sledeća faza je nasilje na pojedincima iz te grupe a treća faza je faza organizovanih nasilja i faza progona“, objašnjava Đurić Bosnić.

 

Kao rekacija na talas napada na objekte građana iz manjinskih zajednica, koalicija nevladinih organizacija „Građanska Vojvodina“ najavila je antifašističku šetnju u Novom Sadu. Akcija će biti održana 23. oktobra, na Dan oslobođenja Novog Sada, kada su 1944. godine borci Novosadskog partizanskog odreda oslobodili grad a iz njega se povukle i poslednje fašisti ke trupe.

20.10.2014.

KOJI ZAKON JE PREKRŠIO DRON?

Kosovska sveska: Nekad NATO, danas UEFA

Koji zakon je prekršio dron?



Photo: TANJUG

Posledice se ne pojavljuju samo na sportskom terenu, čak i ako srpska reprezentacija izgubi. Iznenada, većina srpskih medija uključila se reakcijama, toliko pristrasnim, čak sa fašističkim tonom prema Albancima, slično onima iz vremena Miloševićeve vladavine. Nikolić, Vučić i Dačić, tri srpska lidera koji su se u poslednjih 3-4 godina umorili da svetu dokažu da nisu više oni stari, opisivali su Albance frazama koje su nekad izgovarali svojim ‘starim ustima’

Jednom je Srbija primorala NATO da je kazni zbog Albanaca. 15 godina kasnije primoraće UEFA da je kazni, opet zbog Albanaca. U oba slučaja, kako u politici, tako i u fudbalu, Srbija je imala mnogo prilika da se na kraju ne smatra totalnim gubitnikom, još više, da ne postane nedostojna.

Danas je Kosovo nezavisna država, koju će – uopšte ne sumnjam - na samom kraju ipak priznati i Srbija. Da li ovo stvarno želi(o) Beograd? Ne. Da li to može sprečiti? Ne.

Da je tokom 90-ih Srbija gledala dalje od nosa, danas bi lako bila članica EU, sa pozitivnim međunarodnim imidžom i - što je najvažnije –  još nekih 13.500 Albanaca, Srba, i ostalih koji su izgubili život tokom rata (ne računajući 120.000 ubijenih u Bosni i Hrvatskoj) bi bili živi. Srpski predsednik ne bi umro kao glavni optuženi u ćeliji u Hagu, i verovatno ne bi ubili premijera usred Beograda ‘zbog izdaje’.  

I, da ne zaboravimo, ne bi Srbija ušla u istoriji kao zemlja koja je bombardovana od strane najveće vojne alijanse u istoriji čovečanstva - NATO pakta .

Slično se desilo i na fudbalskoj utakmici između Albanije i Srbije u Beogradu. Sve što je imala u ruci, sve je uništila. Domaći teren, domaće navijače, najkompletniju ekipu, iza sebe mnogo sportskih uspeha još od pre – savršen recept za pobedu.

Izvor: Facebook

Ali sa ponašanjem na terenu i van terena, rizikuje da izgubi mnogo više, umesto lake pobede koju je mogla imati. Zašto prosto kad može komplikovano?

Hajde da pretpostavimo i da za trenutak prihvatamo ‘srpski argument’ da je letelica sa zastavom “Velike Albanije” i bila ozbiljna provokacija. Zar se nije moglo sačekati da se zastava spusti na zemlju, da se skloni sa terena od strane zvaničnika i da se potom utakmica nastavi?

Ljubitelji sportova, i ne samo oni, mogu da se prisete stotina slučajeva sličnih ‘provokacija’ na sportskim terenima koje se uglavnom prenose u hronikama ‘bez komentara’ televizijskih stanica tu je kraj. Bilo je slučajeva kada su na teren padale životinje sa političkim porukama, bilo je i potpuno golih ljudi koji su trčali po terenu, ali uvek se čekalo da nadležni uđu i sklone ih sa terena.

Zar nije tako mogao da postupi i srpski fudbaler, koji je zaplenio zastavu da je baci na zemlju, što je bila akcija koja je izazvala reakciju albanskih fudbalera, ali i napad problematičnih srpskih navijača na terenu, koji su hteli da se tuku?!  

I to je bio poslednji incident (namerno izbegavam reč provokacija) na beogradskom stadionu, nakon skandiranja i poziva na ubistvo ‘Šiptara’, zvižduka tokom albanske himne, i bacanja baklji po terenu.  

Ali naravno, kao što se očekivalo, posledice se ne pojavljuju samo na sportskom terenu, čak i ako srpska reprezentacija izgubi. Iznenada, većina srpskih medija uključila se reakcijama, toliko pristrasnim, čak sa fašističkim tonom prema Albancima, slično onima iz vremena Miloševićeve vladavine.

Nikolić, Vučić i Dačić, tri srpska lidera koji su se u poslednjih 3-4 godina umorili da svetu dokažu da nisu više oni stari, opisivali su Albance frazama koje su nekad izgovarali svojim ‘starim ustima’.

Izvor: Дарт Вејдер - кандидат за преЦедника/ Facebook

Kao posledica toga, stvorili su veliko jedinstvo među Albancima, sa sve četiri strane, reakciju koju nismo videli još od vremena kada se pričalo o NATO-u, a ne UEFA. Možda zaslužuju pohvale za ovu uslugu koju su učinili Albancima. Dok su svetski mediji punili njihove strane slikama nasilja nad Albancima. Ali sada na sportskim terenima. No, sa neizbežnim referencama na Srbiju tokom Miloševićevog režima. Na Srbiju na koju ni sami Srbi nec žele da ih podsećamo.

A sutra možda čak i izgube utakmicu, sa odlukom UEFA-e. Kad bolje razmislimo, Srbi su lako mogli slaviti ‘istorijsku’ pobedu. Zašto prosto kad može komplikovano?

I da je Srbija juče reagovala, onako kako će - ja barem verujem - reagovati sutra, priznati Kosovo, danas ni Vučić ne bi izgledao smešno dok traži da se Albanija izvini zbog provokacije.

On i celo srpsko rukovodstvo, moraju naći hrabrosti da se izvine Albancima za ratne zločine i štete koju su naneli dok su vladali Kosovom. Tek nakon ovih koraka, možemo ozbiljno pričati o posvećenosti Beograda dobrosusedskim odnosima i da ih neko barem smatra ozbiljnim.

I da prihvate činjenicu da će doći dan kada će Albanija, kao i Kosovo, pobediti neku srpsku ekipu usred Beograda, i to će biti normalno. Neće biti potrebno oživljavati ratne emocije i pozivati na međusobno ubistvo!

A do tada, niko ne može optužiti Albance zbog "političke provokacije".

Ili , kao što je rekao jedan kolega srpski novinar: "Ne, ozbiljno, koji zakon je prekršio dron?”

Odgovor:  Zašto prosto kad može komplikovano?

Twitter: @adriatikk


//////////////////////////////////////////////


image

Jevanđelje po Alanu Turingu

Mrlje koje se svetom vodom ne mogu očistiti

image

Istorija: Žene i informatika

Programiranje je za devojčice

image

Povodom godišnjice smrti Danila Kiša

Život kao bol

image

Ljubavnik lorda Alfreda (1976)

Šta je homoseksualni tabu?

image

Sjećanje na Milišića

Lukšina peskarija i otok bumerang

/////////////////////////////////////

I jebote, mi protiv svih

Noćas sam sanjao malog drona

///////////////////////////////

Evropska budućnost važnija od fudbala

Predsednik albanske skupštine Iljir Meta izjavio je tokom susreta sa američkim senatorom Kristoferom Marfijem u Tirani, da je za Albaniju i Srbiju mnogo važnije da dostignu zajedničku evropsku ..

///////////////////////////////////////////

image

Edi Rama, premijer Albanije

Beograd i Tirana ne mogu biti taoci utakmice

image

Ditmir Bušati, šef albanske diplomatije

Srbija da povuče uvredljive izjave o Albancima

image

Izveštaj EK o Zapadnom Balkanu

Napredak Srbije i Albanije

image

Posljednji dan suđenja Radovanu Karadžiću

Htio sam rat, ali ne ovakav

////////////////////////////////////////////////
///////////////////////////

Za 17 nacionalnih saveta proglašene 82 liste

U nedelju 26. oktobra na izborima za nacionalne savete nacionalnih manjina u Srbiji učestvovaće 82 liste za 17 saveta manjinskih zajednica i svi oni će biti birani na neposrednim izborima. ...

Više privedenih zbog napada na nesrbe u Vojvodini

Novinske agencije navode da je privedeneo više lica koja se sumnjiče za pokušaj paljenja garažnog prostora džamije u Subotici i kamenovanja lokala vlasnika albanske nacionalnosti u ...
//////////////////////////////////
////////////////////////////////////
Svet plus

Zakon o specijalnom statusu Donbasa

Zakon o specijalnom statusu Donbasa, regiona Donjecke i Luganske oblasti, stupio je u subotu na snagu nakon objavljivanja odluke u Glasu Ukrajine, službenom listu ukrajinskog parlamenta

Odbijen papin predlog za gej toleranciju

Papa Franja je pretrpeo poraz za predlog o širem prihvatanju gej populacije, i nije dobio dvotrećinsku većinu u Sinodu Katoličke crkve. Nacrt izveštaja koji je podneo pozvao je na veću ...
/////////////////////////////////////////////
///////////////////////////////
posna bosna

Politički virusi, otporni na izbore, proteste i vatru!

U Bosni i Hercegovini: SBB je mutacija SDA, Demokratska fronta je mutacija SDP-a. Jedan HDZ mutirao iz drugog HDZ-a. Dodik djeluje kao über-mutant: King Kong ...

Kockanje na namještenom poker aparatu

S ne previše cinizma, mogli bi reći da je najznačajnija razlika između dva sukobljena bloka u RS, ta što se, u predizbornoj kampanji, jedan koristio kćerkom, a u drugi suprugom ...
///////////////////////////

Selo moje, lepše od grafita
/////////////////////////////

“Politika” na zadatku

Dečiji napadi na zanatlije

/////////////////////////////

Ljubav je često smiješna
/////////////////////////////////////
System error

Kad ćemo postati normalna država, bez mržnje prema Albancima?

Tomislav Nikolić, poslednja osoba na svetu koju bi trebalo da poslušate, izjavljuje da će nakon atentata na uspostavljanje prijateljstva Srbije i Albanije, očigledno Albaniji ...

Đurđa Knežević: Muško je tu da udara i prijeti

U razdoblju od 2000. do 2010. prijavljeno je ukupno 6.625 kaznenih djela seksualnog nasilja (bludne radnje, silovanja, zadovoljavanje pohote pred malodobnom osobom, spolni snošaj s djetetom). Spol žrtava je u ...
////////////////////////////////
Dron Korleone

Mirjana Bobić Mojsilović

Dron Korleone

Taj sada već famozni dron bio je neka vrsta pokazne vežbe kako se izaziva rat. Nema zbora da je ceo incident lepo pripremljen, i da je nekome očigledno odgovaralo da ...
/////////////////////////////////
Čovjekoliki strojevi i produhovljeni ilegalci
/////////////////////////////////////
///////////////////////////////////

Putin i Berluskoni

Žurka u Milanu

Solomonsko rešenje

Rama u Beogradu 10. novembra

////////////////////////////////////////////////////////

image

Tamne brojke hrvatske nasilničke stvarnosti

Muško je tu da udara i prijeti

image

Kosovska sveska: Nekad NATO, danas UEFA

Koji zakon je prekršio dron?

image

Doba razuma: Komentar koji je postao autorski tekst

Mjesto gde gori e-svjetlo

image

Izbori u BiH: Nacionalizam, kako god da okreneš

Kockanje na namještenom poker aparatu

image

Pitanje za dva zrna soli u glavi

Ko je i odakle lansirao dron



////////////////////////////////////////////

image

Jedno pismo na tri adrese: UNS, NUNS, OEBS

Ubij, zakolji, da saopštenje ne postoji


////////////////////////////////////////////////////

Voze mi Formulu u glavi

e-novine.com - Voze mi Formulu u glavi


/////////////////////////////////////////////////

image

Read on: Damir Karakaš, Blue Moon (Sandorf, 2014)

Tutanj katastrofe koja se približava

image

Odnesi me u noć, gde Jenisej žubori

Vek-vukodav skače da me kolje

image

Kad bi mogla da živi rečju a ne pesnicom

Kad bi Rusija

19.10.2014.

CHRISTOPHER WALKER: ZAPAD MORA NAĆI ODGOVOR NA RUSKE PRIJETNjE

Walker: Zapad mora naći odgovor na ruske prijetnje demokratiji u istočnoj Evropi



Christopher Walker
Christopher Walker

/////////////////////////////

Christopher Walker je izvršni direktor Međunarodnog Foruma za demokratske studije (International Forum for Democratic Studies - IFDS), vodećeg centra za teoriju i praksu demokratskog razvoja, pod pokroviteljstvom "National Endowment for Democracy". Prethodno je bio jedan od vodećih ljudi u uredu "Freedom House-a". Njegovi članci na temu slobode medija i demokratije su objavljivani u mnogobrojnim publikacijama, uključujući New York Times, Wall Street Journal, i Foreign Policy.

Walker je govorio za RSE tokom Foruma 2000 koji se svake godine održava u Pragu i na neki način čuva sjećanje na bivšeg češkog i čehoslovačkog predsjednika Vaclava Havela.

RSE: Godine 2009. bivši češki predsjednik Havel i 22 evropska intelektualca su potpisali otvoreno pismo američkom predsjedniku Baracku Obami upozoravajući ga da Rusija ima agendu XIX stoljeća, a taktiku i metode XXI. Da li mislite da je Havel bio upravu?

 

Walker: Mislim da je ono što smo vidjeli prethodnih mjeseci bilo kulminacija dugogodišnjih aktivnosti Rusije, što znači napore da zaustavi ili na drugi način poremeti demokratski razvoj u regionu. Vaclav Havel, kao i drugi lideri, posebno iz centralne Evrope, veoma dobro je shvatao izazove koje predstavljaju autoritarne vlasti, u ovom slučaju Rusija. Stoga mislim da možemo reći da je njihova dijagnoza bila tačna.

Ono što smo vidjeli u posljednjoj kalendarskoj godini bi nas trebalo sve natjerati da ponovo pogledamo kako smo dijagnosticirali ambicije Rusije, i što je još bitnije, vidimo šta to znači za budućnost i na koji način bi Zapad trebalo da reaguje. Smatram da zbog iskustva regiona, tragične povijesti koju je centralna Evropa posebno iskusila i sa istoka, i sa zapada za vrijeme Drugog svjetskog rata, oni posebno shvataju postojeće izazove, i mislim da bismo trebali veoma ozbiljno shvatiti dijagnozu Vaclava Havela.

RSE: Sadašnji češki predsjednik Zeman je opisao konflikt u Ukrajini kao građanski rat i rekao da je ta situacija samo "prehlada" u odnosu na prijetnju koju predstavlja islamski terorizam.

 

Walker: Mislim da je jedan od izazova trenutne agresije na Ukrajinu taj što mnogi ljudi imaju problem pri shvatanju onoga što je suština konflikta. Ako pogledamo šta se desilo od prvih napora da se izazovu nemiri u Ukrajini, onda je jasno da su ruske vlasti bile te koje su provocirale, i sukob nije počeo kao građanski rat. To nas dovodi do veoma važnog pitanja koje se odnosi na naše shvatanje i poglede na ovakve vrste problema - napori Rusije da kreira naraciju i stvori nejasnoće oko toga šta se zaista dešava u Ukrajini su bili dosta uspješni, i mislim da to vidimo na više primjera.

Prizor sa jednog skupa u Kijevu, 4. oktobar 2014.Prizor sa jednog skupa u Kijevu, 4. oktobar 2014.

Također smatram da je bitno naglasiti da ako ovo gledamo kao usko pitanje koje se tiče samo istočne Ukrajine, to će nas dovesti do pogrešnog zaključka. Međutim, ako pogledamo šta ruske vlasti govore, a to je njihova politika da brane svoje sunarodnjake van granica Ruske Federacije, to nam govori da je potreban drugačiji i mnogo opsežniji odgovor da bi se nosili sa prijetnjama po međunarodni poredak, Evropu, i evropsku ideju.

RSE: Da li mislite da je Balkan još jedan front na kojem Rusija pokušava spriječiti razvoj demokratskih institucija i demokoratskih društava?



Walker: Pa, spomenuo bih samo dvije sfere u kojima postoje dokazi da se pokušava utjecati na razvoj Balkana na nedemokratski način, ako to mogu tako reći. Jedna je sfera medija, gdje su demokratski orjentisani mediji pod velikim pritiskom danas jer se nalaze u okruženju neprijateljskih medija s kojima se ostatak demokratskog svijeta suočava. S druge strane, vidimo porast kontrolisanih medija - ne samo u slučaju Rusije, već i Kine i Irana - i vidimo da se oni razvijaju i na Balkanu. Nekada su glasovi medija koje smo mogli čuti u regionu skoro ekskluzivno bili glasovi medijskih kuća kao što su BBC ili AFP - firmi koje rade u pod odgovornim i transparentnim uredničkim strukturama. Među njima je i Deutche Welle...

Međutim, danas vidimo nešto drugačiju sliku. Polako, ali sigurno, se javlja sve više neliberalnih glasova na Balkanu, glasova koje možemo opisati kao propagandu i koji nemaju uredničku transparentnost. Osim toga, imate i sve više novca koji nalazi svoj put do regiona na razne načine, koji dolazi iz zemalja i izvora koji ne djeluju na odgovoran i transparentan način, što stvara mnoge probleme, posebno za elite u ovim zemljama koje moraju birati između razvoja njihovih društava na otvoren i transparentan način i vođenja društva u još veću korupciju i politiku kojoj javnost nije na prvom mjestu.

RSE: Od svih zemalja u regionu, Kosovo i Bosna su u najtežoj poziciji, jer prave jedan korak naprijed, dva nazad. Da li je moguće da ruski predsjednik Putin smatra ove zemlje "projektima Zapada" i da želi njihovu propast u svom zamišljenom hladnom ratu protiv Zapada?



Walker: Moguće je da Moskva ne smatra da je demokratski razvoj Bosne i Hercegovine i Kosova prioritet ili da je to nešto poželjno. To je teško reći. Smatram da je realnost takva da obje zemlje imaju svoje unutrašnje izazove s kojima se moraju boriti i izboriti da bi napredovale, i mislim da lokalni donosioci odluka mogu uraditi mnogo više da bi ostvarili napredak i stvorili odgovornije i transparentnije vlade koje će raditi bez vanjskog utjecaja.

RSE: Spominjali ste da Dodika nije jednostavno slijediti, imajući u vidu da on nije ni državnik, samo predsjednik jednog entiteta, ali je veoma interesantno to što se od ovog proljeća Putin sa Dodikom sastao dva puta - Dodik je posjetio Moskvu dva puta. Veoma je neobično da se čovjek iz jednog malog entiteta sastaje sa ruskim predsjednikom dva puta u veoma kratkom periodu?

 

Susret Dodika i Putina u Moskvi, 18. septembar 2014.Susret Dodika i Putina u Moskvi, 18. septembar 2014.

Walker: Mislim da je jasno da je Rusija u nedavnoj prošlosti ubrzala i uvećala svoju diplomatiju u mnogim sferama, i smatram da ovakvi odnosi sa Dodikom govore o jednom aktiviranju neliberalnih glasova, što vidimo u Rusiji i njenoj kultivaciji krajnje desnice i desničarskih političara u zapadnoj Evropi, i vezama sa izuzetno neliberalnim partnerima na međunarodnoj sceni. Ovakvo autoritarno bratstvo koje Rusija njeguje je donekle potvrđeno u slučaju Republike Srpske i njenog vodstva.

RSE: Na koji način bi Zapad trebalo da reaguje na Putinove poteze i propagandu, i zašto se to već nije desilo?



Walker: Pa, napori Rusije da promoviše svoju propagandu se moraju razumjeti u kontekstu cenzure. Ruska propaganda unutar Ruske Federacije može biti veoma uspješna jer Rusija ima mogućnost da suzbije ostale glasove. Ruska propaganda van granica Rusije funkcioniše na drugi način, tako što se mora takmičiti u okruženju pluralističkih i demokratskih medija. To ne znači da nije uspješna. Kao što smo moj kolega Robert Hawthorne i ja nedavno napisali u Moscow Times, van ruskih granica to je pokušaj zamagljivanja i zbunjivanja, pokušaj da se zaustavi otvorena diskusija, a u tome su bili dosta uspješni.

Smatram da se demokratski glasovi moraju fokusirati na ukazivanje na netačne informacije koje ruski mediji sistematski plasiraju - to bi zahtijevalo veći fokus i resurse za suočavanje sa izazovom - da se ne odgovara na isti način, već da se koristi snaga demokratskih sistema i govori na otvoren način i kompetitivan način u odgovoru na izazove koje je Rusija postavila. Do danas se nismo uspješno suočili sa tim izazovom, ali se to mora desiti. To je previše bitno, jer su i sama ova pitanja previše bitna, i kako je medijski analitičar Peter Pomerantsev rekao, to se ne dešava u vakumu, ovakve razmirice i informacije koje Rusija koristi za svoju propagandu vode do gubitka života i ogromnog razdora, što se već desilo u Ukrajini.


///////////////////////////////////////////
//////////////////////////////////

Multimedija

Fotogalerija Muzički program za BiH i Evropu

U Kući dobre muzike, djeca iz Srebrenice, Bratunca, Potočara i Skelana uče svirati muzičke instrumente, ali i pjevati u gradskom horu. Stotinjak mladih muzičara iz grupe Superar nedavno su priredili koncert u Švajcarskoj. Sa muzičkim zvijezdama iz BiH i Hrvatske snimili su i spot.

///////////////////////////////

Fotogalerija Kreševo: Međunarodni sajam minerala

U Kreševu otvoren 11. Međunarodni sajam minerala, stijena, fosila, dragog i poludragog kamenja. Na sajmu izlažu profesionalci, ali i zaljubljenici u minerale iz šest zemalja Europe i jedan izlagač iz Australije. Organizator sajma je Udruga kreševski "Citrin" i trajat će dva dana.

Više multimedije
///////////////////////////////////

////////////////////////////

Ilustrativna fotografija

Osrednjost balkanske mobilne telefonije

U novoj temi sedmice istražili smo - kolike su cijene mobilne telefonije i Interneta na Balkanu. Prema nekim pokazateljima, najskuplje su u Evropi, a to nisu jedini problemi s kojima se suočavaju države u regij

////////////////////////////////

///////////////////////////////

  • Audio Beganović: Naivnost racionalnog ponašanja

    Još uvijek mi zvone uši od koncerta Dubioze kolektiva u Kuli. Prvi put sam ih slušao uživo a najsmješnije mi je bilo kad me je susjed, čuvši kako pjevam njihovu dub-verziju Krivo je more, molio da mu objasnim o čemu je riječ - piše u dnevniku lektor Davor Beganović

///////////////////////////////

18.10.2014.

ADNAN HUSKIĆ ZA VIJESTI.BA NAJBOLJA SU OPCIJA LINEARNE KOALICIJE, PREKO ENTITETSKIH DO DRŽAVNOG NIVOA

NAJBOLJA SU OPCIJA LINEARNE KOALICIJE, PREKO ENTITETSKIH DO DRŽAVNOG NIVOA

image Adnan Huskić

/////////////////////////////////////////////

SARAJEVO - Nakon prezentiranja potvrđenih rezultata može proći i do mjesec dana do konstitutirajućih sjednica zakonodavnih organa. Nakon toga na dolaze praznici, pa bi se formiranje vlasti lako moglo prenijeti u 2015. godinu, ističe u razgovoru za Vijesti.ba politički i analitičar EU integracija Adnan Huskić.

VIJESTI.BA: Iako još nije završeno brojanje glasova, kako ocjenjujete izborni rezultat? Je li bio očeivan ili, pak, postoje određena iznenađenja?

HUSKIĆ: Izborni rezultat je manje-više očekivan, iako su brojke, priznajem, drugačiji od onoga što su pokazivala istraživanja u smislu brojeva. Očekivan je uspjeh SDA, ali ne u ovoj mjeri, a očekivan je i pad SDP-a, ali, također, ne u ovoj mjeri. Oćito je da je veći dio glasačkog tijela SDP-a glasao za DF, dok je SDA uspješno kapitalizirala na krizi vlasti u FBiH, te su je birači prepoznali kao alternativu, iako se, paradosklano, radi o o stranci koja je bila u vlasti. U RS je očekivana rovovska borba izmeđđu opozicije i pozicije i rezultat je oćekivano tijesan.

VIJESTI.BA: U čemu se ovogodišnji razlikuju od izbora prije četiri godine? 

HUSKIĆ: MIšljenja sam da je ključna razlika u poređenju s prošlim izborima, odsustvo značajnije međuetničke krize, Razlog je vjerovatno bespoštedna borba unutar etničkih skupina. Vidljiva je značajnija upotreba internet kampanje, call-centara, te socijalnih medija, posebno u segmentu "prljave" kampanje, dok je vidljivi i zvanični dio kampanje uglavnom bio lišen većih problema.

VIJESTI.BA: Očigledno je da nema ekskluzivnih pobjednika, te da će političke partije morati praviti brojne ustupke kako bi formirale vlast. Prema Vašem mišljenju, ko će činiti vlast na entitetskim, a ko na državnom nivou? Možete li pretpostaviti o kojim koalicijama će biti riječ?

HUSKIĆ: Čini mi se da su svi, poučeni isukustvom zadnje četiri godine, oprezni u pokušajima da formiraju tijesnu vladajuću koaliciju. Neposrni pobjednici u FBiH su SDA i HDZ, te će, ukoliko ne bude većih problema činiti okosnicu vlasti u tom entitetu. Za većinu je poreban još jedan veći partner, a to je SBB ili DF. Kako sada stvari stoje, DF je ekplicitno protiv HDZ-ovih zahtjeva za izbornom jedinicom, te je stoga teško očekivati, mada nije nemoguće, da će postati dio ovakve vladajuće koalicije. SBB je, barem trenutno, problematičan za SDA zbog izrazito negative kampanje koja je vođena protvi Bakira Izetbegovića za Predsjedništvo BiH. Čini mi se da je bez obzira na to SBB realiniji partner za formiranje vlasti u FBIH. U RS je situacija nejasna, ali se čini ida bi SNSD, uz DNS i SPS , te uz koaliciju Domovina, mogao fomirati vlast u RS. U tom slučaju je realno za očekivati linearne koalicije koje se protežu preko entitteskih do državnog nivoa. To je, spreman sam reći, bolja varijanta za sve nas, jer ćemo imati stabilnu vlast na svim nivoima, te ćemo biti u mogućnosti dati ocjenu vlast na sljedećim izborima. Ostale varijante, koje uljučuju zaobilaženje SDA, HDZ ili SNSD su rizične, te bi mogle polučiti još jednu dugotrajnu krizu u državi. Ne treba zaboraviti pivotlanu ulogu domova naroda u formiranju vlasti, te treba sačekati njihov sstav prije nego se počne sa šekulacijama oko sastava vlasti.

VIJESTI.BA: Ministri vanjskih poslova zemalja članica EU sutra će, između ostalog, raspravljati i o izborima u BiH. Kakva bi se poruka mogla očekivati? Šta će biti u fokusu, izuzev naglašavanja potrebe što skorijeg formiranja vlasti?

HUSKIĆ: EU će, kao i uvijek, pozdraviti uspješno održanne izbore u BiH, čestitati pobjednicima, te će pozvati izborne pobjednike na brzo formiranje vlasti.

VIJESTI.BA: Kada Vi očekujete uspstavljanje vlasti? Može li se desiti situacija da na to čekamo 16 mjeseci, kao što je prethodno bio slučaj? 

HUSKIĆ: Osnovni problem je sporost CIK-a, te činjenica da nakon prezentiranja finalnih potvrđenih rezultata može proći i do mjesec dana do konstitutirajućih sjednica zakonodavnih organa. Dalje se može očekivati zastoj u imenivanjima za Dom Naroda FBiH, što bi dodtano moglo usporiti proces uspostave vlasti. Nakon toga na dolaze praznici, pa bise formiranje vlasti lako moglo prenijeti u 2015. U RS bi problem mogao nastati ukoliko vlast ne bude  formirana do januara, nakon čega bi zbog prazniak u RS u januaru, proces potrajao duže.

VIJESTI.BA: U predizbornoj kampanji svjedočili smo obećanjim o promjenama i poboljšanju sveukupnih sfera i odnosa u BiH. Šta će biti najveći izazovi za vlast u naredne četiri godine kako bi ispunili barem dio onoga što su obećali?

HUSKIĆ: Mnoštvo je izazova za vlast. Ekonomija u BiH je silaznoj putanji, broj nezaposlenih raste, dok zastoj na putu prema EU već uzima i konkretan finansijski danak. Da li će nove vlasti odgovoriti ovim izazovima ili će se nastaviti politika međusobnog prepucavanaj i optužbi je pitanje svih pitanja. Ostaje nada da će, bez obzira na to što se radi o uglavnom starim i već poznatim akterima, protesti iz februara, te generalno loša politička situacija i gotovo nepostojeće povjerenje u institucije sistema i političku elitu, rezultirati povećanjem odgovornosti za procese. U tom smislu je nužna stabilna vlast koju ćemo lako nagraditi ili kazniti za urađeno ili neurađeno na izborima 2018.

Razgovarala: Nevena Šarenac

(Vijesti.ba)

///////////////////////////////////////////
///////////////////////////////////

Bosanski set za kafu među najvećim dragocjenostima Evrope

image Foto: Ilustracija

SARAJEVO - Ugledni američki list “The New York Times” objavio je opsežnu priču o 12 najvećih dragocjenosti, odnosno blaga Evrope među kojima je svoje mjesto zauzeo i set za kafu iz Bosne i Hercegovine, prenosi Anadolu Agency (AA).

“Da bi poznavali Sarajevo, morate prvo shvatiti važnost kafe. Pripremanje tradicionalne kafe, koje je svoje mjesto pronašlo u zemlji nakon što je Otomansko carstvo 1463. godine zauzelo Bosnu, je cijeli jedan proces. Osim toga, na Baščaršiji postoje brojne radnje gdje se prave tradicionalni setovi za kafu koji su neizostavni”, navodi se u tekstu američkog lista.

Napominje se također, kako stanovnici Bosne i Hercegovine obično dugo vremena odvoje za ispijanje kafe pritom uživajući u razgovoru sa komšijama i prijateljima.

Dodaje se kako Bosanci i Hercegovci smatraju da je “za kafu potrebno odvojiti najmanje pola sata da bi se sjelo i uživalo”.

Osim seta za kafu, među 12 najvećih blaga Evrope još su se našli “Street Art” u Berlinu, čokolada u Briselu, paprika u Budimpešti, dizajn u Kopenhagenu, svila u Firenci, mirisi u Istanbulu, pločice u Lisabonu, šeširi u Londonu, gitare u Madridu, kišobrani u Parizu i igračke u Pragu.

(Vijesti.ba)


/////////////////////////////////
image Amira i Dino u Lisinskom- uspješno (kao i uvijek ) odabrao Depo.ba

Amira i Dino u Lisinskom- uspješno odabrao Depo.ba



//////////////////////////////
image Jasmin Mešković

Tužbe logoraša protiv države BiH i entiteta su nužno zlo



//////////////////////////////

ŠARM BEČA U SARAJEVU

image

Svečanom otvorenju čuvene bečke kafe stastičarne AIDA sa tradicijom od 1913 god. u sarajevskoj Parkuši , prisustvovali su brojni gosti, među kojima su i ambasador Austrije u Bosni i Hercegovini, Martin Pammer te vlasnik brenda Aida, Michael Prousek sa suprugom.

Ambasador Pammer nije krio zadovoljstvo što ovaj austrijski brend krasi centar Sarajeva te je naglasio kako se nada da će Aida otvoriti još svojih poslovnica u BiH, te dati svoj mali doprinos u zapošljavanju mladih ljudi.

Svečanosti otvorenja prisustvovalo je tokom dana  i 112  djevojaka, žena i djece koje se zovu Aida, a kojima su, zbog imena koje nose kao i ovaj popularni brend, uručeni  pokloni ove  kuće.

U bečkoj kafe slastičarni Aida u Sarajevu gosti mogu po prvi put uživati u originalnim sacher i mozart tortama, probati bečki doručak, ali i poručiti svoju šoljicu višestruko nagrađivane kafe Aida, po cijenama koje su prilagođene za naše tržiste. (www.facebook.com/aida1913 )


//////////////////////////////////////////////////

image Foto: Ilustracija

 STOP PROSJAČENJU


//////////////////////////////////////////////////

image

Svečano otvorena bečka kafe slastičarna u sarajevskoj ...


///////////////////////////////////////////
image Emir Hadžihafizbegović

Emir Hadžihafizbegović otpušten iz bolnice i prevezen na ...

18.10.2014.

SPUSTI LOPTU I POVUĆI RUČNU

Glasovi razuma sa pomalo neočekivanih adresa

Spustiti loptu i povući ručnu



 Vučić glavna meta u unutrašnje-političkom previranju: Dušan Janjić
Vučić glavna meta u unutrašnje-političkom previranju: Dušan Janjić
Photo: www.mc.rs

Nakon stravične bujice šovinističko-rasističke histerije u većini domaćih mejnstrim medija povodom incidenta na utakmici Srbija – Albanija, najzad se mogu čuti i retki glasovi razuma. Dve takve poruke stigle su od Dušana Janjića i Predraga Simića, političkih analitičara od kojih se to možda i ne bi baš očekivalo. Pogotovo ne od Simića, inače sklonog da neretko šalje konfuzne poruke, dok Janjićev pozitivan istup u ovom slučaju možda i nije toliko iznenađenje, budući da se već dugo otvoreno zalaže za normalizaciju srpsko-albanskih odnosa kao ključnih za stabilizaciju Balkana u širem smislu

Uglavnom, Dušan Janjić je izrazio očekivanje da poseta albanskog premijera Edija Rame neće biti otkazana, ocenivši da bi u protivnom obe strane imale više štete nego koristi. "Očekujem da će posete biti, jer bi otkazivanje bilo kapitulacija pred nasiljem, ideološkim ludilom. U suštini, to je vrlo važna poseta. Priprema se dugo, i u nju mnogo ulažu i EU i SAD", poručio je Janjić u izjavi za RTS.

On je tom prilikom pozvao oba premijera da „spuste loptu“, tim pre što, kako je naglasio, ideja takozvane „velike Albanije“ svakako ne spada u politiku Edija Rame, koji je poznat kao umeren i pristojan državnik i političar. Što je možda još važnije, veliku Albaniju, po Janjićevoj oceni, ne žele ni Amerika ni EU.

Predsednik Foruma za etničke odnose osvrnuo se i na etnički motivisane ispade huligana izazvane događanjima na spornoj utakmici, uključujući seriju napada na radnje u vlasništvu Albanaca na teritoriji Srbije. "U tom slučaju su vidljive dve stvari - jedna je da velika Albanija očito ima više podrške nego što to neki političari misle, naročito medju mladim ljudima, a druga stvar je da je etnička distanca još karakteristika našeg društva", upozorava Janjić, ali i izražava sumnju da ovakve incidente namerno podgreva “neko sa strane”.

Neophodno je smiriti strasti: Predrag Simić, profesor FPN
Photo: www.mc.rs

Posebno je indikativan Janjićev zaključak da su neredi tokom utakmice bili smišljeni i planirani, i to sa ciljem da se uspore započete reforme, pri čemu je zapravo premijer Vučić „glavna meta u unutrašnje-političkom previranju".

Na drugoj strani, Predrag Simić sličnog je mišljenja kao i Janjić apropo najavljene, premda i dalje neizvesne, istorijske posete premijera Albanije Beogradu. "Ovo je trebalo da bude poseta da unese malo mira i racionalnosti ali je sve otišlo do bestraga posle događanja na stadionu", kaže Simić, uz opasku da bi otkazivanje posete predstavljalo “potpuni poraz evropske i američke diplomatije”.

Zbog svega što se dogodilo na famoznoj utakmici i nakon nje, Simić smatra da su srpsko-albanski odnosi u ovom trenutku „na istorijskom minimumu”, što je možda ipak preterana kvalifikacija. Doduše, ne i neočekivana od nekoga poput Simića, koji je poznat po dramatičnim izjavama, sračunatim na privlačenje medijske pažnje.

U svakom slučaju, za pohvalu je Simićeva preporuka da se “povuče ručna” kako bi se smirile strasti, a onda “krenuti ispočetka”. Simić veruje da je u tom kontekstu važno, pored ostalog, i da se “spreče rizični sportski susreti”, verovatno usled opravdanog straha da bi neki novi sličan incident nepovratno narušio tek uspostavljene ohrabrujuće trendove na relaciji Beograd – Tirana.



///////////////////////////////////////////
/////////////////////////////////////////////////

////////////////////////////////////////
//////////////////////////////////////////////////////

///////////////////////////////////////////////////////////////
/////////////////////////////////
Region

UBS tuži Hrvatsku zbog jugoslovenskog duga

Najveća švajcarska banka UBS tužila je Hrvatsku u petak saveznom sudu u Njujorku zbog duga od 45 miliona dolara, koji je preuzela nakon raspada Jugoslavije. Prema tužbi banke ...

Beograd i Tirana ne mogu biti taoci utakmice

Premijer Albanije Edi Rama izjavio je za CNN da je spreman da ode u posetu Beogradu, da je poseta ranije dogovorena i da je na vlastima u Beogradu da li će ga pozvati. Rama je ...


////////////////////////////////////////

Promocija Andrije Matića

Pomračenje u Kragujevcu


////////////////////////////////////////////


Selo moje, lepše od grafita
////////////////////////////

Albanski fudbal

Dron na domaćem terenu

////////////////////////////////////////////////

Voze mi Formulu u glavi

e-novine.com - Voze mi Formulu u glavi

18.10.2014.

TONINO PICULA: DAYTON ONEMOGUĆAVA NORMALNO FUNKCIONIRANjE BiH!

Tonino Picula,zastupnik u Evropskom parlamentu : Dayton onemogućava normalno funkcioniranje BiH!

Oktobar 18. 2014.

Picula33

Koliko god je obično točna pretpostavka kako izbori u demokratskim društvima uglavnom razrješuju nagomilane napetosti i otvaraju prostor novim rješenjima za tekuće probleme zajednice, u Bosni i Hercegovini izborna izjašnjavanja imaju drugačiju prirodu. Nedavni opći izbori u toj zemlji bili su već osmi po redu nakon završetka rata i, kao i svaki put prije toga, promatrači međunarodne zajednice nisu imali ozbiljnije prigovore na njihov tok i organizaciju.

Piše: Tonino Picula (Vecernji.hr)

Međutim taj podatak treba upariti sa Izvještajem o napretku kojeg je podnio, po posljednji put u svom mandatu, Štefan Fule, povjerenik Europske komisije za proširenje.On je BiH smjestio u svom ekspozeu u Europskom parlamentu baš na osmo mjesto od devet zemalja koje su trenutno u euro-čekaonici za buduće članstvo. Nabrojio je pri tome cijeli niz zaostataka i nerješenih pitanja, a kao glavni razlog za izostanak napretka naveo je pomanjkanje političke volje za dogovorom stranačkih elita.

“U BiH je potrebno osigurati prijelaz iz daytonske u njenu briselsku fazu”, zaključio je posljednji povjerenik za proširenje jer će njegov nasljednik Austrijanac Hahn imati drugačiji opis posla.

Na devetu poziciju Fule je smjestio Kosovo, najmlađu europsku državu koja je baš nakon nedavno održanih parlamentarnih izbora zapala u ozbiljnu institucionalnu blokadu kojoj doprinose, svatko na svoj način, pobjednici, gubitnici, ali i Ustavni sud. I u ovom slučaju potrebno je spomenuti povoljne ocjene međunarodne zajednice za provedbu samih izbora.

Ali, osim neveselih pozicija na Fuleovoj ljestvici, što još povezuje BiH i Kosovo?

Za razliku od BiH, Kosovo već živi u svojevrsnoj “briselskoj fazi” ako ni zbog čega drugog ono zbog činjenice da će mjera njegovog napredovanja prema nekom boljem mjestu na euro-listama za proširenje biti ispunjavanje obveza iz tzv. Sporazuma iz Bruxellesa. Taj dokument, posredovan EU diplomacijom, potpisali su premjeri Dačić i Thaci i tako otvorili mogućnost da se njihove države izvedu iz balkanskog ćorsokaka na aveniju eurointegracija.

Dakle, međunarodno posredovani i jamčeni sporazumi određuju ne samo svrhovitost izbornih procesa u te dvije zemlje nego konstituiraju i njihov politički profil.

Međutim, na ovom mjestu želio bih uključiti sličnosti i razlike briselskog sporazuma Beograda i Prištine sa druga dva važna sporazuma kojima su zaključeni ratni sukobi u druge dvije države, ne negdje daleko, na drugim kontinentima, nego u neposrednoj blizini Kosova. Riječ je o, već spomenutom, Daytonskom sporazumu, ali i o Erdutskom sporazumu koji su označili kraj konflikata u BiH i Hrvatskoj.

Ako bih morao sumirati njihove sličnosti i razlike rekao bih da su oba sporazuma definitivno donijeli mir i BiH i Hrvatskoj, ali za razliku od Daytonskog, Erdutski sporazum je osigurao i punu integraciju ugovornog područja u ustavno-pravni poredak zemlje. Dayton je, po mojoj ocjeni, bio održiv dogovor o prekidu vatre između strana u sukobu, ali nije omogućio izgradnju jedinstvene i funkcionalne države. Danas se pokazuje da taj dokument umnognome onemogućava normalno funkcioniranje države i europski put za BiH.

S druge strane, Erdutski sporazum potpisan 1995. godine između Hrvatske i Srbije kojim je hrvatsko područje podunavlja mirno reintegrirano uz posredovanje međunarodne zajednice, bio je svojevrstan uvod u europsku i euroatlantsku budućnost Hrvatske.

Mnoge su poveznice Erdutskog i Sporazuma između Kosova i Srbije; prisutnost, posredovanje i nadgledanje međunarodne zajednice (u slučaju Erduta radilo se o UN-u, dok u slučaju Kosova EU ima dominantnu ulogu), poseban naglasak na institucionalno i teritorijalno uređenje s naglaskom na prava i zastupljenost manjina, ostanak manjinskog stanovništva na području koje ulazi u ustavno-pravni poredak druge države.

Najveći uspjeh Erdutskog sporazuma, osim mirne reintegracije, je i činjenica da preko dvije trećine srpskog stanovništva još uvijek živi na spomenutom teritoriju. Također, od krajnje turbulentne situacije gdje je plan vojne akcije već bio razrađen s obje strane perspektiva se značajno promijenila – od brojnih protesta srpske zajednice prilikom pregovora i potpisivanja sporazuma, Srbi su postali veći zagovarači sporazuma od Hrvata.

Erdutski sporazum, koji je zbog niza ustupaka izazvao nezadovoljstvo prognanih Hrvata s toga područja, potvrdio je orijentaciju hrvatske politike u nastojanju da, čak i uz bolne kompromise, probleme s pobunjenim Srbima rješava pregovorima i mirnim putem.

Zahvaljujući tom sporazumu izbjegnuto je dodatno stradavanje stanovništva i imovine, u tom je dijelu Hrvatske ostao živjeti zasigurno veći broj Srba nego što bi ostao da je provedena vojna operacija. Utoliko bih želio da se duh Erdutskog sporazuma, kao primjera dobre prakse u regiji pogođenoj dugogodišnjim ratnim stradanjima, odrazi u daljnjim dogovorima između Beograda i Prištine. Pregovori su pokazali kako EU, unatoč gospodarskoj krizi, još uvijek ima dovoljno snage i privlačnosti uvjeriti treće države da mirnim putem riješe svoje sporove kako bi mogle razviti bliži odnos s Unijom. Istodobno je poslan snažan signal zemljama u regiji, ali i izvan nje kako je EU ozbiljna u namjeri da stabilizira svoje neposredno susjedstvo posredujući u sporovima i nudeći im zajedničku EU budućnost.

Naravno vidljive su i koncepcijske razlike između Daytonskog i Erdutskog sporazuma jer je ovaj potonji rješio (re)integraciju jedne manjine u teritorijalno-politički sustav većinskog naroda respektirajući njihova prava na visokoj razini. Dayton je, s druge strane, imao zadaću (re)konstituirati državu tri ravnopravna naroda ne dovodeći ni jednog u marginalnu poziciju ili položaj manjine u nedemokratskom sustavu.

Danas su već i dizajneri tog sustava skloni priznati kako je došlo vrijeme njegovog ozbiljnog remonta


///////////////////////////////////////////////////

stopdeport2

Od Isusa do Muhameda: Zašto Latinoamerikanke prelaze na islam ?

Latinoamerikanci su najbrže rastuća grupa u muslimanskoj vjeri. Prema podacima istraživačkog centra Pew, oko 6% američkih muslimana su Latinoamerikanci. A nešto malo više od polovine onih koji prelaze na islam [...]



////////////////////////////////////



Stariji postovi

Jedinstvena Bosna i Hercegovina
<< 10/2014 >>
nedponutosricetpetsub
01020304
05060708091011
12131415161718
19202122232425
262728293031

MOJI LINKOVI

MOJI FAVORITI
-

Brojač posjeta
18553235

Powered by Blogger.ba