Jedinstvena Bosna i Hercegovina

Dobrodošli na moj blog

16.09.2017.

KEMAL KURSPAHIĆ: PRIČA O 11 MOSTOVA

Kemal Kurspahić : Priča o 11 mostova

Septembar 16. 2017.


Iskreno me obradovalo kad me, nakon dužeg odsustva bilo kakvog značajnijeg interesovanja za bosanske teme u Vašingtonu, ovih dana pozvao na „radni ručak“ uticajni učesnik ovdašnjih rasprava – u postdejtonskim smjenama američkih administracija – na nekad nezaobilaznu temu: Šta da se radi u Bosni i Hercegovini? Zanimalo ga je šta bi za odnose u toj zemlji i balkanskom susjedstvu mogla da znači prošlonedjeljna posjeta predsjednika Srbije Aleksandra Vučića Sarajevu.

Piše : Kemal Kurspahić (RSE)

Složili smo se da lijepo zvuči kad predsjednik naglašava kako “BiH u Srbiji ima pravog i iskrenog prijatelja”  i kad to potkrepljuje najopipljivijim dokazima u vidu milijardu i po eura robne razmjene i spremnošću za saobraćajno povezivanje uključujući i izgradnju autoputa Beograd-Sarajevo i obnovu svih 11 mostova koji povezuju dvije zemlje.

U vezi s tim povezivanjem američki prijatelj nije prepoznao paralizirajući potencijal Vučićeve izjave kako očekuje dogovor u Bosni i Hercegovini o trasi budućeg autoputa kroz tu zemlju i kako će Srbija „podržati svako rješenje“.

To je, naime, formula koja je u svim poratnim godinama korištena da se unaprijed operu ruke od odgovornosti za napredak u uspostavljanju funkcionalne bosanske države: taj prijeko potrebni unutrašnji bosanskohercegovački dogovor istovremeno je i onemogućavan davanjem podrške najupornijem negatoru bosanske državnosti i otvorenom zagovorniku njenog raspada.

Zanimalo ga je i kako će se najavljeno formiranje zajedničkog tima Srbije i Republike Srpske za pisanje „deklaracije o opstanku srpske nacije i Srba“ odraziti na buduće odnose između dvije zemlje i unutar Bosne i Hercegovine. Rekao sam da ideja deklaracije  – o očuvanju jezika, pisma, vjere i vrijednosti srpskog naroda – upućuje na zaključak kako su te odrednice nacionalnog identiteta na neki način i od nekoga ugrožene o čemu nemam nekih saznanja. Bez toga, oživljavanje ovih strahova i mobilizacija za „opstanak nacije“ mogu biti korisni za dokazivanje patriotskih referenci u učvršćivanju na vlasti ili nošenju sa izbornim izazovima sadašnjih srpskih vođa sa obje strane Drine.

Podsjeća li to na Memorandum potkraj osamdesetih? Ne sasvim – jer je potpuno drugačiji kontekst u kojem se deklaracija donosi. Memorandum je, insistiranjem na „ugroženosti“ Srba u jugoslovenskom ustavnom kontekstu, poslužio kao instrument mobilizacije za razbijanje Jugoslavije. Deklaracija se najavljuje u promijenjenom okruženju i odnosu snaga, kad je u raspadu bivše države nastalo sedam novih od kojih su dvije već članice Evropske unije a tri članice NATO-a a ostale vide budućnost ako ne baš sve u euroatlantskim onda u evropskim integracijama.

Može li Vučić ispuniti očekivanja nekih od uticajnih evropskih prijestonica da bi mogao biti i oslonac proevropskog projekta u širem susjedstvu? Mogao bi – kada bi to od njega tražili, na primjer, Berlin i Brisel. Za početak: da, umjesto „podrške svemu o čemu se dogovore u Bosni i Hercegovini“, direktno utiče na vodeće ličnosti i institucije Republike Srpske da aktivno doprinose ispunjavanju uslova za približavanje te zemlje Evropskoj Uniji. To bi – isto kao i evropski poticani dijalog s Kosovom – mogao da bude test Vučićevog regionalnog liderstva i njegovog „pravog i iskrenog prijateljstva“ prema Bosni i Hercegovini.

Sjedinjene Države su, čak i u periodu upadljivog odsustva njihovog vodstva u regionu, samo jednim potezom učinile više za stvarnu – umjesto deklarativne – „podrške suverenitetu i teritorijalnom integritetu“ bosanske države nego sve verbalno identične deklaracije iz evropskih prijestonica. Njihovo sankcionisanje Dodikove antidejtonske retorike i odluka, uključujući i nipodaštavanje Ustavnog suda, doprinijelo je obuzdavanju antidejtonskih najava neustavnih referenduma.

Istini za volju – Vučić nije izvorni autor floskule o „podršci svemu o čemu se dogovore u BiH“. Nju su prvi upotrijebili evropski visoki predstavnici kad je trebalo opravdati odsustvo vizije i liderstva za poratnu obnovu bosanske državnosti i kad su „vlasništvo“ nad projektom prebacili na domaće nacionalističke elite među kojima nikad nije bio moguć dogovor niti je evropski projekt bio u njihovom ličnom interesu: besprizorna pljačka i bogaćenje jedino su i bili mogući u državi vladavine bezakonja.

Najviši izabrani predstavnici bh. Srba i Hrvata bespogovorno slijede i ispunjavaju prioritete susjednih država: Milorad Dodik i Dragan Čović

Najviši izabrani predstavnici bh. Srba i Hrvata bespogovorno slijede i ispunjavaju prioritete susjednih država: Milorad Dodik i Dragan Čović

U Vučićevoj posjeti Sarajevu  – kažem američkom prijatelju – najviše je nedostajalo učešće i glas Bosne i Hercegovine. Najviši izabrani predstavnici njenih Srba i Hrvata, kao i uoči i tokom ratova devedesetih, bespogovorno slijede i ispunjavaju prioritete susjednih država i spremni su da za ispunjavanje etnoteritorijalnih fantazija iz devedesetih blokiraju bilo kakve proevropske korake i reforme a bošnjački nemaju nikakvu ujedinjujuću viziju i kredibilitet.

Stranci ne mogu završiti evropski projekt bez domaćeg oslonca ali mogu ohrabriti i potaći balkanske partnere, uključujući i Vučića, da opravdaju liderske aspiracije aktivno doprinoseći pozitivnim promjenama u susjedstvu. Koliko god nacionalisti na svim stranama dovodili u pitanje privlačnost evropske ideje i perspektive proširenja Unije – ono bi nakon Brexita, britanskog istupanja, moglo dobiti na značaju i za zemlje kandidatkinje i za Evropu: njoj je potrebno širenje teritorija vladavine prava u kojem će moći efikasnije da se nosi s međunarodnim terorizmom i migracijama

U tom poslu je i Vučićeva obnova 11 mostova dobar početni simbolični korak.

//////////////////////
//////////////////////////////////////////


////////////////////////////////////////////

Intervjui

Wolfgang Petritsch tvrdi : Berlin je uznemiren zbog ponašanja Hrvatske u Bosni i



//////////////////////////////////////////

Enver Marić : Imao sam dvije ljubavi – loptu i ženu, tada djevojku !

//////////////////////////

Viktor Ivančić : Trenutne političke elite su najgore što su ovi narodi mogli dati

////////////////////////////////////////////

Kolumne

Kemal Kurspahić : Priča o 11 mostova




/////////////////////////////////////

Nedžad Latić : Zvizdić tražio pomoć od Mogherinijeve da se ukloni Izetbegović?!

/////////////////////////////////////////////

Boris Pavelić : Slavko druže, nećemo se dati!

//////////////////////////////////////

Boris Pavelić : Slavko druže, nećemo se dati!

///////////////////////////////////////////

Zlatko Dizdarević : Poniženi, a ne predaju se…

16.09.2017.

DRAGAN ČAVIĆ PISAO MINISTRU POLICIJE U ENTITETU RS-a

ČAVIĆ PISAO MINISTRU POLICIJE: "Imate samo jedan častan izlaz - da podnesete ostavku"

Predsjednik NDP-a i poslanik u Narodnoj skupštini Dragan Čavić uputio je pismo ministru unutrašnjih poslova u Vladi Republike Srpske Draganu Lukaču u kome ga podsjeća da je bio borac Republike Srpske, u tri mandata poslanik i potpredsjednik i predsjednik Republike Srpske odbacivši optužbe, koje je na njegov i račun cijele opozicije Lukač iznio nazivajući ih izdajnicima i dezerterima. Čavić predlaže Lukaču da je najčasniji izlaz za njega odstupanje sa mjesta ministra unutrašnjih poslova Republike Srpske.



ČAVIĆ PISAO MINISTRU POLICIJE: 'Imate samo jedan častan izlaz - da podnesete ostavku'


Pismo prenosimo u cjelini:

Ministre,

juče ste u emisiji Pečat optužili nas koji smo zbog niza nezakonitosti i neustavnih i neposlovničkih aktivnosti poslanika koji podržavaju Vladu RS primijenili aktivnost koja nema nikakav nasilnički karakter niti predstavlja akt bilo kakve brutalnosti, izrekli brojne kvalifikacije krajnje uvredljivog karaktera i neprimjerenog sadržaja.

Mirno i bez ekscesa mi smo zaustavili početak sjednice tražeći samo jedno - da većina u Narodnoj skupštini donosi odluke na poslovnički, zakonit i ustavan način.

Sve mogu primiti k znanju kao Vaš politički stav, ali kvalifikaciju da smo izdajnici i dezerteri nasuprot vama „patriotima“ shvatam kao najgoru uvredu.

U poslaničkom klubu NDP-a svi smo učesnici odbrambeno otadžbinskog rata , ja i Zorka Andrić bili smo u Prvom Krajiškom bataljonu vojne policije koji je u više navrata sadejstvovao sa policijskim jedinicama kojima ste i Vi pripadali.Vas u ratu nisam upoznao ali zato jesam Branu Pećanca u akcijama u kojima su ginuli i ranjavani i vaši i moji saborci.

Dr Krsto Jandrić i Zdravko Krsmanović takođe su bili pripadnici VRS. Iz naših redova sa mandatom NDP na stranu vladajuće koalicije otišao je Vojin Mitrović, ratni profiter i trgovac naftom u vrijeme dok ste i Vi i ja i mnogi drugi poslanici koje ste obuhvatili nazivom dezerteri prolivali krv i znoj, gubili zdravlje i dijelove tijela ratujući za stvaranje Republike Srpske.

Mnogi koji su se juče oglasili da Vas podrže, u ratu su bili ratni profiteri i šverceri, prevodioci u okupacionim snagama stranaca sa rodbinom u sastavu HVO , ali Vi njih niste vidjeli nego nas , a mnogi od nas su časno učestvovali u odbrambeno otadžbinskom ratu.

Da li je za Vas izdajnik i dezerter poslanik Zoran Pologoš , ratni vojni invalid kojem je amputirana noga i sjedi u poslaničkim klupama sa protezom umjesto noge?

Da li je za Vas dezerter i izdajnik Branislav Borenović koji je sa 18 godina pristupio u VRS i učestvovao u ratu do zadnjeg dana? 

I svaki od poslanika koje ste nazvali dezerterima ima svoju intimnu stranu učešća u odbrambeno otadžbinskom ratu.

I vi nas nazivate izdajnicima i dezerterima ??? 

Odakle Vam to pravo? 

Izdajnici i dezerteri imaju svoje ime a mnogi od onih koji Vam danas daju podršku to stvarno jesu i to dokazano jesu jer nikada nisu omirisali barut ali jesu naftu, cigare, kafu,.. i njemačke marke krvave i uprljane izvađene iz džepova srpskih boraca koji su ih čuvali da obezbijede minimum svojim porodicama, iako su bili svjesni da skupo plaćene cigare, gorivo, kafu, pune u džepove mnogih koji su danas „velike patriote“. 

Izricanjem ovih uvreda Vi niste uvrijedili samo nas, već i naše porodice, djecu, unučad kojima ste prikačili etiketu dezerterskih i izdajničkih potomaka i time dali instrukciju svim ostrašćenim ljudima koji su povjerovali u ovu neistinu da smo mi sa svojim porodicama mete koje treba likvidirati jer ruše ono što je krvlju stvarano. 

Mojom krvlju nećete se oprati i za sve što mi se desi vi ste direktno odgovorni od juče kada ste bez trunke stida i zazora meni , mome bratu učesniku rata,mojoj supruzi  mojoj djeci i mojim unučadima na čelo stavili metu na kojoj piše dezerter-izdajnik. 

Ako imate imalo časti zaostale iz odbrambeno otadžbinskog rata izvinićete se javno svima nama koji smo bili časni borci Vojske Republike Srpske i vaši saborci.

Nakon svega što ste rekli proteklih dana ali i učinili neviđenim presedanom u istoriji parlamentarne demokratije i naredili upućivanje pripadnika MUP-a sa pištoljima, puškama i bojevom municijom u Narodnu skupštinu Republike Srpske da brane Skupštinu oružjem od njenih poslanika, najčasniji izlaz za vas je odstupanje sa mjesta ministra unutrašnjih poslova.

Ako mislite da ćete obraz sačuvati prljajući naše obraze ruke će vam sigurno ostati prljave, to je neminovno. 

Ja preko Vaših za mene neoprostivih uvreda ne mogu preći. 

Živjela slobodna i demokratska Republika Srpska! 

Za časnu borbu za interese srpskog naroda i Republike Srpske nosilac sam slijedećih ordena :

„Orden Zastave Republike Srpske sa zlatnim vjencem“, dodijeljen od predsjednika Republike Srpske, „Orden Zastave Republike Srpske na lenti“, dodijeljen od predsjednika Republike Srpske;  „Orden Svetog Save“ dodijeljen od njegove svetosti patrijarha Pavla i Svetog arhijerejskog sinoda Srpske pravoslavne crkve .  „Srebreni orden Svetog Petra Dabrobosanskog“,dodijeljen od njegove visoke preosveštenosti mitropolita Dabrobosanskog, „Orden viteza Hristovog groba“,dodijeljen od njegove svetosti patrijarha Jerusalemskog;  „Orden Zvijezda mecenata sa briljantima“,dodijeljen od poznate međunarodne fondacije „Dobri ljudi svijeta“ Ruske Federacije;  „Orden Petra Velikog prvog stepena“, dodijeljen od Nacionalnog komiteta za bezbjednost Ruske Federacije.

P.S. 

Ministre, šaljem vam u prilogu Monografiju Prvog bataljona vojne policije Prvog krajiškog korpusa , ratne jedinice kojoj sam sa čašću i dostojanstvom pripadao i dijelio sudbinu u ratnim godinama.

/////////////////////////
////////////////////////

BORIS DEŽULOVIĆ: 'Zlosretni demograf Mujo' - 2

BORIS DEŽULOVIĆ: 'Zlosretni demograf Mujo' | Slobodna Bosna

///////////////////////

CORAXOV KUTAK: Vučić je prvo zapalio kuću, a onda ju je na urnebesan način pokušao ugasiti...

Vučić je prvo zapalio kuću, a onda ju je na urnebesan način pokušao

//////////////////////

PAKAO ILI OSVETA PREDSJEDNIKA SRBIJE: Basna o Vučiću i učiteljici

PAKAO ILI OSVETA PREDSJEDNIKA SRBIJE: Basna o Vučiću i učiteljici

//////////////////

KAKO SE TALIO DODIK: Pogledajte kako su strani vojnici doveli Dodika na vlast i kako je sa oduševljenjem dočekao Madeleine Albright u Banjoj Luci (VIDEO)

KAKO SE TALIO DODIK: Pogledajte kako su strani vojnici doveli ...

16.09.2017.

KAKO JE KAKO JE ALIJA IZETBEGOVIĆ '95. ODGOVORIO NA 'HRVATSKO EVROPEJSTVO I BOŠNJAČKU PRIJETNJU'

Stara i aktuelna izjava : Kako je Alija Izetbegović ‘95. odgovorio na ‘hrvatsko evropejstvo i bošnjačku prijetnju’

Septembar 16. 2017.


Izjava prvog predsjednika Predsjedništva Republike Bosne i Hercegovine Alije Izetbegovića na gostovanju u TV Dnevniku 27.9.1995. godine posebno je aktuelna u trenutnoj situaciji kada pojedini političari iz regije uporno optužuju BiH da je leglo terorista.

Image result for milosevic i tudjman u karadjordjevu
Image result for milosevic i tudjman u karadjordjevu


Image result for dragan covic karikature


Image result for dragan covic karikature

Image result for dragan covic karikature

Image result for dragan covic karikature

Image result for dragan covic karikature

Image result for dragan covic karikature

 


Image result for dragan covic karikature


Image result for dragan covic karikature


Faktor.ba prenosi dijelove iz tog intervjua:

KARAMEHMEDOVIĆ: Samo da podsjetimo i naše gledaoce, ukoliko nisu bili u prilici da čuju neke detalje tog intervjua. Parafrazirat ćemo neke izjave predsjednika Tuđmana, kao, na primjer, da je do stvaranja Federacije došlo zato što Evropa i svijet nisu mogli dopustiti da se na tlu Evrope stvori muslimanska država i da je Hrvatska dobila zadaću evropeizacije bosanskih muslimana…

IZETBEGOVIĆ: Htio bih da kažem da postoje neke realnosti u BiH koje su važnije. Realnost je, prije svega, dvjesta hiljada naših naoružanih vojnika. To je jedna krupna realnost. Druga realnost je osviješćeni bošnjački narod koji konačno zna gdje je i šta je. Svojevremeno je predsjednik Tuđman govorio da su Muslimani Hrvati, samo što oni to ne znaju. Ja sam ga uvjeravao, još prije nego što je došao na vlast, da to nije tako. On je tvrdio da će HDZ u BiH dobiti više od 60 posto glasova. Ja sam rekao da će dobiti 17-18 posto i dogodilo se upravo tako, jer glasali su Hrvati za HDZ, a što se tiče Muslimana, otprilike 1 posto je glasao za HDZ. To su realnosti. Dalje, realnost je jedna opća podrška koju BiH ima u svijetu, kao ponosna i dostojanstvena žrtva agresije.

Hoću da kažem ne samo žrtva nego jedna zemlja i jedan narod koji je uspio da opstane ovdje uprkos tome što se u jednom momentu našao u kliještima, napadnut sa dvije strane. Taj narod je ostao na nogama i ljudi su ostali na ljudskoj visini. Realnost je i priznanje koje mi imamo u svijetu. Ja nemam rizika, kada odem u Francusku, Englesku, Ameriku, da me neko upita: zašto ste vi protjerivali ljude ili rušili mostove, bogomolje itd. Ja nemam tih problema, naprotiv, svugdje sam dobro dočekan, ne kao Alija Izetbegović, da se razumijemo, nego kao predsjednik jedne države koja je opravdala naziv civilizirane zemlje. To su te realnosti.

I da kažem još jednu stvar. Najmanje milijarda ljudi uvijek stoji iza BiH. To je realnost o kojoj svako treba da vodi računa. Milijarda na Istoku i još milijarda sigurno na Zapadu, koji nas podržavaju. Ja mislim da dolazi vrijeme kada će postojati samo dva istinska lobija u svijetu, pored jevrejskog, još jedan lobi bosanskih Muslimana. Mislim da nas niko neće smjeti da dirne u budućnosti, a da ne rizikuje krupne nacionalne interese. To su te realnosti, znate.

KARAMEHMEDOVIĆ: Kako biste prokomentirali izjave da je Hrvatska dobila zadaću evropeizacije Bošnjaka i da je stvaranje Federacije, na primjer, došlo zato što Evropa i svijet nisu mogli dopustiti da se na tlu Evrope stvori muslimanska država?

IZETBEGOVIĆ: Prije svega, predsjednik Tuđman dobro zna da nas je, upravo, Evropa gurala da stvorimo muslimansku državu. Zar nije Owen-Stoltenbergov plan bio, upravo, to i zar mi nismo to odbili? Međutim, bošnjački narod je vezao svoju sudbinu za cjelovitu Bosnu i građansku Bosnu i ide tim putem ustrajno. Muslimansku državu su nam nudili na tanjiru i ubjeđivali su nas da to prihvatimo. Predsjednik Tuđman to bolje zna od mnogih drugih.

A što se tiče evropeizacije Muslimana ovdje, vidite, mi smo evropska zemlja, evropski narod, ja to ističem ne kao neku prednost, nego samo kao golu geografsku činjenicu. To je, jednostavno, činjenica. Kada bih ja otišao u Afriku i rekao da sam Afrikanac, ne bi mi vjerovali, znate, čim me pogledaju. Mislim da nije u redu dijeliti svijet na Evropejce i na ostali dio svijeta, uvrjedljivo je to za ostale. Znam da se mnogi narodi i ljudi u svijetu vrijeđaju na takvu kategorizaciju.

Konačno, Evropejci su i Karadžić i Mladić, pa i onaj general što je pucao na mostarski most. I on je Evropejac, ali to ništa nije pomoglo, znate. Mislim da ljude treba dijeliti na civilizirane i barbare i da je to jedina prava pobjeda. Sve drugo su uvredljive besmislice.

(Depo)

//////////////////////

///////////////////////////

ISTINE O "HRVATIMA I SRBIMA" U BOSNI I HERCEGOVINI

Istine o" Hrvatima" I" Srbima" u Bosni I Hercegovini
Nažalost, imamo situaciju da su nekadašnji Bošnjaci pravoslavne vjeroispovijesti (tj. prisilno pokršteni heretièki Bosnjaci) zaboravili, ili pak dobrovoljno odbacili u zaborav svoju pradjedovsku Bošnjaèku (i dijelom Vlašku) pripadnost , te se uklopili u tuði nacionalni okvir.

Istine o" Hrvatima" I" Srbima" u Bosni I Hercegovini

Sve do kraja 19-tog stoljeca Bosanski katolici i pravoslavci nisu se nazivali nit tzv."Hrvatima" nit tzv."Srbima",nego Bošnjacima,a tzv."srpsko-hrvatski" politicki faktor nije imao nikakvog znacajnog utjecaja na zbivanja u Bosni u njenoj cijeloj dotadašnjoj historiji.

Bosanski franjevci su kroz cijeli Srednji Vijek širili katolicizam medu Bošnjacima bogumilske vjere,ali ne i tzv."hrvatstvo",dok "pravoslavaca" prakticno nije ni bilo u Bosni sve do ulaska Bosne u sastav Otomanskog Carstva.

Medutim,krajem 19-tog stoljeca to stanje se mijenja i Bosanski katolici i pravoslavci preko noci postaju tzv. "Hrvati" i tzv. "Srbi".Od tada je Bosanski narod podijeljen i od tada pocinju i svi sukobi unutar Bosne i njenog naroda,što se NIKADA prije u cijeloj historiji Bosne nije dogadalo nego su se Bošnjaci svih vjeroispovjesti borili za Bosnu,a ne protiv nje.

O Bosnjacima,kao jednom narodu tri razlicite vjere,govori,1844 i otac srpskog radikalizma Ilija Garasanin,govoreci o "potrebi bratstva izmedju Bosnjaka i Srba i ostalih Slavena".

Osvrnimo se,dakle, na Nacertanije (1844), Ilije Garašanina. U svom programu Nacertanije on narod Bosne naziva Bošnjacima - bez obzira na vjersku pripadnost - i kada govori o programu posrbljavanja Bosnjaka on kaze: ...K ovome treba dakle uciniti da se Bošnjaci i ostali Slaveni obrate..." Nadalje, predlaže da se: "nekoliko mladih Bošnjaka u srpsku službu državnu prima da bi se ovi...obucavali i za takove cinovnike pripravljali koji bi ono što su u Srbiji naucili posle u svom otecestvu u djelo privesti mogli."

Da bi plan velike Srbije tekao bez vecih problema,i posrbljavanje Bosnjaka muslimana izvrsilo kako je zamislio,Garašanin smatra da bi se trebala pisati i opca historija Bosne gdje se "ne bi smela izostaviti slava i imena nekih muhamedanskoj veri prešavsi Bošnjaka" i nadalje napominje da bi ova historija trebala da bude oprezno pisana i to iskljucivo "u duhu narodnog jedinstva Srba i Bošnjaka",i od strane "coveka vrslo sposobnog i duboko pronicavajuceg." (ovdje je znacajno primjetiti da Garasanin ne spominje nikakve millete,nego na vise mjesta koristi narodno ime Bosnjaci za CJELOKUPAN narod u Bosni,dakle kao zajednicki naziv svih Bosnjaka,bez obzira na vjeru).

Meta njegovog programa bili su i pravoslavni i katolicki Bošnjaci,tako Garasanin kaze da nece biti velikih problema "preobratiti",odnosno posrbiti, Bosnjake pravoslavce (Bosnjake istocnog vjeroispovijedanja),i o tome kaze sljedece:"Na istocnog veroispovedanija Bošnjake veci upliv imati nece biti za Srbiju težak zadatak.".NAPOMENA:U vrijeme kada Garasanin ovo navodi srpska pravoslavna crkva nije ni postojala u Bosni,a ni kasnije,sve do 1920 godine!!(Na osnovu sporazuma izmedju Vlade Kraljevine SHS i Carigradske patrijaršije od 18. marta 1920. godine "Sveti Arhijerejski Sinod Vaseljenske patrijaršije donio je odluku od 19. marta 1920. godine, broj 2056., kojom daje blagoslov na prisajedinjenje "ujedinjenoj srpskoj pravoslavnoj crkvi" eparhija koje do tada nikada nisu bile u sastavu srpske pravoslavne crkve ukljucujuci i eparhiju u Bosni,koja je uvijek do tada bila iskljucivo u sastavu Carigradske patrijarsije. Vlada Kraljevine SHS isplatila je Carigradskoj patrijaršiji za taj pristanak milion i pet stotina hiljada zlatnih franaka. Tom odlukom Carigradska patrijaršija oslobadja od svoje vlasti i prisajedinjuje pravoslavnoj srpskoj crkvi eparhije koje su do tada bile pod njenom upravom,dakle TEK 1920 godine srpska pravoslavna crkva se po prvi puta pojavljuje u Bosni)I nikakve narodne veze nije bilo izmedju Bosnjaka pravoslavaca i Srba pravoslavaca....Bosnjaci pravoslavci (danasnji tzv."bosanski Srbi"),inace,poticu u ogromnoj vecini od stocarskih plemena pravoslavnih Vlaha,a ostatak od Bosnjaka bogumila i nikakve veze nemaju sa Srbima.

Veci problem,pak,Garasanin vidi u posrbljavanju Bosnjaka katolika,pa o tome kaze:"Više predostrožnosti i vnimanija na protiv toga iziskuje to, da se katolicki Bošnjaci zadobijedu. Na celu ovih stoje franjevacki fratri."

Bosnjaci katolici su takodjer krajem 19-stoljeca preko noci postali tzv. "bosanski Hrvati",ali je bitno napomenuti da u srednjovjekovnoj Bosni nije bilo Hrvata kao nekog naroda u Bosni,to jasno uocavaju i sami hrvatski historicari kao npr.Tomislav Raukar,Nada Klaic,itd.

Tako,hrvatski historicar Tomislav Raukar kaze vrlo jasno: "U srednjovjekovnim bosanskim vrelima, prije svega u njihovu nazivlju, nema izricitih potvrda o nazocnosti hrvatskoga stanovnistva na podrucju bosanske drzave...

"Dapace, ni na nekim dijelovima hrvatskoga kraljevstva u srednjem vijeku nije bilo hrvatskoga imena. Primjerom je srednjovjekovna Sclavonia ili Slovinje."

Jedan od najcjenjenijih historicara u svijetu,po pitanju historije svih juznoslovenskih zemalja,hrvatski historicar Dr Nada Klaic u svome djelu "SREDNJOVJEKOVNA BOSNA - POLITICKI POLOZAJ BOSANSKIH VLADARA DO TVRTKOVE KRUNIDBE",Zagreb,1989.,dolazi do sljedecih konstatacija:

"....No, ove nevjeste projekcije o srpstvu Bosne vrijede isto koliko Sisicevo dokazivanje o hrvatsvu Bosne. Medjutim nekriticki izvjestaj Konstantina Porfirogeneta o Sklavinijama moze posluziti kao podloga za zakljucke samo onom historicaru kome nije odvec stalo do historijske istine. On je uglavnom iste vrijednosti kao i Dukljaninove vijesti o vladanju hrvatskih ili srpskih vladara nad Bosnom. To su tek povremeni izleti susjednih vladara koji nisu niti su mogli izmijeniti stoljetni polozaj bosanskih zemalja jer su one bez Hrvata i Srba odavno isle svojim, od njih posve odijeljenim putem. Carevi podaci za taj posao ne mogu biti mjerodavni, a jos manje vjesta konstrukcija barskog nadbiskupa koji pise sredinom 12. stoljeca...."

Sve do pred kraj 19.stoljeca u Bosni su zivjeli jedino Bosnjaci,koji su bili triju vjera muslimani katolici i pravoslavci:

Bošnjak katolicke vjeroispovijesti fra. Ivan Frano Jukic (1818-1857), koji je koristio pseudonim Slavoljub Bošnjak, koji je u svom proglasu 1848. godine zapisao:

"Mi Bošnjaci njekad slavni narod sad jedva da smo živi nas samo kao ocenutu glavu od stabla slavjanskog gledaju priatelji naukah i žale nas.... Vrime je da se i probudimo od dugovicne nemarnosti; dajte pehar, te carpite iz studenca pomnje mudrost, i nauk; nastojte da najpred naša serca ocistimo od predsudah, fatajmo za knjige i casopise, vidimo što su drugi uradili, te i mi ista sredstva poprimimo, da naš narod prosti iz tminah neznanstva na svitlost isitne izvedmo."

Bosanski "Srbi"(posrbice) su nastali od Bošnjaka:

http://www.bosnjacki-front.net/index.php?docid=250917120311

Piše; Ante Herceg i Mustafa Banoviæ

Vrijedno je napomenuti da su današnji Bosanski Srbi - usljed asimilacije dijela Vlaha - dobrim dijelom jedina komponenta Bosansko-Hercegovaèkog stanovništva koja je neslavenskog porijekla.

Na prostoru Bosne su od pamtivjeka živjeli Bošnjaci razlièitih vjera. U srednjovjekovnoj Bosni to su bili Bošnjaci heretièkog vjerovanja, ali i dio onih Bošnjaka koji su pod prisilom križarskih ratova primili katolièanstvo, odnosno pravoslavlje. Padom Bosne pod Turke i kasnije Austro-Ugarskom okupacijom Bosne, narod u etnièkom smislu sastavu ostaje isti. Bez obzira na vjeru, svi se nastavljaju identifikovati kao Bošnjaci. Što više, katolici i pravoslavci su se od pamtivjeka osjeæali i identifikovali kao Bošnjaci. Oni su bili bošnjaèki pravoslavci, odnosno bošnjaèki katolici. Pisali su da govore Bosanski jezik i ponosili se na svoju bošnjaèku narodnost.

Termin "Bosanski Srbi" se javlja tek polovinom 19 stoljeæa, kada organizovane grupe politièkih misionara (financiranih od strane Srbije) ulaze u Bosnu i poèinju svoj rad na iskorjenjivanju termina Bosnjaci kod naših pravoslavaca. U tim aktivnostima je bio najaktivniji Teofil (Bogoljub) Petranoviæ, koji je sredinom 19 stoljeæa oko sebe okupio skupine propagandista koji su zalazili po Bosanskim selima i zaseocima i govorili Bošnjacima pravoslavne vjeroispovijesti da je vrijeme da se prestanu identificirati kao Bošnjaci, i da se - na osnovu zajednièke religije - poðu identifikovati kao Srbi. Prema rijeèima Novaka Kilibarde - koji je napisao predgovor Petranoviæevoj knjizi Srpske Narodne Pjesme iz Bosne i Hercegovine - Petranoviæ je bio najplaæeniji povjerenik Srbijanske vlade, te je "za vrijeme boravka u Sarajevu od 1862. do 1869. neprekidno širio srpsku propagandu." Fra Grga Martiæ, koji je živio u Sarajevu u vrijeme Petranoviæevih propagandnih aktivnosti, u svojim Zapamæenjima kaže da je Teofil Petranoviæ bio glavni organizator srpske propagande u Bosni. Prof. Dr. Muhamed Filipoviæ se slaže, i u jednom od svojih pojašnjenja navodi da su svi ljudi na prostoru Bosne bili "Bošnjaci, sve dok propaganda iz Srbije nije poèela unositi srpsku i hrvatsku nacionalnu svijest u naše pravoslavce i katolike."

Što se tièe pravoslavne crkve na prostoru Bosne, ona nije bila prisutna na teritoriju Bosne prije dolaska Turaka, samo je u Hercegovini igrala važniju ulogu. U svojoj ranoj srednjovjekovnoj povijesti Hercegovina (Hum) bijaše dio kulturnog i politièkog svijeta srpskih župa i kneževina, zajedno sa Zetom (Crna Gora) i Raškom (Sandžak, na jugozapadu Srbije).

S druge strane, èini se da Srpska pravoslavna crkva nije provodila organiziranu aktivnost u Banovini ili Kraljevini Bosni sve dok kralj Tvrtko nije proširio Bosanski teritorij u sedamdesetim godinama 14. vijeka na gornji tok rijeke Drine (jugoistoèno od Sarajeva) i na dijelove današnje Crne Gore i Srbije ukljuèujuæi tu i pravoslavni manastir u Mileševi. Iako se sam Tvrtko okrunio za kralja u Mileševi, on je bio i ostao Bošnjaèki katolik (uz eventualnu iznimku Ostoje, koji je bio pripadnik Crkve bosanske). Dalje od gornjeg toka rijeke Drine nema u pred-otomanskoj Bosni jasnih tragova pravoslavnih crkava. Jedan srpski istorièar umjetnosti ustvrdio je da jedan pravoslavni manastir u sjevernoj Bosni potjeèe iz vremena prije dolaska Turaka, ali je njegovo datiranje, prema rijeèima britanskog historièara Noel-a Malcolm-a "vrlo nepouzdano" - u krajnju ruku nevjerodostojno i historijski neutemeljeno.

Što se tièe teritorijalne crkvene organizacije, u predotomanskom periodu doista nema tragova prisutnosti Srpske pravoslavne crkve na tlu same Bosne. Meðutim, nakon dolaska Turaka slika se poèinje naglo mijenjati.

Od osamdesetih godina 15. vijeka spominju se pravoslavni sveæenici i vjernici u mnogim dijelovima Bosne u kojima prije nije bilo ni spomena o njima. Zna se da je nekoliko pravoslavnih manastira podignuto u 16. vijeku (u Tavni, Lomnici, Papraci, Ozrenu i Gostoviæu), a važni manastir Rmanj u sjeverozapadnoj Bosni prvi put se spominje 1515. godine. Te nove graðevine još više iznenaðuju kad se zna da je zakonom kanun-i raya bilo zabranjeno graðenje novih crkava - oèito je da su otomanske vlasti svaki put morale izdati posebno odobrenje.

Premda su pravoslavni vjernici ugnjetavani, nije pretjerano kazati da je otomanski režim favorizirao pravoslavnu crkvu. Bošnjaèki pravoslavci su imali svoju središnju vjersku vlast u samom Otomanskom Carstvu, a bošnjaèki katolici izvan njega pa nije bilo dvojbe da bi se smatrali osloboðenim kad bi neka katolièka sila ponovo osvojila Bosnu. Bosanski mitropolita (pravoslavni biskup) spominje se prvi put tek 1532. godine, a prva pravoslavna crkva u Sarajevu sagraðena je tek sredinom 16. stoljeæa.

U krajevima u kojima je pravoslavlje poluèilo najveæe uspjehe, posebno na sjeveru Bosne, u tom se razdoblju nastanilo mnogo doseljenika iz pravoslavnih zemalja. Oèito je posrijedi bila otomanska politika da naseli podruèja koja su bila opustjela, bilo zbog rata ili kuge. Veæ u prvim defterima pojavljuju se skupine kršæanskih èobana, koji se deklariraju kao Vlasi što su se naselili u opustošenim krajevima istoène Hercegovine. U defterima iz sedamdesetih i osamdesetih godina 15. vijeka može se razabrati da se Vlasi šire po srednjoj Bosni, u krajevima oko Visokog i Maglaja. Negdje odmah iza 1476. godine, na primjer, oko 800 vlaških obitelji naselilo se u kraju oko Maglaja, zajedno sa dvojicom pravoslavnih sveæenika. U iduæih pedesetak godina nastavio je rasti broj Vlaha u srednjoj i sjeveroistoènoj Bosni, a poèeli su se doseljavati i u sjeverozapadnu Bosnu. U ratovima na poèetku 16. stoljeæa opustjelo je još više krajeva u sjevernoj Bosni jer su katolici bježali na habsburški teritorij. Buduæi da je Osmanlijama bilo važno da ne ostave prazan prostor blizu vojne granice, uslijedio je još jedan velik priljev vlaških doseljenika iz Hercegovine i Srbije. Za cijelog 17. vijeka bilo je još doseljavanja na to podruèje, jer su ne samo rat nego i kuga ostavljali za sobom demografske praznine koje je trebalo popuniti.

Taj je vlaški element bio toliko važan u nastanku Bosanskog pravoslavnog stanovništva da se još i nakon tri stoljeæa izraz "Vlah" upotrebljavao u Bosni u znaèenju "pripadnik pravoslavne Crkve". Bosanski Vlasi su potpuno odgovarali ciljevima otomanske vlasti, ne samo zato što su bili pokretni (tipiène su im poslovne djelatnosti bile stošarstvo, uzgoj konja i organiziranje prijevoza robe za trgovce). Bosanski Vlasi nisu predstavljali neku veæu opasnost Bošnjacima, jer su Bošnjaci bili daleko brojniji od èobanskih skupina Vlaha.

Vlasima su odobrene posebne povlastice kako bi ih naveli da se nasele uz otomansko-habsburšku granicu - smanjen je porez na ovce za one koji žive u pograniènom podruèju, a njihovim su glavarima dodijeljeni veliki timari. Iako nisu primali vojnu plaæu, imali su pravo nositi oružje i od njih se oèekivalo da obavljaju vojnu funkciju; umjesto plaæe, dopušteno im je pljaèkanje neprijateljskog teritorija. U prvim zapisima Bosanski Vlasi se èesto spominju kao prilièno prolazna pojava nalik na sjenu. Selili su se iz jednog kraja u drugi, govorili lokalne jezike i stapali se s lokalnim stanovništvom.

Buduæi da su sjeverna Albanija i južna Srbija bile prvobitno središte Vlaha, nije èudo što su se Vlasi vrlo rano proširili na obližnje gorske krajeve Hercegovine. Odatle su se preselili na sjever, preko brdovitog zaleða Dalmacije, gdje se veæ u 12. stoljeæu spominje da èuvaju stada (a u zimu ih dovode u primorje). Izmeðu 13. i 15. vijeka o njima je èesto rijeè u kronikama Dubrovnika i Zadra. Neki od tih vlaških èobana prodrli su i do srednje Bosne, gdje o njihovoj prisutnosti svjedoèe srednjovjekovna imena mjesta u krajevima oko Sarajeva i Travnika: Vlahinja, Vlaškovo, Vlašiæ.

Današnji Bosanski Srbi su zapravo Bošnjaci i dijelom bosanski Vlasi koji su se - pod propagandistièkim okolnostima Bogoljuba (Teofila) Petranoviæa i sliènih - uklopili u prekodrinski Srpski narodni okvir. Asimilirani Vlasi su pridonijeli ogromnom porastu Srpskog stanovništva u Bosni. Nazivati nekoga "bosanskim Srbinom" znaèi služiti se pojmom stvorenim u 19. vijeku koji je propagiran politièko-misionarskim djelovanjem propagandista plaæenih od Vlade Srbije. Termin "bosanski Srbin", koji se prvi puta javlja tek polovinom 19 stoljeæa, odnosi se na Bošnjake pravoslavne vjeroispovijesti (i dio Vlaha) koji su se na temelju zajednièke religije - a pod znatnim propagandnim pritiskom srpskih politièkih propagandista - odrodili od svog Bošnjaèkog nacionalnog korpusa (i dijelom Vlaškog segmenta) i asimilirali u Srpski nacionalni korpus.

Vrijedno je napomenuti da su današnji Bosanski Srbi - usljed asimilacije dijela Vlaha - dobrim dijelom jedina komponenta Bosansko-Hercegovaèkog stanovništva koja je neslavenskog porijekla. Što se tièe Vlaha, danas ih u Bosni gotovo da i nema. Kroz istoriju, Vlasi su zadržali svoju autohtonost i samosvojnost jedino na istoku Srbije.

Po svim istorijskim i civilizacijskim pravilima, današnji bosanski Srbi bi sebe nacionalno trebali deklarisati kao Bošnjaci pravoslavne vjeroispovijesti ili pak, manjim dijelom, Bosanski Vlasi. Nažalost, imamo situaciju da su nekadašnji Bošnjaci pravoslavne vjeroispovijesti (tj. prisilno pokršteni heretièki Bosnjaci) zaboravili, ili pak dobrovoljno odbacili u zaborav svoju pradjedovsku Bošnjaèku (i dijelom Vlašku) pripadnost , te se uklopili u tuði nacionalni okvir.

(Ante Herceg i Mustafa Banoviæ, povijesno-istrazivaèko djelo "Razvoj Balkanskih Naroda", Juni/Juli 2002, odlomak "Istorija Bosanskih Srba", str. 244-249, Nauèno-Znanstveni Žurnal Istorije Jugoistoène Europe. )

 

Jedinstvena Bosna i Hercegovina

MOJI LINKOVI

MOJI FAVORITI
-

Brojač posjeta
58352437

Powered by Blogger.ba