Jedinstvena Bosna i Hercegovina

Dobrodošli na moj blog

06.04.2021.

PREDSTAVNICI MEĐUNARODNE ZAJEDNICE TRAŽE DEBLOKADU RADA KOMISIJE ZA VRIJEDNOSNE PAPIRE


///////////////////////////


/////////////////////////


///////////////////////////

///////////////////////////////////////

//////////////////////

///////////////////////////

//////////////////////////

/////////////////////////////


//////////////////////////////


///////////////////////

//////////////////////

//////////////////////////

//////////////////////


///////////////////////////


/////////////////////


/////////////////////////////


///////////////////////////


///////////////////


///////////////////////


/////////////////////


////////////////////////

06.04.2021.

AUTOR VEDRAN SRŠEN: SPOMENDAN NDH


Spomendan NDH

Pavelić i Hitler, 1944. – foto alamy
                                    

Nastavimo li ignorirati činjenicu da je Zakon o blagdanima, spomendanima i neradnim danima u suprotnosti sa Ustavom, neće biti iznenađenje da naši prvašići na Spomendan NDH recitiraju

„Poglavniče!
Tvoja mala vjerna bojna / voli tebe jako jako
Cielim srcem, cielom dušom / Ni velika ne zna tako!“

Popodnevni su sati 15.5.1945. godine. Na Bleiburško polje pristižu poražene fašističke vojske koje su 4 godine podržavale Hitlerov zločinački poredak. Tu su skupa, kao što su se proteklih godina zajedno i borili protiv partizanskih patriotskih snaga, Domobrani i Ustaše Pavelićeve NDH, crnogorski četnici Pavla Đurišića, nedićevci i ljotićevci iz Srbije, četnici Draže Mihailovića, profašističke snage Leona Rupnika iz Slovenije, Kozaci i Čerkezi, sav europski ološ se okupio na polju podno Bleiburga. Tu u slikovitom dvorcu nedaleko Plibeka, Bleiburg, održava se sastanak kod komandanta V. Engleskog ekspedicijskog korpusa generala Charlesa Keightleya kojem prisustvuju sa strane JA general Milan Basta i Ivan Kovačić, a sa strane NDH general Ivo Herenčić i pukovnik Danijel Crljen.

„U ime komande 51. divizije III. JA tražim vašu bezuslovnu kapitulaciju. Rok za predaju je 1 sat  po vašem povratku u jedinice, najdalje do 16.00 sati. Znak za predaju je dizanje bijele zastave“, obratiti će se Milan Basta ultimativno predstavnicima NDH Ivi Herenčiću i Danijelu Crljenu. Nije se tu imalo šta pregovarati, budući je Njemačka kapitulirala 9.5., a njen saveznik i marioneta NDH je ne poštujući predaju nastavila borbu, tako da je u tim bitkama na putu kroz Sloveniju a nakon završetka rata poginulo preko tisuću partizanskih patriota i 4-5 tisuća ustaša, domobrana i civila. Ustaše su u nakani da motiviraju civile na zbjeg u Austriju širili propagandu kako će se predati Englezima i Amerikancima koji će ih opremiti, te će zajedno krenuti u borbu protiv komunizma. Uz to, Ante Pavelić će po uzoru na Hitlera mobilizirati dječake od 16, a negdje i od 14 godina. No tog 15.5. u dvorcu nedaleko Bleiburga dočekale su ih hladne riječi engleskog generala:

„Engleska vojska vas ne može primiti. S vama bi trebalo postupati kao s ilegalnim bandama jer ste po ugovoru o primirju prije 8 dana trebali položiti oružje pred partizanskim jedinicama, a vi ste nastavili s borbom.“

Kada je ustaški general Ivo Herenčić zatražio da engleska komisija prisustvuje predaji vojske NDH dobio je decidiran odgovor tog istog engleskog generala:

„Vi nemate šta tražiti, to je stvar naših partizanskih saveznika.“

Već između 16.00 i 16.30 sati prestao je svaki organizirani otpor, a „bijele zastave prekrile su polje i ostale brežuljke“ oko Bleiburga.

Taj datum 15.5.1945. godine značajan je jedino upravo po toj činjenici da se objedinjena ustaška i domobranska vojska NDH predala partizanskim snagama 7 dana nakon završetka 2. svjetskog rata. Tog je dana prestala postojati vojska NDH.

Odluka o povlačenju donijeta je na sjednici 5.5., a Vlada NDH je napustila Zagreb 6.5. krećući se na zadanoj ruti Zagreb – Celje – Dravograd – Bleiburg. Svaki je ministar dobio odlukom Poglavnika 1000 zlatnika, a zlato iz trezora Narodne banke i Ante Pavelić su otišli u nepoznatom pravcu. Kolonu koja napušta Zagreb predvodi zapovjednik svih ustaških logora Maks Luburić. Tako će se na Bleiburškom polju ili u blizini zateći – Slavko Kvaternik vojskovođa i doglavnik, ministar domobranstva i čovjek koji je u ime Ante Pavelića proglasio NDH; Džafer beg Kulenović, potpredsjednik Vlade NDH; Mile Budak, ministar prosvjete; Andrija Artuković, ministar unutarnjih poslova; Rafael Boban, zapovjednik Crne legije; Eugen Dido Kvaternik, ravnatelj ustaške nadzorne službe; Julije Mekanec, ministar; Nikola Mandić, predsjednik Vlade, Ljubo Miloš, Vinko Nikolić, Ante Moškov, Ivan pl. Perčević, Ivan Oršanić, Stijepo Perić, Dinko Šakić, zapovjednik Jasenovca, Miroslav Filipović-Majstorović, Ivica Frković, te mnogi drugi. Neki od njih će pronaći put spasa „štakorskom rutom“ preko Vatikana, a neke će saveznici isporučiti Jugoslaviji i bit će im suđeno. Mnoge ustaše, četnici i drugi izdajnici ali i nevini vojnici i civili će biti likvidirani bez suđenja na Teznom, Kočevskom rogu, Hudoj jami i drugim stratištima što će biti „mrlja“ na partizanskoj borbi. To prokletstvo osvete karakteristika je svih oslobodilaca u tadašnjoj Europi od Francuske do Rusije, uključujući SAD i Englesku. Treba reći i to da mnogi od onih koji su se našli na Bleiburškom polju nisu prihvatili amnestiju Josipa Broza. Prva amnestija je bila 30.8.44., druga 21.11.44. a treća 3.8.45. kada su oslobođeni oni iz preostalih kolona sa Bleiburga. Amnestija se nije odnosila na ustaše i ljotićevce.

Brojni civili i članovi njihovih obitelji, oni koji su nasjeli na ustašku propagandu ili bili prisilno mobilizirani, služili su ustašama samo kao živi štit u proboju prema Austriji. O tome je svjedočanstvo ostavio ustaški stožernik Dubrovnika Ivo Rojnica u svojim sjećanjima, a koji se također 15.5. našao na Bleiburgu. On piše kako se na putu kroz Austriju kolona koju je vodio general Ante Moškov, stala kada je javljeno da su partizani u Klagenfurtu i nastavlja:

„General Ante Moškov se presvukao u civilno odijelo, sjeo u svoju „Tatru“, upalio motor i bez riječi ne predavši formalno nikome zapovjedništvo kolone odjurio prema Wolfsbergu. Moškov je ostavio svoje elitne jedinice i hrabre borce te jednostavno pobjegao. Takav je bio osjećaj odgovornosti kod naših „rasova“ za koje je Hrvatska bila njihova prćija“.

To je 15.5.1945. godine, dan kada je prestala postojati vojska NDH.

Kada sve to znamo moramo se upitati – što je to RH pronašla časno, vrijedno divljenja i poštovanja pa je Zakonom propisala da se 15.5. obilježava kao spomendan na žrtve pale za slobodu i nezavisnost hrvatskog naroda? Ne kao spomendan za žrtve Bleiburga, već spomendan na žrtve pale za slobodu i nezavisnost. Ne sugerira li takovo imenovanje  spomendana da su i ustaše i domobrani pali za slobodu hrvatskog naroda? Može li se znati koje su to žrtve pale za slobodu i nezavisnost Hrvatske 15.5.1945.? Imaju li te žrtve svoja imena? Možemo li čuti neka od tih imena, bar jedno ili dva imena? Sve ono što se događalo 15.5. vezano je uz NDH, a jako dobro je znano da se RH ne temelji na povijesnim tekovinama NDH, već „nasuprot proglašenju NDH na odlukama ZAVNOH-a“, kako je to u Ustavu zapisano.

Očito je da, na žalost, RH ima problem, a što je vidljivo i u tretiranju pozdrava ZDS, u definiranju odnosa prema NDH. Zapitajmo se kakav identitet gradimo ako partizanske spomenike rušimo, a 15.5. doživljavamo i slavimo kao dan onih koji su pali za slobodu i nezavisnost. Slavljenje tog datuma pod ovakovim titularom relativizacija je ustaških zločina prema Židovima, Srbima, Romima i Hrvatima antifašistima. Način na koji se obilježava iskaz je nesnošljivosti prema ljudima druge vjere i nacije, a što je svojevremeno osudila i Katolička crkva u Austriji. Neshvatljivo je da zemlja članica EU i NATO-a nema jasan odnos prema NDH koja je počivala na zločinu i rasnim zakonima, te objavila rat današnjim saveznicima RH – SAD-u i Engleskoj.

Nastavi li Hrvatska svoje lutanje u stavu prema NDH, neće biti iznenađenje za koju godinu čuti kako naši prvašići u školi recitiraju:

„Poglavniče!
Tvoja mala vjerna bojna
Voli tebe jako, jako.
Cielim srcem, cielom dušom
Ni velika ne zna tako.“

06.04.2021.

AUTOR DRAGAN BANJAC: OŽIVLJAVANJE SLOBODANA MILOŠEVIĆA

Oživljavanje Slobodana Miloševića

foto: balkaneu.com

Miloševićev obrazac se nije raspao. Naslednici su samo kratko promenili retoriku. I sve je zasnovanju na nečinjenju i odlaganju. Primer: Vojislav Koštunica, predsednik Savezne republike Jugoslavije najpre kaže da niko nije izvan zakona, a kad ga Zoran Đinđić pritisne da izruči Miloševića, kiseli Koštunica kaže da – nema zakon. Skupština donese zakon, ali on neće da ga sprovodi.

Piše: Dragan Banjac

Pet delova serijala Porodica iscurilo je pred televizijskim gledaocima u petak i građani Srbije mogu da odahnu: dobili su slobodan termin da pogledaju nešto drugo i što je ispalo dobro za “nas”. Izuzimajući nezadovoljnu samosvesnu manjinu, zadovoljni su “onesvešćeni”, Srbi koji čak veruju da “čovek ništa nije kriv i čemu hapšenje, pogotovo izručenje neprijateljskom zapadu”, a puna šaka brade je i za Aleksandra Vučića, naručioca, srpskog  ravnatelja, jer mu (kao i prethodnicima) rulja daje za pravo što sistem nije demontiran i što se gresi Slobodana Miloševića tek usputno pominjani.

Autor Porodice, Bojan Vuletić koji je i scenarista i reditelj, imao je brojnu glumačku ekipu, koja je na kraju odala utisak između osrednjeg i dobrog, s tim što je dvoje glavnih protagonista bilo daleko iznad ostatka ekipe. Kroz dokumentarno-dramatizovanu storiju o tri burna dana tokom hapšenja bivšeg predsednika Srbije i SR Jugoslavije Slobodana Miloševića, marta 2001. godine, provejavala je višeslojna priča, ali bez (konteksta) misaone celine. U stožeru je sudba porodice balkanskog kasapina i razjedinjene i nemoćne političke svite koja nije bila voljna i kadra za veća dela, ona koja bi narodu ulila nadu u bolje sutra. Izuzev Zorana Đinđića među Miloševićevim naslednicima najviše je mlakonja i karijerista koji su zemlju bzo odveli u gahenu.

Pisac Svetislav Basara izrekao je pohvalu za “Slobu i Miru” (Borisa Isakovića i Miru Karanović), dok mu je Svetozar Cvetković u ulozi Vojislava Koštunice “neuverljiv”, praštajući mu neuverljivost jer je imao i najteži glumački zadatak. “Izobraziti Koštuničinu bezizražajnost, oštroumnu tupoumnost i stupor (bolesno duševno stanje u kojem je ispoljavanje volje minimalno ili uopšte ne postoji, umna ukočenost, tupost – prim. D.B.) možda bi donekle uspeo samo Lorens Olivije. Basara je u pravu kada tvrdi da istinska drama nije odvijala na relaciji Milošević-Đinđić, nego na relaciji Đinđić-Koštunica.

Kritika zbog nedostatka konteksta je opravdana, ali za to ne haje autor, još manje “investitor” i “urednik”. Uzmite samo nekoliko dvorskih reditelja, Radoša Bajića Za kralja i otadžbinu, Ravna gora…), njegovog prezimenjaka Darka (Bićemo prvaci sveta…) ili Predraga Gagu Antonijevića (Dara iz Jasenovca i biće jasno da se u Srbiji radi prema diktatu i ne bi me iznenadilo da uskoro budu snimljeni filmovi o skrivanju zlikovaca Ratka Mladića i Radovana Karadžića u svrhu rehabilitovanja u javnosti. Uostalom kafanica “Luda kuća” u kojoj je Radovan guslao pod imenom Dragan Dabić i dalje stoji iako je bespravno izgrađena na zelenoj površini, a jedan zid ove ludaje neimenovani umetnik posvetio je glavi razbarušenog Durmitorca uz “prigodan” patriotski tekst. Stoga će jednog dana (ako on uopšte dođe) valjati poočistiti debele naslage “prljavštine” pre svega u kulturi, prosveti, Akademiji nauka, medijima, Vojsci, Crkvi…

Porodica više naliči prikazu pevanja partizanskih pesama s pucnjavom nego na portret  jednog “dobroćudnog”, staloženog čoveka, njegove neurotične ženetine i histerične kćeri. Kao začin  tu je manje jato njihovih dupelizaca, zaludnih zgubidana koji će se odmah posle akcije u kojoj će njihov idol biti spućen, razbežati kao mačke s jebila. Na drugoj strani je haotična družina koju predvodi vladin emisar, svršeni student dramaturgije, šef poslaničke grupe Demokratske opozicije Srbije (DOS). Zašto on a ne neko iz tužilaštva ili policije, ili zajedno?! Možda zato što ostali nisu hteli da prljaju ruke s ovom rabotom. U pet prikaza ne govori se o minulom radu prekršajca, moralnom i materijalnom uništenju zemlje, započinjanju serije suludih ratova (i počinjenih ratnih zločina), Rambujeu, bosanskoj, hrvatskoj i kosovskoj klanici, čime je “zamolio” zapad i NATO da mu bombarduje zemlju. Kasnije je podvio rep i potpisao Kumanovski sporazum (9. juna 1999), zapravo kapitulaciju koju će potom da proglasi “veličanstvenom pobedom”. Na snimcima armade koja se kukavički povlači vide se i današnji despoti koji slave Miloševićevu “pobedničku” politiku.

Da je bilo po volji naroda Milošević nikad ne bi bio uhapšen, o isporuci Hagu da se ne govori. Jer, stoti put to beležim, on nije kriv što je započeo sve ratove na prostoru bivše Jugoslavije nego što mu svet (istina, s velikim zadocnjenjem) nije dozvolio da osvojeno i uknjiži. Serija o tome ne govori, ona mu pripisuje nekakav “udruženi zločinački poduhvat”, nešto slično onom što će kasnije na konto greha njegove supruge biti upisano što je dala stan dadilji njenog unuka. Ispada da u Srbiji iz mnogih govori vekovno nasleđe i da je došao vakat da se svima valja osvetiti i sve srpske gadosti, umanjiti ili ako je moguće opravdati.  Moguće je da se Vuletić vodio mišlju da se to zna, a možda je to na nečiji zahtev/naređenje preskočio, prikrio. Srpska stvar se brani i preko takvih stvaralaca, treba strpljivo raditi na povratku Crne Gore (Kosovo se podrazumeva), iznurivati Sarajevo sa banjalučko-laktaškim begom Miloradom i sledbenicima, a koliko god da je suludo računa se i na parčence Hrvatske. Jer “Gde su srpski grobovi tu su srpske zemlje”, “Srbija do Tokija”, granica Karlobag-Karlovac-Virovitica se i dalje sanja.

Miloševićev obrazac se nije raspao. Naslednici su samo kratko promenili retoriku. I sve je zasnovanju na nečinjenju i odlaganju. Primer: Vojislav Koštunica, predsednik Savezne republike Jugoslavije najpre kaže da niko nije izvan zakona, a kad ga Zoran Đinđić pritisne da izruči Miloševića, kiseli Koštunica kaže da – nema zakon. Skupština donese zakon, ali on neće da ga sprovodi. Počem su u pravu i oni koji tvrde da je garnitura koja je nasledila Slobu Slobodu bila trapava i nesložna.  U serijalu je Milošević, iako veoma ljut i razočaran, prikazan kao dovoljno pribran i, za razliku od supruge i kćerke, shvata situaciju. Da se potrudio (ili da je smeo) scenarista je mogao bolje da oslika čoveka koji je šesnaest godina bio gospodar svih života u ovom delu Balkana. Od pomoći bi mu bila i knjiga Agonija Jugoslavije, Andrije Čolaka, savetnika za medije Predsedništva SK Jugoslavije, a jedan detalj koji govori i o nepouzdanom okruženju (saradnicima) mogao bi da bude dovoljan da se ne proglasi mučenikom i herojem. Tako je iz kabineta izašlo (preko naćefleisanog saradnika u restoranu Udruženja književnika i preko konobara do novinara) da je Džejms Bejker, izaslanik američkog predsednika Bila Klintona, klečao pred Miloševićem moleći ga da ne kreće u rat. Navodno mu je rekao da ustane i da će on to “da polupa tenkovima”. Nekoliko pikanterija iz američke baze Rajt Paterson prilikom pregovora o okončanju rata (Dejtonski sporazum) koje mi je svojevremeno ispričao Haris Silajdžić upućuju na zaključak da se često alkoholisani Milošević nije ponašao u duhu pozicije, bio neozbiljan.

Odmah po završetku serijala gos na RTS bio je glavni pregovarač, Čedomir Jovanović.  “Po kući se osećao miris baruta. Hodali smo po čaurama. Okolo su se nalazili polupijani četnici koji su izgledali potpuno nenormalno. To je jedan svet kojem Milošević definitivno ne pripada. S druge strane, to je jedini svet u kojem je Milošević mogao da se kreće”.  Tačno. Legiji (Milošević) kaže: “Ti ponovo kod mene!” Zamislite državu u kojoj takva spodoba ima komunikaciju, čak prisnost, s prvim čovekom, daje mu izvesne garancije – ako ga on bude sprovodio. Plan je bio da se izbegne odlazak u Centralni zatvor i uz pomoć generala Nebojše Pavkovića, načelnika Generalštaba domogne ruske teritorije… Većina aktera ove melodrame, naročito članovi porodice (sin Marko se odnekud javlja telefonom) sočno psuje. To je manir kod Srba, zaštitni znak. Zanimljivi su i porodični dušebrižnici, ljudi oko vile, kao i priča o navodnom dolasku sto hiljada simpatizera da (od)brane Slobu.  Ne, oni su ekspresno svoju ljubav dali novom voždu, kao što je daju i sadašnjem.

Teško je dokučiti kome je trebao ovakav serijal i zašto je u Miloševićevom slučaju jedino značajno vreme kada je hapšen. Slutite. Domaći izdajnici i nepatriote izvršili su nalog zlog zapada. Sve za “srpsku stvar”!

06.04.2021.

TUŽIOCI I SIPA U KLINIČKM CENTRU SARAJEVO ZBOG RESPIRATORA

06.04.2021.

JEZIVE SCENE DOLAZE IZ CRNE GORE, PROTESTI PROTIV SMJENE MINISTRA UZ UZVIKE: "Crna Goro gorska vilo GENOCIDA nije bilo" (FOTO)

JEZIVE SCENE DOLAZE IZ CRNE GORE, PROTESTI PROTIV SMJENE MINISTRA UZ UZVIKE: "Crna Goro gorska vilo GENOCIDA nije bilo" (FOTO)

Okupljeni su negirali genocid u Srebrenici i ispred zgrade Vlade skandirali "Crna Goro gorska vilo genocida nije bilo".

Građani u više gradova Crne Gore okupili su se u 18 časova kako bi izrazili protest povodom odluke premijera Zdravka Krivokapića da pokrene postupak za smjenu ministra pravde, ljudskih i manjinskih prava Vladimira Leposavića.

Tokom protesta blokirano je više saobraćajnica u Podgorici, Baru, Budvi, Nikšiću, Pljevljima, Beranama, a kršene su i epidemiološke mjere donijete u cilju suzbijanja koronavirusa.

Okupljeni su skandirali "pravda za Vlada", ali i nosili transparente i skandirali parole kojima se negira genocid u Srebrenici.

U Podgorici građani su se u 18 časova okupili ispred zgrade Vlade, blokirajući bulevar Stanka Dragojevića i Karađorđevu ulicu. Zbog protesta je bila blokirana i Njegoševa ulica.

Okupljeni ispred zgrade Vlade razišli su se oko 20.10 časova, a njih oko desetak koji su ostali na kraju skandirali su da neće kući dok se ne pojavi premijer Krivokapić.

altFoto: Filip Filipović

Ispred Vlade čuli su se povici: “Izdaja”, “Srbija”…”Bečiću piz.., Kosovo si izdo”

Okupljeni ispred zgrade Vlade skandirali su "Kosovo je srce Srbije", "Kosovo", "Srbija" i "Oj, Kosovo, Kosovo"... Okupljeni su negirali genocid u Srebrenici i ispred zgrade Vlade skandirali "Crna Goro gorska vilo genocida nije bilo".


 Protest Vlada  

Okupljeni su skandirali i "Pravda za Vlada", "izdaja, izdaja" i "ustaše, ustaše", "Milo lopove", "Ne damo svetinje", "Đeda si nam izdao"...


 Vlada 2 

U Karađerđovoj ulici okupilo se dvadesetak ljudi sa zastavama i kapama Srbije.

Jedan od okupljenih je istakao transparent "Pravda za Vlada" i pozdravljen je aplauzima okupljenih.

protest Leposavić ispred Vladefoto: Savo Prelević

Na protestu ispred Vlade je i četnički vojvoda Mileta Pavićević.

Grupa građana u znak protesta blokirala je saobrćaj u podgoričkom naselju Zlatica. Nakon polusatnog protesta oni su se uputili ka zgradi Vlade.

Grupa mladića na Zlatici tokom protesta razvila je transparent na kome se negira genocid u Srebrenici.

"Zbog Srebrenice sa funkcije se Srbin skida, upamtite nije bilo genocida", piše na transparentu.

Okupljeni na Zlatici

Građani su se u znak podrške ministru okupili u Baru, Nikšiću, Pljevljima, Beranama i Bijelom Polju.

TRAŽI SE KRIVIČNA ODGOVORNOST

Nakon što su se danas na više lokacija u Crnoj Gori mogle čuti poruke kojom se negira genocid u Srebrenici, Centar za demokratsku tranziciju podsjeća nadležne organe na član 370 Krivičnog zakonika – Izazivanje nacionalne, rasne i vjerske mržnje.

“Kaznom iz stava 1 ovog člana kazniće se i ko javno odobrava, negira postojanje ili značajno umanjuje težinu krivičnih djela genocida, zločina protiv čovječnosti i ratnih zločina učinjenih protiv grupe ili člana grupe koja je određena na osnovu rase, boje kože religije, porijekla, državne ili nacionalne pripadnosti, na način koji može dovesti do nasilja ili izazvati mržnju prema grupi lica ili članu te grupe, ukoliko su ta djela utvrđena pravosudnom presudom suda u Crnoj Gori ili međunarodnog krivičnog suda”, piše u članu 370.

 

CDT očekuje odlučnu reakciju nadležnih organa.

Podsjetimo, danas je u više crnogorskih gradova organizovan skup podrške ministru pravde Vladimiru Leposaviću, a okupljeni su negirali genocid, te nosili skandalozne transparente na kojima piše da se genocid u Srebrenici nije dogodio.

06.04.2021.

ISTRAŽIVANJE "BIRN-a"; ŠTA U BRČKOM RADI PRORUSKA UNIFORMISANA GRUPA USRED BiH?: Predstavljaju se kao humanitarci 'u crnom', a njihov vođa osuđen je za silovanje djevojčice...(FOTO)

ISTRAŽIVANJE "BIRN-a"; ŠTA U BRČKOM RADI PRORUSKA UNIFORMISANA GRUPA USRED BiH?: Predstavljaju se kao humanitarci 'u crnom', a njihov vođa osuđen je za silovanje djevojčice...(FOTO)

Grupa većinom sastavljena od muškaraca, gotovo po pravilu u uniformnoj odjeći dostavlja pomoć. Oni učestvuju i u javnim događajima u Brčkom slikajući se u jednoobraznim duksericama ili dok se kreću u formaciji po dvoje.

Grupa muškaraca iz Lončara u blizini Brčkog, uniformno obučenih u crne duskerice s natpisom “Rusija”, duže od godinu dana se predstavlja kao humanitarna organizacija spremna pomoći svima. Ali kriminalna prošlost vođe, odavanje počasti optuženom za ratne zločine i interesovanje policije otkrivaju drugo lice ove skupine

Ispred skromne kuće u mjestu nadomak Brčkog, grupa mlađih muškaraca u patikama, uskim farmericama i crnim duksericama, iz kombija istovara humanitarnu pomoć. Na tamnozelenom kombiju je zlatnim slovima ispisano “Rusija”, isti natpis koji se nalazi i na duksericama.

Starice, samohrane majke ili porodice kojima pomažu zahvalne su za pomoć u hrani. Slikanje tokom i nakon uručenja pomoći je obavezno. Niz od više od 70-ak ovakvih akcija koje je od decembra 2019. na Instagram i Facebook profilu podijelila humanitarna organizacija “Sveti Georgije” Lončari donijela im je imidž nesebičnih mladih muškaraca koji se trude pomoći svima bez obzira na etničku pripadnost.

Objave lokalnih medija i pažljivo vođene društvene mreže donijele su im više hiljada pratilaca. Ali rad grupe intenzivno prati i policija. Neki se članovi priključuju akcijama iz humanitarnih razloga, a pojedini su “bezbjedonosno interesantni”, potvrdila je policija u Bijeljini.

Istraživanje Balkanske istraživačke mreže Bosne i Hercegovine otkrilo je da grupa nije zvanično registrovana niti prema jednom zvanično dostupnom registru nevladinih ili humanitarnih organizacija. Ali to nije jedino po čemu se ova humanitarna organizacija razlikuje od drugih sličnih organizacija.

Grupa većinom sastavljena od muškaraca, gotovo po pravilu u uniformnoj odjeći dostavlja pomoć. Oni učestvuju i u javnim događajima u Brčkom slikajući se u jednoobraznim duksericama ili dok se kreću u formaciji po dvoje.

BIRN je uspio da identifikuje 16 sadašnjih ili bivših pripadnika organizacije. Iz pregleda stotina fotografija čini se da pripadnici grupe žele uz humanitarni ostaviti i utisak opasnih momaka.

Organizacija rijetko objavljuje pozive za prikupljanje pomoći, a njeni članovi koje je BIRN BiH kontaktirao nisu bili raspoloženi da govore o svom humanitarnom radu. Prilikom jedne od posjeta Lončarima, mjestu od oko 1.000 stanovnika u Donjem Žabaru, 20-ak minuta vožnje od Brčkog, Dejan Miškić, koji se pojavljuje na fotografijama grupe, odbio je razgovarati zvanično.

Na razgovor nije pristao niti Slobodan Simić, koji se u prilozima lokalnih televizijskih stanica predstavljao kao glasnogovornik grupe. Na posljednjim lokalnim izborima u BiH on je, ispred Srpske demokratske stranke (SDS), bio kandidat za načelnika Donjeg Žabara, općine u kojoj se nalaze Lončari.

Nakon što nisu odgovorili na poruku na zvaničnom Facebook profilu grupe, novinari su pokušali razgovarati s vođom organizacije Srđanom Letićem. U razgovoru vođenom ispred kuće ograđene visokom ogradom na kojoj je postavljeno nekoliko kamera, koja se po svom luksuzu i automobilima u dvorištu ističe u odnosu na ostale, Letić je zajedno s nekoliko drugih članova grupe odbio razgovarati o njenom radu i ciljevima, ali i presudama zbog kojih je bio osuđen na zatvorsku kaznu.

Prema presudama koje su sudovi dostavili BIRN-u BiH, Letić je osuđen na najmanje četiri godine i tri mjeseca zatvora u više odvojenih presuda.

On je 2012. pred Okružnim sudom u Doboju pravosnažno osuđen na dvije i po godine zatvora zbog spolne radnje nad 13-godišnjom djevojčicom.

Organizacija rijetko objavljuje pozive za prikupljanje pomoći, a njeni članovi koje je BIRN BiH kontaktirao nisu bili raspoloženi da govore o svom humanitarnom radu. Prilikom jedne od posjeta Lončarima, mjestu od oko 1.000 stanovnika u Donjem Žabaru, 20-ak minuta vožnje od Brčkog, Dejan Miškić, koji se pojavljuje na fotografijama grupe, odbio je razgovarati zvanično.

Na razgovor nije pristao niti Slobodan Simić, koji se u prilozima lokalnih televizijskih stanica predstavljao kao glasnogovornik grupe. Na posljednjim lokalnim izborima u BiH on je, ispred Srpske demokratske stranke (SDS), bio kandidat za načelnika Donjeg Žabara, općine u kojoj se nalaze Lončari.

Nakon što nisu odgovorili na poruku na zvaničnom Facebook profilu grupe, novinari su pokušali razgovarati s vođom organizacije Srđanom Letićem. U razgovoru vođenom ispred kuće ograđene visokom ogradom na kojoj je postavljeno nekoliko kamera, koja se po svom luksuzu i automobilima u dvorištu ističe u odnosu na ostale, Letić je zajedno s nekoliko drugih članova grupe odbio razgovarati o njenom radu i ciljevima, ali i presudama zbog kojih je bio osuđen na zatvorsku kaznu.

Prema presudama koje su sudovi dostavili BIRN-u BiH, Letić je osuđen na najmanje četiri godine i tri mjeseca zatvora u više odvojenih presuda.On je 2012. pred Okružnim sudom u Doboju pravosnažno osuđen na dvije i po godine zatvora zbog spolne radnje nad 13-godišnjom djevojčicom.

Izvor: BIRN BIH
Piše: Irvin Pekmez

06.04.2021.

TAUBER, LAVIĆ I TURKUŠIĆ O OPSADI SARAJEVA, HAŠKOM SUDU I ZLOČINIMA



/////////////////////////////


/////////////////////


//////////////////////


//////////////////////////


////////////////////////


//////////////////////


/////////////////////////


///////////////////////


///////////////////////


///////////////////////////


/////////////////////


//////////////////////////////


/////////////////////////


/////////////////////////


/////////////////////////

Jedinstvena Bosna i Hercegovina
<< 04/2021 >>
nedponutosricetpetsub
010203
04050607080910
11121314151617
18192021222324
252627282930

MOJI LINKOVI

MOJI FAVORITI

Brojač posjeta
89214299

Powered by Blogger.ba