Jedinstvena Bosna i Hercegovina

Dobrodošli na moj blog

28.05.2017.

PREMIJER LIGA: ZRINjSKI ODBRANIO NASLOV PRVAKA BOSNE I HERCEGOVINE

Premijer liga : Zrinjski odbranio naslov prvaka Bosne i Hercegovine

Maj 28. 2017.


Nogometaši mostarskog Zrinjskog odbranili su naslov prvaka Bosne i Hercegovine, nakon što su u posljednjem kolu Premijer lige savladali tuzlansku Slobodu sa 3:0.

Najzaslužniji za ostanak titule šampiona u Mostaru bio je Nemanja Bilbija sa dva gola i jednom asistencijom.

Gostujućeg golmana prvi put je savladao u 11, a potom i u 42. minuti i već je bilo izvjesno kako će Zrinjski odbraniti titulu.

Tačku na “i” stavio je Jasmin Mešanović trećim golom Zrinjskog, a asistent mu je upravo bio Bilbija.

Drugo mjesto ove sezone pripalo je sarajevskom Željezničaru, koji je na Grbavici nadigrao bijeljinski Radnik sa 2:1.

Gosti su poveli u 15. minuti pogotkom Demira Pece, a za 1:1 strijelac je bio Ivan Lendrić, koji je ujedno i najbolji strijelac Premijer lige ove sezone.

Odlasci i dolasci u Premijer ligu

Pobjedonosni gol upisao je Goran Zakarić u prvoj minuti sudijske nadoknade.

I treće mjesto pripalo je klubu iz bh. prijestolnice.

Sarajevo je takmičarsku godinu okončalo porazom kod Krupe na Vrbasu (0:1), a jedini strijelac na ovom meču bio je Nikola Dujaković u 55. minuti.

Zrinjski će biti predstavnik Bosne i Hercegovine u kvalifikacijama za Ligu prvaka, dok će Željezničar i Sarajevo nastupiti u kvalifikacijama za Ligu Evrope, kao i pobjednik Kupa Bosne i Hercegovine Široki Brijeg.

Elitnih rang bh. nogometa napuštaju sarajevski Olimpic i Metalleghe iz Jajca, a novi premijerligaši su banjalučki Borac i GOŠK Gabela.

(Kliker.info-Aljazeera)

///////////////////////
//////////////////////

Edin Džeko blistao na Tottijevom oproštaju : Gol i dvije asistencije Dijamanta (Video)

Maj 28. 2017.



Krcati Olimpico oprostio se od legende. Francesco Totti posljednji put je u Rominom dresu danas istrčao na travnjak rimskog stadiona.

Roma je u ovom meču slavila s 3:2 protiv Genoe, a susret su obilježile snažne emocije svih koji su prisustvovali ovom historijskom trenutku.

Totti je u igru ušao u 54. minuti, kada je zamijenio Salaha. Kapitena su navijači pozdravljali klicanjem, mahanjem transparenata s njegovim likom, ali i suzama.

Pečat utakmici dao je i naš Edin Džeko, koji je ponovo pogodio za Romu i tako vrlo vjerovatno osigurao titulu prvog strijelca Serije A (ostalo je još nekoliko mečeva večeras da se odigra). Osim toga, Džeko je i dva puta asistirao.

Povela je Genoa golom Pellegrija u 3. minuti, da bi izjednačio naš Dijamant sedam minuta kasnije. Roma je potom povela u 74. minuti pogotkom De Rossija, na asistenciju Džeke, a Darko Lazović izjednačio u 79. minuti.

Konačan rezultat postavlja Perotti u 90. minuti, a asistent je ponovo fenomenalni kapiten bh. reprezentacije. Ovim trijumfom, Roma je osigurala direktan plasman u Ligu prvaka. U preostala, dosad odigrana, dva susreta posljednjeg kola, Napoli je savladao u gostima Sampdoriju, 4:2, dok je Cagliari pobijedio Milana, 2:1.

Edin Džeko je ove sezone postigao 29 golova u Seriji A i gotovo sigurno osvojio titulu prvog strijelca lige.

(Kliker.info-SC)


//////////////////////////
28.05.2017.

IDEJA "VELIKE SRBIJE" JOŠ JE ŽIVA: OŠTRA REAKCIJA BANU NA RUŠENjE DžAMIJE U ZEMUNU

IDEJA "VELIKE SRBIJE" JOŠ JE ŽIVA: Oštra reakcija BANU na rušenje džamije u Zemunu

"Bošnjaci i muslimani koji su najviše ugroženi ovakvom srpskom politikom naučili su i krvavo platili historijsku lekciju i znaju kako će štititi integritet svoje zemlje i države i štititi interese i prava Bošnjaka i muslimana. Bošnjaci više nisu naivni da vjeruju danajskim darovima tobožnjih srpskih humanista a imaju i ljude koji su i spremni i sposobni da brane svoju zemlju i njen međunarodni status i prava."



IDEJA 'VELIKE SRBIJE' JOŠ JE ŽIVA: Oštra reakcija BANU na rušenje džamije u Zemunu

U sedmici koja je na izmaku u Beogradu, tačnije u Zemun Polju porušen je nelegalno izgrađeni vjerski objekat kojeg je podigla Islamska zajednica Srbije.

 

Taj događaj podijelio je javnost u Srbiji, ali reperkusije se osjećaju i u Bosni i Hercegovini.

Predsjednik Srbije Tomislav Nikolić je u međuvremenu dao novu - zapaljivu izjavu u kojoj govori da Srbija i Republika Srpska trebaju da budu jedno.

 

Tim povodom, reagovao je i predsjednik Bošnjačke akademije nauka i umjetnosti, Muhamed Filipović.

 

Saopštenje BANU-a prenosimo u cjelosti:

 

"Javnost u svijetu, regiji i u našoj zemlji obaviještena je o dva naizgled različita događaja na dva mjesta u Srbiji i na granici između Srbije i Bosne i Hercegovine koja imaju veoma signifikantnu vezu sa statusom i pravima muslimana kao vjernika jedne svjetski priznate i legalne vjere, ali i Bošnjaka kao naroda koji vijekovima živi na tlu Srbije kao i njihove države Bosne i Hercegovine.

 

Jedan se dogodio na lokaciji Zemun Polje u ataru grada Beograda, dok se drugi dogodio na granici između Srbije i Bosne i Hercegovine kod mjesta Ljubovija, zapravo na mostu koji kod tog mjesta spaja Ljuboviju u Srbiji i Bratunac u Bosni i Hercegovini.

 

Rušenje izgrađene džamije u mjestu Zemun Polje je jasan znak da se u Beogradu kontinuira praksa onemogućavanja gradnje objekata islamske vjere, da je u Beogradu slobodno samo rušiti i paliti džamije i druge islamske vjerske objekte, ne samo kao objekte jedne nepoželjne vjere nego i kao znakove postojanja jednog svijeta i jednog naroda (Bošnjaka) na njegovom tlu. O kontinuitetu takve prakse ne govori samo podatak da je od nastanka Kneževine i obnove države Srbije samo u Beogradu srušeno više od 150 džamija, nego da ni nakon nastanka tzv. slobodne Jugoslavije tj. one koja je za sebe tvrdila da je država svih svojih naroda i vjera, nikada muslimani nisu dobili dozvolu da izgrade za sebe jedan adekvatan vjerski objekat a pogotovo jednu reprezentativnu džamiju za koju danas dobivaju dozvole u svim evropskim zemljama.

 

Takvo ponašanje, uvijek prikriveno nekim formalnim razlozima pokazuje samo kontinuitet iste one politike koju je Nenadović definirao kao „vrijeme trijebljenja Srbije od Turaka“, tj. muslimana koje je karakeriziralo srpsku historiju u XIX vijeku. Takav antimuslimanski i antibosanski odnosno preciznije rečeno antibošnjački karakter stvarne srpske politike, potvrđuje i drugi događaj koji pada dan nakon rušenja džamije, a to je otvaranje mosta koji spaja Ljuboviju na srpskoj strani i Bratunac.

 

Cijela ceremonija otvaranja tog objekta, koji kako su govorili neki od prisutnih treba da spaja ljude, dobila je značenje stvaranja spoja samo između Srba u Srbiji i onih u RS entitetu, jer je u toj ceremoniji koja ima međunarodno značenje bila isključena država Bosna i Hercegovina i nisu spomenuti oni koje taj most u svim istinski demokratskim i humanim aspektima treba da spaja, osobito nakon svih užasa koje je srpska politika i djelovanje srpskih agresora i izvođača genocida priredila narodu u Bosni i Hercegovini tj. svim nesrpskim narodima, a osobito muslimanima i Bošnjacima koji žive preko rijeke Drine u Bosni i Hercegovini.

 

U izražavanju te agresivne i osvajačke ideje o mostu najdalje je otišao već bivši predsjednik Republike Srbije Tomislav Nikolić koji se nije libio da kaže kako taj most konačno spaja ono što će uskoro biti jedno, tj. Srbija s obje strane rijeke Drine. Bilo da je ta užasna, svakog takta, kulture i smisla lišena izjava jednog sumanutog nacionaliste samo omaška ili misao diktirana iz njegove, svima nama poznate kriminalne podsvijesti, ona je otkrila, kako to kaže Karl Kraus, istinu stvarne srspke politike i njene protagoniste. Istina koju misao govornika krije i pokazuje stvarnu ideju i političku sadržinu onoga šta i kako vodeći sprski političari misle o odnosima Bosne i Hercegovine i Srbije. Te odnose oni vide samo kao način, priliku i prostor za kompletiranje ideje „Velike Srbije“ koju nisu mogli ostvariti oružjem, ubijanjem, progonom i genocidom nad muslimanima u Bosni i Hercegovini ali koji imaju namjeru da ostvare pomoću destruktivne i antibosanske uloge vodećih ljudi u RS entitetu.

 

Međutim, Bošnjaci i muslimani koji su najviše ugroženi ovakvom srpskom politikom naučili su i krvavo platili historijsku lekciju i znaju kako će štititi integritet svoje zemlje i države i štititi interese i prava Bošnjaka i muslimana. Bošnjaci više nisu naivni da vjeruju danajskim darovima tobožnjih srpskih humanista a imaju i ljude koji su i spremni i sposobni da brane svoju zemlju i njen međunarodni status i prava."


///////////////////////////////

MUFTIJA ZEJNULAHU: "Klanjat ćemo ispred Skupštine grada Beograda"

"Ovde se više ne možemo vraćati, ali sad tražimo da nam opština izgradi na jednom opštinskom placu. Samo tako može ova država da se spere. Neko ko je nametnuo ovo mojoj državi i mom gradu, ovu bruku, koja je obišla svet, taj mora za to da odgovara. Da odgovara od nas građana da ga kaznimo na izborima, a bogami i da se smeni sa te funkcije", ističe muftija Zejnulahu.

 

MUFTIJA ZEJNULAHU: 'Klanjat ćemo ispred Skupštine grada Beograda' - 1

Muslimani u Zemunu molitve održavaju na ulici nakon rušenja džamije. Islamska zajednica od tog objekta ne odustaje, a ukoliko ne dođe do dogovora sa nadležnima u Opštini Zemun i Gradu Beogradu, muftija sremski i glavni imam Medžlisa Zemun Emin Zejnulahu kaže da će povesti vjernike da klanjaju namaz ispred Skupštine grada Beograda.

 

Ramazanska noćna molitva u Zemun polju preselila se na ulicu. Ne iz prkosa, kako kaže muftija sremski, nego zato što vjernici nemaju gdje. Od bogomolje ne odustaju, ali će do nove pokušati da dođu na legalan način. Tako što će im opština dodijeliti plac za izgradnju.

 

"Ovde se više ne možemo vraćati, ali sad tražimo da nam opština izgradi na jednom opštinskom placu. Samo tako može ova država da se spere. Neko ko je nametnuo ovo mojoj državi i mom gradu, ovu bruku, koja je obišla svet, taj mora za to da odgovara. Da odgovara od nas građana da ga kaznimo na izborima, a bogami i da se smeni sa te funkcije", ističe muftija Zejnulahu.

 

Odgovor koji se već mogao čuti ovih dana stiže i od zamjenika gradonačelnika Andreje Mladenovića.

 

"Sve je urađeno po zakonu i prema propisanim procedurama", kaže Mladenović.

 

A na pitanje zašto se sa sprovođenjem zakona kreće baš od vjerskog objekta Islamske zajednice odgovara:

 

"Ja tu ne bih to dovodio u pitanje i stavljao u prvi plan da li je neka verska zajednica u pitanju i da je neko imao nameru samo jednoj određenoj verskoj zajednici da ruši neki objekat."

 

Međutim za beogradske muslimane, baš to je ono što je u prvom planu. Traže da budu tretirani ravnopravno sa drugim vjerskim zajednicama.

 

"Mi ćemo nastaviti da se borimo. Ako nas ne čuju odavde, mi ćemo doći ispred Skupštine tu da klanjamo i ja ću da kažem: 'Evo gradonačelniče ti nas vodi, ti nam budi hodža. Ti organizuj život muslimana u Srbiji'", poručuje muftija.

 

"Ja se nadam da neće biti potrebe za nekim dodatnim tenzijama. Mi i smo imali odlične odnose i razgovarali smo i razgovaraćemo i dalje", kaže zamjenik gradonačelnika.

 

Podršku Islamskoj zajednici za sada je pružio Pokret slobodnih građana, Saše Jankovića, čiji su ih predstavnici obišli i obećali pomoć u sprovođenju peticije za izgradnju novog vjerskog objekta, koja će biti upućena Gradskoj opštini Zemun.

///////////////////////////////
28.05.2017.

120.000 IZBJEGLICA I DALjE ČEKA RJEŠAVANjE STATUSA

120.000 izbjeglih i dalje čeka rješavanje statusa



Mnogi ljudi i dalje žive u kolektivnim centrima

Mnogi ljudi i dalje žive u kolektivnim centrima

///////////////////////////////////

Životni problemi izbjeglih i raseljenih lica ni 22 godine od okončanja rata nisu riješeni u Bosni i Hercegovini iako je to obaveza iz Aneksa VII Dejtonskog mirovnog sporazuma.

Još uvijek 120.000 ljudi čeka rješavanje svog statusa.

Bez ostvarivanja osnovnog prava čovjeka – prava na dom - BiH neće moći postati članica EU, rečeno je tokom rasprave održane u Banjaluci.

Ministar za ljudska prava i izbjeglice u Vijeću ministara BiH Semiha Borovac istakla je da je nedopustivo da više od 20 godina od okončanja ratnih sukoba u zemlji veliki broj izbjeglih i raseljenih lica još uvijek čeka rješenje svojih problema.

Borovac: Nedopustivo je da u XXI vijeku BiH ima oko 120.000 izbjeglih i raseljenih
Borovac: Nedopustivo je da u XXI vijeku BiH ima oko 120.000 izbjeglih i raseljenih

„Nedopustivo je da u XXI vijeku Bosna i Hercegovina ima još uvijek oko 98.000 prije svega interno raseljenih lica u BiH, i da ima oko 20.000 lica koja čekaju da se vrate u Bosnu i Hercegovinu, jer imaju status izbjeglica u zemljama prijema“.

Ohrabruje što je u toku provođenje Regionalnog programa stambenog zbrinjavanja kojim bi se u Bosni i Hercegovini trebalo izgraditi 5.400 stambenih jedinica za 14.000 lica.

Bosna i Hercegovina, prema riječima ministrice Borovac, trenutno ima na raspolaganju oko 80 miliona konvertibilnih maraka koje su obezbijedili donatori.

„Zato je Bosna i Hercegovina veliko gradilište, to će se pokazati još ove godine. U toku prošle godine izgradili smo oko 150 kuća, u ovoj godini preko 900. Početkom 2018. godine oko 800 tih objekata biće obnovljeno. To je plan koji smo zacrtali prema sredstvima koja smo do sada dobili na raspolaganje od Razvojne banke Vijeća Evrope, odnosno donatora. Veoma je važno reći da u Evropsku uniju nećemo moći ući sa ovim problemom, jer na putu naših evropskih integracija ovo pitanje se stavlja kao jedno od prioritetnih pitanja pred vlasti u Bosni i Hercegovini i moraćemo zaista da ga riješimo na najkvalitetniji način“, rekla je Borovac.

Veliki posao je pred institucijama izvršne i zakonodavne vlasti u BiH, kako na harmonizaciji zakona, reviziji statusa izbjegličke populacije, tako i osiguranju finansijskih sredstava za rješavanja ovih pitanja.

Nedostaje još oko 500 miliona KM za rješenje svih izbjeglih i raseljenih lica, kazala je Borovac.

„Do sada je po tom osnovu i tim programima uloženo oko 770 miliona KM. Ovo su sredstva koja bi nam nedostajala“.

Osim efikasnijeg načina finansiranja potreban je i bolji parlamantarni nadzor provođenja strategija i usvojenih zakona, ocijenio je predsjednik Zajedničke komisije za ljudska prava u Parlamentarnoj skupštini BiH Borislav Bojić.

„Donosimo zakone i zaključke koji se ne realizuju. Ostaje na nama da prije svega kao parlamentarci vršimo javna saslušanja izvršnih organa vlasti, kako bi građani koji su nas birali imali dovoljno informacija o tome u kojoj mjeri je realizovana ova aktivnost. Nakon toliko godina od tragičnih događaja i Dejtonskog mirovnog sporazuma, mi i danas imamo ogroman broj kolektivnih centara i mnogo neriješenih pitanja u ovoj oblasti. Na kraju krajeva, veliki broj izgrađenih stambenih jedinica ni danas nisu u potpunosti dodijeljene korisnicima kako bi na osnovu toga mogli da ostvare određenu vrstu prava“.

Ministar raseljenih osoba i izbjeglica Federacije BiH Edin Ramić naglasio je da su sredstva koja se izdvajaju za ovu problematiku manja od potrebnih.

„Federalno ministarstvo raseljenih osoba i izbjeglica ima budžet od 23,6 miliona KM, od čega oko 53 posto sredstava ide na povratak u entitet RS, a ostali dio je za raseljene osobe u Federaciji. To su različiti programi, od izgradnje stambenih objekata, infrastrukture, podrške vjerskim zajednicama, projektima zapošljavanja i slično. Ono koliko mi možemo sa sredstvima kojima raspolažemo, pokušavamo napraviti neki balans, jednak pristup za sve etničke grupe. Naravno da je sredstava uvijek malo a potrebe su daleko veće“, kazao je Ramić.

Problem u Federaciji BiH je i veliki broj kolektivnih centara, kazao je predsjednik Odbora za povratak izbjeglih i raseljenih osoba Parlamenta FBiH Blaž Župarić.

„Daleko više je kolektivnih centara u Federaciji nego u Republici Srpskoj i daleko je veći broj osoba smještenih u te centre.- oko 16.000“.

Za izbjegla i raseljena lica u Republici Srpskoj izdvaja se duplo manje sredstava. U 2016. godini nadležno ministarstvo na raspolaganju je imalo samo 11 miliona maraka, ali je zato imalo i mnogo manje kolektivnih centara.

Pomoćnik ministra za izbjegla i raseljana lica u Vladi RS Radovan Grajić rekao je da da bi se svi kolektivni centri mogli raspustiti do kraja naredne godine.

„Sada smo u projektu kojim smo prisutni u petnaest opština sa 18 projekata, gdje rješavamo preko 600, skoro 700 ljudi iz kolektivnih centara. Krajem ove godine, možda do polovine slijedeće, trebalo bi u Republici Srpskoj da nema nijednog kolektivnog centra“.

Naglašena je i potreba za boljom saradnjom svih nivoa vlasti koji bi omogućio nesmetan povratak izbjeglica i raseljenih lica, ali i stvaranje ekonomskih uslova za njihov ostanak u zemlji.

////////////////////
/////////////////////

Šta danas znači 5. oktobar?

Srbijo, džabe si rušila Miloševića - Radio Slobodna Evropa

/////////////////////

Aida Ćorović: Hoće li Beograd dobiti gradonačelnicu?

Aida Ćorović: Vučić je otvorio zadnje poglavlje svoje vladavin

/////////////////////

Donald Tramp na sastanku Grupe 7 na Siciliji

Trampova evropska turneja puna političkih zaokreta


//////////////////////
28.05.2017.

CLAUDIO GHERARDINI: "NIKO NIJE HTIO DA ZAŠTITI BOSNU I HERCEGOVINU"

Claudio Gherardini, italijanski novinar i humanitarni radnik : “Niko nije htio da zaštiti Bosnu i Hercegovinu “

Maj 28. 2017.


Evropa nije razumjela, niti danas razumije BiH, i načinila je katastrofalnu grešku jer BiH i sve zemlje bivše Jugoslavije nije 1990. primila u EU, kaže italijanski novinar Klaudio Gerardini.

Italijanski novinar i humanitarni radnik Klaudio Gerardini (Claudio Gherardini) izvještavao je u posljednjih 30 godina sa najznačajnijih događaja u Evropi, među kojima su podjela Čehoslovačke i pad Berlinskog zida.

Našao se usred rata u Bosni i Hercegovini i Hrvatskoj, odakle je pisao za niz italijanskih medija, između ostalog za firentinski Kontroradio (Controradio). Danas tvrdi isto što i početkom rata – niko u Evropi nije htio da zaštiti BiH, zato rat nije spriječen, zato je toliko dugo trajao, a Srebrenica je simbol nedovoljne volje Evrope i svijeta da spase BiH.

Kao novinar i humanitarac uradio je onoliko koliko je sam mogao – svojim izvještajima pokušao je da zainteresuje Italijane za ono sto se dešavalo u BiH i Hrvatskoj, na nekoliko stotina kilometara udaljeno od njih. I sam je organizovao prevoz bolesne djece iz BiH kako bi im bilo omogućeno liječenje u Italiji. Sa žaljenjem kaže da je BiH danas “paralisana” zbog podjele koju je nametnuo Dejtonski sporazum i ubijeđen je da za tu zemlju postoji samo jedno rješenje – ulazak u EU.

„Svi su znali da će naši životi biti promijenjeni poslije pada Berlinskog zida, ali niko nije znao kada i koliko. Došao sam u Berlin dva dana pošto je pao Berlinski zid i doživio atmosferu i vidio radost ljudi koji su bili tamo. U svojim radio izvještajima sam govorio da će taj događaj promijeniti istoriju svijeta, ali nisam znao da će i moj život biti potpuno promijenjen i to u roku od dvije godine. Kada su počeli konflikti u bivšoj Jugoslaviji, uključio sam se u organizovanje prevoza humanitarne pomoći, najprije za Hrvatsku, i počeo da izvještavam o ratu za Kontroradio”, priča za Deutsche Welle ovaj italijanski novinar.

Prkos ratu

Dok je francuska vlada, podsjeća Gerardini, gajila simpatije prema Srbiji, a njemačka prema Hrvatskoj, BiH je bila prepuštena sama sebi. U humanitarnim akcijama Gerardini je učestvovao od početka ratova, a tokom 1994. našao se u Bugojnu: „Ono što me fasciniralo u Bugojnu, i kasnije u drugim mjestima u BiH, je upornost ljudi da uprkos ratu žive normalno. Kada sam došao u Bugojno, čule su se bombe. Pitao sam čovjeka kod koga sam bio – šta ćemo sad? Bio je uključen televizor i to Rai Uno koji je tada emitovao jednu poznatu zabavnu emisiju. Mirno mi je rekao – ništa, i nastavio da čita! U Sarajevu su se ljudi trudili da dođu ne samo do hrane, nego i do kozmetike, cipela, tašni. Žene u Sarajevu su činile sve da budu lijepe kao i prije rata. Oduševio me ja taj napor ljudi da se ponašaju kao da se ništa ne događa. To mi je možda i najjači utisak iz BiH.”

Uporedo sa novinarskim poslom Gerardini je učestvovao u prevozu bolesne djece iz Hrvatske i BiH, kako bi se ona liječila u Italiji: „U početku sam radio sa jednom malom italijanskom nevladinom organizacijom, ali kasnije sam sve sam organizovao. Povezivao sam se sa lokalnim zvaničnicima u Italiji, ljekarima, novinarima i sam prevezao nekoliko bolesne djece u Italiju.”

Rat u susjedstvu

I nakon više od 20 godina Gerardini se čudi činjenici da su dvije paralelne stvarnosti bile moguće na udaljenosti od samo nekoliko stotina kilometara. „Poslije prvog putovanja u Hrvatsku i u BiH, našao sam se u roku od nekoliko sati u Trstu gdje se život normalno odvijao. Nisam mogao da pojmim da na Balkanu divlja rat, a mi ovdje živimo normalno, djeca se igraju, mi pijemo kafu,… Jer to nije bilo negdje daleko, to je bilo tu, kod nas“, ističe za DW Gerardini.

Za vrijeme boravka u Hrvatskoj i BiH Gerardini je izvještavao za medije na italijanskom jeziku. Koliko vjeruje da je doprinio da se javnost u Evropi zainteresuje za ratove u bivšoj Jugoslaviji? „Rekao bih da je situacija u tom smislu bila različita u svakoj zemlji u Evropi. Uticaj nisu imali samo mediji. Ogroman uticaj imalo je ono što su govorili intelektualci. U Francuskoj su intelektualci bili na strani Bosanaca, u Njemačkoj su neki, poput Handkea (pisac Peter Handke, op.ur.), podržavali Srbiju. U Velikoj Britaniji su se manje isticali intelektualci, ali je zato BBC imao najbolje izvještaje o balkanskim ratovima. Rekao bih da je Italija dobro razumjela Jugoslaviju mnogo prije nego što je rat počeo. Dan poslije Titove smrti u listu Korijere dela Sera (Corriere della Sera) osvanuo je tekst u kojem je pisalo: ‘Ako ne budemo oprezni, u Jugoslaviji će se desiti pokolj.’  Ipak, kada su počeli konflikti u bivšoj Jugoslaviji, Italijani više nisu razumjeli šta se tamo dešava.”

Međunarodna zajednica samo termin

Evropske zemlje nisu učinile dovoljno da spriječe rat u Bosni i Hercegovini, tvrdi Gerardini: „Međunarodna zajednica je termin koji je prihvaćen i toliko se koristi u medijima. U BiH su vjerovali da će ta divna zajednica spasiti svijet, pa i BiH. To je bila velika iluzija. Miteran (Mitterand, tadašnji francuski predsjednik, op.ur.) je otišao u Sarajevo i rekao da će Bosanci biti zaštićeni. Na kraju ništa nije učinjeno. Pa i u Srebrenici se moglo vidjeti šta će se desiti i šta se dešava. Dakle, BiH je uvijek bila pod budnim okom, ali nikada ništa ozbiljno nije učinjeno da bi ona bila spašena. Kao da se mislilo da će se stvari riješiti same od sebe. Posljednja šansa da se spasi BiH bila je Srebrenica. To nije učinjeno i rat je ubrzo poslije toga bio gotov.”

BiH paralisana Dejtonskim sporazumom

Za Gerardinija je Dejtonski sporazum „užasan” jer je njime BiH podijeljena – i „paralisana”, a jedino rješenje za nju jeste, prema njegovim riječima, ulazak u EU.

„Dodik stalno ponavlja kako BiH ne postoji. U Federaciji BiH Bakir Izetbegović ne propušta priliku da izjavama napravi još veći haos, Hrvati hoće svoju državu i tvrde da će katolici nestati iz BiH. Osim toga, siromaštvo je ogromno u toj zemlji. To utiče i na obrazovanje ljudi, a svaki populizam i demagogija hrane se neznanjem naroda. Korupcija je ogromna. Zato je jedino rješenje za BiH ulazak u EU”, ocjenjuje za DW Klaudio Gerardini.

On tvrdi da je Evropa učinila dvije „ogromne greške”, i to 1990. i 2000. Godine: „Još 1990. godine, kada se već nazirao rat, trebalo je primiti Jugoslaviju u EU, uticati na one koji su htjeli da se odvoje da zatraže ulazak u EU. Ali to nije učinjeno. Ista greška napravljena je i 2000. godine. Ako se tada razmatrala mogućnost da u EU uđu Mađarska, Rumunija i Bugarska, što se i desilo, onda je trebalo primiti i sve zemlje bivše Jugoslavije. EU je sve do 2004. godine bila u mnogo boljem stanju i mnogo otvorenija nego danas.”

Uprkos krizi, Evropa „nema pravo da odustane od svog posla”, tvrdi Gerardini. „Ulazak BiH, Srbije, Makedonije, Crne Gore u EU jedino je pravo rješenje. Alternative jednostavno nema. Ja uprkos svemu imam nade”, zaključuje italijanski novinar Klaudio Gerardini.

Una Sabljaković (DW)

/////////////////////////



//////////////////////////////////////

/////////////////////////

28.05.2017.

EDIN RAMULIĆ : PRIJEDORSKA 'LUDNICA' I OLAKO ZABORAVLjENI GENOCID



Edin Ramulić : Prijedorska ‘ludnica’ i olako zaboravljeni genocid


Maj 27. 2017.


“Ovo je ludnica! Mi smo lud narod!”, rekao je za večerom svojoj supruzi Ljubici Milan Kovačević jednog od onih dana u proljeće 1992. godine. Vratio se kući umoran i skrhan. Cijeli dan je slao naredbe, autobuse i kamione da prevoze mještane okolnih sela u logore ili da skupljaju leševe i zatrpavaju ih na skrovita mjesta… Pa zvao telefonom i dogovarao rute kojim će vršiti deportaciju žena i djece što dalje od “srpskog Prijedora”.

Riješiti se 60.000 ljudi nije uopšte jednostavan zadatak, bez obzira što ti ne pružaju nikakav otpor. Ljubica je to svjedočila na suđenju Milomiru Stakiću, koji je bio njenom mužu šef. Obojica su bili optuženi za genocide u bosanskohercegovačkom gradu Prijedoru , ali Milan Kovačević nije dočekao da mu sude – umro je u pritvorskoj jedinici u holandskom Hagu 1. augusta 1998.godine.

Anesteziolog Milan – Mićo Kovačević je bio grdosija, “imao je oko 100 kilograma, građen poput kakvog boksera teške kategorije, čiji su se mišići pretvarali u salo. Pucao je od sirovosti i drčnosti”, tako ga je opisao američki novinar Peter Maass, koji ga je imao prilike upoznati u ratu. Rodio se u Jasenovcu, u zatočeništvu, u Drugom svjetskom ratu. U Kriznom štabu opštine Prijedor, koji je donosio sve glavne odluke, on je bio drugi čovjek, onaj izvršni za sve svakodnevne poslove.

Najgadniji karakteri u gradu

Kovačević se udružio sa sebi sličnim surovim likovima, poput načelnika policije Sime Drljače, koji je, po opisu Maassa, bio “drugi najgadniji karakter u Prijedoru”, a tu je bio i njihov šef Milomir Stakić, ljekar koji je, za razliku od njih dvojice, bio gebelsovski proračunat i hladnokrvan masovni ubica. Takvi ljudi su preuzeli na sebe zadatak da “razdvoje narode” po uputama iz strateških ciljeva srpskog naroda koje je Radovan Karadžić objelodanio u Banjoj Luci 12. maja 1992.godine.

Sve pripreme su već bili obavili. Proglasili su 7. januara 1992. godine paralelnu skupštinu srpskog naroda opštine Prijedor i u nju imenovali provjereni kadar Srpske demokratske stranke. Mobilizirali su lokalne Srbe i popunili 43. motorizovanu i 5. kozarsku brigadu. Rasporedili su topove i minobacače na rubovima srpskih sela. Podigli su rezervni sastav policije i imali na raspolaganju oko 1.700 odanih policajaca.

Tridesetog aprila 1992. godine preuzeli su potpunu kontrolu nad gradom. Zauzeli su sve institucije i grad opasali mitraljeskim gnijezdima I kontrolnim punktovima. Okolna muslimanska i hrvatska sela su tako postala male nepovezane enclave, nesposobne da se same odbrane. Lokalni mediji, koje su stavili pod kontrolu, proizvodili su strah od “novog Jasenovca i starih ustaških zločina”. Neprijatelj je dehumaniziran na nivo gamadi koju treba istrijebiti.

Četiri stotine granata

Uspostavom linije razdvajanja na rijeci Uni, zauzimanjem većeg dijela teritorije Bosanske Krupe u aprilu 1992. godine, nesrpsko stanovništvo u dolini rijeke Sane i cijeloj banjalučkoj regiji je bilo odsječeno. Srpska vojna nadmoć u ovom dijelu Bosne i Hercegovine je bila višestruka. Pogotovo iz razloga što lideri Stranke demokratske akcije i Hrvatske demokratske zajednice Bosne i Hercegovine, zaokupljeni raspodjelom osvojenih fotelja, nisu ništa učinili na vojnom organiziranju i pripremama za rat, koji je bio neminovan nakon ratova u Sloveniji i Hrvatskoj. Njihov odgovor na SDS-ovo preuzimanje kontrole nad gradom, koje je bilo od strateškog značaja za dalje vojne akcije, bio je veoma skroman. Formirane su slabo naoružane seoske straže te punktovi na prilazima u muslimanska i hrvatska sela. I ništa drugo.

U takvoj situaciji su punktovi bili kontraproduktivni. Bili su rizične tačke, jer su se nalazili na putnim komunikacijama koje su koristili i Srbi radi dolaska u svoja naselja. To će se vrlo brzo i pokazati, kada na jednom od tih punktova došlo do incidenta, u kojem su ubijena dva srpska  vojnika, a još četverica su ranjena. Taj incident na prilazu selu Hambarine 22. maja poslužit će kao “opravdanje” za napad srpskih snaga i planirani progon cjelokupnog nesrpskog stanovništva.

Srpska strana je postavila ultimatum da mještani muslimanskih naselja na lijevoj obali rijeke Sane isporuče vinovnike incidenta i predaju cjelokupno naoružanje koje imaju. Znali su dobro da nema u tim naseljima nikakve vlasti, policijskog ili vojnog autoriteta koji bi mogao ispuniti te zahtjeve, pa su istovremeno vršene sve pripreme za napad. U sat vremena u podne 23. maja sa desetak položaja ispalili su oko 400 granata iz topova i minobacača.

‘Čišćenje’ Kozarca

Kada se kanonada utišala, krenuli su u tenkovsko-pješadijski napad i veoma brzo ušli u selo. Upotrijebili su dva tenka i jedan transporter te jednu jedinicu od oko 80 pripadnika. Nisu imali niti jednog povrijeđenog, što dovoljno govori o otporu na koji su naišli.

Sutradan isti scenarij su ponovili u Kozarcu. Opet je “opravdanje” bila zaustavljena kolona na putnoj komunikaciji Prijedor – Banja Luka i jedna ispaljena “zolja” na tenk u zaseoku Jakupovići. Za napad su iskoristili veće vojne snage, ali ni u Kozarcu nisu naišli na mnogo veći otpor. Stanovništvo se skrivalo u improviziranim zaklonima, ili se u kolonama kretalo prema napadačima radi predaje.

U prvim napadima poginula su dva srpska vojnika, a tokom cijele kampanje na Kozarac i okolna naselja ukupno pet lica je stradalo na srpskoj strani. Na muslimanskoj strain gubici su se mjerili u stotinama, a među poginulima su pretežno bili civili te policajci i pripadnici Teritorijalne odbrane koji su se prethodno predali.

Omarska, Keraterm i Trnopolje

Slabašan otpor u potpunosti je skršen u četiri dana, preciznije – toliko je srpskim snagama trebalo da zauzmu najveća muslimanska naselja u Prijedoru. Do kraja maja sva naselja s muslimanskom i hrvatskom većinom su predala naoružanje Teritorijalne odbrane i rezervne policije, ali i lovačko i lično naoružanje. Tek jedan manji dio stanovništva je zadržao oružje i sakrio se u u okolne šume, radilo se o nekoliko desetaka cijevi.

Jedna takva grupa, pripadnici takozvane kurevske čete pokušali su 30. maja osloboditi grad. Uspjeli su četiri sata držati dijelove grada pod kontrolom, ali su se morali povući, jer nisu dobili nikakva pojačanja. U razmjeni vatre smrtno je stradalo 15 srpskih vojnika i policajaca i niti jedan civil. Odmazda je bila krvava, već u toku istog dana uništen je Stari grad u Prijedoru, a muslimanske kuće i stanovi su napadani i u drugim dijelovima grada.

Pokrenuta je kampanja progona i neprijateljstva prema civilima, bez obzira što su izrazili lojalnost srpskim vlastima. Jedno po jedno naselje je dolazilo na red, pod izgovorom da se hvataju “zelene beretke”. Muškarci su odvođeni u logore. Tri najveća logora – Omarska, Keraterm i Trnopolje – formirani su naredbom od  26. maja. U tim kritičnim danima, kada su muškarci odvojeni od žena, počinjen je najveći broj silovanja, a silovanja su se dešavala i po logorima. U pljačkama muslimanskih i hrvatskih stanova učestvovale su kompletne porodice. Ulice su bile zakrčene traktorima i zapregama kojim su se prevozile opljačkane stvari.

Kao stoka u vagonima

“Riješiti” se preko 50.000 ljudi u tri mjeseca je veoma složen i zahtjevan “posao”. Radi se o stotinama tona tereta i samo za transport je trebala ogromna mehanizacija. Većina lokalnog prevoza ljudi u logore ili na mjesta gdje će biti strijeljani obavljana je u autobusima dva prijedorska autotransportna preduzeća. Srpske vlasti su vršile koncentraciju civila na nekoliko tačaka, odakle su organizirani konvoji za deportaciju.

Jedan konvoj prema Doboju je organiziran željeznicom i stanovništvo je potrpano u teretne vagone za stoku. Tri dana su ih mrcvarili, baš kao u najgora vremena nacizma. Kasnije su te stočne vagone zamijenili velikim kamionima, gdje je pod ceradom u ljetnim mjesecima bilo jednako nepodnošljivo.

Nisu od nacista prepisivali samo metode transporta, tu su bili i logori u kojima su nedužne ljude bez ikakvog povoda mučili i izgladnjivali do smrti. Pronađene su brojne masovne grobnice u kojima su skrivali tijela nakon masovnih pogubljenja. Posljednjeg dana maja 1992. godine vlasti su naredile nesrbima da označe kuće bijelim čaršafima. Te kuće će uskoro postati mete napada i pljačke.  Onima u gradu, ukoliko bi se kretali, naređeno je da moraju nositi bijele trake na rukama, na način kako su Jevreji bili označeni u vrijeme holokausta.

Udruženi zločinački poduhvat

Nesrpsko stanovnišvo koje nije odvedeno u neki od logora živjelo je u getu, naseljima iz kojih se nije moglo izaći, dobiti medicinska pomoć, nabaviti namirnice. U takvim getima su ljudi čekali u strahu da dođu na red da ih odvedu u logore ili pošalju u progonstvo. Prethodno su morali potpisati da se odriču cjelokupne imovine, koja je potom bila opljačkana, a najčešće i potpuno uništena.

Marko Pavić, koji decenijama nakon rata vlada Prijedorom i koji je autentični nasljednik ratnih lidera, poput Kovačevića, rekao je na jednoj konferenciji o ratnim zločinima u Prijedoru u junu 2005. godine: “Moram reći i to da iz Prijedora niko nije osuđen za genocid. U svoj toj nesreći koja se dešavala našim građanima, možda je to dobro. Možda smo u toj nesreći stali, nismo otišli dokle su neki otišli…”

Izvjesno je da su prerane smrti Milana Kovačevića i Sime Drljače utjecale na to da li će neko u Prijedoru biti osuđen po tački genocida ili ne, njih dvojica su svakako bili najgrlatiji u iskazivanju namjere da se nesrpske zajednice djelimično ili potpuno unište. U udruženom zločinačkom poduhvatu ubijeno je 3.176 ljudi, od čega 256 žena i 102 djece. Protjerano je više od 53.000 ljudi, kojima je prethodno opljačkana i uništena imovina. Cjelokupna naselja i kulturna zaostavština Muslimana i Hrvata su bili nestali. Međunarodni sud za ratne zločine počinjene u bivšoj Jugoslaviji, sa sjedištem u Hagu, u više navrata izjasnio se da je postojao udruženi zločinački poduhvat i da su progoni, masovna ubistva i drugi zločini u Prijedoru dostigli razmjere genocida.

Tenkovima na nenaoružane civile

Odgovornost SDS-a za zločine u Prijedoru nije utvrđena isključivo na sudovima. Milomir Stakić je prilikom nasilnog preuzimanja vlasti preuzeo odgovornost za sve ono što će se kasnije dešavati. U obraćanju na lokalnom radiju 30. aprila 1992. godine rekao je: “Odlučili smo da preuzmemo vlast u opštini Prijedor, a time i punu odgovornost za miran, bezbjedan život svih građana i naroda u našoj opštini, za zaštitu njihove imovine, za uspostavljanje pravne države.”

Tadašnje srpske vlasti su u više navrata garantirale bezbjednost građanima u prilikama kada bi ih pozivali da predaju naoružanje, ali bi obećanje potom pogazili i slali tenkove i nemilosrdnu pješadiju na razoružano stanovništvo.

U toj “ludnici”, kako ju je imenovao Milan Kovačević, učestvovalo je na stotine, ako ne i hiljade udruženih Prijedorčana koji su živi i do danas nisu pozvani na odgovornost. Neki članovi ratnog Kriznog štaba opštine Prijedor (u kojem su bili Stakić, Kovačević i Drljača) nalaze se na važnim funkcijama, poput Dragana Savanovića, direktora Željeznica RS-a, njegov ratni kolega Slavko Budimir je donedavno bio direktor pošte u Prijedoru, a Ranko Travar direktor ribnjaka “Saničani”, dok je Rade Javorić do prošle godine bio direktor Centra za socijalni rad. Ratni komandanti Vladimir Arsić i Radmilo Zeljaja mirno žive svoje penzionerske dane u Srbiji.

Nikad se nisu odrekli ‘ludila’

Tužilaštvo Bosne i Hercegovine je propustilo u 12 godina svog rada optuži nekog od tih visoko pozicioniranih u hijerarhiji zločina. U dosadašnjim procesima nisu se usudili nikog iz Prijedora optužiti po tački genocida, kao što to često rade za događaje u Srebrenici. Teret dokazivanja genocida prebacili su na leđa svojim haškim kolegama u predmetima protiv Radovana Karadžića i Ratka Mladića.

Zvanični Prijedor se nikada nije odrekao tog nacionalnog “ludila” i prijedorskih “ludaka” iz devedesetih, kako ih nazva jedan od njih. Ratni zločinci jesu dugoročno obezbjedili svojim sunarodnjacima vlast i demografsku dominaciju u Prijedoru, ali to nije nikakva obaveza za današnje političare. Odnos snaga u vlasti Prijedora ne može biti ugrožen bilo kakvim demokratskim procesom i suočavanjem s prošlošću. Osuda zločina i eliminacija iz javnog života onih koji su zločine počinili može srpskoj zajednici donijeti samo prosperitet.

Današnji Prijedorčani mlađi od 40 godina ne moraju biti taoci teške ratne prošlosti Prijedora. Oni nisu bili ti koji su se 1992. godine udružili u zločinačkom poduhvatu, pa iskoristili nadmoćnu vojnu silu, Banju Luku i Beograd iza leđa, razoružali komšije druge nacionalnosti, a onda ih napadali selo po selo, ulicu po ulicu, punili masovne grobnice, ubijali nemoćne, ubijali žene i djecu. To nije bilo nikakvo junaštvo, već najveća sramota koja se mogla nanijeti srpskom narodu nakon ogromnog broja nedužnih žrtava u Drugom svjetskom ratu.

Edin Ramulić (Aljazeera)

///////////////////////////////////////////
//////////////////////////////////

ŽESTOKE REAKCIJE IZ BEOGRADA: "Thompson peva na mestu gde su klali Srbe"

"Koncert ustaškog pevača Marka Perkovića Tompsona održaće se u Mostaru i to na mestu koje je za vreme rata predstavljalo jedno od najstrašnijih mučilišta za Srbe i Bošnjake", piše beogradski Blic u tekstu najavljenom na naslovnoj strani lista pod naslovom "Tompson peva na mestu gde su klali Srbe".



ŽESTOKE REAKCIJE IZ BEOGRADA: 'Thompson peva na mestu gde su klali Srbe'


ŽESTOKE REAKCIJE IZ BEOGRADA: 'Thompson peva na mestu gde su klali Srbe' - 2

Blic u teksti navodi da su prema podacima udruženja logoraša i žrtava rata iz RS i bošnjačkog dijela FBiH, na mostarskom stadionu pod Bijelim brijegom, gdje bi Tompson 8. juna trebalo da održati koncert podrške Hrvatima iz BiH osuđenim za ratne zločine, regularne jedinice Hrvatske vojske i HVO 1993. godine formirale logor za srpske i bošnjačke civile iz cijele zapadne Hercegovine.

 

"Prema istim podacima, kroz prostorije nekadašnjeg stadiona FK Velež, koje su bile pretvorene u zatvorske ćelije i užasna mučilišta, prošlo je više od 10.000 Srba i Bošnjaka od kojih mnogi, prema rečima naših sagovornika, nisu preživeli stravičnu torturu", piše Blic.

 

List citira predsjednika Saveza logoraša RS Branislava Dukića koji je rekao da je prema podacima te organizacije na stadionu pod Bijelim brijegom bilo zatočeno 1.720 Srba, među kojima su najvećim dijelom bile žene, djeca i starci.

 

- Od ukupnog broja srpskih zatvorenika koji su u Mostaru, Konjicu Stocu i drugim hercegovačkim mjestima bili zarobljeni i prebačeni u taj logor, bilo je oko 900 žena. Planirano ustaško orgijanje na tom mjestu, koje bi svojim nastupom trebalo da upotpuni ustaški pjevač Tompson, predstavlja monstruozno izrugivanje žrtvama tog stravičnog mučilišta – kazao je Dukić.

 

"Najavljeno održavanje mostarskog koncerta pjevača koji se “proslavio” monstruznim stihovima o “Jasenovcu i Staroj Gradišci”, kao i uzvikivanjem ustaškog pozdrava na svojim nastupima, izazvalo je ogromno ogorčenje i u udruženjima koja okupljaju bošnjačke žrtve", piše dalje Blic, pa citira predsjednika Udruženja logoraša Hercegovačko-neretvanskog kantona Sulju Kmetaša koji je rekao da je stadion pod Bijelim brijegom, gdje bi Tompson za desetak dana trebalo da održi “rodoljubivi” koncert u čast šestorice nekadašnjih vojnih i političkih lidera tzv. Herceg-Bosne, vjerovatno bio najveći koncentracioni logor za Bošnjake i Srbe u BiH.

 

- Kroz taj fudbalski stadion, koji su HV i HVO 1993. pretvorili u logor za civilne zarobljenike, prošlo je najmanje 10.000 ljudi. Zarobljenike su dovodili sa svih strana, najviše iz mjesta u zapadnoj Hercegovini. Ljudi su tamo brutalno premlaćivani i mučeni na najsvirepije načine. Vjerovatno se nikad neće saznati tačan broj onih koji su iz logora odvedeni u nepoznatom pravcu, a za čiju sudbinu se do danas ništa ne zna. Takvih slučajeva je bilo na desetine – tvrdi Kmetaš.

 

 

List dalje navodi kako do zaključenja ovog broja nisu dobili odgovor od nadležnih iz Federalne uprave policije, kojima se Blic obratio prije dva dana s pitanjem da li razmatraju mogućnost zabranjivanja koncerta pjevača "kojem su zbog veličanja ustaštva zatvorena vrata širom Evrope".

 

List navodi da je predsjednik Hrvatske republikanske stranke Slaven Raguž "žestoko stao u odbranu Tompsonovog koncerta koji bi pod pokroviteljstvom Hrvatskog narodnog sabora trebalo da se održi na mestu nekadašnjeg logora za Srbe i Bošnjake"

 

- Moramo prihvatiti činjenicu da živimo u demokratskom društvu. Ako je koncert uredno prijavljen nadležnim institucijama, ne vidim u čemu je problem. Kome smeta, neka se ne pojavljuje – poručio je Raguž.

 

Direktor Dokumentaciono-informacionog centra “Veritas” Savo Štrbac rekao je danas da nije iznenađen najavom koncerta hrvatskog pjevača Marka Perkovića Tompsona u Mostaru, nego ga je čak i očekivao.

 

“Šta drugo očekivati od Hrvata u tom gradu, kao i Hercegovini uopšte, gdje je poniklo, a i danas cvijeta ustaštvo, koje on veliča u svojim pjesmama”, rekao je Štrbac Srni.

 

On je dodao da Tompsona i njegove koncerte, "na kojim se veliča ustaštvo i mržnja prema Srbima, podržava sam vrh vlasti Hrvatske – predsjednik Kolinda Grabar Kitarović i premijer Andrej Plenković"

 

“Sjetite se da su se Kitarovićeva i Plenković pravili kao da ne znaju zašto je otkazan koncert Tompsona u Mariboru. Otišli su i korak dalje, pa su od Slovenije tražili da pisanim putem i službeno navedu razloge koji su doveli do otkazivanja koncerta”, rekao je Štrbac.


Image result for kolinda grabar-kitarović i tomson fotos


Image result for kolinda grabar-kitarović i tomson fotos
Image result for andrej plenkovic i tomson fotos

Image result for andrej plenkovic i tomson fotos


Image result for kolinda grabar-kitarović i andrej plenkovic


Image result for kolinda grabar-kitarović i andrej plenkovic


Image result for kolinda grabar-kitarović i andrej plenkovic
Image result for kolinda grabar-kitarović i andrej plenkovic///////////////////////////////////

Senad Hadžifejzović o posjeti Morgana Freemana: Bio je ovo veliki korak za mene, ali najveći za BiH (Video)

Senad Hadžifejzović, najpoznatiji bh. novinar i vlasnik FACE TV otkrio je razloge posjete glumca Morgana Freemana i njegove višečlane ekipe Bosni i Hercegovini. Oni su u BiH stigli početkom ove

////////////////////

Snimci Morgana Freemana iz Srebrenice: Glumac zaplakao u Potočarima (Video)

Oskarovac Morgan Freeman (79) boravio je prošle sedmice u BiH, a kako je Faktor već ranije izvijestio, Freeman je posjetio i Srebrenicu zbog snimanja dokumentarnog filma. U realizaciji ovog velikog projekta [...
Jedinstvena Bosna i Hercegovina

MOJI LINKOVI

MOJI FAVORITI
-

Brojač posjeta
45816253

Powered by Blogger.ba