Jedinstvena Bosna i Hercegovina

Dobrodošli na moj blog

02.05.2016.

BALKAN I KULTURA SJEĆANjA: UBICE KAO UZORNI GRAĐANI

Balkan i kultura sjećanja: Ubice kao uzorni građani


Dino Mustafić i Oliver Frljić na tribini u Mostaru
Dino Mustafić i Oliver Frljić na tribini u Mostaru
/////////////////////////////////

Ni više od 20 godina nakon ratova na području bivše Jugoslavije, u društvima država nastalih njenim raspadom uglavnom nema kulture sjećanja, nego se živi kultura laži i poricanja, tvrde neki od istaknutijih kritičara nacionalističkih političkih elita sa balkanskih prostora.

Sjećanje na ono što se dešavalo u ratovima devedesetih je "filtrirano", žrtve smo uvijek "mi", a neprijatelji "oni", tvrde neki od istaknutijih kritičara nacionalističkih političkih elita sa balkanskih prostora i upozoravaju kako nam prijeti opasnost da djeci ostavimo svijet ubica koji će postati uzorni građani, rečeno je na skupu u Mostaru.

Poznati sarajevski filmski i pozorišni režiser, Dino Mustafić smatra kako sam izraz kultura sjećanja podrazumijeva razvijanje kulture saosjećanja, od čega su međutim društva u zemljama regiona jako daleko.

"Nažalost, moram reći da mi živimo u jednom društvu u kojem je sjećanje itekako filtrirano i ono prolazi kroz jedan društveno-politički diskurs i mi se uglavnom sjećamo onih datuma, događaja ili činjenica, koji čine 'moj' narod žrtvom, a ne želimo se sjetiti, niti obilježiti, onih datuma, godina i činjenica, u kojima su određeni kolektiviteti imali moralno i civilizacijsko posrnuće", istakao je Mustafić.

Oliver Frljić, poznati hrvatski pozorišni reditelj, podsjeća da je tako u Hrvatskoj usvojen niz dokumenata s ciljem da se društvo natjera da izbriše neke stvari iz svog sjećanja.

"I u tom smislu, vrlo često se referiram na Deklaraciju o Domovinskom ratu, koja kaže da je rat koji je vodila Hrvatska bio isključivo obrambeni. To vjerojatno najbolje znaju stanovnici Mostara, kako je bio obrambeni, što jedna država radi na teritoriji druge države, uništava njezine kulturne spomenike i otvara koncentracione logore na kraju 20. stoljeća", naveo je Frljić.

Dosta toga bi se moglo uraditi pomoću umjetnosti, kažu reditelji, ali djela koja se bave suočavanjem sa prošlošću ne dočekuju se baš aplauzima. Oliver Frljić navodi i primjer kada je u Subotici radio predstavu o Srebrenici.

"Meni se činilo u tom trenutku da je to pravi način da se srpsko društvo suoči sa odgovornošću za tu tragediju. To je takođe izazvalo niz reakcija. Bio sam optuživan da su moje predstave pamfletističke", kazao je Frljić.

Ratni zločinci - "zvijezde" i "uzorni građani"

"Mislim, o kakvoj kulturi sjećanja mi govorimo, molim vas, kad su nama ponovo glavne televizijske zvijezde presuđeni ratni zločinci? Oni se ne 'skidaju' sa televizijskih ekrana, oni objavljuju svoje knjige, promoviraju te knjige, oni komentarišu političke i društvene događaje; oni komentarišu presude Haga. To nema nigdje. To je van pameti. To ne postoji ni u jednoj zemlji", naglasio je, govoreći na skupu o kulturi sjećanja, održanom u Mostaru, reditelj Dino Mustafić.

Društva zemalja u bivšoj Jugoslaviji su podijeljena na 'mi' i 'oni', pa se dešava da - umjesto da se tim ljudima društveno zabrani obavljanje istaknutih funkcija – ratni zločinci budu rehabilitirani. "Vesna Pešić je napisala neki dan jedan tekst u kojem je rekla da su mnogi ratni zločinci se ponovo našli na listama za lokalne i ove sad nove izbore, koji su bili u Srbiji. Već se događalo, ali ja očekujem da će to biti i kod nas", kaže takođe Dino Mustafić.

Senad PećaninSenad Pećanin

Nekadašnji novinar i urednik političkog magazina "Dani" iz Sarajeva, Senad Pećanin tvrdi da umjesto kulture multietničnosti, imamo diktaturu nacionalizma, pa se zato društva s ovih prostora i nalaze tu gdje se nalaze.

"Mi, nažalost, živimo u vremenu u kojem je kulturi sjećanja oštro suprotstavljena tradicija zaborava, u kojoj je kulturi odgovornosti oštro suprotstavljen komfor neodgovornosti, u kojoj je kultura antifašizma postala predmetom ideoloških rasprava, jednakoj kao da li je neko ljevičar ili je desničar", smatra Pećanin.

Kultura sjećanja je važna kao katarza, ako želimo dobro svojoj djeci, poručuju umjetnici i analitičari, te postavljaju pitanje da li ćemo djeci kao nasljedstvo ostaviti svijet ubica, koje opet mogu postati uzorni građani.

//////////////////////////////////
///////////////////////
////////////////////////////

/////////////////////////////////
///////////////////////////////////////
02.05.2016.

2. MAJ 1992. GODINE JE DAN KOJI SE NIKADA NE SMIJE ZABORAVITI

Dan koji se nikada ne smije zaboraviti : Na današnji dan prije 24. godine vođena je bitka za Sarajevo i nezavisnu državu BiH

Maj 02. 2016.

sarajevo2.maj

Taj 2. maj 1992. godine je dan koji će mnogim Sarajlijama ostati zauvijek u sjećanju. Bila je to prva, velika bitka za Sarajevo i za BiH. Tog dana specijalne jedinice tadašnje JNA i paravojnih formacija SDS-a pokušale su zauzeti zgradu Predsjedništva BiH, a najžešća borba se vodila 150 metara dalje, na Skenderiji, piše novinska agencija Patria.

Oko 13 sati tenkovi JNA krenuli su prema zgradama Predsjedništva i Skupštine Grada Sarajeva. Zaustavljeni su zahvaljujući hrabrim braniocima Sarajeva. Svijet je obišla slika tramvaja na Skenderiji u plamenu. Tog dana je zapaljena i izgorjela i zgrada Glavne pošte u Sarajevu. Napadale su jedince bivše JNA i paravojnih formacija SDS-a žestoko, a cilj je bilo ući u zgradu Predsjedništva koja je bila simbol države nezavisne i međunarodno priznate Republike Bosne i Hercegovine.

U vrijeme dok su se vodile borbe u gradu, na Sarajevskom aerodromu je zarobljen prvi predsjednik Predsjedništva R BiH Alija Izetbegović. Po povratku sa pregovora u Lisabonu, na aerodromu su ga zaroboli pripadnici bivše JNA i odvezli u kasarnu u Lukavici.

Uspostavljene su veze sa tadašnjom TV Sarajevo, U direktnom prijenosu bosanskohercegovačka i svjetska javnost saznala je da je Predsjedništvo BiH napadnuto i da se glavni grad razara iz svih artiljerijskih oruđa. Saznali su tada svi da je predsjednik države zarobljen.

Javnost je slušala dramatičan dijalog između zarobljenog Izetbegovića i člana državnog Predsjedništva Ejupa Ganića: »Alija, saslušaj jednu stvar… Zašto ti ne dođeš u Predsjedništvo?« Alija Izetbegović: »Zato što mi ne daju da dođem!«

Predsjednik Izetbegović razmijenjen je za komandanta 2. vojne oblasti JNA Milutina Kukanjca.

Tog 2. maja 1992. godine nije vođena bitka samo za Sarajevo, već i za cijelu BiH. Osma dana kasnije, 10. maja., bivša JNA deklarativno se povlači iz Bosne i Hercegovine mada suštinski ostaje uključena u rat u BiH sve do njegovog kraja.

(Kliker.nfo-NAP)


/////////////////////////////////////////////
 

Dragan Vikić : Od naroda i njegovog srca nema ništa jače

/////////////////////////////////////////////


////////////////////////////

Dijaspora

Protest IGK : Šutnja prema legalizaciji Ravnogorskog četničkog pokreta u Crnoj Gori je


///////////////////////////////////////


image

Nasilje u prostorijama Republičke izborne komisije

Ruski štićenici žele na silu u Parlament

//////////////////////////////
ruska crevca na srpskom žaru

Osnivamo sigurne kuće umesto da uložimo u ruski TV kanal

Srpska rusofiljo, i Putinu si teška! A još kad se kakvom ruskokolonašu opusti ruka, pa se raspiše k’o nezdrav – herojski je poduhvat sve to iščitati, a još herojskiji “stručno” ...

//////////////////////////////////

Srbija je životinjska farma i stočna klanica

I zalaganje za samo evropske integracije dovoljno je da bi se neko našao na meti ruskokolonaških medija i nazovi-analitičara; možete onda da zamislite šta vas tek čeka ako ih zagovarate ...
/////////////////////

Pohvala od zločinca

Vukašin, dečko koji obećava

/////////////////////

Njujorško podzemlje bez moćnog gangstera
///////////////////////

/////////////////////////////////////

Poražena opozicija optužuje i protestuje

Lideri nekoliko opozicionih partija i koalicionih lista zatražili su u subotu na protestu u Beogradu ostavke predsednika Republičke izborne komisije Dejana Đurđevića i Miladina Kovačevića, direktora Zavoda za statistiku, pripisujući

 ..
///////////////////////

Leksikon Trećeg rajha

Inozemna organizacija NSDAP

//////////////////////////

Graham Bamford: Britanac koji se spalio zbog BiH

Britanac Graham Bamford se prije tačno 23 godine u znak protesta spalio u Londonu. Na ovaj čin se odlučio kako bi skrenuo pažnju britanske i svjetske javnosti na ..

//////////////////////

Proleće 1992. godine

A mi smo samo stajali i ćutali

01.05.2016.

SLOBODA MEDIJA: KAKO SE PONAŠAMO TREĆEG MAJA?

SLOBODA MEDIJA: KAKO SE PONAŠAMO TREĆEG MAJA?


Stefa

Autor
1.5.2016. 


SLOBODA MEDIJA: KAKO SE PONAŠAMO TREĆEG MAJA?

Sudeći po javnom servisu u Republici Srpskoj, blagostanje samo što nije stiglo. Zato su novinari, žele li sačuvati vlastiti kredibilitet, dužni progovoriti i o stanju u vlastitim redovima.

Piše: Gordana Katana, analiziraj.ba

Medijska zajednica trećeg maja obilježava Međunarodni dan slobode medija. U Banjoj Luci razgovarat će se o medijskim slobodama, po običaju predstavit će se istraživanje o tome kome građani više vjeruju, da li se mijenja svijest građana u BiH kad je riječ o napadima na novinare i medije.

O samom radu novinara, uređivačkim politikama medijskih kuća, šutjet će se. Sve zbog navodne esnafske solidarnosti. Zato se neće ni otvoriti pitanje rada RTRS-a. Novinari će se i dalje praviti slijepi i gluhi nad činjenicom da se upravo na javnom servisu najviše krše temeljna načela profesionalizma. Tako će RTRS  nastaviti da na najgrublji način manipuliše činjenicama i selektivno iznosi informacije javnosti. Šutjet će se i nad činjenicom da se uređivačka politika RTRS-a, koju finansiraju svi građani, ako ne uređuje, a onda kreira izvan te medijske kuće, u kabinetima čelnih ljudi entiteta.

Iz sedmice u sedmicu, više od godinu i po dana, kroz monitoring Dnevnika 2 RTRS-a, na to upozoravamo. Upozoravamo na činjenicu da se više ni ne nazire dno do kojeg se mogu srozati profesionalni standardi. Upozoravamo da je, postavši glasnogovornik vlasti, RTRS obesmislio sve principe ustrojstva i postojanja javnog servisa.

U entitetu ogrezlom u siromaštvo, besperspektivnost i korupciju, u entitetu u kojem je vlast zadužila i tri buduće generacije, u kojem je broj radnika i penzionera izjednačen, u kojem jedino što raste jesu nezaposlenost i broj građana koji se po svaku cijenu žele iseliti, sve to nisu vijesti za RTRS. Građane se umjesto toga nastoji uvjeriti da blagostanje samo što nije stiglo.

I nije to najgore. Daleko opasnije je što javni servis, bez trunka zazora, diskvalifikuje opozicionu političku scenu, raspiruje etničku netrpeljivost i relativizira ratne zločine koje su nad Bošnjacima i Hrvatima počinili pripadnici vojske i policije bosanskih Srba u minulom ratu.

Medijska zajednica, želi li sačuvati vlastiti kredibilitet jednako kao što istražuje, analizira i kritički se osvrće na društvene pojave, dužna je progovoriti i o stanju u vlastitim redovima. Tvrdnja kako to nije njen zadatak nije alibi. Svaka analiza i kritički osvrt na stanje u profesiji samo mogu ojačati novinarstvo. No, za očekivati je da javna debata koja je za 3. maj najavljena u Banjoj Luci prođe a da se o ovim pitanjima ne izrekne nijedna riječ. Umjesto toga, konstatovat će se, na osnovu prigodno izvršene ankete, koliko građani imaju/nemaju povjerenja u novinarstvo. Zašto je to tako, odgovor niko neće potražiti.

/////////////////////////////////////////
//////////////////////////////////////////////

Budi promjena koju hoćeš

Dino Prohic
Autor 30.4.2016. 


Budi promjena koju hoćeš

Foto: hereisthecity.com

Ako hoćeš da se nešto mijenja, traži da se napravi društvo u kome će tvoja djeca imati podjednake šanse, pa šta im bog da. A isto tako traži društvo koje će tu tvoju djecu štiti bez obzira na to gdje su, i koje će ih paziti da ne padnu u siromaštvo

Piše: Dino Prohić

Sutra je Prvi maj. Praznik rada, dan koji obilježava borbu ugnjetavane radničke klase protiv buržoazije koja im sisa krv na slamku.

Dan je to kad se sjetim raznih neuspjelih demonstracija. Mnogih, nekih rasparčanih, nekih masovnih, ali sa jednom željom: da se stanje u državi promijeni.

A kako da se promijeni kad je mentalitet postao takav kakav jeste? Svi se slažu da se nešto treba mijenjati, od osiromašenog građanstva do političara. I opet se ništa ne dešava.

Ako hoćeš promjene, onda moraš od sebe da počneš, dragi zemljače.

Nemoj onda davati pare da ti se dijete upiše u srednju školu. Kako mu je, tako mu je, ako neće da bude akademik, neka ide na zanat. Šta će nam više akademika koji za to nisu stvoreni, i koji zbog toga pate, umjesto da žive sretan i uspješan život u skladu sa svojim sposobnostima.

Ako hoćeš promjene, nemoj da tražiš nekoga ko će ti biti štela kod doktora, ili nositi nekoj medicinskoj sestri poklone “da ti pripazi mamu”. Traži svoja prava u skladu sa onim što te pripada. Nemoj doktoru “gurnuti” 100 maraka. Neka radi ono za šta je plaćen. Ako traži, podsjeti ga na to. A ako neće da sluša, prijavi ga policiji, pa neka se oni sa njim dogovaraju.

Kad te zaustavi policija, ne traži izgovore, i ne pitaj “možemo li se dogovoriti?”. Prihvati da si napravio grešku i plati to što košta. Onda sljedeći put nećeš voziti pijan, nevezan ili prebrzo. Nećeš rizikovati da nekoga ubiješ, ili da pogineš na pravdi boga.

Ako hoćeš fer uslove za zapošljavanje, ne skupljaj 10.000 KM da daš korumpiranom direktoru da bi te zaposlio. Smjesti ga u zatvor, pa onda i sljedećeg, sve dok ne dođe čovjek koji će poštovati znanje, a ne Boga Valutu.

Ako tražiš promjenu, traži pravednije društvo, ne neko društvo u kome će neko pasti da ti dođeš na njegovo mjesto. Ništa se ne desi kad sjaše Kurta da uzjaše Murta.

Ako hoćeš da se nešto mijenja, traži da se napravi društvo u kome će tvoja djeca imati podjednake šanse, pa šta im bog da. A isto tako traži društvo koje će tu tvoju djecu štiti bez obzira na to gdje su, i koje će ih paziti da ne padnu u siromaštvo.

Nije to teško, samo treba imati malo pameti i volje.

Ko zaista želi promjene, naravno…

01.05.2016.

PROF. DR. ZLATAN DELIĆ: BH. RADNICI SU UBIJENI U POJAM

Delić: Bh. radnici su ubijeni u pojam


Image result for univerziteski profesor zlatan delic fotos
Zlatan Delić
///////////////////////////////////

Uz međunarodni praznik rada, 1. Maj, sociolog iz Tuzle, univerzitetski profesor Zlatan Delić govori o tome koliko su radnici u BiH obespravljeni i da li imaju prave metode sindikalne borbe.

RSE: Profesore Deliću, postoje li danas u Bosni i Hercegovini uopće prava radnika?


Delić: Postoje samo na papiru. Prava radnika danas možemo posmatrati u tom krajnje obesmišljenom ekonomskom i političkom okruženju, kao što postoje pravo na rad, pravo na sreću, pravo na čistu okolinu itd. Mi zapravo živimo u vrijeme ideologije ljudskih prava, jer su ta ljudska prava prije svega danas percipirana od strane ljudi kao etnička prava, kao nacionalna prava, kao vjerska prava. Gotovo sva pravna, politička i ekonomska teorija u ovim našim postratnim državama na neki način je, barem iz te radničke perspektive – što vidimo: štrajkovi glađu, prijetnje samospaljivanjem, prijetnja bacanjem sa zgrada itd , ta neoliberalna koncepcija radničkih prava do velike mjere postala besmislena ili udaljena od stvarnih ljudi, njihovih stvarnih potreba. Ono što mene, kao sociologa koji se bavi ekonomskom i političkom tranzicijom, najviše brine jeste činjenica što bh. pravna znanost, za razliku, recimo, od pravne znanosti u Sloveniji, skoro nikad ne postavlja pitanje koje ste Vi sada postavili meni. A to je zapravo temeljno pitanje.

RSE: Zašto su u Bosni i Hercegovini radnici sebi dozvolili da budu obespravljeni. Pa i kad pokušaju ukazati na činjenicu da su obespravljeni, jako su tihi, povlače se.

 

Protest radnika u Tuzli (arhivska fotografija)Protest radnika u Tuzli (arhivska fotografija)

Delić: Prije svega zbog neznanja. Možda će to grubo zvučati. Oni ne misle, a ne misle, i to će grubo zazvučati, zato što su ubijeni u pojam. To nije samo metafora. To je obezglavljenost. Raspala se cijela bh. ekonomska politička ideološka vrijednosna struktura. Dakle, društvena i ekonomska stvarnost je rasturena, prvo ratom, a zatim i ovim postratnim privatizacijskim pljačkama. Znate kako se nekad govorilo? 'Pravo je volja vladajuće klase pretvorena u zakon'.

RSE: Želite reći da nije važno koliko je radnik u Bosni i Hercegovini dobar i kvalitetan, nego je važno kojoj etničkoj skupini pripada?


Delić: Danas su radnici obespravljeni, čini mi se u ime dobro uštimovane trojezične zaštite vitalnih nacionalnih interesa, kako političari kažu, 'svog naroda'. Pazite, tog rogobatnog, izopačenog jezika: 'svoj narod'! Prisvojni pridjev, kao da narod može biti 'moj'. Dakle, naši trostruko uigrani etnocentrički političari njeguju zajedničku, bespolnu, posvuda konstitutivnu, samoobmanjujuću predrasudu da su sa iščezavanjem tog socijalizma iščezli i nepovratno nestali, kako bi neki rekli – izumrli – i sami radnici. Naše politike nisu etičke politike, nisu ljudske politike, nisu humane politike. One su ratničke politike, one su etničke politike. Naša demokracija nije parlamentarna demokracija, ona je etnomatematička demokracija. Izvršen je genocid nad bh. raznolikostima. Razlika je ono što je ubijeno u ime ideologije da zajednički život ljudi nije moguć. A to je neofašistička ideologija.

RSE: Ovi prosvjedi u Bosni i Hercegovini koji se događaju, mogu li se uopće nazvati prosvjedima? Evo, prvi je svibanj.


Delić: Mislite na ove prvomajske roštiljade kao način obilježavanja Prvog maja, jednog od najznačajnijih povijesnih datuma u emancipatorskim pokretima? Onda razumijem Vaše pitanje. Mi se nalazimo u jednom čudnom dobu gdje ljudi jedva čekaju da se odmore od ove naše politike, takve kakva jeste. Oni vide da ne mogu ništa promijeniti. Prvi maj tako služi kao neki proljetni praznik. Ljudi su nekako apatični, čini se da su prestali vjerovati da oni sami predstavljaju istinske aktere koji upravljaju.

RSE: Ljudi iz Bosne i Hercegovine posljednje vrijeme masovno odlaze, uglavnom u Njemačku, tražeći kakav-takav posao.


Delić: Vidim svakodnevno omladinu koja ide na kurseve njemačkog jezika, omladina medicinske struke. Oni odlaze u Njemačku i oni će biti hamali, oni će biti robovi itd. Oni svjesno pristaju da budu robovi, više vole da budu u Njemačkoj robovi nego ovdje da budu slobodni, jer ne znaju, zapravo, šta znači sloboda. Sloboda je Božiji dar, sloboda je najveći poklon čovjeku, a čovjek ne zna biti slobodan, naročito zbog činjenice što je bh. okruženje primjer jednog prostora svakojakih iracionalnih iskustava. To je prostor gdje je nemoguće voditi normalan, smislen život. Zato omladina odlazi. To je sasvim prirodna reakcija. Ako vas pritisne nenormalno političko, ekonomsko, sigurnosno, ekološko okruženje, vi bježite glavom bez obzira. Letite na bodljikavu žicu. Ne vidite smisao života. Svijet smisla je ovdje uništen.

RSE: Vi ste sociolog, a i profesor na Ekonomskom fakultetu. Šta mislite o neredu u finansijskom sustavu, kako se on odražava na društvo?


Delić: Ne znam odgovor na to pitanje, ali naš finansijski sistem jeste fraktaliziran, neefikasan, podložan vjerovatno najcrnjoj mogućoj političkoj korupciji, o čijim razmjerama mi vjerovatno znamo vrlo malo. Imam jednu drugu ideju - da je Bosna i Hercegovina funkcionalna jedino onda kada je nefunkcionalna – kao tokom zadnjih dvadeset godina. Možda ona treba određenim instancama moći ovakva, kao zamrznuta, kao nemoguća, kao nefunkcionalna. I onda se ljudi dijele. Jedni: 'Ko kaže Bosna je nemoguća?' i lupaju se u grudi, drugi zgrću blago, a treći kažu: 'Vidite da je nefunkcionalna, haj'mo se podijeliti na tri entiteta i to će biti rješenje'. To je fantazmagorična, metafizička postmoderna priča koja nema veze s mozgom.

/////////////////////////

////////////////////
///////////////////////////////
/////////////////////////////
//////////////////////////////

//////////////////////
01.05.2016.

PRVI MAJ DANAS: SIMBOL PROPASTI RADNIČKE KLASE

Prvi maj danas: Simbol propasti radničke klase



Sa protesta radnika u Sarajevu, juli 2015. godine, ilustrativna fotografija

Sa protesta radnika u Sarajevu, juli 2015. godine, ilustrativna fotografija
/////////////////////////////////////

Međunarodni praznik rada, Prvi maj, obeležava se u nedelju širom sveta u znak sećanja na dan kada je 1886. godine oko 40.000 radnika u Čikagu, tražeći bolje uslove života, stupilo u štrajk i obustavilo rad.

Prvi maj je, od nekadašnjeg Praznika rada, postao dan kada se simbolički obeležava propast radničke klase. Iako ona u tradicionalnom smislu te reči nestaje – problemi sa kojima se suočavaju oni, koji žive od rada, su sve veći i podsećaju na vremena kada je nastajala radnička klasa sa prvobitnom akumulacijom kapitala – neizvestan i slabo plaćen posao, obespravljenost, što omogućava poslodavcima da ostvaruju ekstra profit. To najbolje ilustruje produbljivanje ekonomske nejednakosti u svetu, u tom kontekstu i na Balkanu.

Procesi globalizacije su ubrzali nepovoljne trendove po radnike jer je kapital mnogo mobilniji od rada – što pokazuje i nedavno objavljeni "Panamski dokumenti" o utaji poreza preko ofšor poslovanja.

Međutim, na Balkanu nema masovnijih protesta i štrajkova radnika, iako jedva sastavljaju kraj sa krajem. Jedan od razloga je strah od otkaza. Istovremeno, radnička klasa je danas prilično šarolika kategorija. Sve je manje nekadašnjih industrijiskih radnika (blue collar). Sve je više "belih okovratnika" (white collar), odnosno onih koji ne rade fizičke poslove.

U poslednje vreme naročito su traženi visoko specijalizovani stručnjaci, poput programera (gold collar). Oni svakako imaju manje razloga za nezadovoljstvo, možda do trenutka kada poslodavci, u nastojanju da maksimiziraju svoj profit, ne počnu da smanjuju plate i najboljim stručnjacima.

BiH: Vlast neosetljiva i na samoubistva radnika

Radnička klasa u Bosni i Hercegovini, nakon rata, odmah je zakoračila u pakao kapitalizma. Radnici su od društveno važnog činioca preko noći pretvoreni u potrošnu robu. Oni koji su sačuvali firme u ratu, u miru su postali višak. Čak i oni koji su imali sreću da rade u profitabilnim firmama, ili su prodati za marku, ili im već godinama nije uplaćen radni staž. Sistem ne funkcioniše, nemaju se kome žaliti. Vlast neosetljiva, sudski sporovi preskupi, sindikat potplaćen i nedeletvoran.

Štrajk radnika Konjuha iz Živinica, januar 2016.Štrajk radnika Konjuha iz Živinica, januar 2016.

Nekada industrijska zemlja, prepoznatljiva po namenskoj, hemijskoj, drvnoj i tekstilnoj industriji, Bosna i Hercegovina, danas ima najveću stopu nezaposlenosti u Evropi. Loša privatizacija, pljačka, otimačina, zarad stranačkih i ličnih interesa – poharali su privredne gigante, a radnici postali socijalna kategorija od koje svi okreću glavu.

Radnici su pre dve godine masovno izašli na ulice u Tuzli, u kojoj je nekada bila smeštena teška industrija. Zapalili su zgradu Kantonalne vlade, smenili čelnike, no ništa se bitnije nije promenilo. I danas neki od njih u svojim fabrikama štrajkuju glađu, prete samoubistvom zbog neuplaćenog staža. No, vlasti na takve informacije ne reaguju. Priču Mirne Sadiković možete pročitati OVDE.

Srbija: Radnici između čekića i nakovnja

Radnička klasa u Srbiji, u tradicionalnom značenju te reči, izumire jer trenutno ima samo 250.000 industrijskih radnika, koji su po oceni sindikata najugroženiji od Drugog svetskog rata. Uprkos sve neizvesnijoj egzistenciji, težim uslovima rada, pa i šikaniranju poslodavaca – nema masovnijih protesta jer se pribojavaju da izgube i onu crkavicu do koje teško dolaze. Više pojedinosti u tekstu Branka Vučkovića.

Crna Gora: Nikada gori položaj radnika

I u Crnoj Gori je nezavidna pozicija radnika. Pero Kadović iz Željezare Nikšić, sa kojim je razgovarao novinar RSE Esad Krcić, kaže da su prepušteni sami sebi jer država mnogo više računa vodi o interesima poslodavaca.

"Položaj radnika danas je nikada gori. Niko radnika nema da zaštiti, država je stala na stranu investitora, tako da je položaj praktično nikakav. Uslovi su veoma teški, postrojenja su stara, radnici nisu zaštićeni, a povrh svega, rade za mizerne plate. Od 250 zaposlenih, stotinjak radnika je na neodređeno. To je brutalno. Ostalim se ugovor produžava, već par godina, po mjesec dana. Ti radnici se mijenjaju, ostaju bez posla, za najmanju sitnicu se ide pred disciplinske komisije", pojašnjava Kadović.

Željezara, ilustrativna fotografijaŽeljezara, ilustrativna fotografija

Na pitanje koliko se on i njegove kolege suočavaju sa neizvješnošću raznih vrsta, od nesigurnosti posla, do nesigurnosti da li će stići primanja, Pero Kadović odgovara: "Oko toga konkretno nema problema jer je plata redovna. To je, možda, jedina pozitivna stvar u svemu ovome. Visina primanja je kod nas manja nego prosječna zarada u Crnoj Gori. Ali s obzirom na uslove rada, plata bi trebalo da bude minimalno kao prosječna zarada u Crnoj Gori".

"Radničkog bunta, štrajkova i odlučnije borbe za radnička prava nema zato što je radnik doveden na nulu, zato što se firme svakodnevno gase. Željezara je nekada imala 7.000 radnika, a sada ima 310 radnika. Više nema niko da se pobuni", dodaje Kadović.

Bez obzira na težak položaj radnika, veoma mali broj njih su članovi sindikata jer je često, uslov za njihovo zapošljavanje, da ostanu po strani svojih staleških organizacija – kaže Srđa Keković, generalni sekretar Unije slobodnih sindikata Crne Gore.

"Ne možemo se pohvaliti da je došlo do poboljšanja. I dalje se zatvaraju radna mjesta, a novih nema. Taj trend nikako da se zaustavi. Zadnjih osam godina zarade nisu povećavane, cijene roba i usluga su stalno rasle i situacija je ništa bolja. Ekonomska politika Vlade Crne Gore treba da bude okrenuta investiranju u nova radna mjesta, u privredu, a ne samo u usluge", ističe Keković.

Srđa Keković kaže i da je problem što ne postoji kultura socijalnog dijaloga sa poslodavcima.

Radnici zahtevaju osnovna prava, ilustrativna fotografijaRadnici zahtevaju osnovna prava, ilustrativna fotografija

"U principu, radi se o neoliberalnom pristupu poslodavaca. Oni ne žele da vode dijalog sa svojim zaposlenim. Najgora je situacija u trgovinama gdje ima 40.000 zaposlenih, a samo njih oko 4.000 je učlanjeno u jednu i drugu nacionalnu sindikalnu centralu. Znači, naše kolege su najčešće primorane da rade pod uslovom da imaju unaprijed potpisani bjanko sporazum o raskidu radnog odnosa, iako imaju Ugovor o radu na neodređeno vrijeme. Najčešće ih primoravaju da poslodavcu dostave dokument u kome poslodavac može, u bilo kom trenutku, da unese datum prestanka radnog odnosa gdje piše da je radnik saglasan da mu taj radni odnos prestane toga dana i da poslodavac prema njemu nema nikakvih obaveza", smatra Keković.

Po njegovim rečima problem je i što je puno radnika angažovano po ugovoru na određeno vrijeme preko agencija za privremeno zastupanje zaposlenih, što se drastično zloupotrebljava.

"Dio zarade se isplaćuje na ruke. Značajnom broju kolega se doprinosi redovno ne uplaćuju. Ista slika je i u javnom sektoru, gdje i država, kao poslodavac, to ne poštuje i ne radi redovno", generalni sekretar Unije slobodnih sindikata Crne Gore.

Keković navodi više razloga zašto nema masovnijih radničkih buntova u Crnoj Gori.

"Još se nije probudila svijest radnika, koja je uspavana u vrijeme socrealizma, kada je neko drugi rješavao sve probleme. Sada smo naspram kapitala, koji nema milosti, i naspram sistema, koji nema emociju."

"Prvi je bojazan da će biti viđeni od svojih poslodavaca. Drugi problem jeste činjenica da se još nije probudila svijest radnika, koja je uspavana u vrijeme socrealizma, kada je neko drugi rješavao sve te probleme. Sada smo naspram kapitala, koji nema milosti, i naspram sistema, koji nema emociju. Jedino što možemo da uradimo jeste da se sindikalno dobro organizujemo, da radnici daju podršku sindikatima i da se zajedno borimo svim dozvoljenim sredstvima", zaključuje Srđa Keković.

Hrvatska: Nezadovoljstvo nije dovoljno za masovnije štrajkove

Iako je Hrvatska ušla u Evropsku uniju, položaj radnika nije ni izbliza idiličan, što zbog ekonomske krize, što zbog sumnjivih privatizacija u kojima su mnogi ostali bez posla. Dodatni problem je i što sindikati nisu uspeli da motivišu radnike na više solidarnosti i masovnije štrajkove.

Đurđa Grozaj, predsednica Udruženja "Kamensko", sa kojom je razgovarao novinar RSE Enis Zebić, kritična je prema sindikatima. Inače, udruženje "Kamensko" nastalo je kada je tekstilna fabrika "Kamensko" zatvorena – najverovatnije zbog atraktivne lokacije u širem centru Zagreba, na kojoj će se graditi stanovi. Radnice su se samoorganizovale i sada rade tekstilne poslove u Udruženju, kako bi zaradile za život.

Bivše radnice "Kamensko" započele vlastiti biznis, arhivska fotografijaBivše radnice "Kamensko" započele vlastiti biznis, arhivska fotografija

"Ja bih zabranila takav sindikat, kakav je trenutno sada na našoj političkoj sceni. Oni stvarno nisu zaslužili da se pozivaju da će raditi nešto za tog malog čovjeka. Uspjeli su od radnika napraviti patnika i to je slika našeg radništva danas. Ako čelnik sindikata ima tako visoka primanja, živi na visokoj nozi, kako on može razumjeti čovjeka koji radi, ne dobije plaću? Da osjete to na svojoj koži, možda bi radili vidljive promjene i onda bi im do toga bilo stalo. Dok god rate tako kako rade, na takav način, za mene nisu vjerodostojni i ja bih takav sindikat jednostavno zabranila", navodi Đurđa Grozaj.

Na pitanje da li je problem samo u velikim platama i tome da ništa ne rade sindikalni funkcioneri, ili što možda nedostaje i neke solidarnosti među ljudima koji rade u Hrvatskoj, Grozaj odgovara: "Ima i toga, ali zapamtite, treba znati motivirati onoga koji je pasivan, ko misli da mu je trenutno dobro. Daj mu pokaži sliku. To bi trebao biti put sindikata, da one, kojima je dobro, upozori da se solidariziraju jer sutra možda neće biti dobro, ako se nešto ne promjeni. Znači, opet je tu ključna uloga sindikata, koji ne radi svoj posao na način kako bi trebao raditi".

Jedan od razloga što radnička klasa u Hrvatskoj ne deluje odlučnije jeste njena heterogenost – kaže Dragan Bagić, docent na Odseku za sociologiju Filozofskog fakulteta Sveučilišta u Zagrebu.

"Za prosvjedno djelovanje trebaju neki preduvjeti. Mora biti određena razina nezadovoljstva. Morate imati ideju protiv koga prosvjedujete, odnosno da imate ideju da neko, neki autoritet, vlast ili bilo tko, može doista promijeniti vašu situaciju. Morate imati ideju kako bi se ta situacija promijenila. Morate imati i nekoga ko bi sve to artikulirao, pa morate imati i nekog ko bi sve to i organizirao", ocenjuje Bagić.

Bagić ističe da o svim pomenutim tačkama se lako može videti da postoje različite situacije u različitim sektorima.

Prizor nakon protesta radnika, ilustrativna fotografijaPrizor nakon protesta radnika, ilustrativna fotografija

"U situaciji visoke nezaposlenosti, ljudima je najvažnije da sačuvaju bilo kakvo radno mjesto, makar bilo nekvalitetno. Ljudi rijetko sudjeluju u nekoj akciji isključivo iz frustracije i iz nekog pukog nezadovoljstva. Puko nezadovoljstvo nikada nije dovoljna stvar za bilo kavu mobilizaciju. To je neka pogrešna pretpostavka koja je široko prihvaćena, koja smatra da, ako su ljudi nečim nezadovoljni, da će se oni organizirati, mobilizirati i djelovati. Nezadovoljstvo je nužan, ali nikako nije dovoljan preduvjet za bilo kakve masovne prosvjede. Mislim da je, prije svega, problem u toj pretpostavci da postoji ta neka dovoljno velika kritična masa koja bi zadovoljila sve ove kriterije, koji su potrebni da bi se desila mobilizacija", reči su zagrebačkog docenta Filozofskog fakulteta.

Naš sagovornik ističe da društvo u Hrvatskoj nema potrebu za zajedničkim, artikulisanim protestom.

"Zato što svako ima drugačiju situaciju u svom sektoru, u svojoj djelatnosti u svojoj firmi, u svom zanimanju. Svako se nosi sa nekim drugim tipom problema, u drugo vrijeme, imate perioda kada su pod nekim pritiskom radnici u privatnom sektoru, ali tada nisu ovi u javnom", kaže Dragan Bagić, te dodaje:

"Nemate tu homogenost, nego zapravo heterogenost i fragmentiranost, ali to je normalno stanje. Ideja da je radnička klasa ujedinjena i jedinstvena je ideološka teza. Ona nikada nije bila opis stvarnosti, nego je bila jedan pokušaj kreiranja stvarnosti. Mislim da je ta heterogenost na neki način normalno stanje."

Kosovo: Radnici se boje da štrajkuju uprkos sve težem životu

Na Kosovu se radnici pribojavaju da se javno pobune jer u tom slučaju mogu dobiti otkaz. Imajući u vidu veliku nezaposlenost, većina se odlučuje da prećuti ono za šta bi trebalo da se bore. Takav slučaj je i u privatizovanoj Distribuciji za snabdevanje električnom energijom na Kosovu. Opširnije u tekstu Amre Zejneli.

Stručnjaci nemaju razloza da štrajkuju

Visoko specijalizovani stručnjaci, poput programera, izuzetno su traženi i dobro plaćeni, tako da nemaju neposrednog razloga za nezadovoljstvo, a naročito ne da protestuju na ulici. Jedan od njih je i inženjer Marko (39) iz Zagreba.

Programiranje, ilustrativna fotografijaProgramiranje, ilustrativna fotografija

"Bavim se informatikom. Kartično poslovanje. Održavanje sustava, da sve to funkcionira kako treba za krajnje korisnike. Dosta specijaliziran posao i osjetljiv zato što su uvijek u pitanju korisnici usluga banke i krajnji kartični klijenti. Mjesečna primanja su mi oko 10.000 kuna", navodi Marko.

Marko kaže da nije sindikalno organizovan "jer nemam interesa, niti neke potrebe za tim, a ni ne smatram da bih imao ikakve koristi od toga, iako u firmi postoji neki ogranak sindikata".

Na pitanje da li mu nedostaje više radničkih protesta u Hrvatskoj, Marko odgovara: "Nedostaje. Ja nemam nekog povoda, ali bih vrlo rado podržao bilo kakav oblik radničkih prosvjeda jer mislim da ih je premalo i uopće neki nedostatak volje. I za ono što se uspije održati, su vrlo zanemarljive brojke ljudi koji dođu na to".

Stručnjaci su traženi i u Crnoj Gori. Dejan Knežević, inženjer informacionih tehnologija, kaže za RSE da je zadovoljan svojim poslom, ali da se nada da bi se snašao kada njegova struka ne bi bila tražena kao sada.

"To je na neki način samostalan način rada. Uvijek sam u nekom svom poslu imao tu slobodu da mogu sebi da odredim vrijeme koliko da se radi i kada da se radi. Sviđa mi se ta sloboda jer kada uzmem neki projekt da radim, ocjenim koliko mi treba vremena da ga završim i sam sebe organizujem. Nemam nikakvih problema", pojašnjava Knežević, te naglašava:

"Vidim da su ljudi zadovoljni jer se u posljednje vrijeme dosta ulaže u kompjutere i xafsing. Ako se ima volje, mislim da se može u ovom poslu napredovati i da je tržište još uvijek relativno novo."

"Iz dosta okruženja sa kojima sam sarađivao, koji se bave poslom kojim se bavim i ja, vidim da su ljudi dosta zadovoljni jer se u posljednje vrijeme dosta ulaže u kompjutere i xafsing. Svakim danom se obim posla povećava. Ako se ima volje, mislim da se može u ovom poslu napredovati i da je tržište još uvijek relativno novo. Mislim da su ljudi generalno zadovoljni u ovom poslu."

Dejan Knežević tvrdi da nije razmišljao zašto u Crnoj Gori nema masovnijih štrajkova.

"U ovo doba, više gledamo sebe. Nezaposlenost jeste velika, ali ni ljudi nisu adekvatno motivisani da traže posao. Uvijek sam mogao da nađem neki posao i to mi nikada nije bio problem. Postoji dosta ljudi koji nemaju posao, ali i upoznajem dosta ljudi koji ga svakodnevno dobijaju", reči su Kneževića.

Upitali smo Kneževića šta bi uradio kada bi se naglo u njegovoj struci promenila situacija i kada bi se počeo suočavati sa sličnim problemima?

"Pretpostavljam da bih pokušao na neki način da se izborim za neka svoja prava jer svaki radnik mora da bude ispoštovan za platu i za doprinose koji trebaju da mu se plate", zaključuje Dejan Knežević.

/////////////////////

Video Ofšor poslovanje: Nemoralno, čak i kada je zakonito

Nakon obelodanjenih "Panamskih dokumenata", u temi sedmice govorimo kako biznismeni Balkana koriste ofšor poslovanje ne samo da bi izbegli plaćanje poreza već prikrili sumnjive načine na koje su stekli bogatstvo

"Panama papers" - kako bogataši peru novac

Milioni dokumenata i 2,6 terabajta informacija procurelo je iz baze jedne od najvećih advokatskih firmi iz Paname. Među državnicima Putin, Porošenko, Điping, Šarif, Makri, otac Dejvida Kamerona. Kremlj smatra da je glavna meta Putin

////////////////////////////////

MartinaS12

Martina Mlinarević-Sopta: Sretan Prvi maj, radnička klaso sjebane zemlje

Moj prvi maj nisu roštilji niti putovanja. U ublehaškoj zemlji bogatih političara i ucjenjene sirotinje koja godinama unatrag uopće ne zna šta su to prvomajski prosvjedi radnika, moj prvi ma

/////////////////////////

BUJRUM NARODE SLOBODE: Poslušajte 'prvomajsku' pjesmu Ede Maajke i Kultur Shocka (VIDEO) - 2

Poslušajte 'prvomajsku' pjesmu Ede Maajke i Kultur Shocka ...


//////////////////////

U SABORNOJ CRKVI NA VASKRS: Pogledajte atmosferu s Vaskršnje liturgije koju je zabilježio naš fotoreporter - 3

U SABORNOJ CRKVI NA VASKRS: Pogledajte atmosferu s ...


/////////////////////////////////
////////////////////////

ARKANOV SIN SIJE STRAH U BANJOJ LUCI: Društvo Cecinog sina pretuklo mladića!

29. Apr. 2016

//////////////////////////////

///////////////////////////////
 

Huffington post travel : Sarajevo na listi 10 najljepših gradova svijeta

//////////////////////////////////////////////



///////////////////////////
ruska crevca na srpskom žaru

Osnivamo sigurne kuće umesto da uložimo u ruski TV kanal

Srpska rusofiljo, i Putinu si teška! A još kad se kakvom ruskokolonašu opusti ruka, pa se raspiše k’o nezdrav – herojski je poduhvat sve to iščitati, a još herojskiji “stručno” ...

///////////////////////////////

Srbija je životinjska farma i stočna klanica

I zalaganje za samo evropske integracije dovoljno je da bi se neko našao na meti ruskokolonaških medija i nazovi-analitičara; možete onda da zamislite šta vas tek čeka ako ih zagovarate ...
///////////////////

Pohvala od zločinca

Vukašin, dečko koji obećava

///////////////////////

Zaključivanje ocena
/////////////////

Leksikon Trećeg rajha

Inozemna organizacija NSDAP

/////////////////////////////////////////

Njujorško podzemlje bez moćnog gangstera
//////////////////////

//////////////////////////////////////////

Poražena opozicija optužuje i protestuje

Lideri nekoliko opozicionih partija i koalicionih lista zatražili su u subotu na protestu u Beogradu ostavke predsednika Republičke izborne komisije Dejana Đurđevića i Miladina Kovačevića, direktora Zavoda za statistiku, pripisujući ..

//////////////////////////

Graham Bamford: Britanac koji se spalio zbog BiH

Britanac Graham Bamford se prije tačno 23 godine u znak protesta spalio u Londonu. Na ovaj čin se odlučio kako bi skrenuo pažnju britanske i svjetske javnosti na .

////////////////////////

Proleće 1992. godine

A mi smo samo stajali i ćutali

29.04.2016.

STJEPAN MESIĆ: NE DAJMO DA NAM OTMU MIR!

Stjepan Mesić: Ne dajmo da nam otmu mir!


tačno.net

Autor
28.4.2016. 


Image result for stjepan mesic

///////////////////////////

Izdvajamo

  • Evropa je došla do točke na kojoj mora, zajednički, poduzeti sve napore da se ne pretvori u novo poprište odmjeravanja snaga velikih, a pogotovo u poprište eksperimenta, drugdje već višekratno propalog, nametanja i vlada i društvenih sustava silom, a pod izgovorom uvođenja demokracije.
  • ////////////////////////

Evropa ne smije pristati da igra ulogu u opasnoj, a nametnutoj konfrontaciji s Ruskom Federacijom, koja je najvećim dijelom posljedica ruskog nepristajanja na bombašku politiku izvoza demokracije.

Bivši Predsjednik Republike Hrvatske Stjepan Mesić govorio je jučer na V. Moskovskoj konferenciji o međunarodnoj sigurnosti koja je održana u organizaciji Ministarstva obrane Ruske Federacije. Njegovo obraćanje prenosimo u cijelosti:  

Govoriti danas o miru i ratu u Evropi i o potrebi novog sustava evropske sigurnosti koliko je izazovno, toliko je i krajnje osjetljivo. Svjestan sam i jednoga i drugoga. Ipak, izazov prihvaćam, jer je nezaobilazna činjenica kako se o toj temi mora i razmišljati, i govoriti. Živimo, naime, u razdoblju kada se čini kao da su sva nekada prihvaćena načela međunarodnih odnosa zanemarena, u vremenu kada caruje sila i kada se silom nameću režimi koji nekome odgovaraju.

Odlučno kažem kako je to, i jedno, i drugo – apsolutno neprihvatljivo, pogotovo sa stanovišta malih zemalja, kakva je Hrvatska kojoj sam puno jedno desetljeće bio predsjednik.

Istina je, od godine 1975. kada je kroz dva ljetna mjeseca u Helsinkiju zasjedala Konferencija o evropskoj sigurnosti i suradnji, kada je donesen Završni dokument za kojega smo se nadali da je uvod u novo poglavlje evropske povijesti, prošlo je prilično dugo. Prošlo je više od četiri desetljeća. No, je li to razlog da zaboravimo sve ono o čemu se 35 zemalja, uključujući i Sjedinjene Države i Kanadu, tada dogovorilo?

I opet odlučno kažem: nije!

Od kraja Drugoga svjetskog rata do danas Evropa je proživjela najdulje razdoblje mira u svojoj povijesti. Da, bilo je terorističkih ispada, sjetimo se samo tzv. Crvenih brigade, ima i danas započetih i zamrznutih konflikata, ali u cjelini Stari je kontinent više od sedamdeset godina živio u miru. Gotovo cijeli jedan ljudski vijek.

Iz toga razdoblja mira moram izuzeti ratove u kojima se raspala jugoslavenska federacija. Oni su imali potencijal pretvaranja Evrope u ratno poprište, ali ostali su ipak ograničeni na dio područja nekadašnje Jugoslavije, s tisućama i desecima tisuća ubijenih i stotinama tisuća prognanih i izbjeglih.

To je bio prvi pokazatelj da se načela iz Helsinkija zaboravljaju, odnosno selektivno primjenjuju, ali i da Evropa, točnije: Evropska unija nema mehanizme sposobne da reagiraju u sličnim situacijama.  A iznad svega, nije bilo političke volje da se reagira.

Ja to najbolje znam, jer sam kao posljednji predsjednik Predsjedništva Jugoslavije obilazio evropske metropole, ali i sjedište Ujedinjenih naroda, uvjeravajući svoje sugovornike kako će u Jugoslaviji izbiti krvavi rat, ukoliko ništa ne učine da bi zaustavili agresivnu ekspanzionističku politiku tadašnjeg vodstva Srbije, jedne od jugoslavenskih federalnih jedinica.

Ili mi nisu vjerovali, ili nisu htjeli vjerovati, tek – učinjeno nije ništa, a ostalo je, kako se to obično kaže, povijest.

No, nakon ratova u kojima se raspala Jugoslavija, Evropa se ponovo vratila miru i jedva da je netko mogao predvidjeti kako ćemo se u proljeće godine 2016. okupljati u atmosferi što sve više sliči onoj iz vremena hladnoga rata; u atmosferi prožetoj međusobnim nepovjerenjem, uglavnom jednostranim i neosnovanim optuživanjem, te vojnim manevrima što ih jedna strana očito izvodi kako bi zaplašila drugu, dok joj druga na isti način odgovara, demonstrirajući svoju spremnost da se brani.

I još nešto, što se nikako ne smije zaboraviti. Vlada atmosfera propagandnog rata u kojemu se ne biraju sredstva. Laže se, prešućuje se, falsificira se, a sve zato da bi se “proizvelo” neprijatelja. Naravno, u svakome sukobu, pa bio to i onaj “hladni”, neprijatelj mora postojati. Ako ga nema, a – objektivno gledajući – nema ga, onda ga valja izmisliti.

E sada, to je evropski kontekst. No, Evropa nije usamljeni otok. Na domaku Evrope, ali i u samoj Evropi, događaju se stvari koje su u flagrantnoj suprotnosti s načelima iz završnog dokumenta Helsinške konferencije iz godine 1975. Posljedica je izbjeglička plima s kojom se Evropa pokazala nesposobnom nositi, ali i globalni terorizam koji je, dobrim dijelom, usputni proizvod politike nasilnog mijenjanja društvenih poredaka i vlada, odnosno uvođenja demokracije zapadnog tipa bez obzira na specifičnosti pojedinih zemalja, na njihovu povijest i kulturu.

Rezultati te politike su kaos i anarhija. Osim toga i nesigurnost, jer svaka država se s pravom pita: a tko je sljedeći na redu? Ne smijemo dopustiti da se politika koja je, doslovno, uništila nekoliko do tada uređenih i funkcionirajućih država, prenese u Evropu. Stoga je ono što Evropi treba – novi, odnosno ja bih čak rekao obnovljeni sustav sigurnosti.

Evropi je potrebno vraćanje na striktno poštivanje međunrodnoga prava, ali i na načela iz završnog akta Helsinške konferencije. Podsjetit ću vas samo na ona osnovna, upravo ona što se najčešće krše, odnosno zanemaruju. To su:

  • puna jednakost suverenih država,
  • suzdržavanje od upotrebe sile,
  • rješavanje sporova mirnim putem,
  • nemiješanje u unutarnje stvari drugih država
  • pravo naroda na samoodređenje,
  • suradnja među državama i
  • ispunjavanje u dobroj vjeri međunarodno preuzetih obveza.

Čovjeku se gotovo učini kao da je to citat iz neke znanstveno-fantastične knjige. No, šalu na stranu. Ono što želim reći je sljedeće. Evropa koja je, na žalost, opet jednom u svojoj povijesti na razmeđi između rata i mira, mora smoći snage, pameti i političke volje da se profilira kao samostalni faktor u međunarodnim odnosima.

Evropa se najprije mora vratiti Helsinkiju, a onda ga mora nadograditi. Pri čemu moram izraziti i rezervu u pogledu sposobnosti Evrope da to učini, uzimajući u obzir duboku krizu ne samo Evropske unije, nego i same ideje evropskog ujedinjenja.

No, ja drugoga izlaza ne vidim. I, moram dodati, najvažnije od svega, Evropa ne smije pristati da igra ulogu u opasnoj, a nametnutoj konfrontaciji s Ruskom Federacijom, koja je najvećim dijelom posljedica ruskog nepristajanja na bombašku politiku izvoza demokracije.

Evropa, dakle, mora prevladati svoje unutarnje podjele, mora shvatiti kako ni jedna članica Evropske unije neće dugoročno ostvariti svoje ciljeve, ako prethodno ne prihvati činjenicu da postoje zajednički evropski ciljevi i da u ostarivanje tih ciljeva mora biti uključena i Ruska Federacija.

Ponekada put u budućnost podrazumijeva i vraćanje na iskustva prošlosti . Moj je dojam da je Evropa došla upravo do te točke, a glavni orijentir u tome ugledanju na prošlost mora biti Helsinška konferencija, koliko god da je istina da je ona održana u posve drugačijim prilikama. Evropa je došla do točke na kojoj mora, zajednički, poduzeti sve napore da se ne pretvori u novo poprište odmjeravanja snaga velikih, a pogotovo u poprište eksperimenta, drugdje već višekratno propalog, nametanja i vlada i društvenih sustava silom, a pod izgovorom uvođenja demokracije.

Izlaz je samo i jedino u suradnji i u međusobnom povjerenju. Kada je Tolstoj pisao o ratu i miru, jednome od svojih likova stavio je u usta riječi: “Pa ipak, ja ljubim i cijenim samo pobjedu nad svima njima, onu tajanstvenu silu i slavu koja se ovdje nada mnom vije u magli.”

Tolstoj je bio veliki pisac i pisao je o ljudskim sudbinama u herojskim vremenima. Na nama je da shvatimo kako je herojstvo 21. stoljeća odreći se od pobjede “nad svima njima”, prihvatiti svakoga onakvog, kakav on jest i surađivati na uzajamnu korist.

Kada Evropa, ali i svijet to shvate, onda možemo reći da smo pobijedili. I to “sve njih” koji nam bilo prijetnjom rata, bilo izmišljanjem prijetnje ratom, bilo globalnim terorizmom, žele oteti mir.

Moja je poruka: ne dajmo da nam otmu mir!”












29.04.2016.

NEGIRANjE GENOCIDA DOMINIRA IZBORNOM KAMPANjOM U SREBRENICI

Negiranje genocida dominira izbornom kampanjom u Srebrenici


Ćamil Duraković i Mladen Grujičić
Ćamil Duraković i Mladen Grujičić
///////////////////////

U proteklih pet mandata načelnik Opštine Srebrenica bio je Bošnjak. Na tu je funkciju do sada po nekoliko stranaka imalo svoje kandidate i tijesnom većinom biran je Bošnjak.

Za naredne oktobarske izbore srpske stranke izlaze sa zajedničkim kandidatom, a bošnjačke ponovo podržavaju nezavisnog kandidata, aktuelnog načelnika Ćamila Durakovića. Njegov protukandidat je Mladen Grujičić.

Na društvenim mrežama pojavile su fotografije i tekstovi o Grujičiću koji podržava haške optuženike i ne priznaje genocid.

O onome što se dešavalo jula 1995. godine u Srebrenici, Mladen Grujičić kaže: "Moj stav je jasan. Uvijek sam govorio da se u Srebrenici desio strašan zločin nad bošnjačkim stanovništvom, da se desio isto tako strašan zločin nad srpskim stanovništvom i non-stop sam to u priči i potencirao. Ja poštujem stav Republike Srpske. Kada se promijeni stav Republike Srpske prema svim dešavanjima u Bosni i Hercegovini, i drugih ljudi koji podržavaju Republiku Srpsku, drugih država, nama nikakav nije problem da mi priznamo nešto što se desilo".

"Međutim, ne možemo priznati nešto za šta cijeli svijet nije rekao: 'Jeste, to se desilo'. Kada priznaju sve države, nama to nikakav nije problem da i mi to kažemo. I ne bi trebao biti problem ni bilo kom narodu, ako se to zaista desilo i ako činjenice pokažu i utvrdi se sve da je tu bilo, izvan zločina, nekog tipa genocida", navodi Grujićić.

Ćamil Duraković, koji je ponovo kandidat bošnjačkih stranaka, ne misli tako o Grujičiću.

"Ono što mene iritira kod njega, to su sad ove izjave koje su ono, za suživot po mjeri svih, da će on to bolje raditi od Bošnjaka kad je u pitanju 11. juli i tako dalje. Malo iritira svaku svijest Bošnjaka, posebno mene, koji sam preživio genocid. To je, onako, da kažem, malo uvredljivo", kaže Duraković, te se pita:

"S druge strane, čovjek koji podržava Karadžića – ja sam to vidio na Facebooku, na njegovom profilu, gdje je, pri suđenju Karadžiću, zločincu, koji je dobio 40 godina u prvom stepenu – ispod njegove slike piše 'Idemo dalje'. Čovjek je presuđen za genocid u Srebrenici, a on govori 'Idemo dalje'. Da li je to kontinuitet te politike, to njega treba pitati."

Grujičić ima opravdanje za svoj status na Facebooku.

Radovan Karadžić u sudnici Haškog tribunala, 2016.Radovan Karadžić u sudnici Haškog tribunala, 2016.

"Ne može ništa uticati negativno na mene. Ja sam realna osoba, ja znam zašto sam to rekao, 'Idemo dalje'. Ako je to jedini moj grijeh, ja sam onda presretan čovjek. Ako je ona slika koju sam ja iskomentarisao grijeh, onda sam ja zaista presretan čovjek, jer nemam drugu mrlju osim te. Ako je to uopšte mrlja. Komentarisao sam to iz razloga što su prije Karadžića osuđeni mnogi Srbi, on je jedan od stotinu. I rekao sam: osuđen je i stoti, hiljaditi, nebitno. U tom smislu 'idemo dalje', život teče dalje, mi ne možemo ništa promijeniti, nismo mogli promijeniti to ni za one prethodne koji su osuđeni", precizirao je Grujičoć.

Mladen Grujičić kaže da su stranke prepoznale njegove kvalitete i zato bi on trebao biti načelnik.

"Zato što je Mladen Grujičić jedan čovjek koji nema mrlju u svojoj karijeri ni u kakvom smislu, čovjek koji je objektivan i to su prepoznali svi predstavnici političkih partija u Srebrenici. Nemaju za šta da se uhvate da bi mi to spočitali kao neku negativnu osobinu. Jednostavno, shvatili su da ovdje treba da dođe neko ko zaista želi dobro Srebrenici. Ja mislim da su oni izabrali pravu osobu – to sam ja", navodi Grujičić, te dodaje:

"Cijeli život bio sam na strani pravde i borio se da pravda pobijedi. Realan sam bio i objektivan, zbog čega sam mnogo puta i sam trpio posljedice zbog te objektivnosti i realnosti. Vjerovatno je došlo vrijeme da neko i tu osobinu prepozna. Ovo je kruna toga."

Deset političkih stranaka iz Srebrenice podržava Grujičića, kako bi se priča o Srebrenici završila, naglašava Duraković.

"Ali, žalosnije je da deset političkih stranaka stoji iza toga, na platformi da načelnik treba biti Srbin, da bi se priča o Srebrenici relativizirala. Tako da nije to Mladen. Može to biti i Dragan, može biti Radomir, može biti bilo ko, ali je problem ideologije koja iza toga stoji. Njihov primarni cilj je da u Srebrenici načelnik bude Srbin, zbog priče o Srebrenici i prošlosti, da se ona umanji ili relativizira", smatra Ćamil Duraković.

Grujičić tvrdi drugačije i, ako bi bio izabran za načelnika, posebnu pažnju posvetio bi žrtvama i Memorijalnom centru Potočari.

"Jednostavno, Memorijalni centar neće biti ukinut, neće se, ne daj Bože, porušiti spomenici. To je nešto što obilježava neku tragičnu sudbinu nekih ljudi, kao i naša groblja. Ja ću poštovati, koliko god je to u ljudskoj prirodi, svačiju žrtvu", riječi su Grujičića.

Duraković o budućim poduhvatima kaže: "Uradili smo šta smo uradili. Da smo mogli više – mogli smo. Da ćemo nastaviti više – hoćemo, za bolju Srebrenicu – hoćemo. Ujedinjeni – hoćemo, dijeliti se nećemo, pa sad, ko prihvati, ko ne prihvati, a ja zaista ne mogu drugačije".

///////////////////////////////
///////////////////////////

  • Republička izborna komisija predstavlja rezultate izbora u Srbiji, ilustrativna fotografija

    RIK: DSS-Dveri ipak ispod cenzusa

    Prema poslednjim rezultatima Republičke izborne komisije (RIK), koalicija Demokratske stranke Srbije (DSS) i Pokreta Dveri nije prešla cenzus za ulazak u Skupštinu Srbije, za samo 0,01 odsto. Objavljivanje rezultata praćeno je sa više incidenata

////////////////////////////
/////////////////////////////////////
///////////////////////////////

29.04.2016.

NI JEDNA ULICA U BiH NE NOSI IME GRAHAMA BAMFORDA KOJI SE SPALIO ZBOG AGRESIJE NA BiH

Ni jedna ulica u BiH ne nosi njegovo ime : Graham Bamford se na današnji dan spalio zbog rata u BiH

April 29. 2016.

graham_bamford

Britanac Graham Bamford se na današnji dan, 29. aprila 1993. godine, usred dana ispred Donjeg doma britanskog Parlamenta polio benzinom i zapalio.On je to učinio kako bi skrenuo pažnju svjetske, a prije svega britanske javnosti na rat u BiH – na stradanje građana Bosne i Hercegovine, koji su ubijani, proganjani i ponižavani samo zato što se drugačije zovu i mole Bogu.

“Britanska vojska ne smije biti počasnom gardom na masovnoj sahrani. Bosanske bebe, djeca i žene čekaju da im političari daju ono što sigurno mogu dati – vojnu zaštitu”, napisao je 48-godišnji Britanac u oproštajnom pismu.

Graham Bamford nije bio povezan s BiH i njenim građanima. Međutim, slike užasa iz BiH su ga natjerale na žrtvovanje.U tadašnjim svjedočenjima poznanika i psihologa, u svakoj je dječijoj žrtvi u BiH vidio svoju kćerku. Njegovo stanje se pogoršalo nakon snimaka masakra u Ahmićima, 16. aprila 1993. godine, kada je ubijeno 116 osoba, a među njima i tromjesečna beba.

Bamfordovo ime se u BiH spominje tek 6. aprila, tokom dodjele nagrade nazvane po njemu koju je ustanovila Gradska uprava Grada Sarajeva 2009. godine.Nijedna ulica danas ne nosi ime Grahama Bamforda niti je u gradu pronađeno mjesto za spomenik koji je napravio akademski kipar Mustafa Skopljak.

Povodom godišnjice smrti Grahama Bamforda Institut za straživanje genocida, Kadada ,  pozvao je  sve patriote u i van Bosne i Hercegovine da konačno nešto više urade kako b se sačuvala uspomena na velikog čovjeka koji je zarad moralnih principa žrtvovao vlastiti život.

-Žrtvujući svoj život, Graham šalje kontinuiranu poruku svim istinskim borcima protiv agresije i genocida da se ujedine u borbi protiv tih zločina. Posebno je njegova žrtva poruka istinskim braniocima Bosne i Hercegovine da u postdejtonskom vremenu moraju nastaviti političku borbu za anuliranje svih rezultata agresije i genocida koji su sve više opasnost i kočnica  za normalno funkcionisanje države Bosne i Hercegovine i posebno za normalno bitisanje Ideje Bosne i Bosanskog duha na kojima se zasniva evropska i svjetska zajednica.

Samožrtvovanje Grahama Bamforda ne smije ostati samo uzaludan moralni čin. Spaliti se iz dubokih moralnih razloga zbog zločina agresije i genocida prema narodu kojem ne pripada, je velika poruka i pouka svima. Zato je on čovjek najplemenitijih osobina danas tako rijetkih u civilizaciji u kojoj sve više manjka morala-, navodi se u saopštenju za javnost Instituta za istražvanje genocida , Kanada.

(Kliker.info)

////////////////////////////
/////////////////////////////////////////

//////////////////////

PROGOVORIO IZBAČENI SUDAC HARHOFF: 'Bio sam ...


////////////////////////

KASA RS-a POTPUNO PRAZNA: Vlada RS-a obustavila sve isplate iz budžeta!

KASA RS-a POTPUNO PRAZNA: Vlada RS-a obustavila sve ...


//////////////////////

A SAD SPEKTAKL: U Skupštinu Srbije ulaze i bacačice kletvi!

A SAD SPEKTAKL: U Skupštinu Srbije ulaze i bacačice kletvi!

//////////////////////////

SVAĐA SRPSKIH STRANAKA OKO USTAVNOG SUDA BiH: Propao dogovor SDS-a i SNSD-a

SVAĐA SRPSKIH STRANAKA OKO USTAVNOG SUDA BiH: Propao dogovor SDS-a i SNSD


/////////////////////////////

/////////////////////////////////////

//////////////////////////////////////
 

Vlada FBiH dala saglasnost: Hidrogradnja ide u stečaj

///////////////////////////////////////////

 

Vatreni doček u Costa Mesi : Sukobi zbog Trumpa, 20 uhapšenih (Video)

//////////////////////////////////////////////

29.04.2016.

GRAHAM BAMFORD BRITANAC KOJI SE SPALIO ZBOG ZLOČINA U BOSNI

Graham Bamford

Britanac koji se spalio zbog zločina u Bosni

Britanac Graham Bamford se prije tačno 23 godine u znak protesta spalio u Londonu. Na ovaj čin se odlučio kako bi skrenuo pažnju britanske i svjetske javnosti na agresiju i genocid u Bosni i Hercegovini, podseća Institut za istraživanje genocida iz Kanade

Ovaj plemeniti i časni Britanac se usred bijela dana ispred Donjeg doma britanskog Parlamenta polio benzinom i zapalio. Smrt u najstrašnijim mukama bio je njegov način da ukaže na največi zločin poslije Drugog svjetskog rata, zločin agresije na Republiku Bosnu i Hercegovinu i zločin genocida nad građanima Bosne i Hercegovine, posebno nad Bošnjacima. Posljednje njegove riječi bile su: "Britanci moraju zaustaviti rat u Bosni, pa makar i silom. Britanska armija ne mora biti čuvar časti (samo) na masovnim pogrebima. Bosanske bebe, djeca i žene čekaju strpljivo na političare da urade ono što znaju i trebaju - vojnu zaštitu. Ne trebaju stajati sa strane i mirno posmatrati”.

Slike užasnih ubijanja nedužnih građana Bosne i Hercegovine, slike masovnih silovanja, masovnih mućenja u koncentracionim logorima smrti, masovnih progona, masovnih uništavanja hiljadugodišnje tradicije Ideje Bosne i Bosanskog duha, natjerale su ovog hrabrog čovjeka na žrtvovanje. Bamford je bio duboko potresen tim slikama. U svakoj je dječijoj žrtvi u Bosni i Hercegovini vidio svoju kćerku. Njegovo stanje se pogoršalo nakon snimaka masakra u Ahmićima, 16. aprila 1993. godine, kada je ubijeno 116 osoba, a među njima i tromjesečna beba.

Žrtvujući svoj život, Graham šalje kontinuiranu poruku svim istinskim borcima protiv agresije i genocida da se ujedine u borbi protiv tih zločina. Posebno je njegova žrtva poruka istinskim braniocima Bosne i Hercegovine da u postdejtonskom vremenu moraju nastaviti političku borbu za anuliranje svih rezultata agresije i genocida koji su sve više opasnost i kočnica za normalno funkcionisanje države Bosne i Hercegovine i posebno za normalno bitisanje Ideje Bosne i Bosanskog duha na kojima se zasniva evropska i svjetska zajednica.

Samožrtvovanje Grahama Bamforda ne smije ostati samo uzaludan moralni čin. Spaliti se iz dubokih moralnih razloga zbog zločina agresije i genocida prema narodu kojem ne pripada, je velika poruka i pouka svima. Zato je on čovjek najplemenitijih osobina danas tako rijetkih u civilizaciji u kojoj sve više manjka morala. Pozivamo sve patriote u i van Bosne i Hercegovine da konačno nešto više uradimo i da više sačuvamo uspomenu na velikog čovjeka koji je zarad moralnih principa žrtvovao vlastiti život, poručuju iz Instituta za istraživanje genocida.

//////////////////////////
//////////////////////

Julian Borger
////////////////////////

image

Evropski parlament

Usvojena nova rezolucija o BiH


image

Tužilaštvo BiH potvrdilo

Milorad Dodik pod istragom

image

Godišnjica početka ubijanja Sarajeva

Karakazan smrti

//////////////////////

Fantomke u Beogradu

Ko je srušio Miksalište

//////////////////////////

Srbija je životinjska farma i stočna klanica

I zalaganje za samo evropske integracije dovoljno je da bi se neko našao na meti ruskokolonaških medija i nazovi-analitičara; možete onda da zamislite šta vas tek čeka ako ih zagovarate ..

//////////////////////////

Zaključivanje ocena
//////////////////////

Leksikon Trećeg rajha

Inozemna organizacija NSDAP

//////////////////

Leksikon Trećeg rajha

Alois Hitler

//////////////////////////

Njujorško podzemlje bez moćnog gangstera
////////////////////

///////////////////////////////////////

Hapšenja zbog organizovanog kriminala

Policija Kosova i Euleks započeli su u sredu rano ujutu akciju hapšenja i pretresa stanova nekoliko osoba za koje se sumnja da su uključene u zloupotrebe oko prodaje zemljišta u

///////////////////////////

žarko zubić: Kako je Breivik pobedio državu

Breivikova tužba je dobila svoj epilog u sudskoj presudi kojom se potvrđuje da su uslovi u kojima gospodin Breivik boravi “nehumani i degradirajući”, zatvorskim vlastima nalaže da se uzmu u ..

/////////////////////

Leksikon Trećeg rajha

Selekcija

//////////////////////////

Vulgarni i blasfemični porno časopis za djecu i odrasle
///////////////////////////

Proleće 1992. godine

A mi smo samo stajali i ćutali

//////////////////////

Nova knjiga Predraga Fincija

U izdanju sarajevske izdavačke kuće Rabic izašla je najnovija knjiga istaknutog filozofskog pisca Predraga Fincija "Kratka, a tužna povijest uma". U ovoj ..

///////////////////////////////////////////////


Severnjačka terapija
28.04.2016.

PROPALA BOBAR BANKA KREDITIRALA BANKARA

PROPALA BOBAR BANKA KREDITIRALA BANKARA: Pavlović dobio kredit od 6 miliona KM sa sedam godina grace perioda!


Zaista je interesantan kredit koji je Pavlović, vlasnik "Pavlović banke", podigao lično za sebe od "Bobar banke". Novac mu je isplaćen 12. maja 2008. godine.


PROPALA BOBAR BANKA KREDITIRALA BANKARA: Pavlović dobio kredit od 6 miliona KM sa sedam godina grace perioda! - 2


Sektor korporativnog bankarstva "Bobar banke" dao je pozitivnu ocjenu za davanje ovog kredita, dok Sektor za upravljanje rizicima nije dao nikakvo izjašnjenje.

 

Grejs period je nevjerovatnih sedam godina, jer je Pavlović trebalo da počne otplaćivati kredit tek 18. jula 2015. godine. Što on nije učinio, budući da je kredit klasifikovan u C klasu, odnosno kao veoma rizičan. Desilo se to 27.11.2014. godine, dva mjeseca nakon smrti

Gavrila Bobara i mjesec dana prije likvidacije Bobar banke.

 

Ovaj kredit jedna je od mogućih kontrausluga režima Pavloviću za pranje para, kojima je Milorad Dodik kupio vilu na Dedinju. Vila je plaćena sa 1,5 miliona KM keša, maja 2007. godine.

 

Da podsjetimo, Dodik je 27.06.2008. godine podigao kredit od 1,5 miliona KM kod “Pavlović banke”, kako bi prikrio doneseni keš godinu dana ranije, kojim je plaćena vila. Isti dan taj novac prebacio je na račune Slobodana Pavlovića, u "Pavlović banci".

 

Krajem marta ove godine Dodik je uplatio 200.000 evra na svoj račun u "Pavlović banci" i dao trajni nalog za otplatu kredita.

 

Platio je odmah pet rata, u vrijednosti od cca 45.000 KM.

 

Dodik i Pavlović osumnjičeni su za pranje 1,5 miliona KM. Ostalo je da Tužilaštvo BiH sasluša Dodika, nakon čega bi trebalo da bude podignuta optužnica u ovom slučaju.

 

U maju se očekuje podizanje optužnice protiv Slavice Injac, direktorice AB Republike Srpske, Snežane Vujnić, direktorice IRB Republike Srpske i još dvadesetak lica, zbog zločinačkog udruživanja radi nanošenja štete i pljačke "Bobar banke".

 

Bobar banci je 23. decembra 2014. godine oduzeta dozvola za rad i od tada je u procesu likvidacije. Ukupno 450 povjerilaca Bobar banke prijavilo je potraživanja u iznosu većem od 289 miliona maraka. Potraživanja onih koji su imali više od 50.000 maraka su procijenjena na 160 miliona maraka. Hipotekama i drugim tzv. kolateralama je osigurano oko 120 miliona maraka, no pitanje je hoće li se prodajom moći namaknuti tolika sredstva. Osigurani depoziti od oko 86 milioona KM su isplaćeni iz državnog fonda Agenije za osigiranje depozita pri čemu su banke iz Federacije BiH sanirala 2/3 a banke iz RS 1/3 nastale štete.

 

Međutim, oni koji imaju milionske depozite su na čekanju jer za ta sredstva ne garantira država. Ovaj novac trebao bi biti isplaćen u postupku likvidacije banke. Najviše su “stradali” Distrikt Brčko, Elektroprivreda RS-a, Elektroprivreda HZHB, Grad Trebinje, te nekoliko privatnih firmi koje su u banci držale milione maraka, uz vjerovatno jedan veliki broj privatnih štediša, čiji su depoziti bili veći od 50.000 maraka. Samo Fond zdravstvenog osiguranja Brčko Distrikta imao je oko 15 miliona maraka i imao je položen novac samo u toj banci, a Zavod za zapošljavanje oko 2,6 miliona maraka kao i Direkcija za finansije.

 

JP Elektroprivreda HZ HB d.d. Mostar oročila je u ovoj banci pet miliona maraka dobiti. Ništa od tog novca nisu dobili natrag, a pitanje je i kad će. Iz ove kompanije su naveli kako su krenuli u pravnu proceduru kako bi zajedno s drugim povjeriocima dobili svoj novac.

 

S.B/ Vasković blog


//////////////////////////////////
/////////////////////

DŽUMHUR 73. NA SVIJETU NAKON POBJEDE U ISTANBULU: Pogledajte kako je Damir svladao Marčenka i ušao u četvrtfinale(VIDEO)

DŽUMHUR 73. NA SVIJETU NAKON POBJEDE U ...

/////////////////////////////////

////////////////////////////

FLORENCE U SARAJEVU: Bivša glasnogovornica Haškog tribunala posjetila Udruženje logoraša BiH (FOTO)

FLORENCE U SARAJEVU: Bivša glasnogovornica Haškog tribunala posjetila Udruženje logoraša BiH (FOTO)


Stariji postovi

Jedinstvena Bosna i Hercegovina
<< 05/2016 >>
nedponutosricetpetsub
01020304050607
08091011121314
15161718192021
22232425262728
293031

MOJI LINKOVI

MOJI FAVORITI
-

Brojač posjeta
24694240

Powered by Blogger.ba