Jedinstvena Bosna i Hercegovina

Dobrodošli na moj blog

04.04.2021.

CORONA U SARAJEVU: KO LAŽE A KO PRIČA ISTINU

  • KO JE U PRAVU I KO GOVORI ISTINU. VIDJET CEMO DA LI JE NAROD ZRTVA POGRESNE POLITIKE ILI BORBE ZA BOLJE POZICIJE . SVI ONI KOJI DAJU LAZNE INFORMACIJE, POD HITNO IH TREBA UHAPSITI I KAZNITI NA VISE GODINA ZATVORA. AKO SE UTVRDI DA DOKTORI I MNOGI POLITICARI DAJU LAZNE IZJAVE, TREBA IH IZBACITI SA RADNIH MJESTA I NA TAJ NACIN DOKAZATI I POKAZATI DRUGIMA DA BiH NIJE IGRACKA ZA ONE KOJI SE BORE ZA LICNE INTERESE, A NE ZA DRZAVU BiH I NAROD KOJI ZIVI U BiH
04.04.2021.

POTPREDSJEDNIK BH. ENTITETA RS-A RAMIZ SALKIĆ : RAZMOTRITI STATUS TERITORIJE NA KOJOJ JE POČINJEN I PRESUĐEN GENOCID


/////////////////////////


///////////////////////////////////

/////////////////////////

////////////////////////////


///////////////////////////

Annegret Kramp-Karrenbauer

Rusija sve veći sigurnosni izazov EU-a

/////////////////////////

/////////////////////////////////////


////////////////////////

//////////////////////

////////////////////////


///////////////////////////


//////////////////////////////


//////////////////////////


/////////////////////////


/////////////////////


/////////////////////////////


/////////////////////

04.04.2021.

AUTOR TOMISLAV MARKOVIĆ: OČI U OČI SA FAŠIZMOM

Tomislav Marković o knjizi Heni Erceg “Sir, vrhnje i fašizam”

Oči u oči sa fašizmom

Ne zaboravlja Heni  Erceg  Bosnu i Hercegovinu, podsećajući na zločinačke namere Slobodana Miloševića i Franje Tuđmana, na njihov dogovor o podeli Bosne koji je rezultirao etničkim čišćenjem i masovnim zločinima, podseća na zločinačku tvorevinu Herceg Bosnu, na hašku presudu o udruženom zločinačkom poduhvatu, na razaranje Mostara i rušenje Starog mosta, na konc-logore u kojima su zlostavljani i usmrćivani Bošnjaci.

Piše: Tomislav Marković

Heni Erceg: “Sir, vrhnje i fašizam” ( Tačno.net, Centar za kritičko mišljenje,Ex libris, Rijeka)

U knjizi “Sir, vrhnje i fašizam” koju čine odabrane kolumne Heni Erceg pisane za ljubljansku „Mladinu“ od 2008. do 2019. godine izložena je detaljna hronika civilizacijskog sunovrata Hrvatske u tom periodu, koja se nadovezuje na prethodnu fazu sunovraćivanja opisanu u knjizi „Deset(kovanje) građana“. Erceg bespoštedno secira ideološku i političku patologiju društva ogrezlog u istorijski revizionizam, rehabilitaciju ustaštva, poricanje zločina, veličanje ratnih zločinaca, šovinističku mržnju, zatiranje antifašizma, homofobiju, klerikalizam, mračnjački konzervativizam i sve moguće i nemoguće vrste desnila. Mračna je slika hrvatskog društva koju vidimo u ovim kolumnama, iz prostog razloga što je naslikana golim činjenicama, faktografijom koju većinska javnost najčešće gura pod tepih, ne želeći da vidi svoj istinski odraz u ogledalu.

A na toj slici prikazani su pakleni prizori, kao kod Hijeronimusa Boša, samo što je ovde reč o čistom realizmu: masovni ubica Dario Kordić koji studentima u Zagrebu drži predavanje na verske teme jer je nedavno otkrio Hrista (valjda dok ga je klao), ploča s natpisom „Za dom spremni“ usred nekadašnjeg konc-logora Jasenovac, medijski izveštaji o romantičnoj svadbi Mirka Norca u kojima se ne spominje da je mladoženja pucao u glavu srpskoj starici samo zato jer je bila Srpkinja, mučenje i ubijanje zatočenika u splitskom logoru Lora, država koja omogućava ubici Branimiru Glavašu da pobegne u Hercegovinu, opravdavanje ubijanja u ime države, hiljade sistematski uništenih antifašističkih spomenika, izbacivanje nepoćudnih knjiga iz biblioteka, crkveni velikodostojnici koji negiraju zločine i blagosiljaju masovne koljače, obični građani koji jatimice pljačkaju oslobođeni Knin, otimanje srpskih stanova po Splitu, predlozi da se pravno sankcionišu novinari koji kritikuju crkvu, „Hod za život“ u kojem ubica tromesečne bebe slavi svetost života, državni funkcioneri koji negiraju haške presude i slave herojsko samoubistvo Slobodana Praljka, prezir prema nevinim žrtvama i uzdizanje onih koji su ih pobili…

Mozaik užasa i zla

To su samo neke sitne kockice u ovom mozaiku užasa i zla koji čini današnju stvarnost Hrvatske. Povremeno se Erceg dotakne i zbivanja u susednim zemljama, najčešće u Srbiji, a tamo se vidi potpuno ista slika kao u Hrvatskoj, isti nacionalistički mrak, isti odnos prema svojim zločincima kojima se stavlja oreol oko glave, ista klerikalna zadrtost, isti kult države i nacije, isto negiranje zločina i genocida, ista zloupotreba žrtava u besramne ideološke svrhe, isti revizionizam i rehabilitacija kvislinga, ista tužna priča o propasti.

Ne zaboravlja Erceg ni Bosnu i Hercegovinu, podsećajući na zločinačke namere Slobodana Miloševića i Franje Tuđmana, na njihov dogovor o podeli Bosne koji je rezultirao etničkim čišćenjem i masovnim zločinima, podseća na zločinačku tvorevinu Herceg Bosnu, na hašku presudu o udruženom zločinačkom poduhvatu, na razaranje Mostara i rušenje Starog mosta, na konc-logore u kojima su zlostavljani i usmrćivani Bošnjaci. Podseća Erceg zaboravne kako je konkretno izgledala saradnja dve strane.

Evo samo jednog detalja: „Tako je u jeku sukoba Hrvata i Bošnjaka 1993. iz hrvatskog proraču­na Mladiću isplaćeno čak 9 milijuna tadašnjih njemačkih maraka za oružje i ‘napravljene usluge’. Ali to je tek dio duge i plodne suradnje Tuđmana i Miloševića na uništenju BiH, tokom koje je Hrvatska uredno Srbima u Bosni isporučivala naftu kojom su punjeni tenkovi za ubijanje Sarajeva i drugih gradova BiH. Valjda baš zbog te ‘povijesne’ suradnje hrvatski sudovi ni do danas nisu podignuli optužnicu protiv Ratka Mladića zbog masakra u selu Škabrnja, kao ni zbog drugih zločina počinjenih u Hrvatskoj. Uostalom, zajednička nit koja veže Srbiju i Hrvatsku jest upravo nježan odnos prema svojim ratnim zločincima, kojima same te države odbijaju suditi, jer su svi do jedan ‘heroji, a ne zločinci’“.

Reč je o srodnim ideološkim projektima koji završavaju u fašističkoj praksi istrebljenja svega drugog i drugačijeg, svakog ko bude proglašen za neprijatelja u datom trenutku: “I gdje je uostalom razlika između hrvatskog zločinca Merčepa i srpskog Mladića? Tek u veličini brojki, jer obojica su vođeni, više ili ma­nje uspješnom, ali svakako zločinačkom državnom politikom istrebljenja druge etničke skupine”. Tako se dva poguba nacionalizma objavljuju kao dve strane iste krvave kame. I nije im prvi put, njihovi ideološki očevi su sprovodili sličnu praksu tokom Drugog svetskog rata, a saradnja četnika i ustaša savršeno je funkcionisala pod fašističkom čizmom. Pošto danas okupatora više nema, ovog puta su domaće snage morale same da se pobrinu za propagiranje kukaste teorije krvi i tla i za njeno sprovođenje u rušilačku praksu.

Nazvati stvari pravim imenom

U jednom eseju ruski pesnik i esejista, nobelovac Josif Brodski piše o tome kako je njegovu domovinu zahvatila atrofija sposobnosti da se stvari nazovu pravim imenom. Od slične bolesti pate i naša društva, osakaćena višedecenijskom zločinačkom propagandom, te ostrakizmom svakog ko se usudi da progovori o nepočinstvima ugrađenim u temelje naših anticivilizacijskih državica. Jedna od najvećih vrlina ove knjige je to što Heni Erceg naziva mučne stvari pravim imenom, dajući nepogrešive dijagnoze propalog društva, bez imalo sklonosti ka samozavaravanju i lažnom optimizmu. Tako Erceg piše da žilavi ovdašnji nacionalizam “počast uvijek odaje samo lažnim idolima, sjecikesama, protuhama, zločincima”. Takođe, za nju je “suvišna svaka rasprava o nacionalizmu na ovim prostorima. Budući da uvijek po­kazuje samo jedno lice. Ono prljavo, ružno, fašističko”.

Erceg piše kako je “komemoriranje Praljka, u prisustvu članova vlade, ministara, raznih kriminalnih tipova koji se ovdje tituliraju društvenom kremom, zapravo odvratno službeno humaniziranje zločina. I još jedan korak dublje u moralnu mizeriju hrvatskog društva”. Ne libi se ni preciznog određenja uloge crkve u uništenju društva, pa piše kako su “biskupi i svećenici direktno odgovorni za sistemsku uspostavu ideologije ustaštva, nacionalizma i homofobije”, te kako je crkva ustoličila vlast kao “izvršitelja svoje protukršćanske ideologije mržnje i isključivosti”.

Razbija Erceg i nagomilane lažne mitove o slavnoj istoriji, to neprestano izmišljanje tradicije ovdašnjih patuljastih elita: “Što da se radi s tolikim Trpimirima, Krešimirima, Tomislavima… to jest kraljevima koji su svi s reda bili barabe i ubojice, skloni krvavom ka­žnjavanju vlastitih podanika? Što sa znamenitim banom Jelačićem koji je, sve onako po Ženevskim konvencijama, masakrirao Mađare, a čije ime nosi središnji zagrebački trg? Ili nešto bliže u povijest — zaslužuje li na desetke ulica i trgova Franjo Tuđman, zločinac i diktator, koji se s neistomišljenicima ili etnički drukčijima obračunavao najgrubljim metodama?” Došla su tako neka vremena kad je osnovna kvalifikacija za dobijanje ulice ili podizanje spomenika nekoj istorijskoj ličnosti količina leševa koju je dotični sin nacije ostavio iza sebe. Što veći zločinac – to grandiozniji pamjatnik i širi bulevar.

Neki detalji koje Erceg uočava u razobručenoj stvarnosti zaista deluju nadrealno. Na primer, hrvatska Wikipedija u kojoj stoji da je antifašizam ustvari „genocidna pojava“ i „predstavlja ograničavanje svih ljudskih sloboda”, a da je u ustaškom logoru Jasenovac stradala 481 osoba. “Tako je jedna velika riznica informacija u Hrvatskoj pretvorena u fašistički svinjac, paralelnu povijest, sve zahvaljujući upravo privlačnom, agresivnom kretenizmu”, zaključuje kolumnistkinja.

Doživotni taoci Tuđmana i Miloševića

Erceg piše o odnosu srpskih i hrvatskih vlasti prema Haškom tribunalu: “Svakako, uz nerazumljivu dugotrajnost sudskih procesa i time njihovo banaliziranje, uz snažan kolektivni otpor presudama ‘našim’ hero­jima, induciran od svih političkih elita u Hrvatskoj i Srbiji, Haški sud jedva da je imao ozbiljnih šansi. I zato je na terenu, haškim presudama unatoč, sve isto ili još gore, to jest nastavlja se unisono revidiranje i poricanje zloćudne povijesti, te produbljuje opasni, fašistički potencijal ovdašnjih društava. Kao svojevrsni nastavak ratnih zločina”.

Ima tu još pogubnih sličnosti: “Srpske optužnice za ratni zločin Hrvata dođu kao melem srpskim na­cionalistima. Zato jer je riječ o istim političkim režimima koji, otuđeni od sadašnjosti i demokratskih procesa, već dva desetljeća njeguju živo sjećanje na rat, uzgajaju nacionalizam kao stalnu prijetnju drugima, ali svakako najviše vlastitim narodima. Takvima je stoga upravo retardirano, lažno domoljublje, koje po pravilu uvijek isključuje, prezire ili mrzi drugi etni­citet, jedina karta kojom igraju na pobjedu. I nažalost, najčešće pobjeđuju”. Iz toga neminovno sledi zaključak da su “Srbi i Hrvati doživotni taoci krvavog nasljeđa svojih vođa, Tuđmana i Miloševića”. Na drugoj strani, javlja se retoričko pitanje: “Onda, jesu li dezerteri toksični, vražji otpad ili ipak najbolji dio svake beznadne države?”

Tu negde treba tražiti i izlaz iz ćorsokaka u koji su nas gurnuli sumanuti nacionalisti uz masovnu podršku građana. Svetla tačka u tom zgrušanom mraku su upravo dezerteri i svi oni koji su pružali otpor fašizaciji društva, počev od ljudi koji su stvarali “Feral Tribune” u kojem je Heni Erceg godinama bila glavna urednica. Dok nad najboljim listom u bivšoj Jugoslaviji nije izvršeno mučko ubistvo na podmukao način iz niskih pobuda.

Susret sa Vaclavom Havelom

Postoji ipak u knjizi jedna kolumna koja se razlikuje od ostalih. Reč je o tekstu “Samo sam slučajno Čeh” u kojem se Erceg priseća svoje posete češkom predsedniku, velikom piscu Vaclavu Havelu, u zimu 1996. godine. Havelove reči zaista zvuče razumno i lekovito, pogotovo za ovdašnje mahnite nacionalizme: “Volio je Havel slobodu i poštovao demokraciju, nije vjerovao u nacionalizam, nego je nacionalnu pripadnost smatrao samo ‘jednom od razina naših brojnih identiteta’, kao pripadnost obitelji, crkvi ili krugu prijatelja. Opasnost je vidio u uzdizanju nacionalnosti iznad svih ostalih identiteta, grozio se etnički čistih država, a identifikaciju s nacijom nazvao ‘jeftinim modelom’ tvrdeći da bi bio samo Čeh, ‘ne treba ti ništa drugo, ni pamet, ni poštenje’. I dobro pamtim upozorenje ‘ako je najvažnije to što sam Čeh i sve radim samo u ime toga, onda to postaje nacionalizam’. A taj je, smatrao je, uvijek opasan jer provocira druge nacionalizme”.

Posle stotina stranica o nacionalističkom mahnitanju, nakon probijanja kroz gustu šikaru od nitkova, lažova, ambicioznih mediokriteta, notornih podlaca, zločinaca, ubica, saučesnika, podanika, fašista, neoustaša, novočetnika, lažnih vernika, poklonika pokolja, obožavalaca masovnih ukoljica – kolumna o Vaclavu Havelu  čitaocu deluje kao izlazak u neki drugi svet u kojem može slobodno da se diše, u kojem i dalje postoje nepomućeni pojmovi o dobru i zlu. Erceg navodi detalje susreta, kako se češki predsednik smejao “na spomen ‘unutrašnjih neprijatelja’, kazavši kako svaki čovjek ima u sebi ‘neprijatelja domovine’, ali samo u vidu loših ljudskih osobina”. I tu bi za svakog razumnog trebalo da se završi svaka rasprava o patriotama i izdajnicima, te da počne obračun sa istinskim unutrašnjim neprijateljima, dakle sa sopstvenim karakternim mukama i nevoljama.

Govorio je tada češki pisac i političar i o jugoslovenskim i srpskim prilikama: “Posebno se Havel protivio bilo kakvoj kolektivnoj krivnji i nagla­šavao pojedinačnu odgovornost političara koji su od nekadašnjih tvrdih komunista preko noći preuzeli barjak nacionalizma, a svako izjednačavanje srpskog naroda sa zlom njegovih vođa smatrao je uvredom za srpski narod. I vjerovao kako je ‘ravnodušnost prema onima koji žele razbiti krug mržnje i nacionalizma ravna izdaji, budući da zlo ima zaraznu narav’”. Zapravo je Havel u ovom delu preterano optimističan, kamo sreće da ovdašnje sredine neguju ravnodušnost prema onima koji se suprotstavljaju mržnji, zlu i nasilju – protiv takvih inokosnih pojava vodi se pravi medijski rat, svako malo se podlažu lomače, a neretko se pribegava i oštrijim represivnim merama u rasponu od sudskog progona, preko premlaćivanja do podmetanja bombi i umorstva.

Slučajni Česi i Srbi s predumišljajem

Na kraju teksta možemo pročitati i neku vrstu Havelovog zaveštanja ili ključne poruke svetonazora koji zagovara: “Upravo se danas dobro prisjetiti Havelova uvjerenja da se ‘ljudi određuju kroz njihove različitosti’, te da je ‘negiranje tih različitosti poče­tak nesreće’. ‘To što sam Čeh’, kazat će mi, ‘samo je puki slučaj. Mogao sam se roditi i kao Argentinac’”. “Ili Hrvat, Slovenac…”, dodaje Heni Erceg, identifikujući se sa Havelovim opšteljudskim univerzalizmom i bekstvom od svake nacionalističke parohijalizacije koja – kao što smo mogli da pročitamo u celoj knjizi “Sir, vrhnje i fašizam” – neminovno okončava u zločinu. Moglo bi se reći da je sva kritika domaćeg zla i naopakog u ovoj knjizi ispisana upravo iz te humanističke, razumne i tolerantne havelovske perspektive.

Kolumnu o Havelu, napisanu 2011. godine, posebno je zabavno čitati iz srbijanske perspektive. U međuvremenu su ovde dežurni kumovi smislili novi nadevak za izdajnike, strane plaćenike, autošoviniste i otpadnike od vaskolikog homogenizovanog srpstva koji glasi “slučajni Srbin”. To je pogrdan naziv za one koji pripadnost naciji ne doživljavaju kao utemeljujuću vrednost, kao ključni faktor identiteta koji ih određuje, za one koji ne veruju u teorije krvi i tla. Kao da su “namerni Srbi”, oni koji su još od postanka vaseljene planirali da se rode u Srbiji i to kao pripadnici srpske nacionalnosti – pročitali ovu kolumnu Heni Erceg, a potom rešili da rečima češkog pisca daju kretenski smisao, jedini koji im je dostupan. Da parafraziram njihov voljeni narod: Čega se Havel stidi, time se nacionalistička budala ponosi.

04.04.2021.

NIJAZ SKENDERAGIĆ : MOJ SAN JE DA SARAJEVO BUDE KAO NEKAD, ALI NE MOGU PRIHVATITI FUNKCIJU GRADONAČELNIKA

















///////////////////////////////////////////////////////





/////////////////////////////////////////////////////////////////////




//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////









////////////////////////////////////////////





/////////////////////////////////////////////////////


04.04.2021.

BAKIR IZETBEGOVIĆ O ČOVIĆU I DODIKU, KOMŠIĆU, VAKCINAMA

Izetbegović o Čoviću i Dodiku, EU, Komšiću, vakcinama

Izetbegović o Čoviću i Dodiku, EU, Komšiću, vakcinama
Bakir Izetbegović
Predsjednik SDA Bakir Izetbegović večeras je za FTV osvrćući se na "non paper" člana Predsjedništva BiH Željka Komšića i njegove kritike SAD i Evropske unije, kazao kako ne bi oštro nastupio kao što je Komšić, ali u principu je sve na svome mjestu.

Možda previše očekujemo od međunarodne zajednice, naveo je on, a možda i oni od nas očekuju previše.

- Ambasador Nelson i ambasador Sattler od mene i Čovića očekuju da riješimo stvar koju 15 godina ne uspijevaju riješiti SAD, EU, domaći političari. SAD su imale problem s padom Aprilskog paketa – njihov autoritet je doveden u pitanje. Sa padom Fileovog modela je doveden u pitanje autoritet EU-a. To su uradili neogovorni političari u BiH i sad se čude što se međunarodna zajednica ne uključuje - istakao je IZetbegović.

Predsjednik SDA vjeruje kako će se Amerika snažnije uključiti, bez obzira na stavove State Departmenta, ali samo želi nas da pokrene.

Na pitanje kada će krenuti – odgovara da ovo s njim i Draganom Čovićem ne može dati rezultate.

- Imamo interresornu grupu koja se formira, imamo zahtjev State Departmenta da se Predsjedništvo snažnije uključi. Ono treba voditi procese u BiH, nema pomaka kada smo Čović i ja u pitanju - naglasio je on.

Istakao je kako SDA neće da sjedne da razgovara:

- Nećemo da nama HDZ kaže da nećemo dobiti Vladu, popuniti Ustavni sud dok ne im izađemo u susret.

U najmanje ruku, neka imenuju dva ministra u Vladu FBiH pa možemo krenuti, poručuje Izetbegović.

- Nećemo ništa dogovoriti ako ne uklonimo asimetriju u nadležnostima Vijeća naroda RS i Doma naroda FBiH na način da Dom naroda štiti isključivo vitalni nacionalni interes - ističe Izetbegović i podsjeća da je to sadržano i u Komšićevom pismu.

Izetbegović poručuje da ne mogu dvojica da rade posao koji treba da radi deset glavnih aktera u BiH. Poziva da se u interresornu grupu uključi i opozicija. Paraleno mogu i lideri stranaka da s ambasadorima rješavaju glavne stvari.

Za odnos međunarodne zajednice prema HDZ-u u SNSD-u kaže da je previše mekan.

- OHR treba da se na dnevnoj bazi bavi situacijom u u BiH, ne da dopusti da se odlikuju Karadžić i Plavišić, a kada SDA zagalami, onda da reaguje. Kada Ćović kaže da se Izborni zakon može riješiti bez promjene Ustava – treba da mu kažu da ne moge biti izabrani niti Sejdić niti Finci ako je fiksirano da to budu jedan Bošnjak, jedan Hrvat, jedan Srbin. Nezavisna Republika Srpska i Herceg-Bosna nikada se neće desiti – mogu samo rat napraviti - kaže Izetbegović.

O trećem entitetu, kaže, ni HDZ više ne govori, a priče o otcjepljenju treba ignorisati.

- Na najavu Dodikovog spajanje funkcija predsjednika RS-a i člana Predsjedništa BiH nećemo pristati – to degradira sadašnju poziciju. Možemo ići samo naprijed, nećemo nazad.

- Vijeće ministara BiH se oslonilo na Covax oko vakcina, a mi na Vijeće ministara BiH, podsjeća Izetbegović.

Sve se to radi prvi put i prave se greške.

- Dodik u Predsjedništvu BiH, Tegeltija u Vijeću ministara BiH, Gudeljević u Ministarstvu civilnih poslova BiH – oni su trebali da završe posao. Ako ne znaju, trebali su pitaju, da prenesu to na entitete, da uključe Ministarstvo vanjskih poslova BiH. Mandić u Ministarstvu zdravstva FBiH, Pehar u Zavodu za javno zdravstvo – nigdje tu nema SDA - navodi Izetbegović i ističe kako se SDA sad uključila.

Komentarisao je i da je premijer Federacije Fadil Novalić zbog respiratora sad na sudu.

Navodi kako je ministrica Bisera Turković bila u Evropi, a sad je otišla u Zaljev:

- Moja instrukcija je bila: Kada sebi nabavljaju milion, neka i nas ubace sa 50.000 da platimo. Oni to ne mogu i mislim da ćemo dobiti donacije, oko 200.000 vakcina,Turković, Džaferović i ja smo okretali telefone za to, u sljedećih mjesec dana. Osim toga sljedećih mjeseci u BiH će biti 900.000 vakcina, otkriva on - SDA je počela da radi ono što nije njen posao.

Za respiratore na KCUS-u kaže da svi rade:

- To znam iz prve ruke.

Podsjetio je kako je Institut za mjeriteljstvo kazao da su to respiratori namijenjeni za intenzivnu njegu i kao stacionarni i kao portabilni. Vjeruje kako će, nažalost, svih 100 zbog kojih traje suđenje, uskoro spašavati živote i da će se ispostaviti da su plaćeni onoliko koliko su plaćeni u Srbiji, Mađarskoj...

Za tvrdnje da respiratori ne rade kaže da je spin. Vladi i Kriznom štabu u Kantonu Sarajevo korona je iskliznula iz ruku i u Sarajevu je dva puta više po glavi stanovnika zaraženih nego prosječno u BiH, kaže on:

- Time je zdravstveni sistem doveden do pucanja. Ti ljudi godinu dana rade i duplo su bolji od ostatka zemlje.

Na kraju je kazao da SDA neće podržati Igora Radojičića umjesto Miloša Lučića kao ministra za ljudska prava i izbjeglice:

- Potpisali smo da će to biti zajednički kandidat, nestranačka ličnost, iz reda ostalih.

Dodaje kako će u isto vrijeme morati da vrate Senada Bratića na poziciju u NSRS-u.


(Vijesti.ba)

04.04.2021.

UPRAVA KCUS-a UPUTILA OTVORENO PISMO: "Prave od nas metu dok se borimo za živote ljudi"!

UPRAVA KCUS-a UPUTILA OTVORENO PISMO: "Prave od nas metu dok se borimo za živote ljudi"!

Klinički centar Univerziteta u Sarajevu na čelu s profesoricom Sebijom Izetbegović uputio je otvoreno pismo javnosti u cilju, kako su naveli, "sprečavanja unošenja i širenja nemira među građanima", a tiče se pisanja pojedinih medija.

“Zbog iznošenja niza neistina i kleveta koje su danas objavljene u ‘žutoj štampi’ Klinički centar Univerziteta u Sarajevu upućuje otvoreno pismo javnosti u cilju sprečavanja unošenja i širenja nemira među građanima. Klinički centar Univerziteta u Sarajevu obavještava javnost da svi naši uposlenici ulažu nadljudske napore u borbi protiv pošasti – korona virusa. U situaciji kada se duže od godinu dana borimo za svaki život naših bolesnika nemamo vremena ni mogućnosti osvrtati se na politikantske spinove”, istaknuto je u otvorenom pismu.

Navode da je KCUS zdravstvena ustanova tercijarnog nivoa zdravstvene zaštite u kojoj se hospitaliziraju i liječe teški i kritični Covid 19 pacijenti, koji imaju i najveću stopu smrtnosti.

“Navodi u ‘žutoj štampi’ u kojima se KCUS-u inputiraju loši rezultati i stvaraju aluzije o neredu i nemaru naših uposlenika, a u svrhu stvaranja slike nepovjerenja građana ne pomaže nikome, a ponajmanje našim pacijentima i građanima. Neargumentovani i tendenciozni tekstovi stvaraju nemir kod građana, što stvara i dodatni pritisak i kod ljekara i medicinskog osoblja koji rade sa najtežim bolesnicima”, naveli su iz KCUS-a.

“KCUS pored Kantona Sarajevo prima najteže bolesnike i iz drugih – suosnivačkih kantona, s toga je nekorektno od KCUS-a praviti metu plasiranjem neistinitih informacija. Nijedan bolesnik koji je zahtijevao hospitalizaciju nije vraćen niti mu je uskraćena usluga. Iako je Klinički centar Univerziteta u Sarajevu podnio teret najtežih Covid 19 pacijenata sa 48.994 zaraženih u KS što je skoro jednako broju Covid 19 pacijenata u cijelom entitetu RS sa 54.958 (smrtnost 5 posto), uspjeli smo značajno smanjiti smrtnost u KS na 1.97 posto”, istaknuto je.

“Kao što se da vidjeti rezultati rada zdravstvenih radnika, ljekara i medicinskog osoblja prikazani su niskim procentom smrtnosti u KS, dok su rezultati lošeg rada Kriznog štaba, Ministarstva zdravstva i Vlade KS prikazani velikim procentom novozaraženih građana, tj. razbuktavanjem pandemije. Zbog toga je Krizni štab KCUS-a uputio Tužilaštvu Zahtjev za provjeru rada Kriznog štaba KS i Vlade KS, krajem marta. Sva odgovornost pogrešnih postupaka Kriznog štaba i Vlade Kantona Sarajevo, koji su svojim nečinjenjem i pogrešnim činjenjem doveli sve građane Kantona Sarajevo u izrazitu životnu opasnost pokušava se prebaciti na KCUS”, naglašavaju.

Dalje navode da “KCUS sanira štete i posljedice loših odluka Kriznog štaba KS i Vlade KS”.

Klinički centar Univerziteta u Sarajevu stoji iza svakog svog uposlenika, a posebno iza svojih anesteziologa, kako su napisali.

Podsjetimo, pojedini mediji su prenijeli navodno pismo kojim se javnosti obratila grupa ljekara s Kliničnog centra Univerziteta u Sarajevu (KCUS). Kako navode ti mediji, na početku pisma ljekari ističu kako su tužni, bespomoćni i zabrinuti više nego ikada, te da profesionalna obaveza i etika od njih zahtijeva da reagiraju.

“Nažalost, trenutno ne postoji efikasniji i sigurniji način da sistemski pomognemo teško bolesnim sugrađanima i onima koji će to ubrzo biti, te smo primorani otvorenim pismom javnosti ukazati na pravo stanje i pakao koji trenutno vlada na UKCS”, navodno su navodi ljekara. Ističu, navodno, kako su najprije interno pisali, upozorili i obavijestili Menadžment UKCS na teško stanje koja vlada u ovoj instituciji, ali da po tom pitanju ništa nije učinjeno.

04.04.2021.

RASTE NAPETOST NA RUSKO-UKRAJINSKOJ GRANICI: Čini se da je novi rat neizbježan!

RASTE NAPETOST NA RUSKO-UKRAJINSKOJ GRANICI: Čini se da je novi rat neizbježan! (VIDEO)

Rusija upozorava NATO da ne šalje trupe u pomoć Ukrajini, dok je sve više i navoda o velikom okupljanju ruskih snaga na granici sa tom zemljom.

Portparol Kremlja Dimitri Peskov rekao je da će Rusija preduzeti „dodatne mjere" ako se NATO odluči na takav potez.

Za to vrijeme, nastavljaju se sporadični, manji sukobi na istoku Ukrajine, između ukrajinskih snaga i separatista koje podržava Moskva.

Američke snage u okruženju su sada u stepenu visoke pripravnosti, zbog, kako kažu, „eskalacija ruske agresije" u toj oblasti.

NATO zvaničnik rekao je za agenciju Rojters da Rusija potkopava napore za smirivanje tenzija u istočnoj Ukrajini, a NATO ambasadori su se u četvrtak sastali da razgovraju o novonastaloj situaciji.

„Saveznici su zabrinuti zbog nedavnih aktivnosti ruske vojske u i oko Ukrajine", rekao je zvaničnik.

S napetošću koja naglo raste, ruski analitičar Pavel Felgenhauer (69) rekao je da sada treba "psihoanalitičar" da utvrdi namjere Rusije u Ukrajini, ali upozorio je da bi novi rat mogao buknuti za mjesec dana.

Predsjednik Ukrajine Vladimir Zelenski pridružio se kritikama, rekavši da su „vojne vježbe i moguće provokacije na granici tradicionalna ruska igra".

Američki predsjednik Joe Biden je u telefonskom razgovoru sa Zelenskim „potvrdio snažnu podršku suverenitetu i teritorijalnom integritetu Ukrajine povodom ruske agresije u oblasti Donbasa i Krima koja je u toku", navedeno je u saopćenju Bijele kuće.

U isto vrijeme, Peskov optužuje ukrajinske snage da sceniraju „provokacije" u istočnoj Ukrajini, gdje se prekid vatre krši na dnevnom nivou.

Ministar spoljnih poslova Ukrajine Dmitro Kuleba rekao je za BBC da se ruska vojska okuplja na sjevernoj i istočnoj granici između dvije zemlje, kao i u „nelegalno okupiranom Krimu".

„Posmatrali smo kretanje ruske vojske iz ova tri pravca", rekao je i dodao: „Ukrajina ne želi eskalaciju - ne treba nam rat."

Tokom jednog od posljednjih sukoba, 26. marta u Šumi - selu u Donjecku - od granata separatista stradalo je četvoro ukrajinskih vojnika. Poslije toga je bilo još dva manja incidenta.

Ruske snage su prošlog mjeseca održale vojnu vježbe na Krimu, poluostrvu na Crnom moru koje je Rusija anektirala u martu 2014. godine.

Pobunjenici u regionu Donbas, na istoku Ukrajine, također se oslanjaju na pomoć Rusije.

Zapadne vlade tvrde da je Rusija u te oblasti poslala vojsku i teško naoružanje. Kremlj to negira i navodi da pobunjenicima pomažu ruski „volonteri", koji su zauzeli deo oblasti Donjeck i Lugansk u aprilu 2014. godine.

Snimak koji se poslednjih dana širi na Tviteru, a čija verodostojnost nije potvrđena, prikazuje ruske tenkove, artiljeriju i oklopna vozila na putu za granicu sa Ukrajinom.

General ukrajinske vojske Ruslan Komčak kaže da je Rusija rasporedila 28 taktičkih bataljona u blizini istočne granice i na Krimu, što znači između 20 i 25 hiljada trupa. Ruski zvaničnici ovo nisu potvrdili, niti saopćili precizne brojeve.

Prema generalu Komčaku, Rusija ima i oko 3.000 oficira i vojnih instruktora među pobunjeničkim jedinicama u istočnoj Ukrajini.

„Ruska Federacija pomjera oružane snage unutar svoje teritorije po sopstvenom nahođenju", rekao je portparol Kremlja Peskov.

Dodao je da „to nikome ne predstavlja prijetnju i da niko zbog toga ne treba biti zabrinut".

Ruska vojska je potvrdila da se ove godine brigada za vazdušni napad - oko 4.000 trupa - iz Volgograda raspoređuje na Krim.

Od 2014. Rusija je značajno pojačala prisustvo vojske na Krimu, posebno u ključnoj pomorskoj bazi Sevastopolj.


///////////////////////////////////////////////////


/////////////////////////


///////////////////////


///////////////////////////


////////////////////////////

Jedinstvena Bosna i Hercegovina
<< 04/2021 >>
nedponutosricetpetsub
010203
04050607080910
11121314151617
18192021222324
252627282930

MOJI LINKOVI

MOJI FAVORITI

Brojač posjeta
89214271

Powered by Blogger.ba