Jedinstvena Bosna i Hercegovina

Dobrodošli na moj blog

26.07.2016.

RELIGIJA I POLITIKA NA BALKANU: UHODAN KURS, U SLUŽBI KOLEKTIVITETA

Religija i politika na Balkanu: Uhodan kurs, u službi kolektiviteta


Patrijarh srpski Irinej i predsjednik Republike Srpske Milorad Dodik, Banja Luka, januar 2016.
Patrijarh srpski Irinej i predsjednik Republike Srpske Milorad Dodik, Banja Luka, januar 2016.

/////////////////////////////////////

U Bosni i Hercegovini i zemljama regiona na sceni je sprega religije i politike, pri čemu religijske zajednice imaju dobro uhodan kurs i u službi su nacije i vlasti. Ovo tvrde neki od istaknutijih disidenata i kritičara aktuelnog stanja društava u zemljama bivše Jugoslavije, uz riječi kako su rijetki oni – posebno u vjerskim zajednicama – koji se tome suprotstavljaju, pa se teško može reći da su države u regionu sekularne, iako se one kao takve zvanično predstavljaju.

Sarajevski advokat i nekadašnji urednik nezavisnog magazina "Dani", Senad Pećanin, tvrdi da nacionalizam, u savezu politike i crkve, nanosi dugotrajne i nepopravljive štete po sve građane.

"Naime, religijske zajednice su, na žalost, su danas postale 'porodilišta' nacionalizma, ksenofobije i nekritičkog prihvatanja mitova o prošlosti vlastite nacije ili religijske grupe", naglasio je Pećanin.

Ovdašnje religije ne interesira pojedinac

Štaviše, profesor Amer Bahtijar iz mostarskog Centra za kritičko mišljenje, tvrdi da religija u Bosni i Hercegovini ima dobro uhodan kurs i u službi je kolektiviteta – države, nacije i vlasti.

"Ovdašnje religije kroz povijest nikada nisu se zainteresovale za pojedinca, njegove potrebe, želje i osjećaje. I nigdje kao tu se ne vidi sva izdaja ideja utemeljitelja religije i upravo na toj izdaji nastala je religija koja je iz svog učenja izbacila Boga", ocjenjuje Bahtijar.

S lijeva na desno: fra Drago Bojić, Amer Bahtijar i Senad Pećanin, Mostar, foto: Mirsad Behram

S lijeva na desno: fra Drago Bojić, Amer Bahtijar i Senad Pećanin, Mostar, foto: Mirsad Behram

Malo je onih pripadnika vjerskih zajednica, tvrde kritičari, koji su se simbiozi vjere i politike usprotivili. Jedan od njih je fra Drago Bojić, franjevac na službi u Jajcu, koji je još prije tri godine smijenjen sa mjesta urednika franjevačkog mjesečnika "Svjetlo riječi", a zabranjeno mu je i da predaje na Franjevačkoj teologiji u Sarajevu.

"Sprega politike i religije, odnosno politizacija religije i sakralizacija politike, jasno, u kombinaciji još sa nacionalnim i etničkim elementima da je to ponajveći problem i bio, na žalost, i ostao i u ovoj zemlji i na ovim prostorima", izjavio je fra Drago Bojić za RSE o odnosu vjerskih zajednica i politike.

Zato se, smatra Bojić, teško može govoriti o bilo kojem društvu na ovim prostorima da je sekularno.

"Da bi se neko društvo zvalo sekularnim društvom, onda bi naravno najprije moralo doći do odvajanja političkog i religijskog. Zatim, moralo bi se govoriti onda o pravima manjina, uopće o ljudskim pravima. To nije, naprosto, slučaj na ovim prostorima", objasnio je Bojić.

Kritika i mase

U Mostaru je promovirana i Bojićeva knjiga pod naslovom "Zlato i tamjan – kritički osvrt na politiku i religiju", u kojoj su sakupljeni komentari o političkoj situaciji u BiH, prije svega, o nacionalizmu, ali je i kritika religijskih struktura i institucija.

Poznati hrvatski novinar i pisac, jedan od osnivača nekada čuvenog splitskog satiričnog lista "Feral Tribune", Viktor Ivančić smatra da knjiga fra Drage Bojića takođe upućuje najžešću kritiku oportunizmu.

Viktor Ivančić, Mostar, foto: Mirsad Behram

Viktor Ivančić, Mostar, foto: Mirsad Behram

"Kritiku onoj tupoj masi, koja šutljivo hoda za zastavama i vođama od jedne do druge historijske gadosti", istakao je Ivančić.

Ivančić podsjeća na nekolicinu bosanskih franjevaca, koji su se protivili nacionalizmu i u vrijeme rata i nakon njega, zbog čega su nerijetko optuživani za dvostruku izdaju.

"Optuženi za izdaju od politike koja je taj nacionalizam emitirala i od crkve kojoj pripadaju, koja je te politike uredno sve vrijeme servisirala", naveo je Ivančić.

//////////////////////////////////////

Bosna i Hercegovina

Učitajte više sadržaja...


///////////////////////////////////////////////

Aktuelno



/////////////////////////////////////////////

Multimedija



/////////////////////////////////////////////////
/////////////////////

KORIDA PODIJELILA ŠPANCE: Pogledajte zastrašujuće snimke koji su podigli špansku javnost na noge (VIDEO) - 3

Pogledajte zastrašujuće snimke koji su podigli špansku javnost na noge


///////////////////////

NOVO ZAOŠTRAVANJE S-H ODNOSA: Srpski SUBNOR optužio Hrvatsku da dijeli iste vrijednosti kao NDH! - 3

Srpski SUBNOR optužio Hrvatsku da dijeli iste vrijednosti kao NDH!


///////////////////////////

Kolumne

Boris Dežulović : Pokemoni na izborima

Komentari Pročitaj čitav članak

Gordana Katana : Za sve su krivi Bošnjaci

Ahmed Burić : Kijametski dan

Gojko Berić : Ay, Carmela

Biljana Srbljanović : Lov na sve nas

25.07.2016.

BREXIT ZA POČETNIKE: JEFTINI POPULIZAM I OZBILjNA HISTERIJA

BREXIT ZA POČETNIKE: JEFTINI POPULIZAM I OZBILJNA HISTERIJA


tačno.net

Autor
25.7.2016. 


BREXIT ZA POČETNIKE: JEFTINI POPULIZAM I OZBILJNA HISTERIJA

Glavna zvijezda minulog referenduma u Velikoj Britaniji bio je Nigel Farage, lider desničarske Stranke nezavisnosti Velike Britanije. Mediji su se fokusirali na senzacije koje ovaj političar non-stop kreira, a zanemarili ozbiljnije sagledavanje stvarnog značaja izlaska iz EU

Piše: Aleksandar Brezar, analiziraj.ba

Prošlo je skoro mjesec dana od referenduma o izlasku Velike Britanije iz Evropske unije, iliti Brexita, možda i najznačajnijeg političkog događaja u EU od njenog osnivanja. Brexit je u međuvremenu zasjenjen drugim dešavanjima u Evropi, prije svega neuspjelim pokušajem vojnog udara u Turskoj. Pokušaj smjene turskog predsjednika Recepa Erdogana i naknadni događaji su medijski daleko atraktivniji, posebno kada se uzmu u obzir serije hapšenja, smjena visokih državnih službenika, zabrana putovanja u inostranstvo akademskim građanima i građankama, te netom proglašeno tromjesečno vanredno stanje.

Zato ne treba da čudi da su se domaći mediji u priči o Brexitu uglavnom oslanjali na nama lako dostupnu kontekstualizaciju kroz moguće posljedice koje bi britanski izlazak iz EU mogao imati na nas i na našu kandidaturu za pristupanje Uniji. Ovo se djelimično može opravdati činjenicom da je Velika Britanija bila jedan od glasnijih zagovarača našeg što ranijeg pristupanja EU, ali i jedan od tvoraca već dobro poznate, ali malo spominjane i još manje analizirane reformske agende kao preduslova ulaska BiH u EU. Ta se tematika ponovo reaktualizirala kroz nedavnu vijest o odgađanju nove tranše kredita MMF-a našoj državi, ali nas to nije držalo dovoljno dugo da bi se reformska agenda ipak detaljno propitala. I onda se desio Brexit, a naši mediji, osim nekoliko svijetlih primjera, nisu se previše trudili da tu temu proprate mimo već spomenutog šablona, “a šta će biti s nama”.

Ekonomija i imigranti

Za analizu situacije u Velikoj Britaniji potrebno je konkretnije propitati način na koji su ovu temu tretirali britanski mediji. Bitno je imati na umu da, iako bi mediji morali poštovati pravilo objektivnosti, jasno je da i u Velikoj Britaniji mediji itekako znaju zauzeti stranu koja im odgovora, ili barem ne gristi ruku koja ih hrani. Također, od velike pomoći za sagledavanje političke scene u Velikoj Britaniji može biti i odabir indikatora koji bi mogli ukazati na trendove pri tretmanu ove teme, kao i na glavne političke i društvene igrače u priči o Brexitu.

Prije samog referenduma, britanski konzervativci (ili torijevci) bili su podijeljeni po pitanju izlaska ili ostanka u EU. Članovi bliži političkom centru bili su za, i to većinom iz ekonomskih razloga, dok su oni pozicionirani više desno bili protiv, i to većinom iz antiimigracijskih razloga. Sada već bivši britanski premijer David Cameron bio je za ostanak u EU iako je kompletnu kampanju pred izbore 2015. bazirao na obećanju (još) konzervativnijim članovima stranke da će u toku novog mandata pokrenuti pitanje britanskog izlaska. Njegov glavni politički protivnik unutar stranke po ovom pitanju bio je bivši gradonačelnik Londona Boris Johnson, što i ne čudi previše bilo koga ko je upoznat s neokolonijalnim i antiimigracijskim stavovima čovjeka koji bi se najlakše mogao opisati kao loša kopijaDonalda Trumpa (čak i po izgledu).

George Osborne, kancelar blagajne u Cameronovoj vladi, poznat po oštrom jeziku, dosta pragmatičnom euroskepticizmu i neokonzervativnim stavovima, pretežno po pitanjima vanjske politike, začuđujuće je također bio za ostanak. S druge strane, Laburistička stranka je skoro u potpunosti bila za ostanak u EU, posebno otkako je vođstvo stranke preuzeoJeremy Corbyn. Corbyn je jasno obznanio svoj stav izjavom da je Brexit “ubrzani put u ekonomiju u kojoj će najsiromašniji proći najgore”, što je možda i najočitija tačka slaganja laburista, dosta podijeljenih po ostalim pitanjima, ali i glavna tema rasprave u britanskim medijima pred referendum.

Populizam u izvornoj formi

Iako su torijevci imali daleko značajniju zastupljenost u medijima od laburista, gdje je ta razlika dosezala i 40,3 posto u pro-Brexit novinama, stvorio se lažni dojam da je jedna druga stranka – UKIP – bila daleko jača nego što zaista jeste. UKIP-ova zastupljenost nije prelazila 4,5 posto u medijima naklonjenim britanskom odlasku, što je nesrazmjerno važnosti koja se davala njihovim stavovima. UKIP, ili UK Independence Party (Stranka nezavisnosti Velike Britanije – koje nezavisnosti?), jeste desničarska populistička stranka osnovana 1993., koja je tek u priči o Brexitu dobila na kakvoj-takvoj važnosti, prije svega radi svog (sada već bivšeg) lidera, Nigela Faragea. Farage, relativno neuspješan broker i notorni euroskeptik, nakon neuspješnih pokušaja kandidature za razne pozicije, uključujući i onu gradonačelnika Londona, uspio je ući u Evropski parlament 2014., gdje je između ostalog (p)ostao poznat po svojim poprilično zapaljivim i neinformisanim izjavama. Farageovo insistiranje na trulosti EU i boljoj budućnosti građana i građanki Velike Britanije van Unije ukazivalo je na najveći problem medijskog praćenja Brexita – jeftin populizam koji se oslanjao na nacionalni sentiment, antiimigrantske stavove, okrivljavanje EU radi lošeg ekonomskog stanja umjesto prihvatanja činjenice da je trenutna situacija rezultat više od 30 godina katastrofalne ekonomske politike – savršeno se oslikava upravo u Farageovom liku i djelu. Međutim, medijima je bilo mnogo lakše do besmisla potencirati Farageovo klovnovstvo umjesto ozbiljnijeg bavljenja svojim poslom.

Ono čemu mediji, s druge strane, nisu posvetili dovoljno pažnje jeste serija rasističkih ispada koja je uslijedila nakon Brexita, i to prema svim mogućim etničkim skupinama koje nisu “autohtono” engleske, pa su tu ulogu preuzeli sami građani i građanke na društvenim mrežama. Dovoljno je pogledati jedan ovakav album da bi se uvidjela sva zloba koja je izašla na površinu. Uzroke ne treba tražiti u iznenadnom rasizmu Engleza – kojima je, istini za volju, Brexit poslužio kao dozvola da se obračunaju sa svima koje smatraju za odgovorne za svoju nesreću – već upravo u gorespomenutom sistemu koji je te ljude učinio dovoljno ogorčenim da misle da im nisu krivi klovnovi poput Faragea, već Poljak ili muslimanka koji s njima dijele sjedište u autobusu. Moglo bi se, također, reći da su i sami mediji donekle odgovorni za nagli porast rasističkih napada u Velikoj Britaniji nakon referenduma: dovoljno je uzeti u obzir činjenicu da je imigracija bila treća najvažnija tema u medijskom tretmanu Brexita, gdje je najočitiji indikator procentualna razlika u količini tekstova među novinama koje su bile za izlazak (14,8 posto) i ostanak (9,9 posto). Kultura straha od drugogi drugačijeg sigurno je doprinijela izglasavanju opcije za izlazak, a uloga britanskih medija u tome vrlo je zabrinjavajuća.

Kamo dalje, rođače?

Interesantno je da dobar dio medija nakon referenduma nije uspio objasniti kako će britanski izlazak funkcionisati u praksi. Naravno da je prvih par dana bilo izuzetno konfuzno, pogotovo nakon nejasnog statusa Škotske, koja je listom glasala za ostanak, pa je još uvijek nepoznato da li će Brexit označiti i početak raspada Ujedinjenog Kraljevstva. Škotski političari su već dan nakon Brexita najavili ponovni referendum o istupanju iz Velike Britanije, te se pojavila i zanimljiva teorija da bi Škotska, ukoliko bi se stvari odvijale dovoljno brzo, mogla ostati unutar EU nakon što napusti Veliku Britaniju. Bez obzira na odluku Škotske, referendum ne znači automatsko istupanje Velike Britanije iz EU: potrebno je proći proces parlamentarne procedure i pozivanja na Član 50 Lisabonske konvencije, što zatim pokreće dvogodišnji period izlaska iz Unije.

Druga bitna posljedica Brexita je pad Cameronove vlade, i njegova smjena novoimenovanom premijerkom, Theresom May. Ona je, između ostalog, poznata po tome što je u prethodnom izbornom ciklusu u sklopu vlastite promocije naručila kamione s bilbordima koji su ilegalnim imigrantima poručivali da “idu kući”. Teško je osobu poput nje smatrati korakom naprijed u političkom smislu, čak i u odnosu na izrazito nesposobnog i problematičnog Camerona. Ako ovi kamioneti nisu dovoljna ilustracija njenih političkih stavova, onda definitivno pomaže činjenica da je Theresa May u jednom ključnom istupu tokom referenduma istakla da bi Velika Britanija trebala da se povuče iz Evropske konvencije o ljudskim pravima, kriveći Konvenciju za “vezivanje ruku parlamentu, nepomaganje prosperitetu” (istu izjavu je kasnije povukla).

Da je u Velikoj Britaniji vuk pojeo ne samo medvjeda, već i lisicu, zeca i par omanjih šumskih životinja, moglo se zaključiti iz odabira članova i članica njenog kabineta. Novi ministar finansija, populista Phillip Hammond, već je bio na tapetu 2013., kada je kao sekretar odbrane imao niz vrlo problematičnih izjava o homoseksualnim brakovima. Za sekretara vanjskih poslova odabran je već spomenuti Boris Johnson, koji je još kao novinar izgubio posao i kredibilitet nakon što je uhvaćen u izmišljanju navoda. Poređenje s Trumpom još više stoji kada se uzme u obzir da je u karijeri političara uspio uvrijediti praktično svakoga – od crnih stanovnika Afrike, plemenskih ratnika, 10-godišnjeg japanskog školarca, sve do čitavog grada Liverpoola, kojem se kasnije morao izvinjavati. Liam Fox, novi sekretar međunarodne trgovine, morao je 2011. dati ostavku na mjesto sekretara odbrane radi davanja pristupa informacijama od državnog značaja – svom prijatelju. Ministar zdravstva Jeremy Hunt uspio je ostati na položaju iako je još uvijek u velikom sukobu s doktorima u štrajku. Ministar saobraćaja, Chris Grayling, jednom je opisao život u siromašnom naselju Manchestera, Moss Sideu, kao “urbani rat” te je dobio nagradu zaosobu s predrasudama godine radi izjave da bi vlasnici hostela trebali moći odbiti homoseksualne parove kao goste. Nova sekretarka za okoliš Andrea Leadsom tvrdi da je prvog dana na poslu morala pitati da li su globalne klimatske promjene stvarne.

Iz svega predočenog, jasno je da Brexit neće imati posljedice samo po odnos Velike Britanije prema EU (i u tom kontekstu, i prema BiH), već da Veliku Britaniju očekuje težak period u novim okolnostima. Iako je Theresa May odgodila raspravu o Članu 50 za kraj 2016., te je time kupila vrijeme sebi i svojoj vladi da dobro promisle o opcijama, očito je da na Ostrvu više nikad ništa neće biti isto. Što se tiče samih medija, Brexit bi mogao biti kapitalna lekcija o važnosti nepotpadanja pod praksu neutemeljenog izvještavanja baziranog na senzaciji, posebno u situacijama od vitalnog značaja. Iz ovog slučaja je očito da senzacionalizam na kraju šteti svima, dok će klovnove na vlasti uvijek zamijeniti drugi – a evidentno, ponekad i mnogo gori.








25.07.2016.

KNjIGA 'ISPOD PLAVIH ŠLjEMOVA', NOVI POGLED NA MISIJU UNPROFOR

Knjiga 'Ispod plavih šljemova', novi pogled na misiju UNPROFOR




U Tuzli je nedavno predstavljena knjiga "Ispod plavih šljemova" Vladimira Filipovića, politologa i sveučilišnog profesora. U ovoj knjizi autor analizira motive država da upute svoju vojnike u misiji UNPROFOR-a (United Nations Protection Forces – Zaštitne snage Ujedinjenih naroda) u Hrvatskoj i BiH od 1992. do 1995.

Najviše se bavio istraživanjem pitanja jesu li Ujedinjene narodi (UN) bile nastavak politike drugim sredstvima, te čije politike – UN-a ili država članica.

Vladimir Filipović odlučio se tijekom svog doktorskog studija istraživati na temu uloge Ujedinjenih naroda u Bosni i Hercegovini i Hrvatskoj jer ga je to pitanje "mučilo još u djetinstvu", 1992. godine kada je imao tek 11 godina.

"Kada sam istraživao, vidio sam da je u Hrvatskoj u jednom dijelu bio francuski kontingent i kontingent Kenije. Kenijski general je bio zapovjednik cijelog tog sektora, a što je značilo da zapovjeda i francuskim vojnicima. Ja sam se pitao: 'Zar zaista Francuzi daju da im zapovjeda taj Kenijac?'. Onda sam našao da je jedan francuski časnik srednje klase rekao da njemu taj engleski sluga 'neće zapovjedati'. Vjerojatno je aludirao na kolonijalnu prošlost Kenije. Jednu sređenu francusku vojsku nisu impresionirali Kenijci koji su bili potpuno izgubljeni. Ubrzo se u izvorima pojavio niz primjera iz kojih sam vidio da je taj UN samo pokriće za nešto drugo", kaže Vladimir Filipović.

Autor se posebice osvrnuo na ulogu UN-a u Ruandi i Srebrenici u kojima su također bili prisutni, a u kojima su se dogodili najstrašniji zločini kao i na UN-ovo napuštanje Somalije u trenutku kada je zemlja bila u kaosu.

"Ako je UN iz takvih grešaka naučio neke lekcije, to bi značilo da će jednoga dana biti bolje, da će UN štititi ljudska prava, da će štititi nemoćne. Moram reći da bih volio da je tako, ali se bojim da nije tako i da tako neće biti", navodi Filipović.

Profesor Mirko Pejanović tijekom predstavljanja knjige Vladimira Filipovića govorio je o kontroverznim ulogama UN-a tijekom rata devedesetih godina, posebice na tragičan ishod uloge Ujedinjenih naroda u Srebrenici.

"Jedanaestog jula je bilo podignuto oko 60 aviona NATO-a. Dok su oni kružili nebom iznad BiH sve srpske snage su stale. Čim su saznali da su vraćeni, a vraćeni su zato što su visoki funkcioneri UNPROFOR-a i vlade Holandije shvatili da će njihovi vojnici biti ugroženi. Tako nije došlo do zaštite građana u Srebrenici. Tako je nastupilo ono zlo, zločini i genocid. Tako je sve skupa tragično završeno. Nakon rata u BiH, UN nije učinio niti jednu reformu koja bi u budućnosti prevenirala ono što se dogodilo na našim prostorima", riječi su Pejanovića.

Sa promocije knjige u Tuzli

Sa promocije knjige u Tuzli

Istražujući ljudske gubitke i u Zapadnoj Slavoniji, Tomislav Fresel iz Centra za suočavanje s prošlošću "Dokumenta" iz Zagreba uvidio da su ljudi gubili živote i pod kotačima različitih oklopnih vozila UN-ovih vojnika koji njima nisu uopće znali upravljati.

Međutim, Fresel naglašava da su u zaraćenim područjima očekivanja ljudi od UN-a bila što skorija uspostava mira, a zapravo je njihova uloga bila čuvanje mira, odnosno stanja koje je postignuto ratom i silom.

Također očekivanja da su snage UN-a došle sačuvati živote ljudi s ovih prostora su nerealna što je naglasio i autor knjige, a Fresel posebno podvukao, "jer oni su prije svega čuvali vlastite živote te pomagali da se rat ne proširi na druge zemlje".

"U samim zagovaračkim aktivnostima neophodno je imati na umu interes onih kojima se obraćamo za pomoć. I svoje ciljeve i naš pristup zapravo treba prilagoditi onome što političke elite zemalja kojima se obraćamo imaju u vidu kao svoje interese", navodi Tomislav Fresel.

Knjiga "Ispod plavih šljemova" Vladimira Filipovića nudi jedan novi pogled na misiju UNPROFOR-a. Knjiga donosi mnogo toga novog za čitatelje koji ne pripadaju nužno akademskoj zajednici jer, kako je istaknuo Filipović, da piše samo za akademsku zajednicu vjerojatno ovako pošteno ne bi uopće ni pisao.

Iako je Filipovićeva knjiga dijelom i uznemirujuća, više je nego potrebna politologiji, historiografiji i politici.

////////////////////////////////////////

Aktuelno

Učitajte više sadržaja...

/////////////////////////////////////////////////////

Multimedija

Učitajte više sadržaja...

25.07.2016.

ZBOG ZABRANE BOSANSKOG JEZIKA SDP BiH PODNIO KRIVIČNU PRIJAVU PROTIV MINISTRA DANETA MALAŠEVIĆA

Odluka direktno u suprotnosti s odlukom Ustavnog suda : Zbog zabrane bosanskog jezika SDP BiH podnio krivičnu prijavu protiv ministra Maleševića !


Juli 25. 2016.

БАЊАЛУКА, 20. МАРТА /СРНА/ -  Министар просвјете и културе Републике Српске Дане Малешевић.

Socijaldemokratska partija BiH podnijela je Tužilaštvu BiH krivičnu prijavu protiv ministra prosvjete i kulture Republike Srpske Dane Maleševića smatrajući da postoji osnovana sumnja da je počinio krivična djela neizvršenje odluke Ustavnog suda BiH, Suda BiH, Doma za ljudska prava ili Evropskog suda za ljudska prava, a u vezi s krivičnim djelom izazivanje nacionalne, rasne i vjerske mržnje, razdora i netrpeljivosti.

Politički direktor SDP-a Damir Mašić, potvrdio je ove informacije i podsjetio da je Malešević nastavnicima u školama u Republici Srpskoj naložio da u đačke knjižice upisuju isključivo “jezik bošnjačkog naroda, umjesto bosanski jezik”.

“Takva odluka je direktno u suprotnosti s odlukom Ustavnog suda. Ovo pitanje nije bilo sporno do 2012. godine predsjedniku Republike Srpske Miloradu Dodiku niti bilo kome drugom u tom entitetu”, istakao je Mašić, navodeći da je pravo na jezik jedno od osnovnih i neotuđivih prava.

On je dodao da su nadležne vlasti u Srpskoj dužne poštovati odluku Ustavnog suda, u kojoj se kaže da Bošnjaci svoj jezik mogu nazivati kako žele i da im vlasti u Republici Srpskoj to ne smiju zabraniti. Iz tog razloga politički direktor SDP-a pozvao je nadležne da ovo pitanje razmatraju na narednim sjednicama Predsjedništva BiH i Vijeća ministara BiH.

(Kliker.info-NN)

/////////////////////////////////////
///////////////////////

Kolumne

Boris Dežulović : Pokemoni na izborima

Gordana Katana : Za sve su krivi Bošnjaci

Ahmed Burić : Kijametski dan

Gojko Berić : Ay, Carmela

Biljana Srbljanović : Lov na sve nas




//////////////////////////


USPON 'ENERGOINVESTA' NA TRŽIŠTU ALŽIRA: Sarajevska firma zaključila još tri poslovna ugovora!

USPON 'ENERGOINVESTA' NA TRŽIŠTU ALŽIRA: Sarajevska firma ...


/////////////////////

EVO ŠTA JE VUČIĆ PREKO MAJE PORUČIO SARAJEVU : 'BiH je Srbiji najpreča'

EVO ŠTA JE VUČIĆ PREKO MAJE PORUČIO SARAJEVU : 'BiH je ...


/////////////////////////////////////////////////
24.07.2016.

PREDSJEDNIK TRUMP?

PREDSJEDNIK TRUMP?

Tomislav Jakić
Autor 24.7.2016. 


Image result for tomislav jakić

//////////////////////////////////

Izdvajamo

  • Trump za SAD želi mrežu bilateralnih trgovinskih ugovora, kazavši između redaka da odustaje od famoznog TTIP-a kojega se razumni ljudi u Evropi boje kao vrag tamjana
.............................
..............................................

Njegov prvi veliki politički govor pokazuje kako će se borba za ulazak u Bijelu kuću voditi između dvoje u najmanju ruku ravnopravnih protivnika, pri čemu će Trump sasvim sigurno koristiti frazu koju je izbacio i na konvenciji: “Ona kaže: sve će ostati tako kako jest. A ja kažem: ništa neće više biti tako kako jest”. I s dozom zlobe, ali vrlo efektno plasirano: “Ona poziva svoje pristaše da govore: s njom smo; a ja poručujem vama i cijeloj Americi: ja sam s vama, ja ću biti vaš glas, ja ću biti vaš šampion”.

Piše: Tomislav Jakić, Forum.tm

Donald Trump, kontroverzni kandidat Republikanske stranke za predsjednika SAD, održao je, prihvaćajući nominaciju, svoj prvi veliki politički govor. I predstavio se kao netko s kojim će favorizirana bivša državna tajnica Hillary Clinton imati velike muke, želi li uspjeti u borbi s njime za ulazak u Bijelu kuću. Trump je govorio (dulje od jednoga sata) na završetku četverodnevne konvencije, tipično američkog spektakla koji je po mnogim značajkama mnogo bliži estradi, nego ozbiljnoj politici. Pa se moglo i očekivati kako će njegov govor biti prilagođen (i) takvoj prigodi. I bio je. Ali nije bio samo to. Bio je to govor čovjeka koji zna što hoće, koji sasvim sigurno nije ničija “lutka na koncu” (kako je opisao svoju suparnicu) i koji – a to je u ovoj fazi kampanje gotovo i najvažnije –zna kako pridobiti birače.

Mada su i samu konvenciju pratili žestoki iskazi neslaganja s njegovim dosadašnjim izjavama (manje u samoj dvorani, a mnogo više na ulicama Clevelanda), multimilijarder čija je najveća prednost što (barem do sada) u utrci prema Bijeloj kući nikome nije dužan ama baš ništa – jer sam financira svoju kampanju – ponudio je prilično dobro izbalansiranu mješavinu populizma, demagogije, zvučnih fraza i čiste politike. Ostao je pri antiimigracijskoj retorici, ali ju je donekle relativizirao time što je uporno naglašavao da će se boriti za legalno useljavanje, a protiv ilegalnoga. Ponovio je da će podići zid na granici s Meksikom, dodajući (što je točno) da je današnji Meksiko poprište divljanja kriminala i narko-kartela. Očekivano, najavio je odustajanje od Obaminog programa opće zdravstvene zaštite, ponavljajući “tanki” argument desnice kako će svaki Amerikanac ponovo moći birati svojega liječnika (i izostavljajući činjenicu da milijuni nisu imali mogućnost toga biranja zbog neimaštine). Umirio je fanatizirane pristaše nošenja oružja najavom da će čvrsto braniti drugi članak Ustava SAD koji to omogućava. I to je bilo ono što bismo nazvali njegovim dugom prema biračima koji su ga doveli do nominacije za predsjedničkog kandidata.

Ostatak je bio nagovještaj Trumpa kakvoga ćemo najvjerojatnije gledati i slušati u mjesecima do predsjedničkih izbora. A u tome nagovještaju, ostavimo li po strani otrovne (ali uglavnom na činjenicama zasnovane) napade na Hillary Clinton, može se prepoznati uljeza na političku scenu koji ima itekako politički program. Da mu je osnovni slogan “Amerika prije svega”, to se moglo očekivati. Da će uz to ići “Učinimo Ameriku opet jedinstvenom”, to je bilo nešto kao obavezni lik u sklopu napora da se prevladaju podjele unutar republikanaca što ih je izazvao svojom kandidaturom. Da će se Trump predstaviti kao “kandidat zakona i reda”, i to se moglo očekivati. Da su najčešće upotrebljavane riječi, odnosno fraze bile “nikada više”, “odmah” i “vjerujte mi”, to svjedoči o spretnosti onih koji su dali završnu formu govoru. No, to je definitivno bio Trumpov govor, koncentriran primarno na unutarnje političku scenu (izbori se ne dobivaju na vanjskoj politici, Vijetnam je bio izuzetak!), pa unutar toga konteksta na gospodarstvo.

Uporno ponavljajući kako će Americi i svakome Amerikancu vratiti osjećaj sigurnosti, izrijekom je podržao homoseksualnu zajednicu, obećavajući joj zaštitu od svake vrste nasilja (te pohvalio – kao republikanac – prisutne, što su ga zbog toga nagradili pljeskom). I pobrinuo se da među predgovornicima budu pripadnici i drugih rasa (napr. predstavnica grupacije “Koreanci za Trumpa”).

Vješto igrajući na kartu svoje uspješne poduzetničke karijere, Donald Trump, potomak doseljenika – djed i baka – iz Njemačke, nakon što je crnim bojama oslikao današnju Ameriku (opustjeli gradovi, autoputovi što propadaju, zračne luke na razini onih iz Trećega svijeta), obećao je stvaranje milijuna novih radnih mjesta, Ameriku koja će ponovo proizvoditi i izvoziti i – sada stvar postaje itekako zanimljiva – potpuno novi prilaz području vanjske trgovini. Za razliku od multilateralnih trgovinskih ugovora kakve su SAD predlagale, pa i nametale sebi bliskim državama, Trump želi mrežu bilateralnih trgovinskih ugovora kojima će – kaže on – Amerika osigurati svoje interese. Znači li to i odustajanje od famoznog TTIP-a kojega se razumni ljudi u Evropi boje kao vrag tamjana, nije doslovno rekao, ali moglo bi se pretpostaviti.

Na polju vanjske politike upada u oči koliko ono što je rekao, toliko i ono što nije. Rusiju nije spomenuo ni jednom, jedinom riječju. Da to znači kako je potpuno ignorira, bilo bi naivno zaključiti. Mnogo je vjerojatnije kako je nije htio napasti, na tragu (do)sadašnje politike Zapada i NATO-a, ali je i procijenio da je prerano bilo što pozitivno reći o Moskvi. Pa je odšutio. Nije, međutim, ostavio ni traga dvojbi oko toga što misli o famoznom Arapskom proljeću, odnosno o politici koja je bila (neuspješno) zamaskirana tom floskulom. “Treba prekinuti s propalom politikom nametanja režima”, bila je krajnje jasna poruka. I još: “Libija je prije naše intervencije bila stabilna zemlja, Egipat je bio stabilan, Sirija je bila više-manje pod kontrolom. A sada? U Libiji je uporište Islamske države, u Egiptu je morala intervenirati vojska kako bi spriječila islamističkog predsjednika u njegovim namjerama, Sirija je u ratu, a izbjeglice nadiru prema Zapadu.” Da bi sve to poentirao rečenicom: “Smrt i razaranje su ostavština Hillary Clinton. Ali, njezina ostavština ne mora biti i ostavština Amerike.”

Obrušio se, također očekivano, na Iran (nuklearna opasnost), na Kinu (najveći financijski manipulatori u svijetu), uz ponavljanje podrške Izraelu. To nije novost, ali najava odustajanja od politike nametanja režima drugim zemljama, to jest apsolutna novost i zaokret kakvoga čak ni protukandidati Hillary Clinton nisu imali na pameti. Ili ga se nisu usuđivali ni nagovijestiti. Apelirao je na one koji su podržavali najopasnijeg takmaca bivše državne tajnice, Bernia Sandersa, da se priključe njegovom taboru, jer “Sandersu od početka nisu pružali ni najmanju šansu, ali ja sam taj koji će ostvariti ono što je on želio” (aluzija na činjenicu da je Sanders, dok ga stranačka discilpina nije natjerala da podrži H. Clinton, bivšu ministricu napadao kao eksponenta “sistema”).

Zaključno. Njegov prvi veliki politički govor pokazuje kako će se borba za ulazak u Bijelu kuću voditi između dvoje u najmanju ruku ravnopravnih protivnika, pri čemu će Trump sasvim sigurno koristiti frazu koju je izbacio i na konvenciji: “Ona kaže: sve će ostati tako kako jest. A ja kažem: ništa neće više biti tako kako jest”. I s dozom zlobe, ali vrlo efektno plasirano: “Ona poziva svoje pristaše da govore: s njom smo; a ja poručujem vama i cijeloj Americi: ja sam s vama, ja ću biti vaš glas, ja ću biti vaš šampion”.

Poznati američki režiser dokumentarnih filmova, Michael Moore, koji sasvim sigurno nije obožavatelj Trumpa predviđa njegovu pobjedu na izborima. Do njegovog nastupnog govora kao nominiranog kandidata za Predsjednika možda je odgovor na takvu tvrdnju i mogao glasiti: nemoguće. Sada je, međutim – tako nam se barem čini – točnije reći: ništa nije nemoguće.


24.07.2016.

ETNIČKI TESLA

Etnički Tesla

Heni Erceg

Autor
23.7.2016


Image result for heni erceg

Danas na tom se apolitičnom geniju prelama sav jad ovdašnjih strogo etnicističkih politika; u Srbiji ga bezočno svojataju crkva i političari, u Hrvatskoj ga se pak odbijaju sjećati. I lijevi i desni. I zato se, kao dobar xafsinški i turistički potez, aerodrom u Beogradu zove imenom Nikole Tesle, a zagrebački je upravo nazvan po čovjeku tame, etničkom čistaču, ali Hrvatu. Franji Tuđmanu.

Poznato je da Hrvatska uglavnom živi od turizma, budući da su industrijski dimnjaci i brodograđevni navozi odavno zgasli. No stihijni je to, neplanski oblik turizma, pa je krkljanac na obali neizdrživ, a gradovi poput Splita, Dubrovnika, pretvoreni u veliki fastfood i ogromni apartmanski kompleks. Zato se ovdašnji političari, čak i bivši, odmaraju u tihim državnim rezidencijama, pa je i šestomjesečni, svrgnuti premijer Orešković svoju porodicu smjestio u državnu vilu u Opatiji gdje je samo za catering država platila oko petnaest tisuća eura. Vila na Hvaru omiljeno je pak ljetovalište bivšega, a možda i budućeg, premijera Milanovića; svakako nepristojni su iznosi koje država spuca na sve te grebatora iz političke kaste.

Ali to je tek digresija u retoričko pitanje zašto se ovdašnji turizam svodi na opasnu destrukciju gradova koji, poput Splita, doslovce pucaju po šavovima, bez ikakve kulturne ponude, osim ako se u tako nešto ne ubraja razvikana Ultra, festival elektronske glazbe, od kojega koristi uglavnom imaju privatni iznajmljivači soba i ugostitelji, a jedva nešto sam grad. Ili, zašto se dopušta uništenje prirodnog fenomena Plitvičkih jezera, nagrđenih bezočnom apartmanizacijom, pa je ovih dana priprjetio i UNESCO, pod čijom su jezera zaštitom.

A nije da nema ubavih mjesta u unutrašnjosti, vrijednih  posjeta, zanimljivih barem kao svetište u Međugorju. Evo, recimo, maleno mjesto Srb u Lici, gdje su pod spomenikom partizanskom ustanku danima u šatorima logorovali pripadnici jedne fašističke stranke i prijetili spriječiti obilježavanje godišnjice antifašističkog ustanka. Naravno, za svaki slučaj držali su u šatoru i plinske boce, uz izjave kako je dovoljna samo jedna šibica ukoliko se 27. ovoga mjeseca pred spomenikom okupe antifašisti, Srbi i drugi gnjavatori.

Tu su se gosti iz svijeta mogli iz prve ruke upoznati s kontinuiranom mržnjom prema Srbima u državi koja je, paradoksalno, svoj imidž mogla graditi upravo na valorizaciji jednog svog srpskog sugrađanina –  genija Nikole Tesle. Ali nije. Štoviše, svaka vlast odbija od sebe, kao kugu, vrijednost činjenice da je taj vizionar rođen ovdje, u malom hrvatskom selu Smiljanu, i tu stekao prva znanja koja će kasnije ostaviti u nasljeđe čitavom svijetu.

Poljska je, za razliku, znala brendirati Chopena, Salzburg živi od Mozarta, pet milijuna turista godišnje posjeti Shakespearovo rodno mjesto u Engleskoj… samo u pameću oskudnoj Hrvatskoj Tesla ne postoji, ni kao turistički, ni kao znanstveni brand. Pa je i 160. godišnjica njegova rođenja protekla ovdje nezamjetno, s tek nekoliko stotina fantasta okupljenih pred njegovom, u travu zaraslom, rodnom kućom u malom Smiljanu. Dok se u Španjolskoj, Azerbejđanu, Češkoj – gdje je boravio tek godinu dana – u SAD-u… Tesla slavi velikim izložbama i manifestacijama, u rodnoj Hrvatskoj uklonjeni su čak i njegovi spomenici, najćešće dinamitom, ili pak sklonjeni od očiju javnosti.

Genije koji je posljednjih godina postao inspiracija, sinonim za inovaciju, pa ga se svijet kontinuirano sjeća, u Hrvatskoj je izložen institucionalnom preziru, oživljen tek sitnim entuzijazmom pojedinaca. Njegovim se imenom nekada zvala nagrada za znanost, dakako ukinuta devedesetih, jer nikako nije domoljubno da Hrvatska ima nagradu s imenom čovjeka srpskog porijekla, makar se radilo o geniju rođenom u Hrvatskoj, studentu evropskih sveučilišta, građaninu svijeta, koji je govorio kako se jednako ponosi „svojim srpskim rodom i svojom hrvatskom domovinom“. Znanstveniku koji je veći dio života proveo u Americi, dok je u Srbiji boravio točno 32 sata. Ipak dovoljno da ta država napravi ono što je Hrvatska propustila učiniti. Svojatati Teslu kao svoga i od njega napraviti vlastiti brend.

Otuda nedavno podignuti spomenik Tesli u centru Beograda, otuda i ustrajavanje gradske i crkvene vlasti u namjeri da se njegova urna premjesti u hram Svetog Save, unatoč tome što je izumitelj svjetla bio ateist. Uglavnom, Srbija je dobro prepoznala kakvu turističku korist može imati od Tesle, rođenog u Hrvatskoj, koja ga pak kao Srbina ne želi. Zato Srbi u Kanadi održavaju Teslin festival, proglašavaju ga „srpskim herojem“, srpska je dijaspora obnovila i njegov laboratorij u New Yorku, a njegov spomenik s natpisom: „Srbin-Amerikanac“, otkrio je srbijanski predsjednik Nikolić. Tako eto čovjek koji je svojim izumom osvjetlio čitav svijet i koji sa Srbijom nije imao nikakve veze, kao mrtav doživljava grube manipulacije srpske elite, baš kao što je živ davno osjetio svu bijedu one hrvatske, onda kada je ponudio elektrifikaciju Zagreba jer ga je, kao svoj grad, htio osvjetliti prije nego li ijednu drugu evropsku metropolu. Odbili su ga tadašnji politički ignoranti.

Danas na tom se apolitičnom geniju prelama sav jad ovdašnjih strogo etnicističkih politika; u Srbiji ga bezočno svojataju crkva i političari, u Hrvatskoj ga se pak odbijaju sjećati. I lijevi i desni. I zato se, kao dobar xafsinški i turistički potez, aerodrom u Beogradu zove imenom Nikole Tesle, a zagrebački je upravo nazvan po čovjeku tame, etničkom čistaču, ali Hrvatu. Franji Tuđmanu.

////////////////////////////

HERETIČKA PRIRODA ISTINE

HERETIČKA PRIRODA ISTINE | Tacno.net

//////////////////////////////////////
PREDSJEDNIK TRUMP?

PREDSJEDNIK TRUMP?

  24.Jul 2016

Njegov prvi veliki politički govor pokazuje kako će se borba za ulazak u Bijelu kuću voditi između dvoje u najmanju ruku ravnopravnih protivnika, pri čemu će Trump sasvim sigurno koristiti

/////////////////////////////

24.07.2016.

USPJEH KAO ODGOVOR NA ZLOČIN

Uspjeh kao odgovor na zločin


Diploma Edisa Vojića, 2016.

Diploma Edisa Vojića, 2016.

////////////////////////////////

Među 210 muškaraca izvojenih 1992. godine na mostu u Štrbačkom buku koje su srpske snage odvele u neke od logora a potom i ubile bio je i Ekrem Vojić. Njegovo tijelo pronađeno je u masovnoj grobnici Tihotina 2002.

Ekremov sin Edis imao je nepune tri godine kada su mu ubili oca.

"Imam kratka sjećanja. Ni sam ne znam jesu li ona stvarna ili to sjećanja prisilno evocirana u želji da se sjećam oca. On je zarobljen na Štrbačkom buku skupa sa drugim muškarcima iz Ljutočke doline, a njegovo tijelo pronađeno je 2002. godine u jami Tihotina", priča Edis.

Svako od skoro 250 djece iz Ljutočke doline koje je tokom rata ostalo bez jednog ili noba roditelja priča je za sebe. Odrastanje je u takvim okolnostima puno teže, a i put kojim idete je trnovit. No većina njih uspjela je preći sve prepreke i danas su to uspješni mladi ljudi sa akademskim obrazovanjem.

"Ja sam, prije svega, zahvalan svojoj majci koja nas je izvela na pravi put. Samostalno odrastanje bez oca jeste teže i imate neke poteškoće koje drugi nemaju. S druge strane, meni je to dalo snagu da budem najuspješniji, koliko to mogu u svemu što sam radio. I taj lični događaj tragedija i rat oblikovali su mene i kao umjetnika i utjecalo je na mene da se borim i napravim nešto u životu. Moj uspjeh je, zapravo, moja pobjeda i na neki način osveta i odgovor zločincima. Istvoremeno to je poklon mojoj majci koja se borila u životu, ali i cijeloj porodici koja je bila uz nas", navodi Edis Vojić.

Ovaj 27-godišnjak je magistrant Akedemije likovih umjetnosti u Sarajevu, odsjek Produkt dizajn, te dobitnik Srebrne značke Univerziteta.

Stečeno znanje već je primijenio radeći na monografiji dr Muje Begića "Tomašica". Bio angažovan da sa profesionalnog aspekta odabare forografije koje će se naći u knjizi.

Ekshumacija posmrtnih ostataka u masovnoj grobnici Tomašica, oktobar 2013.

Ekshumacija posmrtnih ostataka u masovnoj grobnici Tomašica, oktobar 2013.

"U početku mi je bilo teško da gledam te fotografije jer sa ličnog aspekta moj otac Ekrem bio je isto tako bačen u grobnicu i njegovo tijelo bilo je u istom tom stanju. Bilo je teško gledati te fotgrafije, ali postoji nešto što se zove artikulacija šoka i ja sam uspio tu svoju emociju pretočiti u energiju za rad", kaže Edis Vojić, te dodaje:

"Najupečatljiviji momenat u radu bio je trenutak kada sam ugledao fotografiju jednog tijela u raspadanju. Facijalna eksprecija je bila prvo što primijetite i skoro pa identična djelu jednog norveškog slikara Edvarda Manka. Ta sličnost je bila nevjerovatna...Ta fotografija na kojoj pažnju vam odvlači taj lik koji kao da predosjeća to neko stradanje."

U saradnji sa dr Mujom Begićem Edis priprema i interesantnu izložbu radnog naziva "Kada je vrijeme stalo". Tematika su ručni satovi pronađeni u masovnoj grobnici Tomašica.

"U fokusu izložbe su ručni satovi pronađeni na žrtvama stradanja ili pored njih. Oni su dokaz da zločinci nisu birali i da im nije materija bila bitna. Cilj je bio ubiti ljude druge nacionalnosti i vjere. U masovnoj grobnici Tomašica pronađeni su satovi u fazi raspadanja, korozirani ali i neki dobro očuvani. Izrađene su fotografije tih satova. Iako amaterski rađene imaju svoju vrijednost kao dokumentarne fotografije. Želim napraviti selekciju i uraditi priču", iskreno će Edis Vojić.

Izložba je u pripremi a Sarajlije će prvi imati priliku da je vide, nakon čega bi trebala obići i druge bh. gradove.

///////////////////////////////////////////////////

Aktuelno

Učitajte više sadržaja...

/////////////////////////////////////////////////

Multimedija

Učitajte više sadržaja...

24.07.2016.

ĐORĐE BALAŠEVIĆ: "RUŠENjE MILOŠEVIĆEVOG ZLOČINAČKOG REŽIMA SHVATIO SAM KAO SVOJU MISIJU"

ĐORĐE BALAŠEVIĆ: "Rušenje Miloševićevog zločinačkog režima shvatio sam kao svoju misiju"

"Mogao bih reći da sam postao apolitičan odmah poslije tog petog oktobra, ali onda bih
nehotice priznao da su ti koje smo doveli na vlast bili 'politični', a radilo se samo o gomili nedoraslih i gramzivih tipova", kazao je Balašević


ĐORĐE BALAŠEVIĆ: 'Rušenje Miloševićevog zločinačkog režima shvatio sam kao svoju misiju' - 3

Đorđe Balašević, novosadski kantautor, rijetko daje intervje, a uoči svog koncerta u Puli govorio je za zagrebački "Jutarnji list".

 

Na pitanje kako je doživjeo pad vlasti Slobodana Miloševića i ono što je nakon njega uslijedilo u Srbiji, odgovorio je prilično pesimistično. 

 

"Rušenje Miloševića shvatio sam kao misiju, ne kao rušenje namćora u kondukterskom odijelu, nego kao rušenje sistema koji proizvodi rat, sankcije, bombardovanje mostova i u mom gradu. Mogao bih reći da sam postao apolitičan odmah poslije tog petog oktobra, ali onda bih

nehotice priznao da su ti koje smo doveli na vlast bili 'politični', a radilo se samo o gomili nedoraslih i gramzivih tipova.

 

I bojim se da je svuda tako.

 

Nekad smo tv dnevnike gledali sa respektom, nisu puštali kamere u skupštinu, niti su puštali ton pod priloge, izdržali bi da tih tridesetak sekundi djeluju ozbiljno i strogo i mislili smo 'joj, kako

su samo pametni ovi što vode državu'!

 

Direktni tv prijenosi, a iskustvo još više, doveli su do toga da shvatimo da se uglavnom radi

o proračunatim karijeristima, maherima i tračerima, koji se od nekadašnjih parazita razlikuju  jedino po tome što više ne igraju 'podmornice' na sjednicama, nego sad praše 'Candy Crash' na

telefonu...", kazao je Đorđe Balašević

////////////////////////


PRETUČEN DUŠKO TOMIĆ: Advokat napadnut nakon parastosa u Međašima - 3

PRETUČEN DUŠKO TOMIĆ: Advokat napadnut nakon parastosa u ...

/////////////////////////


VJENČALI SE AMRA SILAJDŽIĆ I EDIN DŽEKO: Manekenka objavila sliku u vjenčanici

VJENČALI SE AMRA SILAJDŽIĆ I EDIN DŽEKO: Manekenka objavila ...

/////////////////////////

NE SLUŠAJU SAVJETE PATRIJARHA: Pršte uvrede, kodeks ponašanja za političare iz RS-a samo slovo na papiru

NE SLUŠAJU SAVJETE PATRIJARHA: Pršte uvrede, kodeks ponašanja za političare iz RS-a samo slovo na papiru

//////////////////////////////////////////



///////////////////////////////////////



donald-trump

rump proširio “crnu listu”, i Francuzi od sada na njoj : ” Moramo da budemo pametni, oprezni i jaki”

Kandidat za predsjednika SAD Donald Trump kaže da bi zemlje poput Francuske koje su pogođene terorizmom mogle da budu podvrgnute ekstremnoj imigracionoj kontroli.Kako je naveo Tramp, to bi bila jedna

////////////////////////////////////

most12

12 godina od obnove Starog: Mostar (ni)je podijeljen grad

Za Stari most bili su emotivno vezani mnogi građani Mostara. Nakon šoka kad su čuli vijest o njegovom rušenju 9 novembra 1993 željno su čekali njegovu obnovu. Nešto više od deset [...}

///////////////////////////////

jaksic1

U Peruu uhapšen balkanski kralj kokaina : Zoran Jakšić je vođa mafijaške grupe “Amerika” (Video)

Vođa balkanske mafijaške grupe “Amerika”  Zoran Jakšić (57), uhapšen je u Peruu. Kako prenose tamošnji mediji, Jakšić je tražen zbog povezanosti sa švercom droge i više ubistava, a namjeravao je [...}
23.07.2016.

SRĐAN ŠUŠNICA: IME I PREZIME BH. GENOCIDA JE REPUBLIKA SRPSKA

Srđan Šušnica : Ime i prezime bh. genocida je Republika Srpska


Juli 12. 2016.

 

susnica-srdjan

Politički režimi u bh. entitetu Republika Srpska su 2004. i 2005. godine bili najbliži priznanju činjenica i političke odgovornosti za genocid i etničko istrebljenje nesrba, time i početku iskrenog suočavanja, katarze i pomirenja. No, to su sada davno prošla vremena.Režim Milorada Dodika u zadnjih deset godina izgrađuje apsolutnu i koruptivnu vlast upravo na negiranju genocida , ali i na učvršćivanju svih političkih stečevina genocida u ovom dijelu Bsne i Hercegovine, od etno-ekskluzivnog jezika, do etno-ekskluzivnih granica entiteta.

Piše : Srđan Šušnica (Aljazeera)

Dodik i dio političke i nacionalno ostrašćene i rusofilske elite u Banjoj Luci i Beogradu upravo na temelju uspješnog genocida i etničkog istrebljenja nesrba sa ovih prostora učvršćuje režim i poziciju RS-a kao paradržavne tvorevine, takozvane najmlađe srpske države i jedne od rijetkih uspješnica beogradske etno-imperijalne spoljne politike.

Dodikov režim tako, nesmetano i pred širom zatvorenim očima međunarodnih predstavnika, širi granice i razmjere etno-vjerske mržnje i podjele, kako u poslaničkim, tako i u školskim klupama. Promoviše se socijalna amnezija i kulturocid prema svemu što nosi bosanskohercegovački, muslimanski ili katolički narativ i ima neki multikonfesionalni, interetnički štih – od jezika, preko spomenika i naziva ulica i škola, do arhitekture. Istovremeno se izgrađuje vještački republiko-srpski i pansrpski identitet na temelju vulgarne zloupotrebe Jasenovca i Jadovnog, mahnite viktimizacije Srba i popularnih pansrpskih nacionalističkih mitova.

Za šteku cigara

Na mitomanske predstave, kakva je Andrićgrad ili spomenik Stefanu Nemanji, ili domoljubne manifestacije troše se milioni novca osiromašenog i zaluđenog naroda. Profitira manjina, a sitna buranija će se zadovoljiti i pokojom besplatnom štekom cigara, da imaju šta da puše, baš kao i 1992. godine.

Ni trenutna vlast u Srbiji nije odmakla daleko od Dodikovih melodija. Tamo se još njeguje odnos prema genocidu kakav je postavio Vojislav Koštunica svojevremeno, a nesretni Boris Tadić nespretno pokušao relativizirati i učiniti pitkijim političkim prilikama u Srbiji. To je politika apsolutne negacije genocida i politika očuvanja RS-a i drugog političkog naslijeđa genocida i etničkog istrebljenja nesrba.

U Srbiji trenutno nije prisutna politika suočavanja i priznavanja političke odgovornosti za rat, zločine i genocid u Bosni i Hercegovini i Hrvatskoj, već upravo suprotno: vlada amnezija i ignorisanje uloge države Srbije i njenih medija, vojnih i bezbjednosno-obavještajnih snaga u planiranju i provođenju zločina genocida i etničkog istrebljenja i uloga u paljenju međuetničke mržnje i sukoba i u Hrvatskoj, i u Bosni i Hercegovini. Odbija se priznati da su vojno-bezbjednosne snage i gotovo svi društveno-politički kapaciteti jedne republike korišteni u agresiji na građane drugih republika.

Građani u RS-u su potpuno pod indoktrinacijom režimskih mitova i medija i nisu u stanju odvojiti sebe kao građane ili, pak, sebe kao narod od jednog zločinačkog političkog poduhvata kakav je RS. Velika većina ponavlja matricu koju zastupa režim, negira genocid i svaki vid odgovornosti. Oni koji ne negiraju genocid pokušavaju da relativiziraju njegove političke posljedice. Mnogi će priznati da se genocid, ili “veliki zločin”, desio, ali će se suprostaviti tvrdnji da je RS genocidna tvorevina, i relativiziraće tu poziciju Dejtonskim sporazumom, ili ulogom nacionalističkih politika Muslimana i Hrvata, ili pak Jasenovcom, Jadovnom i sličnim mantrama.

Kriminalci, profiteri, zločinci

To je prilično kontradiktorna i politički šizofrena pozicija i rezultat je upravo nesposobnosti da se Srbi kao narod identitetski i sudbinski odvoje od RS-a, da skinu sa sebe anatemu zločina i anatemu zločinačke RS. No u tom se krije i nesposobnosti bosanskih Srba da razumiju kako ih je Beograd prevario, uhvatio ih na jugoslavenski sentiment, pa ga zamijenio kosovskim mitovima, falsifikovanim panpravoslavljem, pansrpstvom i rusofilstvom, te uvukao u sukob sa svojim komšijama. Srbi još uvijek nemogu skontati, ili ne žele javno reći, da je RS nastala kao plod kriminalaca, profitera, zločinaca i njihovih interesa, a ne kao želja naroda.

Republika Srpska nikada nije služila narodu, već bulumentama srpskih kriminalaca, neofašista i pljačkaša. Pošten svijest je trunuo po rovovima, a njihova djeca sada trunu po kafanama i biroima za zapošljavanje. Nije Srbe u početku niko pitao da li žele formiranje etničkih očišćenih i ekskluzivno srpskih teritorija u Bosni i Hercegovini, da li žele RS. Sve se radilo u tajnosti, kriminalnim i udbaškim mehanizmima, proklamacijama, oduzimanjima oružja od nesrba, naoružavanjem Srpske demokratske stranke i rezervnih vojnih stajrešina, osnivanjem srpskih autonomnih oblasti po hotelima, organizovana ubistva Srba i optuživanja Muslimana i Hrvata za ta ubistva, medijske laži i huškanja, širenje straha.

Sve u Bosni je početkom rata imalo ukus i potpis beogradskih vojno-obavještajnih ili udbaških monstruma. To je 1991-92. poslužilo uvođenju što većeg broja Srba u ratnu psihozu i rat sa komšijama. Samo treba da padne prva krv, kasnije je sa narodom, tom bezličnom svjetinom, lakše. Danas slične laži i magle o ugroženosti, o vjekovnom neprijateljstvu, o Bosni kao “srpskoj zemlji”, o “Turcima” i “poturicama” i teorije zavjera služe za održavanje postgenocidnog statusa kvo.

Narod, koji već 26 godina trpi jednu te istu medijsku i informativnu obmanu, iz iste beogradske udbaške kuhinje, nikada neće shvatiti da ovdje neće biti mira i stabilnosti dok većina bosanskih Srba ne prođe kroz katarzu, odrekne se zločina i RS-a i dok ne zatraži političku odgovornost države Srbije i političke elite za rat i zločine koje su činili u ime “srpstva”.

Ni katarze, ni pomirenja

Genocid ima svoje političko ime i prezime, a to je “Republika Srpska”. U tom imenu i prezimenu je sadržana sva suština, ciljevi i uzroci agresije i rata u Bosni i Hercegovini. Tu su sadržani i granica, i politički motivi genocida. Dok to ne shvati većina građana i dobar dio političke elite ovdje i u Srbiji, neće biti katarze, niti pomirenja. Tu ne mogu pomoći ni presude iz Haga, niti prazne geste političkog vrha Srbije. Presude Haškog tribunala su nedvosmislene i korisne u utvrđivanju činjenica.

No, paradoks je u tome što haške presude, dok dokazuju genocidnu namjeru, dok dokazuju zločine čiji jedini strateški cilj je bilo stvaranje RS-a, istovremeno dolaze u prostor Bosni i Hercegovini u kojem su još uvijek politički živi i motivi i posljedice genocida i zločina kojima Hag pokušava presuditi. Osuđeni ratni zločinci se vraćaju u politički ambijent kojeg su upravo oni stvarali zločinima genocida i istrebljenja i koji ničim nije okrnjen. Svi ciljevi ratnih zločinaca su tu, pred našim očima. Radovan Karadžić i Slobodan Milošević su postigli sve što su htjeli, u deset deka.

I, šta ćemo sad? To je nonsens neviđenih razmjera. To je patnja i morbidno mučenje kojem nikada ni jedan narod u Evropi, osim bosanskohercegovačkog, nije bio izložen do sada. Pa, Srbi, imate li vi dušu? Pa, Evropo, imaš li ti dušu?

Da li se može kriviti Dejton? I da, i ne. Dejton je jedan diplomatski mirovni sporazum, koji je zaključen da bi se zaustavio rat, a ne legitimisali zločini i teritorijalne posljedice genocida. No, Ustav koji je ugrađen u Dejton dao je impresiju srpskoj eliti da su zločini i ciljevi rata zaleđeni i legitimizirani. A nije obavezao međunarodne faktore na intervencije u Dejton, sukladno presudama Haškog tribunala.

U tom smislu, srpski političari selektivno primjenjuju i tumače Dejton, ali nikada to neće činiti u pravcu priznanja odgovornosti za zločine, ili demontaže RS-a i drugih posljedica genocida, ili u pravcu rekonstrukcije bh. društva i kuturnog naslijeđa, interetničkog života i bosanskog melting pota. Oni Dejton primjenjuju isključivo i samo za legitimizaciju zločina, negaciju genocida i državnosti Bosne i Hercegovine, za hiperprodukciju kosovskog političkog mita, hiperviktimizaciju Srba i kreaciju republiko-srpskog i pansrpskog nacionalnog identiteta i panslavenskog (čitaj rusofilskog) sentimenta.

I legitimni vojni cilj

Jednostavno, vlasti u RS-u i Srbiji nisu iskoristili puni kapacitet Dejtona da isprave posljedice nepravednog i zločinačkog rata, kojeg su poveli i dugo diktirali kao vojno, diplomatski, obavještajno i medijski najmoćnija republika i ideološka mašina u regiji. Tu su brojevi i faktografija neupitni. Umjesto toga, vlasti u RS-u i Srbiji zloupotrebljavaju Dejton za multipliciranje i ponavljanje nepravde te za učvršćivanje svih posljedica genocidnog homogeniziranja Srba na jednoj očišćenoj teritoriji.

A ključ je u ozbiljnoj reformi Dejtonskog sporazuma i Ustava. Kako će se do nje doći više nije pitanje, no do reforme se mora doći. Dokle god se srpska politička elita ne privoli na priznavanje odgovornosti za rat i na reformu Dejtonskog sporazuma i promjenu entitetskog uređenja Bosne i Hercegovine, RS ce ostati kao remetilački faktor, faktor nestabilnosti cijele regije, ali i kao legitimni vojni cilj. Bojim se da smo sada vrlo daleko od razgovora i da je elita u RS-u, a dobrim dijelom i u Srbiji, uvozom ruske politike, investicija i sentimenta, a izvozom opljačkanog novca u Rusiju, geopolitizirala poziciju RS-a, a Srbe je još dublje vezala za sudbinu RS-a, koja neće biti baš sjajna, kako to sada misli njen vođa Dodik.

Jednog dana bosanski Srbi će se ovdje probuditi bez Dodika i njegovih falangi i pitaće se šta se ovdje dešava i zašto baš njima, a neće shvatiti da su 25 godina živjeli laž i nacionalističku bajku na masovnim grobnicama i da RS nije njihov narodni interes, već tamnica srpskog naroda, koju su osnovali lopovi i koja još uvijek služi isključivo lopovima. A običan svijet, velika većina bosanskih Srba, sve ono što ima sada imala bi i u Bosni bez rata. I više. Imala bi svoje najmilije, očeve, braću koje su im ludi generali, političari i zločinci ukrali pred očima i poslali u smrt – u smrt za jedno veliko ništa.

(Srđan Šušnica, diplomirani pravnik i magistar kulturnih studija, rođen je u Banjoj Luci, gdje trenutno živi i radi. Publicističkim i društveno angažiranim radom se bavi od 2011. godine u bh. i regionalnim naučnim i stručnim časopisima i medijima.)

///////////////////////////////
////////////////////////

Intervjui

Iz arhiva: Alija Izetbegović – „Mi nismo Turci”

Miro Lazović : Referendumska odluka NSRS je politika kontinuiteta u pokušaju rušenja BiH !

Dr. Esad Bajtal: Politička Srbija ostaje ukopana u svom reakcionarnom i epohalno



///////////////////////

Kolumne

Gordana Katana : Za sve su krivi Bošnjaci

Ahmed Burić : Kijametski dan

Gojko Berić : Ay, Carmela

Biljana Srbljanović : Lov na sve nas

Srđan Šušnica : Ime i prezime bh. genocida je Republika Srpska



///////////////////////////

ŽUSTRE REAKCIJE SRBA NA REHABILITACIJU STEPINCA: 'To je pokušaj rehabilitacije ustaške NDH'! - 3

ŽUSTRE REAKCIJE SRBA NA REHABILITACIJU STEPINCA: 'To je ...

///////////////////////////////

VANREDNO OBRAĆANJE KANCELARKE NACIJI: 'Vjerum našim sigurnosnim agencijama'

VANREDNO OBRAĆANJE KANCELARKE NACIJI: "Vjerum našim sigurnosnim agencijama


/////////////////////////////////////////////
//////////////////

ŠOKANTNI VIDEO U KARADŽIĆEVOM STANU: Kasete pedofilskog sadržaja frapirale inspektore

ŠOKANTNI VIDEO U KARADŽIĆEVOM STANU: Kasete pedofilskog ...


//////////////////////

UHAPŠEN BALKANSKI KRALJ KOKAINA: Zoran Jakšić  je vođa mafijaške grupe 'Amerika' (VIDEO)

UHAPŠEN BALKANSKI KRALJ KOKAINA: Zoran Jakšić je vođa ...


/////////////////////////
//////////////////////////

Kaine321

Hillary Clinton se odlučila : Senator Tim Kaine je njen potpredsjednički kandidat !

Nakon Donalda Trumpa koji je prije par dana odabrao guvernera Indijane Mikea Pencea svojim potpredsjedničkim kandidatom, to je  u  petak uradila i   Hillary Clinton.  Tri dana prije početka Nacionalne


/////////////////////////////
23.07.2016.

TOMISLAV MARKOVIĆ: NISMO SE MIRILI SA ZLOČINIMA

Tomislav Marković

Nismo se mirili sa zločinima



Nismo se mirili sa zločinima
Perjanice slobode, tolerancije, dijaloga i ljudskih prava duboko u duši nose dragog Kobu
Photo: Edi Matić

//////////////////////////////

Nismo se diferencirali od Druge Srbije, jer je Druga Srbija, po definiciji koju je dao Radomir Konstantinović, ona Srbija koja se ne miri sa zločinom. E-novine su objavile na hiljade tekstova i gomilu feljtona o zločinima koje su počinile srpske snage, o genocidu u Srebrenici, o Prijedoru, Omarskoj, Keratermu, Trnopolju, o opsadi Sarajeva, o Vukovaru i Ovčari, o pokoljima i proterivanju na Kosovu, o granatiranju Dubrovnika, o logorima u Srbiji, o suočavanju sa prošlošću, o stanju poricanja itd itd. Takođe, objavili smo hiljade tekstova u kojima se demontira ideologija srpskog nacionalizma koja je dovela do rata. Ne može Druga Srbija da bude, na primer, današnji predsednik Nezavisnog udruženja novinara Srbije Vukašin Obradović koji je karijeru započeo u ratnohuškačkoj „Politici Ekspres“ gde se potpisivao inicijalima V.O.

Nakon dužeg perioda agonije, ugušen sudskim presudama, danas će biti ugašen portal E-novine. E-novine su bile portal koji je sustavno, iz dana u dan, pratio djelatnost nacionalističkih persona, žestoko komentarišući njihove fraze, ali i godinama objavljivao svjedočenja i feljtone o zločinima na prostoru bivše Jugoslavije, o suočavanju sa prošlošću i stanju poricanja. Također, E-novine su bile poznate i kao mjesto gdje su se objavljivali brojni književni prilozi, od književne kritike preko eseja do poezije i proze. Tomislav Marković, zamjenik glavnog urednika Petra Lukovića, u razgovoru za Oslobođenje objašnjava kako je došlo do gašenja portala, prirodu kritičkog koncepta koji je provocirao institucije, ali govori i o planovima za budućnost.

*Čini se da je, nakon duge agonije, sad doista došao kraj E-novinama. Šta mislite da je ovog puta bilo presudno, da se zaista portal ugasi, nakon dugog balansiranja na rubu ponora?

Dotukli su nas. Izdržali smo koliko smo mogli, verovatno i malo više od toga, ali sada je kraj. Ubili su nas sudskim terorom, drakonskim presudama, blokadom računa, finansijskim iscrpljivanjem, zatukli su nas na mrtvo. Nekoliko puta su nas spasli verni čitaoci i donatori, ali sad ni to više ne može da nam pomogne. Pritom, nismo osuđivani zbog kleveta ili iznošenja netačnih informacija, već isključivo zbog vrednosnih sudova koji su, navodno, u tužiteljima izazivali tešku duševnu bol, kao i zbog objavljivanja fotografija bez dozvole. Prvo, vrednosni sudovi spadaju u elementarne oblike slobode govora, bez iznošenja vrednosnih sudova nema slobodnog novinarstva. Svako ima pravo da misli da je neka javna ličnost glupa, licemerna, rasista ili fašista, pogotovo ako za to ima valjane argumente. Drugo, nikad nismo tvrdili da fotografija ne treba da se plati, samo to da ne može da vredi 2.000 evra. Po toj logici, svaki moj ili vaš tekst koji neko prenese, trebalo bi da na sudu naplatimo bar 100.000 evra (srazmerno trudu i radu koji je u to uložen). Ministar pravosuđa Nikola Selaković pokazao se kao dostojan naslednik Snežane Malović, a sudstvo je postalo efikasno sredstvo u borbi protiv slobode govora i mišljenja.

Vrednosni sudovi spadaju u elementarne oblike slobode govora
Photo: Dragan Kujundžić

REMETILAČKI FAKTOR KOJI UZBURKAVA ŽABOKREČINU

Dovoljno je pogledati tekstove koje je Luković pisao o suđenjima, da se stekne jeziv uvid u jednu zastrašujuću mašineriju koja zaista deluje kafkijanski. Nikom od duševno obolelih tužitelja nije palo na pamet, na primer, da polemiše sa tekstovima sa kojima se ne slažu, niti da pokuša da se argumentima i jezičkim umećem  izbori za svoju istinu. To nije čudno, jer se ovde ne zna ko je nepismeniji: nazovi novinari, univerzitetski profesori, filmski reditelji ili episkopi Srpske pravoslavne crkve. Pošto su nesposobni da sroče iole smislen tekst, ostaje im jedino pravosudna palica, jer na svoju veliku sreću, žive u raspadu od države i društva. U nekoj normalnoj, uređenoj zemlji ovakav teror tužbama i presudama jednostavno ne bi bio moguć. Takođe, niko od fotografa koje smo kao oštetili, nije našao za shodno da nam se javi i naplati svoje fotografije. Zašto bi to radili i dobili, šta znam, 10 evra za fotku, kad na sudu mogu da dobiju 2.000? Da su bar dosledni, pa i nekako, ali gledam recimo, sajt Nova srpska politička misao – tamo nijedna fotografija nije potpisana, a neke su očigledno ukradene jer se nisu potrudili ni logo vlasnika da skinu. Ali, njih niko ne tuži, a e-novine su zasute desetinama tužbi. Očigledno je da smo remetilački faktor koji uzburkava žabokrečinu, mnogima trn u oku, i zato su se okomili na nas sa svih strana. Od 22. jula najzad mogu da se opuste, preselo im!

*Kad sagledate protekli period, koje biste tendencije istakli u poetici e novina. Šta je, u kulturnom i književnom dijelu,  koji su bili dominantni na e-novinama, naročito došlo do izražaja, u pogledu žanrova i tema? Šta je Vama, kao autoru, značilo to iskustvo?

Mislim da su kritički i satirični pristup bili dominantni, negde na sredokraći između književnosti i novinarstva. Obilje humora, raznovrsnih jezičkih igara, parodije, persiflaže, montaže citata – spadali su u omiljena stilska sredstva za obradu nebuloznih tema i autora. Ne treba zaboraviti ni ozbiljnu književnu kritiku, odabrane esejističke tekstove iz arhive, poeziju za koju se ispostavilo da ipak ima svoje čitaoce (u nekim slučajevima i po desetak hiljada). Napravili smo mali leksikon proizvođača književne magle na savremenoj srpskoj sceni, svejedno da li su u pitanju nacionalisti, obični ispraznici ili stanari flos-kule od slonovače. U tom poduhvatu više sam učestvovao kao urednik, nego autorskim prilozima, ali radilo se temeljno. Možda jednom i sakupimo odabrane tekstove u knjigu pod radnim naslovom „Kulturac na biciklu“.

Photo: Edin Tuzlak

*U jednom trenutku, e-novine su se diferencirale od tzv. Druge Srbije, a poznat je kritički odnos prema nacionalističkoj sceni. Istovremeno, postojale su optužbe za službu vodećim političkim figurama. Kako biste odredili poziciju e-novina posljednjih godina i koliko se sve to odrazilo na gašenje medija? Po čemu je to bio medij drugačiji od onih koji su bili podržavani izdašnim dotacijama?

E-novine su od samog početka optuživane za svašta, i to sa svih strana, i od nacionalista i od „svojih“, za vulgarnost, za radikalizam, za prekoračivanje mere dobrog ukusa. Ovo potonje je možda i presudno, i ta optužba nije od juče, recimo roman „Ljudske slabosti“ Predraga Čudića bio je zbog toga zabranjen daleke 1979. godine. Te optužbe povremeno dobijaju i apsurdni oblik, jer ljudi jednostavno ne čitaju. Na primer, prošle nedelje se razvila burna rasprava među našim komentatorima o tome zašto nismo pisali o rušenju pod fantomkama u Savamali, umalo da se poubijaju onako virtuelno. Polemika je trajala sve dok nisam u komentarima postavio linkove na pet tekstova koje smo objavili na tu temu. Te kritičke tekstove neki ljudi jednostavno odbijaju da vide, ne uklapaju im se u crno-belu sliku sveta.

ČITAĆEMO SE JOŠ

Nismo se diferencirali od Druge Srbije, jer je Druga Srbija, po definiciji koju je dao Radomir Konstantinović, ona Srbija koja se ne miri sa zločinom. E-novine su objavile na hiljade tekstova i gomilu feljtona o zločinima koje su počinile srpske snage, o genocidu u Srebrenici, o Prijedoru, Omarskoj, Keratermu, Trnopolju, o opsadi Sarajeva, o Vukovaru i Ovčari, o pokoljima i proterivanju na Kosovu, o granatiranju Dubrovnika, o logorima u Srbiji, o suočavanju sa prošlošću, o stanju poricanja itd itd. Takođe, objavili smo hiljade tekstova u kojima se demontira ideologija srpskog nacionalizma koja je dovela do rata. Ne može Druga Srbija da bude, na primer, današnji predsednik Nezavisnog udruženja novinara Srbije Vukašin Obradović koji je karijeru započeo u ratnohuškačkoj „Politici Ekspres“ gde se potpisivao inicijalima V.O. Ono što se desilo je raskol sa jednim delom javnih delatnika koji sebi vole da tepaju da su nezavisni intelektualci, borci za slobodu, angažovanici. Nakon pada Borisa Tadića, odjednom su počele priče da Briselski sporazum sa Prištinom ne valja ništa, da ta Evropska unija zapravo hoće da nas ekonomski porobi, šta ćemo mi tamo, odjednom su se udružili i levičari i desničari, žaleći nad onim divnim danima kad je Vuk Jeremić leteo po svetu i ubeđivao državnike da ne priznaju Kosovo, kad su na granici postavljane barikade, a Jarinje je gorelo.

Manje poznata slobodarska duša ljubi sliku svog idola: Živ je Staljin, umro nije
Photo: blogspot.com

Pokazalo se da ništa nije onako kao što izgleda i da perjanice slobode, tolerancije, dijaloga i ljudskih prava duboko u duši nose dragog Kobu. Uostalom, i sami ste imali posla s tim tipom ljudi, znate dobro iz ličnog iskustva da najveći zagovornici dijaloga neće da vam odgovore na tekst, već će da pišu denuncijantske mejlove i da vas ogovaraju iza leđa ne bi li vas dezavuisali i napujdali čaršiju na vas. Kao što i ja znam iz ličnog iskustva da veliki borci za slobodu govora jednom rukom pišu tekstove protiv cenzure, dok drugom istovremeno cenzurišu svoje saradnike. U tom haosu pokušali smo da ostanemo racionalni. U tome smo verovatno i grešili, ali bar smo mislili svojom glavom i nije nam bilo najvažnije šta će reći čaršija. 

*Da li postoji u ovom trenutku, po Vašem mišljenju, medij u regionu koji će nadomjestiti izostanak e-novina? I postoji li mogućnost da se energija redakcije prenese u neki drugi projekt?

Ne bih da precenjujem našu originalnost, ali ne vidim ništa slično na medijskoj sceni, bar ne okupljeno na jednom mestu. E-novine su mrtve, ali članovi redakcije su živi i relativno zdravi. Imamo neke planove, ali pošto je budućnost po definiciji neizvesna, sad ne bih mogao ništa preciznije da vam kažem osim: Čitaćemo se još.

*Prenosimo iz prijateljskog sarajevskog „Oslobođenja“

//////////////////////////
//////////////////////////////////////////


image

Razgovor: Bojan Dimitrijević, istoričar optužen za četništvo i ustaštvo

Pod svakom vlašću ima privilegovanih izdavača

image

Pozajmljeni intervju: Fra Drago Bojić

Pobornici nacionalizma su dominantni u Crkvi

image

Igor Skvarica, glumac

Naš šapat negdje odjekuje

//////////////////////////////

haris imamović: Staljinističko pravosuđe guši slobodu govora

Žao mi je što više neće biti E-novina, nadam se da će uskoro ponovo postojati u nekom novom obliku. Dotad je strašno biti sopstvenikom saznanja da duševni bolesnici poput Filareta ..

/////////////////////////////////////////////////


Smrt je slaba za nas

Poslednji pozdrav e-čitaocima: Predlog za razmišljanje

Smrt je slaba za nas

////////////////////////////////
image

NSFM-komentatorluk slavi smrt našeg portala

Nema e-novina, znači ima Boga!

image

Mrtvozornička ozbiljnost

Odelo ne čini političara

////////////////////////////
e-novine: poslednji pozdrav, vaistinu

Tomislav Marković: Nismo se mirili sa zločinima

Nismo se diferencirali od Druge Srbije, jer je Druga Srbija, po definiciji koju je dao Radomir Konstantinović, ona Srbija koja se ne miri sa zločinom. E-novine su objavile na hiljade tekstova i gomilu feljtona o zločinima koje su ...

///////////////////////////////////

milan marinković: Only the Good Die Young

„Only the good die young“, pevao je legendarni Bruce Dickinson iz još legendarnijih „Mejdena“, pa zašto bi e-novine bile izuzetak? Dok kojekakvi „cenzurisani i ugnjeteni“ – grantu hvala! – nesmetano nastavljaju da ...
/////////////////////////

Nema više e-novina
//////////////////////////////

/////////////////////////////////////////

Nije važno što smo pali, važno je da ustanemo

Mogao bih, kao glavni urednik e-novina, da nekoliko tomova knjiga napišem šta nam se dešavalo poslednjih osam godina; kako smo verovali, kako su nas prevarili, kako je Srbija poslednja crna .

///////////////////////////////
Kultura

predrag milojević: Mrtvo more tuge

To je ono što su e-novine na satiričan način radile: istrajno i uporno su vodile borbu sa avetima fašizma, ljudske gluposti, snobizma, pohlepe i opšteg ...

/////////////////////////////////

Ivan Goran Kovačić: Moj grob

Nimalo nije slučajno da su najvećega hrvatskog pjesnika srpskih stradanja pod ustašama, Ivana Gora¬na Kovačića, zaklali četnici. Ivan Goran unio je ...

/////////////////////////////////

Utabavanje puta ka novim masovnim grobnicama

Zlokobna je knjiga Priče o Kosovu. Većina tekstova objavljenih u njoj proizvodi onu vrstu ideologije koja utabava put ka novim masovnim grobnicama. ...
/////////////////////

darius fran: Hvala Vam svima na vožnji i na adrenalinu

Uradio si i uradili ste THE THING. Svi mi stojimo na vrhu brijega svaki dan, a ispred je strmina i Veliko Nepoznato. Svi mi stojimo na vrhu brijega svaki dan, a ispred je strmina i Veliko Nepoznato. Treba ..

///////////////////////////////////////////

Stariji postovi

Jedinstvena Bosna i Hercegovina
<< 07/2016 >>
nedponutosricetpetsub
0102
03040506070809
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31

MOJI LINKOVI

MOJI FAVORITI
-

Brojač posjeta
29905570

Powered by Blogger.ba