Jedinstvena Bosna i Hercegovina

Dobrodošli na moj blog

26.06.2016.

KAKO OD BiH NAPRAVITI TURISTIČKU DESTINACIJU

juni/lipanj 26. 2016.


Park prirode Tajan

Park prirode Tajan

///////////////////////////////

"Razvoj strategije i pisanje programa za EU: koncept zajedničkih projekata za valorizaciju kulturnog nasljeđa BiH", bila je tema radionice za kulturne i turističke radnike iz BiH. Kao pozitivan primjer navedena je lokalna inicijativa za uređenje parka prirode Tajan u Zavidovićima koje je finansirala Evropska unija. Organizatori radionice su Ambasada Francuske, Francuski institut i UNESKO u BiH, te Udruženje Alterural Sarajevo.

Radionica u Doboju organizovana je s ciljem edukacije turističkih radnika za realizaciju projekata koji se finansiraju iz fondova Evropske unije.

Održana je u prostorijama Narodne biblioteke gdje su štete od razornih poplava saniranezahvaljujući pomoći Francuske koja je donirala milion eura za obnovu kulturnih ustanova u Doboju, Maglaju i Šamcu.

Catherine Palpant (D)

Catherine Palpant (D)

Predstavnica francuske Ambasade u BiH Catherine Palpant kazala je tom prilikom da je država iz koje dolazi zainteresovana za razvoj turizma, s posebnim akcentom na bogato kulturno i prirodno naslijeđe u BiH. A takvi turistički potencijali privlače i pažnju brojnih Francuza.

„Francuski turisti vole da upoznaju kulturno naslijeđe, kao i istoriju država koje posjećuju. Oni vole prirodne ljepote. Uživaju u domaćoj hrani, a zainteresovani su i za rukotvorine karakteristične za zemlju u kojoj borave. To privlači turiste iz Francuske, a sve tačke njihovog interesovanja mogu se pronaći u BiH, znači, kulturno-istorijsko naslijeđe, gastronomija i prirodne ljepote“, navela je Palpant.

I ove godine zainteresovani iz BiH imaće priliku da se prijave za dobijanje sredstava iz fondova Evropske unije, kazala je Francuskinja Sarah Devisme iz udruženja za razvoj i promociju seoskog turizma Alterural Sarajevo.

„Novi javni poziv Evropska unija raspisace krajem godine. Biće dosta mogućnosti za povezivanje kulturnog naslijeđa sa razvojem turizma“, istakla je Devisme.

U Doboju su predstavljena i iskustva iz Parka prirode Tajan koji se nalazi između opština Zavidovići i Kakanj. U realizaciju tog projekta Evropska unija je uložila 350.000 eura.

„Najinteresantnije je to što projekat Tajan nije nametnut odozgo. To je projekat koji je rastao iz lokalne zajednice. Ljudi iz zajednice su išli i mapirali te predjele i moguće atrakcije. Razgovarali su o mogućem xafsingu i tako dalje. Obje Opštine su svesrdno stale iz tog projekta. Šumsko preduzeće je čak otvorilo poslovnu jedinicu Tajan za upravljanje tim resursom“, kaže Jasminko Arnautović, koji je bio konsultant tokom realizacije tog projekta.

Predizborne priče političara

To je, inače, prvi veći projekat s ciljem razvoja turizma na području Zavidovića, kaže rukovodilac poslovne jedinice „Spomenik prirode Tajan“ Dalija Mujkić.

„Najatraktivniji sadržaji su jezero i pećina koja je uređena sa stazama unutra i više ništa nije u njoj rađeno. Nije osvijetljena i nema nikakvih drugih radova. To je uirađeno čisto da posjetioci mogu unutra bezbjednije hodati. Imamo puno speleoloških jama, mostova, endemičnih vrsta flore i faune. Pojavila se održena posjeta iz čitave BiH i nešto šire. Nije u velikom obimu, pogotovo zadnje dvije godine od kako je to otvoreno. Prva je godina bila godina poplava, 2014., a 2015. promjenljiva sa kišama. Ovdje je vrlo bitna vremenska prognoza pošto je riječ o šetnjama u prirodi“, priča Mujkić.

I dok se turistički radnici uče o pozitivnim primjerima i kako da napišu projekat za dobijanje sredstava iz evropskih fondova vlasnici seoskih domaćinstava u okolini Doboja, koji su prije nekoliko godina prošli obuku za pružanje usluga ljubiteljima ruralnog turizma, danas kažu da su prepušteni sami sebi. Na terenu postoje brojne prepreke“, veli Milenko Marušić iz Gornje Paklenice.

„Dođu. Prošetaju se pred izbore. Pričaju priče. Iskustva su loša. Putne mreže su nikakve. Podrška iz lokalne zajednice je nikakva. Bilo je ponuda iz Hercegovine, iz Mostara. Kad dođe čovjek s autom ne može se mimoići. Ovdje šumokradice naiđu s kamionom i čovjek se mora vraćati kilometar nazad da se skloni. To je jedan cirkus“, kaže Marušić.

////////////////////////////////////////////////////

//////////////////////////////////////////////

Bosna i Hercegovina

Učitajte više sadržaja...


///////////////////////////////////////////////////////

//////////////////////////////////////////

Multimedija

Učitajte više sadržaja...



//////////////////////////////////////////////////

Aktuelno

Učitajte više sadržaja...

26.06.2016.

RODNI KRAJ NE ZABORAVLjA: LUKA RAJIĆ DONIRAO 40.000 KM ZA OGRADU KONjIČKE DžAMIJE

Rodni kraj ne zaboravlja : Luka Rajić donirao 40.000 KM za ogradu Konjičke džamije


Juni 26. 2016.

Luka2

Uspješni poduzetnik iz Švicarske Luka Rajić, boravio je u tradicionalnoj posjeti svom rodnom gradu i donacijom od 40.000 KM pomogao očuvanju vrijedne kulturne baštine grada Konjica, prenosi novinska agencija Patria.  Tom prilikom se susreo s načelnikom Općine Konjic Emirom Bubalom i predsjednikom Islamske zajednice Emirom Duranovićem i zajedno sa njima prisustvovao svečanom otkrivanju ploče sa posvetom koja je podignuta ispred gradske džamije.

Ovogodišnja donacija u vrijednosti 40.000 KM podrazumijeva izgradnju kovane ograde oko nove džamije u Konjicu.

-Veseli me što i ove godine imam priliku doprinijeti povećanju kvalitete života u Konjicu i okolici. Nakon donacije sredstava za reparaciju orgulja u mjesnoj crkvi sv. Ivana Krstitelja 2013. godine, što samo po sebi predstavlja očuvanje vrijedne baštine na ponos Konjicu, ove godine smo odlučili doprinijeti očuvanju gradske džamije, te na taj način podržati Islamsku zajednicu u Konjicu. Želim zahvaliti svima koji su uključeni u ovaj projekat na trudu i dobroj volji i radujem se budućoj saradnji na novim projektima – rekao je Luka Rajić.

Na inicijativu Luke Rajića da donira novac za Islamsku zajednicu, predsjednik IZ Emir Duranović predložio je upravo ovaj projekat. On se zahvalio na ovogodišnjoj donaciji i podsjetio kako je Rajić u proteklom periodu uložio velike napore za realizaciju projekata na dobrobit konjičkog kraja i donacijama pokazao da voli rodni grad, ali i da poštuje različitosti.

-Donacija Luke Rajića za Konjičku džamiju je dokaz da duh Bosne živi i da postoje ljudi koji njeguju suživot i toleranciju i ljudi koji su spremni nesebično pomagati svom rodnom kraju. Rajić to svojim djelima stalno potvrđuje i Konjic zaista treba biti ponosan što je ova plemenita duša potekla sa ovih prostora. Upravo zbog toga zaslužuje veliko poštovanje i zahvalnost svih  pripadnika  Islamske zajednice Općine Konjic i svih naših sugrađana – rekao je Duranović.

(Kliker.info-NAP)

//////////////////////////
//////////////////////////

Kolumne

Prof.dr. Senadin Lavić : Kako je moguće da većina profesora “mudro” šuti i sprema iseljeničke vize?



/////////////////////////////////////////////
/////////////////////////////////////////////////////

MUNDOBASKET U-17: Pobjeda BiH protiv Južne Koreje 105:85(VIDEO)

Kadetska reprezentacija BiH je u prvom kolu savladala Dominikansku Republiku, da bi potom izgubili od Francuske, te će se u trećem kolu sastati s trenutno vodećom reprezentacijom grupe, Južnom Korejom.

MUNDOBASKET U-17: Pobjeda BiH protiv Južne Koreje 105:85(VIDEO)

Pobjedom protiv Jućne Koreje BiH je zauzevši drugo mjesto u grupi D te je izbjegla dvoboj sa Sjedinjenim Američkim Državama sve do eventualnog finala.

 

BiH će narednu utakmicu igrati protiv Australije, Francuzi će, kao prvoplasirani iz naše grupe, u osmini igrati sa Finskom, dok će Južna Koreja igrati azijski derbi sa Kinom.

 

Naši košarkaši su u prvom kolu savladali Dominikansku Republiku, da bi potom izgubili od Francuske.

 

U pobjedi protiv Južne Koreje najefikasiji igrač utakmice bio je Musa sa 36 poena i 11 skokova, dok je Čampara ubacio 25 uz sedam asistencija i četiri skoka. Čerkezović je, također, ostvario double-double učinak sa 14 poena i 10 skokova, dok je 14 ubacio i Mutić.

 

U ekipi Južne Koreje najbolji je bio J. Lee sa 32 poena, dok je H. Lee ubacio 21 koš. Dvocifren je bio i kapiten Yang sa 10 poena.

 

MUNDOBASKET U-17: Pobjeda BiH protiv Južne Koreje 105:85(VIDEO)

////////////////////////////////

///////////////////////////

Image result for bivsi predsjednik urugvaja jose mujica
Image result for bivsi predsjednik urugvaja jose mujica

Balkanski hoštaplerluk : Bogati Dodik u Andrićgradu odlikuje bivšeg siromašnog predsjednika Urugvaja !

Predsjednik Republike Srpske Milorad Dodik sutra će u Andrićgradu dodijeliti Orden zastave Republike Srpske sa srebrnim vijencem doskorašnjem predsjedniku Urugvaja Jose Mujici.Orden se dodjeljuje Muhici kao jedinstvenom svjetskom političaru za

//////////////////////////////

//////////////////////////


DanielS

Dramatično upozorenje profesora Serwera : Putinu su vrata za Balkan sada otvorena!

Brexit je loša vijest za Veliku Britaniju, za Evropsku uniju, za Sjedinjene Američke Države, za zapadni Balkan, pa i za Srednji istok. Ali, sigurno je dobra vijest za ruskog predsjednika [...
25.06.2016.

ZIJAD BEĆIREVIC: BALKAN JE VAŽNA STRATEŠKA PRISUTNOST SAD, SUDBINA DRŽAVA REGIJE IZVJESNIJA JE NEGO EU

Direktor IFIMES-a Zijad Bećirović : Balkan je važna strateška prisutnost SAD, sudbina država regije izvjesnija je nego EU

Juni 25. 2016.

»SLOVENIJA PO 13. JULIJU 2014?« v ponedeljek, 7. julija 2014, ob 14. uri, v hotelu »Lev«, 13. nadstropje, dvorana »Grad«, Vošnjakova 1, Ljubljana. Predčasne volitve v Sloveniji bodo 13. julija 2014. Kakšna bo Slovenija po volitvah in kako najti odgovore na aktualna gospodarska, politična in družbena vprašanja? Kakšne rešitve ponujajo politične stranke in kako vidijo Slovenijo? O teh in še drugih vprašanjih bodo na okrogli mizi spregovorili: ● dr. Miro Cerar, predsednik Stranke Mira Cerarja (SMC) ● Ljudmila Novak, predsednica Nove Slovenije-krščanski demokrati (NSi) ● Franc Bogovič, predsednik Slovenske ljudske stranke (SLS) Okrogla miza bo v slovenskem jeziku, pogovor z udeleženci bo vodil mag. Zijad Bećirović.

Direktor Međunarodnog instituta za bliskoistočne i balkanske studije (IFIMES) Ljubljana dr. Zijad Bećirović u razgovoru za novinsku agenciju Patria prokomentirao je rezultate referenduma u Velikoj Britaniji, kako će se to odraziti dalje na samo djelovanje EU, svjetske berze…

Bećirović kaže da je očekivao da će se Britanci izjasniti za izlazak iz Evropske unije.

– Britanska vlada pod vodstvom Davida Camerona je sama isprovocirala i isproducirala referendum sa željom da izađu iz EU. Kasnije je svoje stavove korigirala i počela sa kampanjom za ostanak u EU. Jednostavno unijeli su pometnju među same birače, koji nisu pretjerano bili naklonjeni EU i to su razumjeli kao pokušaj manipuliranja i imamo rezultat, da je većina ipak odlučila da Velika Britanija napusti članstvo u EU.

PATRIA: Kako će se to reflektirati na daljnje djelovanje unutar same EU, njene vanjske aktivnosti, te evropske i svjetske berze?

BEĆIROVIĆ: Kratkoročno je već unijela pometnju na evropskim i svjetskim berzama. Unutar same EU to se neće primijetiti, jer institucije EU i ne funkcioniraju na nekom zavidnom nivou. Radi se o glomaznom birokratskom aparatu, koji ogromno košta i koji ima brojne privilegije. EU je potrebna temeljita reforma njenih institucija, koje su otuđena od samih građana EU i koje građani ne doživljavaju kao svoje.

PATRIA: A kako će se odraziti na političku situaciju u samoj Velikoj Britaniji, na njenu privredu, kurs funte?

BEĆIROVIĆ: Velika Britanija je uređena država, važna zemlja u svjetskim okvirima. Ne smijemo zaboraviti činjenicu da je Velika Britanija na čelu britanske zajednice naroda (Commonwealth). Velika Britanija odnosno Engleska su mati SAD, Kanade, Australije. Velika Britanije je integrirana i jedna od ključnih država na svjetskoj sceni, tako da njeno članstvo u EU je važnije za EU nego za samu Veliku Britaniju. Britanska funta je reagirala, došlo je do njeno pada najvećeg u posljednju 31 godinu u odnosu na dolar. Međutim, sve će se to stabilizirati. Mene daleko više brine šta će biti u budućnosti sa EU nego sa Velikom Britanijom!

PATRIA: Očekujete li da će i neke druge države, kao što su Francuska  i Holandija organizirati referendum, obzirom da su desničari u ovim državama odmah slavili rezultate britanskog referenduma i najavili da će raditi na tome intenzivno?

BEĆIROVIĆ: Mislim da za sada nema osnove nešto takvo. Naravno, mnoga naredna događanja zavisit će od samog odaziva EU i država članica. Ukoliko izlazak Velike Britanije iz EU ne bude shvaćen da tako kažem kao posljednja opomena, onda je moguće očekivati različite scenarije, koji mogu dovesti u konačnici i do disolucije EU.

PATRIA: Kako će se sve to odraziti na države potencijalne kandidate za članstvo u EU, među kojima je i BiH?

BEĆIROVIĆ: Nedavno sam izjavio, da je sudbina država regiona puno izvjesnija nego same EU. Još uvijek stojim na tom mišljenju. Za Balkan je važna strateška prisutnost SAD-a, a naravno i za cijelu Evrope, jer euroatlantsko savezništvo je garancija mira u Evropi.

Ukoliko ne bi bilo EU došlo bi do jačanja različitih nacionalističkih, fašističkih i nacističkih pokreta, koji bi stvorili neke nove Hitlere u Evropi. Pojedine države bi se izolirale. Zbog toga je civilizacijski, a i racionalnih razloga važno da projekt EU uspije. To je važno i za Zapadni Balkan, jer stabilnost i mir u ovoj regiji znači i stabilnost Evrope. Važno je da zemlje Zapadnog Balkana nastave sa procesom pridruživanja, jer taj proces mobilizira većinu snaga u državi za ostvarivanje tog cilja. Često se može čuti, da je proces pridruživanja možda važniji i od samog članstva, jer se tako država harmonizira i stvaraju institucije i funkcioniranje države u pravom značenju te riječi.

Secesionizma nema bez sponzora i volje velikih sila

PATRIA: Može li ovaj referendum ohrabriti euroskeptike u BiH, a posebno one koji zagovaraju i dalje secesiju zemlje?

BEĆIROVIĆ: Opet ponavljam sve zavisi od odaziva na izlazak iz EU i poteze koje treba povući u narednom periodu. Očito da će EU morati ići u svoje jačanje kroz neki oblik federalizacije. Henry Kissinger je rekao, da kada kažete Evropa, koga da pozovem, Evropa mora govoriti u jedan glas, koji će biti partner glavnim akterima na svjetskoj sceni.

Naravno, unutar EU imamo dvije grupe država, jedni su bivše kolonijalne države sa svojim interesima i načinom političkog razmišljanja i drugi dio država sa drugačijim interesima i načinom političkog razmišljanja. Često se desi da se radi o dva nepomirljiva politička koncepta. Secesionizma nema bez sponzora i volje velikih sila.

(Klker.info-NAP)

////////////////////
////////////////////////////

Glavni zagovornik Brexita priznao da je prevario Britance: To je bila greška, nismo smjeli to reći (Video)

Juni 24. 2016.

farage11

Vodeći čovjek UKIP-a i jedan od pokretača Brexita, Nigel Farage priznao je da je prevario britanske glasače kada je izjavio da će Velika Britanija izlaskom iz Evropske unije sedmično uštedjeti 350 miliona funti.

Iako je britanski premijer David Cameron sedmicama upozoravao građane da su ovakve tvrdnje “budalaština” to očito nije bilo dovoljno za 17 miliona građana koji su u četvrtak na referendumu odlučili da žele napustiti EU.

Voditeljica, koja je bila poprilično šokirana izjavom Faragea, podsjetila je svoga gosta da je veliki dio od 17 miliona glasača, koji su zaokružili izlaz iz Unije, napravilo to zbog njegovog obećanja.

“To je bila pogreška, nismo smjeli to reći”, kratko je kazao kroz smijeh političar.

Snimak gostovanja pogledajte u videu…

(Kliker.info-N1)

///////////////////////////

Kolumne

Prof.dr. Senadin Lavić : Kako je moguće da većina profesora “mudro” šuti i sprema iseljeničke vize?

Muhamed Fazlagić : Čović, Ivanić, Izetbegović i popis !

Zlatko Dizdarević : Smrt je puki biznis

Damir Marjanović : Ne da Musa svoga Njegoša!

Emil Karamatić : Sporedna uloga Velimira Viskovića u „Na rubu pameti“ postala glavna u spašavanju Dragana Čovića

//////////////////////////////////////////
24.06.2016.

ZLATKO DIZDAREVIĆ: EVROPA I SVIJET ULAZE U FAZU DESTABILIZACIJE

juni/lipanj 24. 2016.

Dizdarević: Evropa i svijet ulaze u fazu destabilizacije


Image result for zlatko dizdarevic
Zlatko Dizdarević
/////////////////////////////////////

Posljedice izlaska Velike Britanije iz EU biće tragične, što podrazumijeva i jačanje snaga desnice, ali i potencijalnu opasnost od destabilizacije unutar Unije, ocjenjuje bivši novinar i diplomata Zlatko Dizdarević. Analizirajući trenutno stanje, Dizdarević smatra i kako će se Brexit negativno odraziti i na evropski put zemalja Zapadnog Balkana.

RSE: Velika Britanija izglasala je napuštanje Evropske unije. S obzirom na trenutno stanje, vidjeli smo da u Uniji uživaju brojnu podršku pristalica. Kakve posljedice može imati ovakva odluka građana Velike Britanije?

Dizdarević: U svakom slučaju će imati velike posljedice, da ne kažem – tragične. Naravno, jedan od aspekata je i činjenica da će cijela priča ojačati snage desnice, koje su i inače u uzletu. Puno je država u Evropi koje su na ivici pobjede desnice i preuzimanja vlasti. Možda najveći problem u ovom trenutku jeste što se stvar dešava prvi put, što niko nema nikakvog iskustva i niko ne zna šta će se sve desiti i šta se sve može desiti. Mislim da će ta činjenica dodatno doprinijeti panici u oblastima koje su najosjetljivije – to su poslovne veze, to su berze, one već jutros pokazuju histeričnu reakciju, mnogi su se povukli ili blokirali berze. U svakom slučaju, činjenica je da se radi o istorijski negativnom aspektu za Evropu, činjenica je da će to biti signal i ohrabrenje onima koji su već počeli da razmišljaju u tom pravcu, ali nisu imali snage da artikulišu to na pravi način. Mislim da Evropa, a time i cijeli svijet, ulazi u jednu izuzetno složenu fazu destabilizacije.

RSE: Velika Britanija igra i veliku ulogu i na ovom području Evrope, na Balkanu, pogotovo kad je riječ o Bosni i Hercegovini – imamo tu famoznu britansko-njemačku inicijativu. Očekujete li neke promjene promjene politike Evropske unije prema ovom području?

Dizdarević: Teško je reći uopće hoće li doći do promjene politike. Ni ovo što se dešava sada nije rezultat njihove politike, nego je rezultat odsustva njihove politike. Prema tome, to odsustvo evropske politike u Bosni i Hercegovini osjeća se na najdrastičniji mogući način. Imamo izrazitu tendenciju odstupanja od svega onoga što se proklamovalo na evropskom putu, s jedne strane, i zatvaranje očiju i zavaravanje ide sa svim tim. Vi vidite da nijedan od elemenata koji je bio uključen u aplikaciju Bosne i Hercegovine za Evropsku uniju ne može da se riješi, ne samo da ne može da se riješi, nego se blokira političkim odlukama, dakle svjesno. S druge strane je jedno strašno mazanje očiju sa pričom da je Bosna izašla na evropski put, da su tendencije pozitivne, tako da sve to pokazuje jedan popriličan haos, koji će, naravno, negativno uticati na ukupnu ideju Evrope na Balkanu, s tim što na Balkanu postoje dvije, tri države, najmanje, koje nisu zauzele svoje mjesto, čvrsto i sigurno, na putu za Evropu. Mislim da će to biti izuzetno povoljan momenat za ono što smo na početku konstatovali, za jačanje desnice, za jačanje neevropskih tendencija, za otvaranje nekih pitanja koja su se smatrala zatvorenim. U svakom slučaju, mislim da će imati jako negativne posljedice na dalji evropski put zemalja na Balkanu.

RSE: Hoće li ovo uticati na neki način i na percepciju globalnih kretanja, uključujući i borbu protiv terorizma?

Dizdarević: Poznavajući situaciju na Bliskom Istoku, ja sam sklon da kažem da na Bliski Istok i neće previše uticati, zbog toga što Evropa i inače u posljednje vrijeme nije igrala bog zna kakvu značajnu ulogu na Bliskom Istoku. Druga je stvar što je Evropa mislila da je značajna za Bliski Istok. Na Bliskom Istoku odavno niko ne percipira Evropu kao veliku i ozbiljnu snagu koja utiče na situaciju tamo, koja je, kao i uvijek do sada, pitanje odnosa između Amerike i Rusije. Dakle, ne mislim da će Bliski Istok na posebno dramatičan način osjetiti ovo što se dešava u Evropi, ali mislim da je stvar što se Evrope tiče i što se tiče odnosa, pogotovo trgovinskih i ekonomskih, između Evrope i Amerike, pa i Evrope i Rusije, mislim da je to na tom terenu ogroman autogol Evropi.

RSE: Je li ovo prilika za SAD da osnaže ulogu u Evropi?

Dizdarević: Zvanično, oni to neće tako pokazati. Naravno da će se ekonomski parametri prelivati na određen način i na odnose sa Amerikom, ali je sasvim izvjesno da Amerika time dobija jedan veliki zamah na onom pravcu koji je ona pokazivala onim prijedlogom čuvenog TTIP sporazuma i sa svim ostalim. Amerika ima ambiciju potpune ekonomske dominacije nad Evropom, mislim, korporacije koje su bazirane u Americi i ova cijela situacija će ići njima u prilog, tako da će taj tvrdi, tzv. neoliberalni – ja ne vidim tu ništa liberalno – korporativni sistem velikih multinacionalnih kompanija i korporacija Wall Streeta itd, jako profitirati od svega ovoga.

/////////////////////////////////////////

/////////////////////////////////////////////

Bosna i Hercegovina

Učitajte više sadržaja...


/////////////////////////////////////

GLAVNE TEME

Aktuelno

Učitajte više sadržaja...

///////////////////////////////////////////
24.06.2016.

ENVER KAZAZ: IVANIĆ DOKAZUJE DA JE VEĆI DODIK OD DODIKA, A ŽRTVA JE BiH

Enver Kazaz : Ivanić dokazuje da je veći Dodik od Dodika, a žrtva je BiH

Juni 24. 2016.

kazaz

U BiH preko popisa stanovništva, elite iz RS pokušavaju da pokažu da je ona i statistički etnički čista teritorija, dakle ekskluzivno srpska. Bošnjačke političke elite pokušavaju da dokažu da je BiH, prije svega, bošnjačka jer žele da Bošnjaka bude 50,1 posto u ovoj državi, istakao je u razgovoru za Vijesti.ba profesor Enver Kazaz, politički analitičar.

VIJESTI: Kako komentarišete posljednje poteze člana Predsjedništva BiH Mladena Ivanića, nakon odluke direktora Agencije za statistiku BiH o objavi rezultata pospisa stanovništva? Ivanić je najavio svojevrsnu blokadu adaptacije SSP-a.

KAZAZ: Ivanić je odlučio da preotme Miloradu Dodiku njegovu ideologiju i odlučio je da zaista zaigra na kartu obaranja Dodikovog režima u RS. Žrtva je onda BiH, jer će Ivanić morati da blokira BiH kako bi pokazao da je veći Dodik od Dodika. To je jedini mogući komentar na sve ove poteze u zadnje vrijeme.

No, valja naglasiti da bošnjačke političke partije manipuliraju popisom i procentima u popisu, pri čemu čemu insistiraju da Bošnjaka bude 50 posto, pa da se onda Bošnjaci pojave kao temeljni narod.

Otpor drugih političkih partija takvoj ideji prisutan je i u Ivanićevoj blokadi. Radi se o tome da i jedni i drugi u ovom trenutku blokiraju zemlju u kojoj žive radi svojih političkih interesa.

VIJESTI: Zašto je popis stanovništva umjesto statističkog, postao goruće nacionalno pitanje i očito izvor političke krize?

KAZAZ: Zato što se sve tri političke elite, koje se deklariraju kao nacionalne, a u stvari su profiterske i elite koje od politike vide samo ličnu korist, ponašaju tako da rat shvataju kao nedovršen događaj. Zemlja je, u skladu sa tim, nedovršiva država. Od svega se pravi ideološka priča.

Popis stanovništva je zbir statističkih podataka. U BiH preko popisa stanovništva, elite iz RS pokušavaju da pokažu da je ona i statistički etnički čista teritorija, dakle ekskluzivno srpska. Bošnjačke političke elite pokušavaju da dokažu da je BiH, prije svega, bošnjačka jer žele da Bošnjaka bude 50,1 posto u ovoj državi.

To je ideologija o kojoj niko u javnom prostoru ne priča, ona ideologija koja nije vidljiva, koja nije prisutna u retorici poluobrazovanih mediokriteta koji vode ovu zemlju kako u Predsjedništvu BiH, tako i u skupštinama i vladama u BiH.

VIJESTI: Član Predsjedništva BiH Dragan Čović izjavio je nakon sastanka sa Ivanićem u Banjaluci da je objavljivanje rezultata o popisu stanovništva “greška koju treba ispraviti”. Prethodno je PDP pozvao Čovića da iskoristi politički uticaj i zatraži od direktora Agencije za statistiku BiH Velimira Jukića, kadra HDZ BiH, povlačenje odluke o popisu. Kako to pojašnjavate?

KAZAZ: Poznati manipulator Dragan Čović, koji je uspio čak da potpisane, ovjerene dokumente pretvori u nevidljivi vazduh kada je bio na Sudu, pa je zbog tih istih dokumenata nestala stvarnost njegovog djelovanja, sad se ponaša kao onaj koji je “ni luk jeo, ni luk mirisao”. Dakle, i Čović i Izetbegović su željeli da se rezultati popisa objave onako kako je Izetbegović mislio u svojoj glavi, jer bi onda on malo popuštao Čoviću za njegove teritorijalne ciljeve u FBiH.

No, nisu računali da je Ivanić čovjek od riječi, čovjek od čvrste ruke, čovjek čvrstog karaktera, te da je Ivaniću vrlo važno da “skine” Dodika sa pijadestala srpskog vođe u BiH.

VIJESTI: Može li novonastalu krizu vlasti riješiti aranžman sa MMF-om? Svim nivoima vlasti potreban je novac, a on od MMF-a očitno neće doći budemo li blokirali EU put. Hoće li novac biti razlog za postizanje dogovora?

KAZAZ: Gulikože naroda, počev od trojke iz Predsjedništva preko svih ostalih nivoa vlasti, ne mogu živjeti bez MMF-a. Oni u ovom trenutku glume kafanske vucibatine, koje se nadvikuju sve dok ne dođe gazda i kaže “Fajront!”.

Fajront je davno rečen, jer je BiH zemlja koja klizi u dužničko ropstvo. Dakle, kredit MMF-a natjeraće te vucibatine da se moraju dogovoriti. Kako će se dogovoriti, to u ovom trenutku niko ne zna, ali vjerovatno će biti po Ivanićevoj.

VIJESTI :  Predali smo aplikaciju za članstvo u EU, a ispostavilo se da nismo ispunili ključne uslove. Sve je na čekanju. Hoće li se Evropa umoriti od BiH? Hoće li spustiti svoje kritetijume ili će zaigrati na neku oštriju kartu?

KAZAZ: Kada je u pitanju BiH, evropska birokratija se ne razlikuje od domaće političke mediokritetske i kleptomanske strukture. Sva priča o reformskoj agendi i napredovanju BiH trebala je evropskoj političkoj birokratiji kako bi u vlastitim očima ili kod vlastite javnosti dobila neke poene. Pokazalo se da je prazan balon, kao što se pokazalo i da stvarnog ozbiljnog reformskog puta nema.

Odjednom smo iz retorike pali u golu stvarnosti i pali smo u to da smo dvije godine živjeli puki jezik i puke političke parole. BiH se ne može približavati EU samo preko socijalnih ili ekonomskih reformi, kako to misle poluobrazovani ovdašnji političari i poluobrazovana evropska birokratija. BiH mora da se konstituiše kao država, tj. da riješi ustavnu krizu. Sa rješavanjem ustavne krize, a time da stavi tačku na tragični rat koji se dogodio na ovom prostoru. To ovdašnje elite nisu postigle za 20 godina, ne vjerujem da mogu ni za narednih 20. To je cijeli problem ove zemlje.

Nevena Šarenac (Vijesti)

////////////////////////
//////////////////////////

POPIŠI PROPALO: Kako su fantomski Bošnjaci doveli na vlast najprije Dodika, a potom i Ivanića

POPIŠI PROPALO: Kako su fantomski Bošnjaci doveli na vlast najprije ...

/////////////////////////////////////////
//////////////////////

SVE PO ZAKONU: Tužiteljstvo BiH obustavilo istragu protiv Nikole Špirića, u slučaju kupovine stana u Beču

Tužiteljstvo BiH obustavilo istragu protiv Nikole Špirića, u slučaju ...

///////////////////////////////////

HISTORIJSKI DAN: Velika Britanija izglasala napuštanje EU!

HISTORIJSKI DAN: Velika Britanija izglasala napuštanje EU!

//////////////////////////////////////////////


//////////////////////////////

bernieyou4

Bernie Sanders prelomio : “Glasat ću za Hillary Clinton,mislim da bi pobjeda Trumpa bila katastrofa na mnogo razina”

Predsjednički kandidat Bernie Sanders rekao je kako će na izborima glasati za Hillary Clinton, svoju suparnicu u utrci za demokratsku nominaciju na predsjedničkim izborima.Upitan hoće li u novembru glasati za

//////////////////////////////

Dawn breaks behind the Houses of Parliament and the statue of Winston Churchill in Westminster, London, Britain June 24, 2016. REUTERS/Stefan Wermuth

Analiza referenduma koji je šokirao svijet: Britanija odabrala izlazak iz EU – Brexit potvrđuje kako je odabir kontra cijelog vladajućeg establišmenta ipak moguć

Ono što se desilo noćas zaista će ostati upamćeno kao povijesni trenutak. Da, Britanija je voljom svojih građana birala izlazak iz Europske unije! No, ono što je uistinu fascinantno i u [...

//////////////////////

Reciklirano „domoljublje“ juriša na vlast

e-novine.com - Reciklirano „domoljublje“ juriša na vlast


////////////////////

Prirodnije i ugodnije oku

Seksizam pomiješan sa homofobijom

//////////////////////////////
ludilo našeg doba jure

Ugrica dobila trg: Kad kažem “Politika”, mislim Srbija

Nešto se čudno dešava sa Srpskom Majkom, jako smo zabrinuti za njen slučaj. De, de, opustite se, nismo mislili na Cecu Nacionale. Nije Cecili jedina srpska majka. Mi Srblji smo u svemu jedinstven narod, pa tako i po broju nacionalnih majki. Nismo, bajdvej, ...

////////////////////////////////////

Rešetnjikov: Rusija je delo božje, Amerika - đavolja rabota

Dugo smo živeli u uverenju da od srpskih ruskokolonaša nema većih ludaka. Zapravo sve do danas, kada smo u Večernjim novostima naleteli na uradak pod naslovom “Preporod Crkve među narodom” ...
///////////////////////////

Kako je lepo biti zlikovac
//////////////////////////
/////////////////////////////

/////////////////////////////////////////

Ubi nas emancipacija

To je samo televizija, imate daljinski, promenite kanal - reći će svako ko ne vidi svrhu zgražavanja nad TV programom. Potpuno je jasno i očekivano da laka zabava i podilaženje ..

//////////////////////////

Izbeglička priča sa srećnim krajem
////////////////////////
/////////////////////////////////

faruk šehić: Lakše je kad se pati iz daljine

Švicarska je skup raj u kojem klima nije baš idealna za našeg dobrog Bošnjaka. Ali on može to istrpjeti, jer voli svoju zemlju iz daleka. Tako mu je lakše. Bošnjak zna bolje od Marune značenje Marunine ...

///////////////////////////////////

svetislav basara: Theologia Serbica

U sveopštoj antivučićevskoj pomami u apsolutni je zasenak pala činjenica da će Đinđiću spomenik (ako uopšte bude podignut) u stvari podići srpska država i svi mi, građani Srbije, koji smo u i te kakvoj obavezi da ...
///////////////////////////
Fotogalerije: Eros sa onoga svijeta

Charis Kirchheimer: Kao da se stidimo svetla

„Koliko će naša ljubav trajati?“/ Pita devica na mesečini./ Zaljubljeni kaže: „Meni se ...

//////////////////////////////////

Vlažni snovi za sušne dane

Jednoga dana, voljena,/ nastaće nagao prekid/ našeg obnavljanja/ i ležaćemo kao kamen/ ili kao gnjila klada/ u ...
23.06.2016.

PORTRET ZLOČINCA U ZRELOSTI

Portret zločinca u zrelosti

Amila Kahrović - Posavljak

Autor
21.6.2016. 


Portret zločinca u zrelosti


Foto: bhrt
////////////////////////////////////

Izdvajamo

  • Mozaički raspored fikcije i fakcije, izniman istraživački duh, prevazilaženje stereotipnih predodžbi o motivima zločina i zločinca, narativno raskrivanje zločinačkih paradigmi i odusustvo bilo kakve patetike čine Đikićev roman ''Beara'' odličnim literarnim ostvarenjem. Osim toga, Đikićevo motiviranje raskriva najstrašnije lice genocida. Ljudsko.
/////////////////////////

Prikaz knjige: Ivica Đikić, ”Beara”, Naklada Ljevak i Synopsis, 2016.

Zvijeri ne čine masovne zločine, ljudi čine

Piše: Amila Kahrović-Posavljak

”U tome je dio odgovora na jedno od elementarnijih pitanja koja se neizbježno nameću u vezi s pogubljenjem srebreničkih Bošnjaka i drugim masakrima koje je izvela Vojska Republike Srpske pod vodstvom Ratka Mladića i njegovih najbližih pomoćnika, naime, pitanje: kako je moguće da su ubijanjem ljudi, mimo vojničke časti i ratnih pravila, ubijanjem samo zbog pripadnosti drugoj naciji i vjeri, upravljali oficiri rođeni, odgojeni i izgrađeni u duhu dogme o ‘bratstvu i jedinstvu naših naroda i narodnosti’? Ne pripadnici četničke emigracije koji su jugoslavenski politički koncept smatrali direktno antisrpskim, nego upravo potporni stubovi jugoslavenstva i vladajuće ideologije.” (Ivica Đikić, Beara)

”…pukovnik Beara nije bio karakter za ulogu usamljenika nezainteresiranog za gibanja masa, a osim toga, nije ni pomišljao da propusti rat za koji se čitav život školovao i pripremao.” (Ivica Đikić, Beara)

beara zagreb book fest

Foto: zagreb book fest

Kako ispričati priču o genocidu? Još osjetljivije, kako je ispričati, profilirajući zločinca i portretirajući ga? I kako, pri tome, ostati vjeran polifonoj naravi umjetničkog teksta kakav je roman? Odgovor na sva tri pitanja dao je Ivica Đikić u romanu ”Beara” s podnaslovom ”Dokumentarni roman o genocidu u Srebrenici”. U srži Đikićeva teksta stoji žanrovska odrednica koja može funkcionirati i kao oksimoron. No, Đikić napetost dokumentarni-roman rješava na izniman način. Osim što vješto upravlja konceptima pripovjedača i fokalizacijom, Đikić radi dvije veoma važne stvari. Prvo, kontekstualizira Bearu u aktuelnom trenutku, a potom tu kontekstualizaciju širi prostorno na cijelu bivšu Jugoslaviju i vremenski na periode koji sežu mnogo prije početka krvavih ratova devedesetih. Fabularna je sintaksa u Đikićevom romanu tako vješto osmišljena da fikcija i fakcija postoje kao potporni stubovi jedni drugima.

Dokumentarni roman kod Đikića, osim toga, znači i rekonstruiranje konteksta čovjeka koji će postati ratnim zločincem. Sve ono što rekonstrukcijom otkrije, Đikić koristi da napravi portret zločinca. Budući da pomenuta kontekstualizacija seže još u vrijeme bivše Jugoslavije, u romanu je vješto izbjegnuto plošno koncipiranje Bearina lika. Đikić ne bježi niti od esejizacije, koja za romaneksni koncept može biti veoma problematična, no i njoj pristupa vješto tako da ničim ne ruši fikcijsku strukturu nego je dodatno osvjetljava ili motivira.

U romanu ”Beara” Đikić prevazilazi opšta mjesta kada se govori o zločincima, a to je moguće postići jedino ozbiljnom književnošću. Zločinac nije nikakav nečovjek niti zvijer. Zločinac je, u Đikićevom romanu, čovjek par excellence ali čovjek koji se priklonio (velikosrpskoj) zločinačkoj ideologiji. Zvijeri ne čine masovne zločine, ljudi čine. Nadalje, Bearino priklanjanje velikosrpskoj ideologiji nije bio nikakav prevrat već samo logični nastavak njegove poslušnosti bivšoj dominantnoj ideologiji. Ovakva poslušnost je temeljna konstanta koja dovodi do toga da neko postane zločinac. Otkrivajući zločinca i posežući za dijahronijom Đikić raskriva mnogo širi kontekst. Otuda se zločinac nameće i kao osebujna politička paradigma. Pomenuta poslušnost podrazumijeva ne samo odnos prema konkretnom vođi već vođi kao konceptu. Na sličan način se, odlično motiviran i precizno vođen kroz naraciju, karakter Ljubiše Beare diže na nivo paradigme. Motivacija je, uvjetno rečeno, transsistemska. On ne nariče za nekadašnjim dobrim jugoslavenskim vojnicima kojima su dječica poklanjala cvijeće, a koji su potpuno suprotni zvijerima što su ih iznjedrile devedesete. Osvjetljavajući Bearinu odanost jugoslavenskom vodstvu on ispisuje maestralne redove o kontinuitetu poslušnosti. Kada je nestao jedan vođa, došao je drugi. Svaki poredak, čak i kad ih formalno negira, zapravo računa na nasilne i mlitarističke prakse i reproducira ih. Najviši stupanj zločinstva, onaj koji će dovesti dotle da je moguće ubiti više od 8000 ljudi zbog njihovog imena i prezimena, jeste bezuvjetna odanost. Ona, kod Đikićevog Beare, skončava groteskno. Čovjek koji je imao big dreams i bio vojnički karijerista u moćnoj armiji – kakva je bila JNA – skončava kao izvršilac masovne egzekucije civila koji živi za pohvalu Ratka Mladića. Tako je Beara prešao put od vojničkog samoljublja i karijerizma, koji su počivali na odanosti dominantnoj ideologiji, do organizatora i izvršitelja ratnih zločina. A to, opet, počiva na odanosti drugoj dominantnoj ideologiji. Osnovna napetost postaje pitanje stvara li dominantna ideologija zločince ili zločinci stvaraju tu ideologiju? Ili se, pak, tu radi o jednoj neuhvatljivoj simbiozi? 

Piti pivo na – leševima

No, nije samo Beara u Đikićevom romanu zločinac. To su i svi oni ljudi koji su učestvovali u ubistvima, ali i oni s kojima je Beara dolazio u sukob zbog izvršenja plana ubijanja srebreničkih žrtava. U romanu je iznimno oslikana hijerarhija zločina. Niko od onih koji su se suprostavili Beari nije to učinio zbog života onih koje se namjeravalo istrijebiti već samo zbog tehničkih razloga ili zato što nisu željeli da učestvuju u nečemu velikom čemu nisu znali konačan ishod. Zločinstvo, koje je u slučaju Beare bilo inherentno najvišim zapovjednim strukturama u vojsci, se spušta do aparatčika i običnih vojnika ili plaćenih ubica. Tako je moguće pronaći frapantne slike zla tih takozvanih običnih malih ljudi koji su uzeli pušku iz nekog razloga:

”I tako satima po nemilosrdnom čelopeku, uz jednu ili dvije pauze, jer su pripadnici streljačkog stroja bili ogladnjeli ili ožednjeli, pa su se krijepili mesom i hladnim pivom. A potom novih deset iscjeđenih i pretučenih zarobljenika koji preklinju za malo vode, nova salva metaka, jauci, pojedinačni hici, opet jauci i plač, psovke, pucnji, novo postrojavanje.”

Kao kontrapunktan koncept kolektivnim praksama zločinstva ili individualnom pokoravanju zločinačkoj ideologiji u romanu postoje umetnute priče poput one o pukovniku Slobodanu S. koji je odbio da učestvuje u ratu i koji je svojevoljno prihvatio živjeti na margini društva umjesto ubijati svoje sugrađane. Druga priča je o kontraadmiralu jugoslavenske mornarice Baroviću koji nije htio narediti razaranje Pule i Istre niti učestvovati u ”bratoubilačkom ratu” pa je izvršio samoubistvo. Slobodan S. i Barović nude drugačiju priču o vremenu prelaza iz jugoslavenstva u velikorspsku ideologiju kojoj se Đikić ne libi naći rodno mjesto. Tako za VRS piše: ”Ta vojska, Vojska Republike Srpske, bila je financirana i vođena iz Beograda. Oficiri Vojske Republike Srpske formalno su bili registrirani kao pripadnici 30. kadrovskog centra generalštaba Vojske Jugoslavije: to je bio način da im se iz Beograda uredno isplaćuju mjesečne plaće za službu u drugoj državi. Oficiri vojske Republike Srpske Krajine, paradržave u Hrvatskoj, bili su redovno plaćani putem 40. kadrovskog centra generalštaba Vojske Jugoslavije.”

Mozaički raspored fikcije i fakcije, izniman istraživački duh, prevazilaženje stereotipnih predodžbi o motivima zločina i zločinca, narativno raskrivanje zločinačkih paradigmi i odusustvo bilo kakve patetike čine Đikićev roman ”Beara” odličnim literarnim ostvarenjem. Osim toga, Đikićevo motiviranje raskriva najstrašnije lice genocida. Ljudsko.

///////////////////////////////////////////////
///////////////////////////////////////////////

Bosna i Hercegovina

Učitajte više sadržaja...

23.06.2016.

DA SE NE ZABORAVI I NE PONOVI: PRIJE 24 GODINE ŠEST SINOVA MAJKE HAVE SA RUČKA ODVEDENO U SMRT

Da se ne zaboravi i ne ponovi : Prije 24 godine šest sinova majke Have sa ručka odvedeno u smrt


Juni 23. 2016.

HavaT12

Šest sinova i supruga ukopala je Hava Tatarević 2014. godine. Pune 22 godine tragala je za njihovim posmrtnim ostacima. Pronađeni su u najvećoj masovnoj grobnici u Bosni i Hercegovini, Tomašici, piše novinska agencija Patria.

Posljednji put, Hava, simbol bosanske majke i heroine, sinove i supruga vidjela je 23. juna 1992. godine dok su ih pripadnici paravojnih srpskih formacija odvodili lokalnim putem.

Sjeća se i danas tog dana do najsitnijih detalja. Njeni sinovi i suprug sa ručka odvedeni su u nepoznato. Senad, Sejad, Nihad, Zilhad, Zijad, Nishad, Muharem. Rekli su da će se vratiti odmah. Čekala je pet dana, ali nijedan od njih nije se pojavljivao. Za to vrijeme pljačkali su po selu sve što su mogli.

-Moje srce i ja znamo kako nam je sada. Niko me ne može utješiti. Nema moje djece. Kako da ja sada živim?, pita majka Hava.

Vjerovala je 22 godine da ih nisu ubili. Doživjela je šok te 1992. kada su ih odveli. Kada ih je ukopavala rekla je da je taj šok za nju bio još veći.

Majka Hava kaže da su ih pobili oni od kojih se najmanje nadala, oni sa kojima su jeli, pili, zajedno se veselili. Ne zna tačno ko je ubio njenih šest sinova i supruga, ali jedino zna da su to bili komšije Srbi. Niko do danas nije odgovarao za smrt sedam Tatarevića. Ima majka Hava još kćerku i dva sina. Senada, Semir i Suad su sa svojim porodicama inostranstvu. Posjećuju je ali, kako kaže, oni tamo imaju svoj život.

Majka Hava se i pored svega vratila na svoje, u selo Zecove. Tu je rođena. Tu se udala. Tu je živjela sa svojom porodicom. Ističe da je otvoreno pitala neke Srbe iz tog mjesta da joj kažu ko je odveo njene sinove i ubio ih. Niko joj nije ništa htio reći.

(Kliker.info-NAP)

//////////////////////
/////////////////////////////

I ZVANIČNO POTVRĐENO: BIH najmanje zadužena država u cijeloj regiji!

I ZVANIČNO POTVRĐENO: BIH najmanje zadužena država u cijeloj ...


//////////////////////////////////////////

Intervjui

Dr.lijaz Pilav, čovjek koji je uzdrmao Daytonski sporazum : Neopisivi ponos je saznanje da ste imali jednu tešku, a nadasve časnu ulogu u jednom vremenu zla !

Maureen Cormack,američka ambasadorica u BiH : U dogledno vrijeme BiH se mora pozabaviti Ustavom

Edo maajka : Zlaja je pravi mustaša: mislim da on obožava pričati o tome koliko su muslimani bili bitni Anti Paveliću i slično !

//////////////////////////////////////


///////////////////////////
ludilo našeg doba jure

Rešetnjikov: Rusija je delo božje, Amerika - đavolja rabota

Dugo smo živeli u uverenju da od srpskih ruskokolonaša nema većih ludaka. Zapravo sve do danas, kada smo u Večernjim novostima naleteli na uradak pod naslovom “Preporod Crkve među narodom” ...

///////////////////////////

genocid,strana reč: Ko o čemu, naučne saradnice o Srebrenici

U jednoj srebreničkoj ulici se sudarili šleper i, šta znam, fića, i budući da je šleper ogromna grdosija a fića sav sprčen i nikakav, ovi iz šlepera prošli bez ijedne ogrebotine, dočim mučenici iz fiće svi na mestu izginuše. Ali, sami su krivi; ..

//////////////////////////////

Izbeglička priča sa srećnim krajem
///////////////////////////////////////////
////////////////////////

//////////////////////////////////////////////
////////////////////////////

faruk šehić: Lakše je kad se pati iz daljine

Švicarska je skup raj u kojem klima nije baš idealna za našeg dobrog Bošnjaka. Ali on može to istrpjeti, jer voli svoju zemlju iz daleka. Tako mu je lakše. Bošnjak zna bolje od Marune značenje Marunine ...

////////////////////////////////////////

svetislav basara: Theologia Serbica

U sveopštoj antivučićevskoj pomami u apsolutni je zasenak pala činjenica da će Đinđiću spomenik (ako uopšte bude podignut) u stvari podići srpska država i svi mi, građani Srbije, koji smo u i te kakvoj obavezi da ...
22.06.2016.

SJEĆANjE VUKA DRAŠKOVIĆA: KAKO JE ZAISTA POČEO RAT U BOSNI

SJEĆANJE VUKA DRAŠKOVIĆA: Kako je zaista počeo rat u Bosni

Krv Bosne biće najslađe piće kamarili u Beogradu i njenim mentalnim blizancima u Zagrebu. Kao "zakleti neprijatelji", Slobodan Milošević i Franjo Tuđman prijateljski su se dogovarali o komadanju te države i jedan drugoga osnaživali napitkom smrti. Nesrećni Srbi, zapadno od Drine, upregnuti su u jaram zločina koji su, u dva svetska rata, naročito u Drugom, činjeni nad njima. Tragedija se, možda, mogla preseći i na samom početku ratnog užasa, samo da moćni i bezdušni našega sveta i vremena, takođe, u krvi Bosne nisu videli svoje strateške interese i prisilili Aliju Izetbegovića da povuče svoj potpis sa Kutiljerovog plana kantonalnog uređenja te države, koji su bili prihvatili svi


Image result for vuk draskovic

Nema više Jugoslavije, Slovenija i Hrvatska su međunarodno priznate države, začinje se krvno kolo i po Herceg-Bosni, a ja, pešice, 12. januara 1992, razgledam Sarajevo. Idem na razgovor i prvo viđenje sa Alijom Izetbegovićem, predsednikom te republike koju bi da otrgnu ili rastrgnu. Na zgradi pošte grafit: "Ovo je Srbija!" Ispod njega, drugi: "Budalo, ovo je pošta!"

 

Hoće li, pitam se, humor biti jači od bezumlja. U novinama, izjava Izetbegovićevog ministra, nekog Čengića, koji se, upravo, vratio iz posete Ankari, da je njemu Turska majka. Članu Predsedništva SPO, advokatu Strahinji Kastratoviću, koji sa mnom ide na sastanak, kažem da tu Čengićevu ludu izjavu neću prećutati pred Izetbegovićem.

 

Izetbegović nas dočekuje ljubazno i sa osmehom. Sa njim je i njegova kćerka, koja mu je šef Kabineta. O njemu znam onoliko koliko i on o meni. On je, za Srbe, simbol islamskog fundamentalizma, a ja, za muslimane, barjaktar četništva i velikosrpske hegemonije. Obojica smo bili u zatvoru, on davno, a ja nedavno, ja kratko, a on dugo. Obojica smo odrasli u državici čiji je on predsednik. I on i ja, bar na rečima, volimo istog i jedinog Boga, koji je, po njemu, u Kuranu, a po meni u Bibliji. I obojica govorimo istim jezikom...

 

- Je li vam žao Jugoslavije? - skrenuh razgovor sa običnog ćaskanja koje je potrajalo.

 

- Duša me boli - odgovori.

 

- I mene.

 

- Nadam se, ipak, da ona može oživjeti. Sa puno napora, sa puno mudrosti i na novim osnovama.

 

- Kako to zamišljate?

 

- Razmišljam o novom udruživanju - otpi on, meraklijski, gutljaj kafe i produži da objašnjava.

U saglasju sa dobrim namerama lorda Karingtona, osnovati asocijaciju ili tržišno-monetarnu uniju šest nezavisnih jugoslovenskih država. Između njih, na granicama, ne bi bilo ni vojske, ni policije, ni carinskih prelaza, kao i za "srećnog zemana", kako je rekao. Ljudi bi nosili samo lične karte, a ne pasoše. Ovakva zajednica bi, veoma brzo, dobila status pridruženog člana Evropske zajednice, kakav imaju Mađarska, Poljska i Čehoslovačka.

 

- Šta sa sadašnjom JNA? - upitah ga. - Karington je svojim planom zaobišao ovo veoma važno pitanje. Vojska je i dalje velika i zatrpana oružjem. Nijedan general, nijedan oficir neće pristati da bude portir ili da prodaje semenke, sve dok mu je i poslednja raketa pri ruci.

 

- To pitanje bismo riješili tako što bi svaka od šest država imala svoju vojsku, a najskuplji rodovi, kao što su vazduhoplovstvo i raketne jedinice, bili zajednički i pod zajedničkom i paritetnom komandom. Dobijamo poruke iz Brisela da bi nam, u tom slučaju, Evropa dala novac za profesionalno ustrojstvo vojski i za časno zbrinjavanje viška oficira i građanskih lica u sadašnjoj JNA.

 

- Nešto od toga je moguće, a ponešto i nemoguće - i obradovah ga i rastužih, istovremeno.

 

- A šta je to nemoguće?

 

- Hrvatska i Slovenija su otišle. Oni slave. Neće prihvatiti bilo koji oblik zajedničke vojne komande niti ma kakvo udruživanje sa ostatkom Jugoslavije. Pre dva meseca su to hteli i prihvatili plan lorda Karingtona. Više to neće. Sada je kasno. Zato se, gospodine predsedniče, okrenimo ovome što je ostalo i što je još zajedno.

 

- Četvoročlanoj federaciji Srbije, Bosne i Hercegovine, Makedonije i Crne Gore? Na to mislite?

 

- Da, ako je federacija sada moguća.

 

- Nije moguća. Sve donedavno, bila je moguća takva federacija u labavom državnom savezu sa Slovenijom i Hrvatskom, i predlagali smo je Kiro Gligorov i ja. Zagreb i Ljubljana su htjeli, a Milošević je odbio. U ovim okolnostima, moguća je samo zajednica ove četiri suverene republike. I to u njihovim postojećim granicama.

 

- Onda tu zajednicu i učinimo zajednicom - požurih sa svojim predlogom.

Neka, kažem mu, svaka od ove četiri države ima svoju vojsku, ili svoju gardu, a elitni i najskuplji rodovi armije da budu zajednički. Naravno, pojašnjavam, da mislim na novu i neideološku armiju.

 

Zašto, pitam ga, da ta zajednica, po ugledu na Evropski parlament, ne bude imala i svoj parlament i svoj Savet ministara, koji bi, po godinu dana, zasedao u Beogradu, Sarajevu, Skoplju i Podgorici? Otvorene granice, zajednička moneta i jedinstveno tržište. Ovako uređena, četvorna zajednica bi stupila u carinsku i ekonomsku uniju sa Hrvatskom i Slovenijom. I trebalo bi, naglasih to, potpisati lanac novih istorijskih sporazuma. Najpre, između Srba i Hrvata, jer je tu epicentar svih lomova. Zatim, između Srba i muslimana, Srba i Albanaca, Makedonaca i Albanaca...

 

- Veseli me što isto želimo i što slično mislimo - spusti on ruku na moje rame. - Selameta i merhameta, samo toga da bude. Nadam se da ste razumjeli?

 

- Poznajem turcizme kao i vi - nasmeših se. - Odrastao sam sa muslimanima.

 

- Iskreno mi recite može li se ovo sve postići i da li nas dvojica samo sanjamo? - na licu mu zaigra senka zebnje.

 

- Od vas zavisi, gospodine predsedniče.

 

- Od mene? A ja mislio od Miloševića.

 

- Neka Bosna bude mirna i Srbija će njega da se odrekne. A Bosna neće biti mirna, ako ne prekinete ovu opasnu partiju preferansa.

 

- Pa, to je kartaška igra - iznenadi se on.

 

- Tačno tako, igra u kojoj se dvojica udružuju protiv trećega... Kao pre pet decenija, kad su se muslimani u Bosni i Hercegovini, neprirodno, sa Pavelićem uortačili protiv Srba, a trebalo je, po istoriji i svemu, da bude obrnuto. I sada se...

 

- Dosta je Bošnjaka bilo i u partizanima - prekide me on u pola misli, ali nimalo osorno ili uvređeno.

 

- Bilo ih je u partizanima, a bilo ih je i u... - htedoh da kažem "i u četnicima", ali se zaustavih. -

 

I sada se, nažalost, muslimanima nudi preferans protiv Srba. Učinite, molim vas, sve da svi dvojni savezi protiv trećeg u Bosni prestanu... Ako je to, ikako, moguće - dodadoh. - Ako nije moguće, onda muslimani i Srbi, ovoga puta, moraju igrati zajedno!

 

- Belaj, belaj veliki može da bude - huknu on. - Jedna država, a tri naroda, od kojih svaki za sebe traži Bosnu cijelu. Više ne znam ko sve muti i na koju stranu.

 

- Kantonizacija Bosne, slično Švajcarskoj. To je rešenje koje predlažem već dve godine - sačekah pravi trenutak da to pojasnim.

 

Bilo bi, pričam, a on sluša napregnuto, najbolje omeđiti nekoliko kantona ili okruga ili regiona, naziv je manje važan. Istočnohercegovački, Istočnobosanski i Banjalučki kanton, sa srpskom većinom. Centralnobosanski i Zapadnobosanski, sa muslimanskom većinom. I Zapadnohercegovački, sa hrvatskom većinom. Svaki kanton imao bi svoju vladu i parlament, čak i kantonalnu policiju, podređene centralnoj kantonalnoj skupštini i vladi...

 

- I ućutkajte, molim vas, onog ministra Čengića i njemu slične! - ne izdržah da to ne spomenem.

 

- Na šta mislite?

 

- Kaže, sinoć, na sarajevskoj televiziji da je njemu Turska majka... Mogu, verujte, da razumem da on tako oseća, i zašto oseća, ali i on mora da zna da Srbima, nikako, Turska ne može biti majka, a Čengić u Bosni živi sa Srbima.

 

- Da, u pravu ste - reče tiho.

 

- Mogu se neki u Bosni osećati i kao Eskimi, ali ne mogu tražiti i polarne uslove za ta svoja polarna osećanja - poslužih se dalekom aluzijom, da ga, slučajno, ne povredim. Izetbegović se, međutim, trgnu u stolici i naglo ustade. Ode, bez reči, na drugi kraj prostranog kabineta i, čini mi se, iz fioke svog radnog stola, izvuče nekakav papir i vrati se.

 

- Nisam ja, Vuče, od onih koji kriju ko su i od koga su - pruža mi požuteli papir, ali ga ne ispušta iz ruke. - Ovo je moj robijaški poslijeratni karton iz zatvora u Foči, gdje sam robijao kao mladomusliman. Ispunio sam ga svojeručno, bez ičijeg nagovora i po svojoj slobodnoj volji. Izvolite, pročitajte.

 

I ja čitam. Piše, zelenim mastilom. Ime: Alija. Prezime: Izetbegović. Vjeroispovjest: musliman. Nacionalnost: Srbin.

 

Ćutim. Samo ćutim. On, vidim, čeka da nešto kažem, a ja ne mogu da se setim nijedne prikladne reči. Da mu kažem da sam iznenađen? Ili, da me je obradovao? Ili...

 

- Nisam - spasi me on - htio da se pišem kao "neopredijeljen". Znam svoje korjene i po njima sam se pisao sve dok nije priznata muslimanska nacija. Sada se pišem kao Bošnjak, jer je "musliman" vjerska, a ne nacionalna, odrednica...

 

- Mogu li vas nešto posebno zamoliti? - rekoh pri samom kraju razgovora koji je potrajao duže od dva sata.

 

- Naravno.

 

- Otiđite u Moskvu, kod ruskog predsednika, i otuda, u ime slovenskih korena svih u Bosni i Hercegovini, zajedno pozovite i Srbe, i Bošnjake, i Hrvate na pamet i mirni dogovor. Za Srbe vam garantujem da će taj poziv primiti punim srcem.

 

- Razmisliću... Ozbiljno ću razmisliti o tome - odgovori nakon kraćeg premišljanja. - A ja vas molim da sve ovo što ste pričali sa mnom prenesete, večeras, i Radovanu Karadžiću... I pozdravite ga. Zamolite ga da sutra dođe na Okrugli sto i recite mu da ću ja, na tom skupu, ponoviti sve što sam danas vama kazao...

 

Odlazeći, ni slutio nisam da će nam to biti i prvo i poslednje viđenje. I da će, te iste godine, taj isti čovek nepromenjenih i nepromenljivih korena iz svog robijaškog kartona, vršiti smotre mudžahedina koji će, iz daleke tuđine, dolaziti u Herceg-Bosnu, da odsecaju glave nevernika i dušmana, uglavnom Srba, arlaučući na jeziku nerazumljivom onima koje su ti tuđinci branili. Majka Arabija, majka Iran, majka Turska, uredovaće po zemlji sa čijim ljudima te majke nisu bile ni u kakvom srodstvu...

 

Tog sarajevskog januara, uoči pravoslavne Nove godine, nisam mogao zamisliti ni da ću se poslednji put sresti sa Radovanom Karadžićem. Idući na večeru sa njim, odmotavao sam sećanje.

 

Sreo sam ga, prvi put, u svečanoj sali Udruženja književnika u Beogradu, negde u ranu jesen 1990, na sastanku sa velikom i propalom namerom dogovora srpske intelektualne i političke elite oko nacionalnog programa. Ja sam bio taj koji je tražio i takav sastanak i takvu temu. Rukovao sam se sa Karadžićem, ali nismo razmenili nijednu reč. Sedeo je u dnu stola i ćutao. Ništa nije rekao ni kada su predstavnici Demokratske stranke, a najgrublji je bio Miodrag Perišić, osporili svrhu takvog razgovora i Srpski pokret obnove i mene označili kao "snage povampirene ideologije noža"! Uoči devetog marta i u danima demonstracija, Karadžić nije ćutao. Tada, već kao nesporni vođa Srba u BiH, čiji je autoritet potvrđen i na izborima, oglasio se javnom pretnjom da će on, bude li trebalo, u Beograd dovesti milion Srba, da privedu pameti izdajnike i bandu predvođene Vukom Draškovićem. Iste, plaćeničke, usluge Miloševiću će, tih dana, ponuditi i starešine Srba u Hrvatskoj, Goran Hadžić i Milan Babić...

 

O Karadžiću, tada, dok idem na večeru sa njim, znam i to da je psihijatar i pesnik za koga se, kao pesnika, čulo tek kad je postao predvodnik Srpske demokratske stranke u Sarajevu i kad su narasle slutnje rata i u Bosni i Hercegovini. Iz jedne zbirke njegovih pesama, izvučen je stih: "Idemo na gradove, da bijemo gadove". Taj stih će mu, pre bosanskog rata, mnogi spominjati kao optužnicu da se on priprema da granatira gradove, a kad je, koji mesec posle razgovora nas dvojice, njegova vojska i počela sa granatiranjem Sarajeva, pesma je postala kao "neoborivi dokaz" planiranja zločina.

 

Sa nelagodom zbog oživljenog sećanja na moj i Karadžićev deveti mart, dolazim kod njega. Dosta ih je još sa njim, ali prepoznajem samo Aleksu Buhu i Momčila Krajišnika. Večera je posna - pastrmka, krompir salata i vino...

 

- Evo, Radovane, čuo si - kažem posle prepričavanja mog razgovora sa Izetbegovićem. - Šta misliš, šta mislite svi vi o njegovim predlozima?

 

- Ništa mu ne vjerujem! - spremno će on.

 

- Prepreden je, ne poznaješ ga dobro - reče Momčilo Krajišnik. - Na ustima med, a otrov u srcu. Sve on hoće i sve će potpisati, jer je u većini. Hoće da Bosna bude njegova džamahirija. Mi, Srbi, po jedno dijete, ili nijedno, a muslimani po troje ili petoro. Za deset godina, biće ih više nego Srba i Hrvata zajedno - namrska one svoje guste obrve, slične Mesićevim.

 

- Tako je, Momo - podrža ga Aleksa Buha. - Mi smo sada većinski narod na više od šezdeset i pet procenata teritorije Bosne i Hercegovine. Srbi su prorijeđeni, ali su, i prorijeđeni, većina na svom istorijskom prostoru. I to ne damo nikome. Pogotovu to ne damo onima koji su, u prošlom ratu, nad nama počinili genocid! - reče uzbuđeno, a tihim glasom. - Kako ti je otac? - upita me. - I, molim te, pozdravi ga.

 

Naša sela, u Hercegovini, jedno su do drugog. Moje, Slivlje, i njegovo, Ribari. Nas dvojica smo i daljnji rođaci.

 

- Nisam ja, Aleksa, u razgovoru sa Izetbegovićem preskočio genocid i muslimansko, antiistorijsko, svrstavanje na Pavelićevu i Hitlerovu stranu. Interes i mudrost, a i zajednički narodni izvor, nalažu nam danas dogovor, a ne rat, sa muslimanima.

 

- Ko priča o ratu? - povika Karadžić. - Srbi neće rat, a jači su. Da su oni jači, već bi napali. Slabi su i prijete praznom puškom. Tvrde pazar, blefiraju.

 

- Blefirali ili ne - povika Buha - ne smijemo pristati na nezavisnu Bosnu. Istopićemo se u njoj.

 

- Možda i nećemo, ako se podijelimo - ispravi ga Karadžić. - Ako svak uzme teritoriju na kojoj je u većini i da se zapiše da je to zauvijek njegovo. Srbima šezdeset do šezdeset i pet odsto teritorije, a ostalo neka Alija dijeli sa Hrvatima.

 

- Odbiće to i jedni i drugi, Radovane. A i svet će da odbije.

 

- Vojska je u Bosni, a Srbija uz Bosnu - odgovori on. - Nikud oni ne mogu iz Jugoslavije.

 

- Zaboravljaš - odgovorih mu - da je to vojska već mrtve države i da je u Srbiji Slobodan Milošević. Gurnuće te u zlo, a posle ti poslati katul-ferman i svileni gajtan, kao nedavno i Milanu Babiću!

 

- Ne damo im ni stopu srpske teritorije, ne damo, i kvit! - uzvrati on. - Podijeliti i iglu u plastu sijena.

 

- Muslimani su sada većina u Sarajevu, a Srbi imaju predsednike svih gradskih opština, jer su se muslimani, na izborima, pocepali u dve-tri kolone, pa je tvoja stranka, pojedinačno, osvojila najviše odborničkih mandata. Gde je korist od podele Sarajeva, kojim celim vladaš, i kako, uopšte, podeliti Sarajevo?

 

- Lijepo. Srpska čaršija, turska čaršija. Do Kozje ćuprije naše, od Kozje ćuprije njihovo... Moramo se podijeliti. Znaš li ti da je Mićo Kovačević dobio otkaz na benzinskoj pumpi?! - začudi me tim pitanjem o gubitku posla nekog čoveka koga nisam ni poznavao.

 

- Žao mi je zbog toga Mića, ali on i pumpa nemaju veze sa ovim o čemu pričamo. U pitanju je, ljudi, biti ili ne biti. Mir ili rat u Bosni!

 

- Ako hoće rat, neka izvole - reče Krajišnik. - Neka pobijede na bojnom polju, a ne prijetnjama i prevarama... Prihvatiće Alija i te tvoje kantone, jer si mu rekao da će sastav kantonalnih vlasti zavisiti od nacionalnog sastava stanovnika.

 

- Jesam, pa šta?

 

- Za deset do petnaest godina, muslimani će zadobiti većinu i u Istočnoj Hercegovini i u Istočnoj Bosni. Srbima bi, znači, ostala jedino bosanska Krajina.

 

- Kakav je to, zaboga, argument da su muslimani plodniji od Srba?! - zasmejah mnoge za stolom. - Pričate da su Srbi u većini na šezdeset i pet procenata teritorije, a nećete kantonalnu podelu Bosne koja nam obezbeđuje većinsku srpsku vlast na toj teritoriji. Šta, uopšte, hoćete? - upitah dosta grubo.

 

- Hoćemo ono što neće Izetbegović, jer nije iskren i ništa mu ne vjerujemo - odgovori Karadžić. - I nećemo ono što on hoće. Nećemo nezavisnu Bosnu i Hercegovinu, i kvit!

 

- Nezavisnu i kantonalnu, a u zajednici sa Srbijom, Makedonijom i Crnom Gorom. Glavni rodovi vojske zajednički, moneta zajednička, zajednički parlament unije... Ljudi moji, olovku u ruke i sračunajte ko će da dominira u toj zajednici - iznervirah se i na beli stolnjak prevrnuh čašu sa crnim vinom. Ovaj detalj pamtim i zbog toga što ću, u vremenima koja će doći, često gledati snimak tog razgovora zabeležen kamerom nekog snimatelja iz Leskovca, a zašto iz Leskovca i otkud, te večeri, on tamo, nikada neću saznati.

 

- Otkuda ti utisak da smo mi ekstremni i protiv dogovora - začudih se Karadžićevom pitanju.

 

- Nije utisak, nego strah. Danas moramo podnositi sve što ne možemo promeniti, biti snažni u zahtevima koje možemo postići, a mudri da to dvoje razlikujemo. Plašim se da tu razliku ne uočavate.

 

- Jeste olujno, ali sve gledaš isuviše crno - reče Karadžić. - Volio bih ja i svi mi da nije ovako kako je. Šta god ko mislio o Miloševiću, on nije započeo rat i on nije bio za rušenje Jugoslavije. Sve su započele i pokrenule ustaše. Evo, i sad, poslije svega, Srbi bi pristali na obnovu Jugoslavije. Zašto? Zato što nećemo da budemo ni stranci ni manjina bilo gdje u toj državi koja je bila naša i svih ostalih, i za koju smo prolili toliko srpske krvi. Ali, Vuče, drugi neće to što mi hoćemo. I šta da radimo? Da, na koljenima, ispunjavamo njihove želje?! Ne može. Ne može, i kvit! - govorio je u zanosu nakvašenom sumnjama i strahovima koje je krio.

 

- Muke i dileme su velike. Odvežite se od Miloševića, opet vas i opominjem i molim. Ne dozvoli mu, Radovane, da budeš novi Milan Babić, a Srbi u Bosni i Hercegovini dožive udes Srba u Hrvatskoj.

 

- Kakav udes? O čemu pričaš - dobaci neko. - Tamo stižu trupe Ujedinjenih nacija.

 

- Te trupe će, prijatelju, jednoga dana otići, a Srpska Krajina će morati da bude u Hrvatskoj. Moraće da priznaju šahovnicu ili će biti proterani!

 

- Nikada više! - razdera se taj meni nepoznat čovek. - Srpske zapadne granice vojvode Šešelja su vječite!

 

- Taj gde zaore, tu Srbi više ne rastu! - ne mogoh da se uzdržim. - I bude li, zapamtite, on nastavio da ore po Krajini, tamošnji Srbi završiće kao izbeglice!

 

- Ti ujutru ideš na taj Okrugli sto? - proverava Karadžić.

 

- Idem, zato sam i došao u Sarajevo.

 

- Ne znam da li ću ja moći, ali neko će od nas doći sigurno... Ima u tom Alijinom predlogu dobrih mjesta, ali je mnogo i podvala... I ne vjerujem da će prihvatiti podjelu na kantone... A Moskva? Taj ti ni Moskvu ni Jeljcina neće vidjeti. Neće, vidjećeš. On će u Arabiju, u Stambol, u Teheran...

 

Ako je, uveren sam, bilo nade za preokret u korist razuma, ona je tada postojala. I ubrzo se raspršila od torpeda ideoloških jednoumaca i namćora u Beogradu i njihovog združenog projekta da samo Srbija i Crna Gora budu proglašene za staru-novu Jugoslaviju i pod zastavom i himnom raskomadane i mrtve bivše države. Umesiće i ispeći tu svoju pogaču tako što će, pre dizanja na jarbol stare-nove zastave dvonoge Jugoslavije, Herceg-Bosna biti gurnuta u smrt do kolena i ostavljena u rovovima samosatiranja tri njena naroda istog porekla i jezika.

 (Tekst iz štampanog izdanja Nedeljnika br. 230 (12. jun 2016).

//////////////////////
////////////////////////

HAŠKI SUD OTVORIO ISTRAGU PROTIV KARADŽIĆEVOG BRANITELJA: Objavio sadržaj povjerljivih dokumenata?!

HAŠKI SUD OTVORIO ISTRAGU PROTIV KARADŽIĆEVOG ...

/////////////////////////////
//////////////////////////////


/////////////////////

Prirodnije i ugodnije oku

Seksizam pomiješan sa homofobijom

////////////////////////////

genocid,strana reč: Ko o čemu, naučne saradnice o Srebrenici

U jednoj srebreničkoj ulici se sudarili šleper i, šta znam, fića, i budući da je šleper ogromna grdosija a fića sav sprčen i nikakav, ovi iz šlepera prošli bez ijedne ogrebotine, dočim mučenici iz fiće svi na mestu izginuše. Ali, sami su krivi; ...

////////////////////////////////

crnogorski srbi: Kulturocidno smo zatrti i duhovno satrti

Stranac, ali bogme i ovdašnji građanin, koji bi se isključivo informisao iz srpskih nacionalističkih medija verovatno bi pomislio da u Crnoj Gori njene građane koji se izjašnjavaju kao Srbi po nacionalnosti tamošnji režim doslovno ...
//////////////////////

///////////////////////////////////////////////

Ubi nas emancipacija

To je samo televizija, imate daljinski, promenite kanal - reći će svako ko ne vidi svrhu zgražavanja nad TV programom. Potpuno je jasno i očekivano da laka zabava i podilaženje ..

/////////////////////////////

svetislav basara: Theologia Serbica

U sveopštoj antivučićevskoj pomami u apsolutni je zasenak pala činjenica da će Đinđiću spomenik (ako uopšte bude podignut) u stvari podići srpska država i svi mi, građani Srbije, koji smo u i te kakvoj obavezi da ...

///////////////////////////////

Britanija može istupiti iz EU, ali ne može pobjeći od stvarnosti

Brexit je pokušaj dijela britanske političke elite da sačuva ili uveća svoju moć u čemu se ogleda i suština procesa dezintegracije koji nije ništa drugo nego težnja vladajućih elita etabliranih ...
///////////////////////////////

Dao ostavku i poručio: Politika je prljav posao

"Podnosim ostavku na mjesto predsjednika HDZ-a zbog interesa stranke i bez ikakvih pritisaka", izjavio je Tomislav Karamarko na konferenciji za novinare u središnjici stranke. .

//////////////////////////////

Dž. K. Rouling: Rasistički fanatici podržavaju Bregzit

Dž.K. Rouling, autorka "Harija Potera", rekla je da je retorika tokom referenduma za Bregzit bila takva da "ružnije ne može da se seti u svom životu", pozivajući birače da odbace prikazivanje Unije kao ..

/////////////////////////////
Fotogalerije: Eros sa onoga svijeta

Vlažni snovi snovi za sušne dane

Jednoga dana, voljena,/ nastaće nagao prekid/ našeg obnavljanja/ i ležaćemo kao kamen/ ili kao gnjila klada/ u ...

/////////////////////////////////

Sven Van Driessche: Lete gole grabljivice

Slogovi daha u uviru, u izlivu. Simetrije košmara. Opkoračenja/ rastanka./ Ti usnama istražuješ prevoje šake, ...

//////////////////////////////////////

“All Eyez on Me”: Tupak dobija sopstveni biografski film

Dugo očekivani film o legendarnom reperu Tupaku Šakuru, "All Eyez on Me", koji će svoju premijeru doživeti 11. novembra, dobio je i prvi tizer. Film se trenutno nalazi u ...

////////////////////////////////////////

Igra prestola: Serija iza koje stoji čitava logistika

"Igra prestola" je monumentalna u svakom smislu te reči - od čitavog sveta koji je izmišljen u knjigama, pa potom i u seriji, pa sve do osećaja kako svi stalno pričaju o tome. Šesta sezona broji ...
21.06.2016.

ZLATKO DIZDAREVIĆ: SMRT JE PUKI BIZNIS

Zlatko Dizdarević : Smrt je puki biznis

Juni 21. 2016.

zlatko-dizdarevic

Nakon desetak dana provedenih u Siriji s kraja maja, u svemu što se tamo činilo naoko nevjerovatnim, jedan se utisak nameće neumitno: većina aktera tamošnje drame, ponajprije oni vanjski, sve čine da se priča završi podjelom te stare i velike zemlje. I da na brdu Kasijunu iznad Damaska, kao nekad, Kain opet ubije brata Abela (Avelja).

Piše : Zlatko Dizdarević (portalnovosti)

Samo tako Sirija neće biti više onako stara, jaka i svoja koliko treba da bi se oduprla interesima drugih. Ta podjela je projekat tvoraca ‘arapskog proljeća’, od prije pet godina krvavo zaigranih u neutoljivoj žeđi vlastitih interesa. Detalje nove, buduće mape rascjepkane Sirije, naravno, svi ne vide na isti način. U prenapučenom i uzavrelom Damasku, ipak, fingira se životna normalnost mada su neki kvartovi nadohvat linija fronta. Nama odavde tamo je teško ne prepoznavati istu priču o raspadu Bosne i Hercegovine, i kraj rata sporazumom u ime ‘okončanja krvoprolića’ koje kao da je palo s neba, samo od sebe. Mir je lažno obećao cjelovitu državu samo ‘iznutra reorganiziranu’. Isto bi začetnici sirijske krvave priče da se sada uradi i tamo. Ipak, sve ide mnogo teže nego što su mislili one 2011. godine. U Damasku je mnogo onih što će vas još uvijek uvjeravati da će sve opet biti kao nekad. Manjina sluti da neće, ali nisu spremni da to priznaju. Sjećat će se sentimentalno kako u onom životu nije bilo podjela, sektašenja i straha od razlika u vjeri, porijeklu, kulturi.

Danas je već drugačije. Mnogi su otišli, privremeno ili u potrazi za novim ognjištem. Ovi što su ostali već se pomalo prebrojavaju. Rađa se nova klasa bogatih naspram mnogo veće onih siromašnih. U Damask se iz razorene unutrašnjosti slilo oko tri miliona izbjeglica. Evropa drami pod teretom jednog miliona, a tri miliona u ‘Šamu’ niko i ne pominje. Osim u trgovini sa lukavim Erdoganom koji je uzdrmao čak i starog saveznika – Njemačku. Svako ima svoju teoriju i istinu. Interes geostrategije energije i prostora jači je od života ljudi. Smrt je puki biznis. Znamo kako to ide: da bi se Sirija razbila i stavila pod kontrolu mora se poroditi mržnja, optužiti druge za vlastitu muku i tako postići da unutrašnja podjela postane poželjna i logična. Na tom terenu u Bosni je odigrana trening utakmica.

U Siriji i regionu sudaraju se strateške koncepcije najmoćnijih. Posebna je muka tamo što su pojedini koalicioni partneri, posebno oni američki, solisti, opasni i preambiciozni. Oni bi da na razvalinama Damaska, Alepa, Homsa, sutra Bagdada i Bejruta, postignu ono što nisu mogli nekada prije. U Siriji malo šta sluti kraju, iako su se Washington i Moskva o ponečemu sada dogovorili. Ponajprije da rat stane, ne bi li započela trgovina onim što je ostalo. Jedni u sjeni odluke o povlačenju sa Bliskog prema Dalekom istoku. Drugi, ojačali Rusi, povratnici u region, ali i na globalnu scenu. Mnogi veliki planovi ne štimaju danas u grotlu razorene Sirije i povampirenih terorista, navodno samoorganiziranih, a zapravo uglavnom proizvedenih kao vojnika Zapada u njihovim tzv. proksi ratovima. U sudarima korporacija i petro-skorojevića sa starim državama koje su pokazivale – uprkos autokratskim režimima – želju za modernizmom i konzistentnijom organizacijom i uređenjima, tuđi planovi ne uspijevaju, a stare matematike ne važe. Nisu ni garancija za kraj rata i početak tranzicije.

Mirovna konferencija o Siriji, započeta u Ženevi, onako kako se to sada vidi iz Damaska i susjednog Bejruta, ima malo šansi za uspjeh. Razlog je suštinski: ne zna se, i pored mnogih napora, ko je tamoAsadu validni domaći opozicioni pregovarački partner. Legitimna državna delegacija, ma šta ko o tome mislio, nema relevantnog pregovaračkog protivnika. Ma koliko se Amerikanci i oni oko njih silno trudili da ih stvore ili proglase postojećima. Ono što se u Ženevi pojavljuje u to ime nema ni zajednički cilj, ni elementarno zajedničku platformu, ni međunarodno relevantan kredibilitet, a konačno, sve je manje i argumenata temeljem pozicija na bojnom polju. U svemu tome, rodoslovnici onih ‘proljeća’ su se poprilično pogubili.

Glavna snaga tzv. umjerene opozicije su terorističke formacije i organizacije naslonjene na ISIL, Džabhat al-Nusru, Ahrar aš-Šam ili Jajš al-Islam. Njih su, kao i mnoge slične, stvorile i uporno hrane one razne sile koje su sanjale od početka jedino kako će srušiti Asadov režim i time otvoriti prostor za svoje ambicije, teritorijalne, energetske, imperijalne, fundamentalističko-vjerske ili čak samo povijesno osvetničke.

Paradoksalno ali istinito, takozvanu Slobodnu sirijsku armiju (FSA), održavanu vještačkim disanjem iz Washingtona, u Siriji i ‘pozicija’ i ‘opozicija’ doživljavaju kao šprdnju. Ostali teroristi hrane se njihovim modernim oružjem iz Amerike, pa preprodaju. Tri su glavna utega oko nogu Washingtonu u ovome. Turska, Saudijska Arabija i Izrael, svako na svoj način, ne dozvoljavaju da se rat privede kraju. Zapad sa njima i dalje gura podjelu Sirije kao cilj, uz ultimativnu eliminaciju Asada. Suprotna strana, Rusi, Iran i sve veći broj otvorenih saveznika Asada, pokazuju da će to teško ići. To dokazuju na bojnom polju. Pomenuta tri strateška partnera Amerike, vlastitim ambicijama, svako na svoj način, uočljivo otežavaju Washingtonu kakvo-takvo realiziranje njihove vlastite strategije. Pri tome su im ruke vezane. Sa Rijadom zbog nafte i petrodolara. Sa Ankarom zaduženom za čuvanje južnog krilaNATO-a i granicu prema Rusiji. Sa Tel Avivom kao moćnim igračem u svekolikom životu Amerike i stražarem zaduženim za kontrolu Mediterana i arapske unutrašnjosti.

Sva tri američka saveznika imaju unutrašnje goleme nervoze zbog kojih im ne odgovara nikakva pobjeda, pa ni dugoročna pat-pozicija sa podsjećanjima na predratnu Siriju. Saudijci izvjesno neće ‘pobijediti’ Iran od kojeg imaju fobije. Isto je i sa Turskom i njenim noćnim morama povodom Kurda. Ni Izrael završetkom rata u Siriji sa preživjelim Asadom neće odagnati svoj isforsirani strah od Irana i Hezbolaha blizu svoje kuće. Iran, Asad i Hezbolah, ali i Kurdi i drugi saveznici sve očiglednije insistiraju da rješenja nema bez uništenja ISIL-a i sličnih. U Damasku i Bejrutu čak otvoreno pokazuju kako se plaše da ‘prijatelji Rusi prerano započinju diplomatsku igru sa logističarima terorista, što je iluzorno bez njihovog konačnog vojnog poraza’. Za razliku od lani, tamo se sada niko od bitnih igrača ne osjeća poraženim. Ni politički, a posebno ne vojno. U ravnoteži u kojoj svako igra svoju igru, a ne popušta niko, čini se da će oružje morati da odigra značajniju ulogu nego što je diplomacija spremna da prizna. Upućeni slute da će ubrzo, nakon čišćenja uporišta ISIL-a, Rake, krenuti veliki obračun kojim bi se teren morao pomesti, za politiku i ogromne poslove ispočetka.

Nestrpljenje raste i u Damasku se to osjeća. Grad je umorniji ali, paradoksalno, nekako nasmijaniji nego lani. U pet hiljada godina trajanja, sadašnja drama nije im ni prva ni posljednja. To će kazati i strancima što sude o Istoku zapadnom logikom. Na Orijentu, aršini za vrijeme, prostor i sudbinu nisu kao ‘u civilizacijama od tek nekoliko stotina godina’. Za njih sila nije samo u oružju.

//////////////////////////////////

specijalci77

Bez najave upali i blokirali selo : Vježba specijalaca RS-a uznemirila Srebreničane

Niko ne spori da nadležne institucije trebaju vršiti provjere i obuke svojih uposlenika, ali kada bez znanja upadnu u selo gdje su ljudi istraumirani genocidom koji se desio na tom

///////////////////////////////////////////////

Bosna i Hercegovina

Učitajte više sadržaja...

21.06.2016.

DR.ILIJAZ PILAV, ČOVJEK KOJI JE UZDRMAO DAYTONSKI SPORAZUM

Dr.lijaz Pilav, čovjek koji je uzdrmao Daytonski sporazum : Neopisivi ponos je saznanje da ste imali jednu tešku, a nadasve časnu ulogu u jednom vremenu zla !

Juni 21. 2016.

pilav818

Doc.dr.sci.med. Ilijaz Pilav, specijalist Opće kirurgije i subspecijalist Grudne kirurgije, kirurg je na Kliničkom centru u Sarajevu na Klinici za Torakalnu kirurgiju i docent na Medicinskom fakultetu u Sarajevu.

Njegov je život kao scenarij, ili kao knjiga. Knjigu piše, priznaje nam, jer smatra svojom odgovornošću progovoriti o dobrim ljudima u vremenu zla. A zlu je, itekako, bio svjedokom. Ali u isto vrijeme kad i zlu i patnji, svjedočio je i pobjedi života, nadi, vjeri.

Rođen je u Srebrenici. Želio je studirati elektrotehniku, medicinu upisao slučajno, diplomirao s desetkom 1989. s 24 godine. Na sugestiju mentora da mu se javi ako želi raditi kod njega na Klinici u Sarajevu, odgovorio je da mu, tamo gdje on ide, kirurgija neće trebati. Jer on je znao kamo ide, odnosno kamo se vraća nakon diplome – vraća se u rodnu Srebrenicu.

Ali u jednom je pogriješio – nije bio ni svjestan koliko će mu upravo kirurgija, u Srebrenici, trebati… I koliko će upravo u tom vremenu ratnog pakla naučiti pomjerati i vlastite i granice profesije. Danas kaže da je shvatio da je najveći uspjeh ostati normalan čovjek, čvrsto na zemlji, ispuniti časnu ulogu u vremenu zla. Ovo je njegova priča.

Pilav je svoju državu, Bosnu i Hercegovinu, tužio jer mu je zakonski onemogućeno da se kandidira na izborima za člana Predsjedništva BiH. A to mu je onemogućeno – jer se pogrešno zove i živi u pogrešnom entitetu. Ustvari, nemoguće je da se čovjek pogrešno zove i da živi na pogrešnom teritoriju u vlastitoj zemlji, ali kod nas je ipak drugačije…

          ‘I pogrešno se zovem i živim na pogrešnom mjestu’

Prije 10 godina je podnio kandidaturu Središnjem izbornom povjerenstvu Bosne i Hercegovine za člana državnog Predsjedništva. SIP je njegovu aplikaciju odbio na temelju činjenice da se izjašnjava kao Bošnjak, što je suprotno odredbi Ustava i Izbornog zakona Bosne i Hercegovine, koja kaže da predsjednički kandidat iz RS-a mora biti Srbin. Ustavni sud Bosne i Hercegovine je odbio njegovu žalbu u augustu  2006. godine. Nakon toga je, 2010. godine, ponovno podnio kandidaturu, koja je još jednom odbijena. Pozivajući se na član o općoj zabrani diskriminacije, Pilav se žalio da je ustavna zabrana koja mu onemogućuje da se kandidira na izborima za člana Predsjedništva Bosne i Hercegovine na osnovu njegove nacionalne pripadnosti ravna rasnoj diskriminaciji.

“Diskriminacija u etnonacionalnom smislu je jedna vrsta modernog aparthejda. Kod nas je ona još više izražena: ovdje se radi o diskriminaciji koja kombinira etno-nacionalni i teritorijalni princip. Dakle, ja ili se pogrešno zovem ili živim na pogrešnom mjestu ili, što je još gore, u pitanju je i jedno i drugo, dakle i pogrešno se zovem i živim na pogrešnom mjestu. I što je najgore ti elementi su uneseni u Ustav i izborni zakon”, objašnjava Pilav za Dnevni list.

Europski sud za ljudska prava u Strasbourgu tako je u pretprošli četvrtak donio odluku u predmetu “Pilav protiv Bosne i Hercegovine”, prema kojoj je onemogućavanje Ilijazu Pilavu iz Srebrenice, u bh. entitetu Republika Srpska, da se kandidira na izborima za člana Predsjedništva Bosne i Hercegovine diskriminatorno. U obrazloženju se navodi da je onemogućavanje Pilavu da sudjeluje na izborima za Predsjedništvo Bosne i Hercegovine “temeljeno na kombinaciji etničkog porijekla i mjesta stanovanja, što ukazuje na diskriminatorno ponašanje”.

          ‘Sve je urezano u sjećanje’

A mjesto stanovanja oduvijek je bio njegov izbor. Nije oko njega imao nedoumica ni kad se mogao preseliti nakon diplome na Medicinskom fakultetu: njegov izbor je bila rodna Srebrenica. Diplomirao je s 24, a kad je počeo rat u BiH imao je 28 godina. Radni odnos je zasnovao u siječnju 1990. godine. Od 1992. godine tajne i mogućnosti svoje profesije, kirurgije, počet će otkrivati u najsurovijim ratnim uvjetima. Rat ga je u travnju 1992. zadesio na dežurstvu u praznom Domu zdravlja. Uskoro će i on obući uniformu, ali kao kirurg je bio potrebniji.

Na pitanje što je prvo što iskrsne pred očima kad pomisli na Srebrenicu 1995. godine, odgovara kratko: “Ratna bolnica, krv, užas… a onda se te slike pretvore u dolinu bijelih nišana u Potočarima”.

Nije lako ni jednostavno vraćati se u te dane. Iako o njima nikada nije ni prestao misliti i sjećati se. Što je najviše ostalo urezano u sjećanje?

“Kad god pokušam odgovoriti na ovakva pitanja”, kaže, “i opisati uvjete u kojima se radilo, shvatim da ne postoje dovoljno snažne riječi kojima bih to izrazio”.

Ovo je samo dio sjećanja na te dane: “Prvih dana rata sam zbrinjavao ranjenike na terenu. Moje prve operacije su bile bukvalno u šumi. Kasnije smo, oslobađanjem grada, osnovali ratnu bolnicu u kojoj nije bilo sanitetskog materijala, nije bilo lijekova, nije bilo anestezije. Sve je bila improvizacija. Rane smo tretirali nekim jodom i hidrogenom koji smo našli u fabrici akumulatora. Fiziološku otopinu smo pravili sami u kazanu za rakiju i to kad smo imali soli…

Operacije smo izvodili na živo. Amputacije smo radili običnim bonsekom jer u početku nismo imali nikakvog instrumentarija. Stomak smo otvarali na živo. Moralo se. Možete li zamisliti kako je raditi amputaciju ruke ili noge i pri tome moliti pacijenta da se strpi, da izdrži… da izdrži takvu bol za koju ste sigurni da je ni sami ne bi mogli izdržati. I izdrži se. I u takvim nemogućim uvjetima ja s ponosom uvijek ističem da smo imali kolosalne rezultate. Nepojmljivo ali istinito.

Spašeni su mnogi životi. Ratna bolnica je bilo mjesto s jedne strane užasa i patnje, ali s druge strane mjesto nade, vjere i optimizma. I mnoge stvari su duboko urezane u pamćenju poput umiranja i življenja, ali i pitanja majke koje su zadnje riječi njenog sina kome se nije moglo pomoći. Zatim rađanja u cik zime djevojčice teške kilogram i pol na carski rez u sedmom mjesecu trudnoće čija je majka u miru imala tri neuspješne trudnoće… i iz inata ta djevojčica (danas žena) heroj ostaje živa, eto, skromno kažem uz našu pomoć… Urezano je sve…”

U svemu tome, snagu da ne odustaju davalo je shvaćanje da su posljednja šansa i posljednja nada na kugli zemaljskoj nekome tko treba vašu pomoć… “A takvih je bilo jako puno i svaki dan…”, kaže.

          ‘Shvatio sam istinsku suštinu života’

Naravno da mu je to iskustvo promijenilo život i shvaćanje života. Ono što smo proživjeli itekako nas odredi i u budućnosti.

“Dobri ljudi u vremenu zla… Da, moji suradnici u Ratnoj bolnici i ja smo doista bili dobri ljudi u vremenu zla. Kada je sveprisutno stanje bila samo smrt, mi smo bukvalno od tog stanja otimali i spašavali živote. U  vremenu u kome život nije imao cijenu shvatio sam istinsku suštinu i vrijednost života.

Svaki spašeni život je bio pobjeda, ali je svaki izgubljeni život bolio kao teški poraz. A radeći svih tih ratnih godina u bolnici s tisućama ranjenih trebalo je i lične snage da se izdrži. Nosili smo bol drugih ljudi na svojim plećima tako da često, iako smo i sami imali lične tragedije, nismo imali vremena dovoljno odbolovati vlastitu bol…

I sad kad pričam o životu ja često kažem da je moj život raspolućen na dva dijela, onaj do 1995. i onaj, od Boga poklonjeni poslije ’95. I nisu ta dva dijela života u sukobu, ne isključuju se, i ne mogu jedan bez drugoga ali se u isto vrijeme nikako ne mogu spojiti… a oba su moja.

Ja sam, čini mi se, uspio da uspostavim neku vrstu duhovne ravnoteže između onoga što je bilo i što nosim u sebi i onoga što se trenutno živi, počesto se osjećajući kao da putujem u nekom nadnaravnom prostoru između ta dva svijeta… Je li to mirenje… ili vječna borba?”, postavlja pitanje na koje odgovor ne postoji.

Nije ni njegov prelazak na slobodni teritorij bio jednostavan: bolnicu je napustio 11. jula  1995. i na slobodni teritorij stigao nakon pet dana. Kroz šumu, u grupicama ljudi koji su se spašavali od smrti, od kojih mnogi nisu uspjeli. Na izlazu iz Srebrenice, na raskrsnici, tog je dana (11. 7. 1995.) i posljednji put vidio svog brata. Pronađen je nekoliko godina poslije u masovnoj grobnici u Pilici kod Zvornika.

Ide li danas u Srebrenicu? Vraća li se život, živi li se?, pitamo ga.

“Idem… Ne tako često koliko imam potrebu i želju, ali idem… Srebrenica je još uvijek grad koji, čini mi se, živi zbog svojih mrtvih… slabo se vraća život… Ustvari, ja na neki svoj poseban način živim Srebrenicu. Gdje god da sam, kud god da idem, ja zapravo ne napuštam Srebrenicu. Jer to nije moguće. Ona je moje obilježje, a ja pomalo njeno”.

Pilav danas o svom iskustvu piše knjigu.

“Ako smijem reći, moj život je zaista jedna knjiga. Iz mnogo, mnogo razloga mislim da ne smijem biti sebičan i držati je zatvorenom. Da, bit će knjiga. Ne mogu još sa sigurnošću reći kad će se čitati, ali definitivno hoće. Centralni događaj? Dobri ljudi u vremenu zla”, kaže.

          ‘Na nadi počiva život’

Pilav smatra da je presudom Europskog suda za ljudska prava u njegovu korist uzdrman Daytonski mirovni sporazum.

“Moja namjera je bila ukazati na devijaciju u našem pravno-političkom sistemu koji je uzrok teške diskriminacije naroda na cijelom teritoriju BiH. Opravdanje za takve devijacije i priznanje diskriminacije kao nužne, razumne i opravdane temeljene su na odredbama dejtonskog ustava, dakle Daytonskog mirovnog sporazuma jer je Ustav samo aneks toga sporazuma. Ako je to Dayton, a jeste, onda je ova presuda uzdrmala Daytonski sporazum, barem u jednom njegovom aneksu”. I nema iluzija oko toga je li ovom presudom pravda konačno zadovoljena – sve će opet ovisiti o iskrenosti političkih subjekata: “Konačna pobjeda pravde bit će onoga trenutka kad se ova presuda implementira”, kaže Pilav.

“Teško je reći koliko će se prašine nakupiti i na ovoj presudi ako se osvrnemo na iskustvo u pokušaju implementacije prethodnih… I u tom smislu ja nemam iluzije da će odjednom proraditi dobra volja domaćih političkih elita i da će oni učiniti ono što su odavno trebali. Ono u što sam sasvim siguran jeste činjenica da će sigurno doći vrijeme kada će BiH otvarati pojedina poglavlja u pristupnim pregovorima sa EU i da će u nekom od tih poglavlja u sadržaju biti i ova presuda i to kao jedan od bitnih preduvjeta koje treba ispuniti da bi se postalo kredibilnim kandidatom za članstvo u EU. Kako će brzo doći to vrijeme, kao i u mnogo čemu ovisi o iskrenosti namjera političkih subjekata”.

Pitamo ga što bi poručio onima koji misle da je njihova borba s administracijom unaprijed izgubljena stvar? Evo što kaže:

“U Srebrenici sam naučio da ne postoje granice koje se ne mogu pomaknuti… Radeći u Ratnoj bolnici pomicane su granice i u ljudskom i u profesionalnom, pa danas se usuđujem reći i u naučnom smislu… do neslućenih razmjera.

Samo se ne smije odustati…” … A što bi poručio onima koji su izgubili nadu u pravednost i ravnopravnost svih ljudi u BiH? Ima li nade za bolje dane u ovoj zemlji?

“Nada je temeljna odrednica na kojoj počiva život. Nada je vjera u najširem smislu. U ovoj zemlji je tako puno dobrih ljudi, obrazovanih, moralnih, humanih, požrtvovanih, spremnih dati nešto od sebe. E to je nada za dobru budućnost ove zemlje. Ja sam uvjeren da će doći vrijeme kad će istinske vrijednosti izaći u prvi plan”, kaže Pilav.

I na kraju, uz sve što je proživio, može se reći da je danas sretan čovjek. U profesionalnom smislu je postigao sve. Ali ne smatra to svojim najvećim uspjehom…

“U profesionalnom smislu sam uspio u potpunosti. Specijalizirao sam kirurgiju, doktor medicinskih nauka, docent na medicinskom fakultetu i zadovoljstvo je mladim generacijama studenata prenositi i znanje i iskustvo. I zasigurno je to veliki uspjeh, ali je za mene nakon svega proživljenoga najveći uspjeh ostati normalan čovjek čvrsto na zemlji.

Ponos je imati zavidnu karijeru, ponos je imati prekrasnu djecu, ali je neopisivi ponos saznanje da ste imali jednu tešku, a nadasve časnu ulogu u jednom vremenu zla i da vam i nakon toliko godina priđu ljudi koji to pamte, poštuju i cijene…”, kaže nam na kraju.

Želja mi je spomen obilježje na Kragljivodi

Što Vam je želja, bez obzira na mogućnosti, napraviti u ili za svoju rodnu Srebrenicu?

– Rat sam počeo kao vojnik i to na najkrvavijoj liniji srebreničkog ratišta, na liniji koja se nalazila na granici države Bosne i Hercegovine koja je bila na direktnom udaru agresije iz druge države (Srbije). Tu, na toj liniji sam stekao i izgubio najveće i najbolje prijatelje i suborce. Želja mi je za života da doprinesem da se na tom mjestu, na mojoj Kragljivodi sagradi spomen obilježje tim velikim ljudima…

Politika je kod nas goli materijalni profit

Gradimo li bolju BiH ili još uvijek samo – preživljavamo?

– U našoj zemlji je politika postala izuzetno profitabilno zanimanje i kad se to ogoli do kraja, shvatimo da ona nema ni naciju ni vjeru ni humanost… ništa osim materijalnog profita. Upravo zbog toga, mi, običan svijet, samo preživljavamo. Nastala je jedna posebna kasta ljudi koji imaju za cilj samo lični interes, a politika im je sredstvo za ostvarivanje tog cilja. Sve dok narod (narodi) ne sruše tu kastu, nećemo ići naprijed.

Kada na scenu dođu i politiku povedu obični ljudi iz naroda koji će uz kompetenciju, sposobnost, imati u sebi i moralnu crtu odgovornosti prema zajednici te human odnos prema svemu što nas okružuje, onda možemo očekivati da konačno krenemo s izgradnjom bolje BiH. A uvjeren sam da je takvih ljudi koji znaju i mogu, koji su i moralni i sposobni i koji su se u svojim mikrosredinama sigurno djelom dokazali, u ovoj zemlji jako puno. 

Andrijana Copf (Dnevni list)

////////////////////////////////
//////////////////////////

POSLANICI KOALICIJE DOMOVINA NAPUSTILI SJEDNICU: Narodna skupština RS izašla iz svoje nadležnosti

POSLANICI KOALICIJE DOMOVINA NAPUSTILI SJEDNICU: Narodna ...


////////////////////////

BH. DOKUMENTI ZA KRIMINALNI KLAN DARKA ŠARIĆA: Lične podatke prodavali za 3.000 eura - 3

BH. DOKUMENTI ZA KRIMINALNI KLAN DARKA ŠARIĆA: Lične ...


/////////////////////////////////

POVIJESNA ODLUKA: Od iduće sezone Premijer liga s novim ...

///////////////////////////

SENZACIJA U NOTTINGHAMU: Džumhur u prvom kolu eliminirao nosioca tirnira Denisa Istomina (VIDEO)

Džumhur u prvom kolu eliminirao nosioca tirnira Denisa Istomina


/////////////////////////////////////////
  Dr.lijaz Pilav, čovjek koji je uzdrmao Daytonski sporazum : Neopisivi ponos je saznanje da ste imali jednu tešku, a nadasve

/////////////////////////

George Soros: Rusija se diže, Evropska unija se urušava !

Juni 21. 2016.

Soros1

Američki milijarder George Soros smatra da se Rusija uzdiže dok se Europska unija urušava.To se, rekao je Soros, događa na isti način kao kada je EU počela “cvjetati” u vrijeme kada se Sovjetski Savez počeo raspadati.

Soros je naveo da “više nego ikada” ima osjećaj da sudbina Evropske unije zavisi od budućnosti Ukrajine, preno je Reuters.On je to izjavio u Londonu na skupu koji je organizovao pokret “Otvorena Rusija”, čiji je osnivač Mihail Hodorkovski, poznati kritičar Kremlja.

(Kliker.info)

//////////////////////////

pavosaban22

Priča o Pavi i Šabanu: Prijateljstvo koje je nadišlo rat

Šaban Hajduk i Pavo Matković iz sela Radešine, u konjičkoj općini, druguju od djetinjstva. Danas penzioneri, ovi 77-godišnjaci imaju i zajedničko gorko iskustvo logora iz proteklog rata, ali je njihovo [...

///////////////////////////

///////////////////////////////////

crnogorski srbi: Kulturocidno smo zatrti i duhovno satrti

Stranac, ali bogme i ovdašnji građanin, koji bi se isključivo informisao iz srpskih nacionalističkih medija verovatno bi pomislio da u Crnoj Gori njene građane koji se izjašnjavaju kao Srbi po nacionalnosti tamošnji režim doslovno ...

///////////////////////////////////

milan marinković: Ćirjaković, nekrunisani kralj zamene teza

Pored toga što je ekstremno osetljiv na “autošovinističku” kritiku svog “napaćenog” plemena, Ćirjaković, mučenik, nije u stanju ni da razlikuje ozbiljne analitičke tekstove od šaljivih i satiričnih. Jednostavno, osobe zadojene nacionalizmom – čak i ...
//////////////////////////////////////////

danijel dragojević

Teniska igrališta

///////////////////////////////

////////////////////////////////////////////////
/////////////////////////////

svetislav basara: Theologia Serbica

U sveopštoj antivučićevskoj pomami u apsolutni je zasenak pala činjenica da će Đinđiću spomenik (ako uopšte bude podignut) u stvari podići srpska država i svi mi, građani Srbije, koji smo u i te kakvoj obavezi da ...

//////////////////////////////

Britanija može istupiti iz EU, ali ne može pobjeći od stvarnosti

Brexit je pokušaj dijela britanske političke elite da sačuva ili uveća svoju moć u čemu se ogleda i suština procesa dezintegracije koji nije ništa drugo nego težnja vladajućih elita etabliranih ...
////////////////////////
//////////////////////////
////////////////////////////
Fotogalerije: Eros sa onoga svijeta

Sven Van Driessche: Lete gole grabljivice

Slogovi daha u uviru, u izlivu. Simetrije košmara. Opkoračenja/ rastanka./ Ti usnama istražuješ prevoje šake, ...

////////////////////////////////

Fine mrtve devojke: Gole Ofelije

Zrak zadnjeg sunca hvata prva tama/ U mozak slazi njene mrtve glave./ Što umre? Zašto sada tako sama/ Po ...

//////////////////////////////////////////

Clapton gost na novom albumu Stonesa

Još polovinom prošle godine legendarni gitarista Keith Richards najdugovečnijeg benda na planeti ikada najavio je da njegov The Rolling Stones planiraju da snime još jedan album, ...

//////////////////////////////////

Exit među prvih pet festivala na svetu

Jedan od najuglednijih svetskih listova, The New York Times, najčitaniji časopis u SAD i dobitnik rekordnih 117 Pulicerovih nagrada, objavio je listu najboljih festivala na svetu, gde se ...

Stariji postovi

Jedinstvena Bosna i Hercegovina
<< 06/2016 >>
nedponutosricetpetsub
01020304
05060708091011
12131415161718
19202122232425
2627282930

MOJI LINKOVI

MOJI FAVORITI
-

Brojač posjeta
27105315

Powered by Blogger.ba