Jedinstvena Bosna i Hercegovina

Dobrodošli na moj blog

23.07.2014.

IZRAEL NE GLEDA KO NOSI PUŠKU, UBIJAJU SVE REDOM


Palestinac Amar Šehada, čiji je zet ubijen u Gazi
Izraelci ne gledaju ko nosi pušku, ubijaju sve redom
Šehada: Izgubio članove porodice

FOTO: S. Saletović
Izraelci ne gledaju ko nosi pušku, ubijaju sve redom

 

Izraelska vojska prekjučer je tokom napada i granatiranja pojasa Gaze ubila palestinskog novinara Halida Hamada, koji je snimao dokumentarni film o spašavanju i pomaganju ranjenima za agenciju „Continue“. Fotografija njegovog tijela obišla je cijeli svijet!

Vrše genocid

Ubijeni dvadesetpetogodišnji novinar Hamad zet je Amara Šehade, Palestinca koji već deset godina u Sarajevu studira, radi i živi s porodicom.

Šehada je za „Avaz“ jučer ispričao da je ubistvo njihovog zeta pogodilo cijelu porodicu. Kazao nam je da su se zet i njegova sestra vjenčali tek početkom aprila ove godine.

- Sestra je u trećem mjesecu trudnoće. Čekali su bebu! Ubili su ga dok je bio u zgradi hitne pomoći i snimao dokumentarni film. Ciljano su gađali njega i ubili granatom iz aviona. Tri puta su pobjegli, ali četvrti put se nisu uspjeli spasiti. To se desilo u istočnom dijelu Gaze, gdje su Izraelci prekjučer granatirali naselja i vršili genocid - kazao je Šehada.

 

Ubijeni palestinski novinar Hamad ispred bolnice

 

Situacija u Gazi, kako nam je ispričao, katastrofalna je. Šehada stalno komunicira s porodicom, ocem, majkom, tri brata i četiri sestre.

- Kažu da granate neprestano padaju oko njih. Samo čekaju da im se nešto desi. S obzirom na to da je pojas Gaze vrlo malo područje, narod nema gdje pobjeći, jedino ostaje da se bacaju u more. Izraelci rade šta žele, ruše, ubijaju… a niko u svijetu u tome ih ne sprečava - ističe Šehada.

Došao studirati

On je u BiH došao 2005. godine na studij i od tada nije išao kući. Kaže da ne smije ići, jer bi ga na granici već u Egiptu uhapsili, samo zato što je Palestinac.

Stradali brojni članovi porodice

Osim zeta, novinara Hamada, Šehadi su u Gazi ubijeni tetična i njen muž, ali i šest članova porodice njenog muža. Osim zeta i tetične, kako navodi, ubijeni su zetovi otac, majka, brat, djeca brata… Također, 2002. Šehadi su u sukobima ubijeni brat i amidža.

U Gazi živi 1,8  miliona stanovnika

- Gaza ima oko 1,8 miliona stanovnika, koji žive na samo 365 kilometara kvadratnih. Granice su zatvorene i narod živi od humanitarne pomoći, koja dolazi preko Izraela, a ne arapskog svijeta. Već sedam godina Izrael nam daje gorivo, materijale i sve drugo što je potrebno za život, ali samo onoliko koliko oni žele - kaže Šehada.

///////////////////////////////////////////////////////
/////////////////////////////////////

////////////////////////////
Alarmantno stanje u našem savezu
Reprezentaciji BiH prijeti propast
Mahmutović: Upitan nastup u kvalifikacijama

23.07.2014.

Reprezentaciji BiH prijeti propast

 

 

Prvi put u historiji imamo tri mlade reprezentacije među 16 u Evropi, na klupi seniora stručnjaka vrhunskog formata (Duška Ivanovića), čiji su standard klubovi poput Barcelone i Panatinaikosa i koji bez šest bitnih igrača osvaja turnire i pobjeđuje respektabilne rivale...

Dok su nekad igrači bježali glavom bez obzira u potrazi za sportskom srećom, danas se naša djeca iz Amerike, Španije, Njemačke, Italije.. sama javljaju sa željom da nastupaju za košarkašku reprezentaciju Bosne i Hercegovine.

Nisu bitni

To je onaj ljepši dio priče, međutim, postoji i onaj mnogo mračniji, pa i tužniji, koji kaže da se Košarkaški savez BiH, manje-više prepušten sam sebi, nalazi pred finansijskim kolapsom.

- Nastup naše muške reprezentacije u kvalifikacijama za Evropsko prvenstvo je pod upitnikom. Mi smo državni savez i državna reprezentacija, ali Vijeće ministara, u čijoj smo nadležnosti i koje bi nas trebalo finansirati, nije nam dalo ni marku do sada. Obaviješten sam da se nemamo čemu nadati ni u narednom periodu.

Iz toga zaključujem da sve ovo što smo do sada postigli ne da državi nije bitno već i da nekome smeta što postižemo vrhunske rezultate i tako "talasamo" - kaže generalni sekretar KSBiH Harun Mahmutović i dodaje da se dugo dvoumio da li da uopće išta od ovih problema iznosi u javnost.

- Meni ništa nije potrebno, ali vrijeme je da se postavi ozbiljno pitanje za dobrobit sporta ove države. Ako su neki pametniji ljudi, na visokim funkcijama, zaključili da nam sport nije potreban, neka nam to javno kažu.

Evo, javno pozivam Vijeće ministara da nam kaže zašto ne želi pomoći reprezentaciji svoje države - ogorčeno će generalni sekretar KSBiH.

Pomoć prijatelja

Mahmutović zahvaljuje svima koji su pomogli jer, kaže, to nije bila njihova nadležnost.

- Svaka marka koju smo dobili došla je kao prijateljska pomoć, a ne ničija obaveza, i na tome sam zahvalan - rekao je Mahmutović i zaključio:

- San sam ispunio, uveli smo mlade selekcije u A diviziju, seniore tamo gdje jesu, ali nekad moraš sam sebi priznati poraz. Posuđivati novac, čekati da izbije skandal, uništavati vlastiti život... više nema smisla.

Ako se sport sistemski obara, ako svi drugi puštaju da propadne, za šta, onda, da se bori Harun Mahmutović.

Hoće li se igrači više odazivati?

Mahmutović priznaje da beznađe koje prijeti Savezu ostavlja traga i na reprezentativce.

- Pričamo između sebe i prema onome što vidim ovo bi moglo ostaviti puno veće posljedice. Pitanje je da li će se igrači više sakupljati i da li će uopće biti reprezentacije - kaže Mahmutović.

23.07.2014.

AMBASADOR MILOŠEVIĆEVE KULTURE

Retro: I Kusturica je kriv za rušenje Sarajeva

Ambasador Miloševićeve kulture

Uvek u dobrom društvu: Kusturica s Bećkovićem, dva oka u Slobinoj glavi
Uvek u dobrom društvu: Kusturica s Bećkovićem, dva oka u Slobinoj glavi
Photo: Dragan Kujundžić

Kusturica se i sada u sred ove strašne klaonice, kada Miloševićeva Srbija ratuje i vrši genocid nad Muslimanima, bavi nekom svojom taštinom i sitničavošću, nešto razvrsta­va, po nekim svojim kriterijima, na partizane, titoiste, Her­cegovce itd., ali u njegovom pamfletu ne nađoh nijedne reči osude Glavnoga Zlotvora, a niti izraza saosećanja za desetine hiljada poklanih Muslimana. I dok se ruše slavni gradovi poput Sarajeva i Mostara, dok se zatire seme muslimansko, Kusturica se okomljuje na mene što sam ga opomenuo da se ne spaljuje, jer je bilo dovoljno da osudi vinovnike ovog zla, "Slobu koji će ih sve srediti". Ja sam mu samo savetovao da se ne pretvara u pepeo i buktinju, jer biće dovoljno da se pospe pepelom zbog podrške malom požarevačkom diktatoru. Kusturica to ne čini čak ni ovom zgodom, a kritiku Miloševića prepušta meni i „čitavoj za­padnoj hemisferi", kako to veli ovaj duhoviti polemičar, jadikujući što njegovog negativca niko ne podržava

Photo: STOCK

Kako više ne čitam „Borbu", neki su mi prijatelji dojavili da me u toj novini Kusturica napao, ali tako vulgarno i ni­sko da se zbog toga ne vredi uzrujavati, a kamoli umakati pero i odgovarati mu. Kada sam nekako, i sa zakašnje­njem, došao do teksta, osetio sam potrebu da tom vulgarcu ipak odgovorim. Pošto „Borba" nije prenela moju izja­vu iz „Večernjeg lista" na koju se Kusturica okomio i „žestoko uzvratio", poput srpske artiljerije koja razara Sa­rajevo, to ću je u celosti doneti.

Na pitanje novinara šta mislim o Kusturičinoj izjavi da će se spaliti ako se oduži rušenje Sarajeva, rekao sam: „Osobno mislim da bi u toj buktinji uživali upravo oni ko­je je do juče hvalio, a to su Miloševićevi vojnici. Oni bi, nakon što bi se plamen žrtve ugasio, uzviknuli: 'Još jedan Musliman manje!' Prema tome, bilo bi bolje da Kusto spa­li svoj glupi način razmišljanja, jer već pune četiri godine on podržava tog nesretnog đetića Miloševića. Kusturica je miljenik beogradske štampe, a to je već samo po sebi gad­no. On je morao, kao darovit čovek, kao intelektualac, da prepozna zlo i odmah se distancira. Pošto to nije učinio, delimično je kriv za rušenje Sarajeva."

Na tu moju dobronamernu izjavu Kusturica mi je u „Borbi" odbrusio jezikom „uličara", kako samoga sebe s ponosom naziva, a red je bio, ako ga je ta izjava već kosnula, da to onda učini u listu u kojemu je izašla. Kusturica je sitan kalkulant, pa je mislio da je to probitačno me­ne napasti u Beogradu, i to u maniru srpske režimske štampe da je nekoga dovoljno izvređati i oklevetati, a da su argumenti sporedni. Nema sumnje, te su se njegove psovke i klevete dopale režimlijama, ali sam uveren da su kod liberalnih srpskih ljudi izazvale gađenje, kao i mnoge njegove ranije „duhovne bedastoće" poput one od pre ko­ju godinu: „Sve će njih Slobo sredili!" On mene sada optu­žuje da sam mu naškodio i okačio metu na grudi, a ja mislim da sam mu samo savetovao da je skine, jer je tu metu samome sebi obesio i to svojim glupim načinom mišljenja, svojim nerazboritim i dodvoričkim držanjem.

Kusturica se i sada u sred ove strašne klaonice, kada Miloševićeva Srbija ratuje i vrši genocid nad Muslimanima, bavi nekom svojom taštinom i sitničavošću, nešto razvrsta­va, po nekim svojim kriterijima, na partizane, titoiste, Her­cegovce itd., ali u njegovom pamfletu ne nađoh nijedne reči osude Glavnoga Zlotvora, a niti izraza saosećanja za desetine hiljada poklanih Muslimana. I dok se ruše slavni gradovi poput Sarajeva i Mostara, dok se zatire seme muslimansko, Kusturica se okomljuje na mene što sam ga opomenuo da se ne spaljuje, jer je bilo dovoljno da osudi vinovnike ovog zla, Slobu koji će ih sve srediti. Ja sam mu samo savetovao da se ne pretvara u pepeo i buktinju, jer biće dovoljno da se pospe pepelom zbog podrške malom požarevačkom diktatoru. Kusturica to ne čini čak ni ovom zgodom, a kritiku Miloševića prepušta meni i „čitavoj za­padnoj hemisferi", kako to veli ovaj duhoviti polemičar, jadikujući što njegovog negativca niko ne podržava. I dok mu Slobo sređuje rodni grad, Kusturica ga prepušta meni i Zapadu, a svoju polemičarsku iskričavost u tome nepisme­nom pamfletiću svodi na to da mi se naruga zbog velikog nosa i da mi pripreti kako će mi nos još i porasti ako nas­tavim da ga podsećam na njegovu političku angažovanost i peckam zbog njegovih simpatija prema Slobi koji će ih sve srediti. Kusturica se, ipak, donekle pokazao prorokom: Slobo ih je doista sve sredio, ali sređujući druge, srozao je srpsku istoriju i ponizio svakog časnog Srbina dovodeći ga u poziciju da se pravda, odriče i stidi svoje nacije. Sređuju­ći druge, nadajmo se da će srediti i sebe, iako je sve ovo visoka cena za njegovo samouništenje.

Sve će ih Slobo srediti: Kusturičina poruka Sarajlijama
Photo: Rade Prelić

Sada ću se, nešto pobliže i redom, makar ugnjavio či­taoca, osvrnuti na Kusturičine konfuzije i spletke kako bih se odbranio od ovog prljavca, a istovremeno ukazao na ti­pičnog miloševićevca kakvih je među srpskom inteligen­cijom mnogo. Kusturica zaboravlja šta je sve govorio, pa me sada moli da ga podsetim na njegove političke koještarije. Usput mi prebacuje da u knjigama stalno citirim, a citiram zato što sam počeo da čitam u „poznim godina­ma". Kako je Kusturica ignorant on ne zna da sam citirao i u svojim ranim tekstovima koje nisam mogao pisati u „poznim godinama", i da su citati i raznovrsni kolaži u mojim knjigama samo jedan od književnih postupaka. Sa­da me Kusturica vuče za jezik da mu navedem barem jednu izjavu kojom se obrukao, a ja raspolažem čitavom do­kumentacijom o ovome sramotnom razdoblju srpske inteligencije kojoj se i Kusturica prišljamčio kao kakav mali propagandist u svetu. Pa kada već navaljuje da mu neki citat poturim, onda biram onaj iz Liberationa od 21. oktobra 1991. godine, kada je Slovence nazvao „austrij­skim konjušarima" koje su „naši preci za vreme Prvog svetskog rata izvukli iz bečkih govana". Ta Kusturičina zloća stavljena je u funkciju srpske netrpeljivosti i držanje prema drugima što je jedna od dimenzija ovog rata.

Kusturica misli da će me sada staviti u neugodu ako me podseti da smo on i ja „pripadali istoj političkoj parti­ji, nesrećnim Markovićevim reformistima". Odmah da ka­žem, nisam pripadao nikada nijednoj partiji, pa ni „nesreć­nim Markovićevim reformistima", ali sam podržavao tu stranku, tim pre što su protiv nje bili najgori Srbi tipa Crnčevića, Šešelja, Jovića, Miloševića i ostalih, i što je program te stranke bio u kontri narastajućem srpskom nacizmu ko­ji je i uzrokovao ovu krvavu dramu. Tada sam delovao u Liberalnom forumu koji nije bio nikakva politička organi­zacija već jedna neformalna družina liberalnih intelektu­alaca. Taj Forum kolektivno je podržao reformiste. Uzgred rečeno, danas je dobar deo članstva nekadašnjeg Liberal­nog foruma u emigraciji.

Moram reći da je bilo neprijatno videti Kusturicu u re­formističkoj stranci, pogotovu što se znalo da je Miloševićev obožavalac i da je njegovo shvatanje jugoslovenstva nakaradno. Za mene je jugoslovenstvo bilo neka vrsta kosmopolitizma u kojem sam nalazio pomirenje vlastitih oprečnosti. Ja sam u drugome video sebe, dok je Kusturica u drugome video „alpskog konjušara", ili „habzburškog provincijalca", dok je Slovence olajavao kao „primitivne i prljave", a Hrvate kao „služinčad Zapada". On je vređao velika imena tih kultura, pa je, na primer, jednu svetlu i moralnu figuru Drugog svetskog rata, velikog pesnika Edvarda Kocbeka, nazvao teoretičarem klerofašizma i ubicom. Tip Kusturičinog vojnog jugoslovenstva smelo su odbacili Slovenci i Hrvati; to panično čine i ostali narodi umirući za svoju samostalnost. Šta li je Kusturica tražio među reformistima?

I dok Bosna gori, Kusturica se bavi filmskim tričarija­ma, nešto petlja i razvrstava, vrednuje i premešta, truća kao kakva kafanska danguba, omalovažava kolege, a me­ne optužuje da držim ruke u „budžetu partizanskih filmo­va". O čemu taj bezobraznik blebeće, o kakvom držav­nom budžetu fantazira i trača kada je reč o piscu koji se oduvek nalazio na društvenoj margini? Pa ja mu za takve konstrukcije nisam dao nikakvog povoda, ja sam ga samo povukao za jezik izjavom o njegovoj odgovornosti za ru­šenje Sarajeva koju nije trebalo uzimati bukvalno, već sa­mo kao metaforu intelektualne, moralne i političke pogre­ške. Proširujući temu on je bežao od te odgovornosti.

Kad nema Miloševića, dobar je i Dodik: Sluga svakog autokrate, sve za umetnost
Photo: visegrad24.info

Kusturica mi zamera što sam se politički angažovao tek pojavom Miloševića, a do tada sam „čuvao svoju pozi­ciju u luksuznom beogradskom apartmanu", kao „miljenik titoista". On često insistira na „luksuznom beogradskom apartmanu", hoće da mi nametne osećanje krivice zbog te udobnosti, ali kad je u pitanju njegov luksuzni sarajevski apartman to mu dođe normalno i prirodno. Istina, žao mi je što njegov apartman danas gađaju s Pala „srpski demo­krati", ali oni su samo terorističko krilo Miloševićeve stran­ke, oni samo ispunjavaju između ostalog i onu Kusturičinu poruku da će ih Slobo sve srediti.

Kusturica šiba moju „slobodoumnost" koja se do po­jave Miloševića nije oglasila. To je samo delimično tačno, jer sam zaista tek u Miloševićevoj pojavi video „mistiku zla", mada su koreni sadašnjeg stanja dublji, a rat je, kako bi rekao Berđajev, samo „veliko prikazanije i površinska projekcija onoga što se zbiva u dubinama". I Tomas Man je uzeo političko pero u ruke tek s pojavom Hitlera. Pisao je o toj „desetostrukoj propalici" nemilosrdno, „jezikom krčme", kako veli Mihnjik, ali to je jedini jezik koji bitan­ge razumeju. Vrhunski stilista nije se libio da siđe s visina i ospori pravo toj nekvalifikovanoj sorti nacista da zastu­paju njegovo nemstvo. Rekao je da mu mržnje ne nedosta­je kad su u pitanju te hulje.

Sada ću morati, uz izvinjenje čitaocu, podsetiti Kustu­ricu na neke detalje o sebi, makar mi se čini da je to u ovim vremenima neukusno, naročito što se danas svaka šuša hvališe kako ju je Tito ganjao. Nije mi namera da se razmećem tom svojom sudbinom, već samo želim da očitam lekciju Kusturici da se mangup ne laća pera i ne piše o stvarima koje ne zna. Već sa svojom prvom knjigom Gubilište doživeo sam gotovo šestomesečnu hajku i etike­tiran sam kao „ideološka nakaza", kao šovinist i protivnik so­cijalizma. Drame su mi skidane sa scene kao nemoralne i pogubne za mladež. Zbog pisanja u "Književnim novina­ma" 1968. godine i podrške studentskom pokretu najuren sam iz redakcije. Nakon čuvenog Titovog pisma oduzeta mi je nagrada za knjigu pripovedaka Rane Luke Meštrevića. Knjiga je izbačena iz biblioteka, traženo je da se njen autor krivično goni, a radnici su vraćali darodavcu primerke luksuzne antologije srpskih pripovedača samo zato što se u njoj našla moja „crnovalovska" pripovetka. Bio mi je zabranjen svaki pristup kod beogradskih izdavača pa sam dve svoje naredne knjige objavio u Zagrebu.

Dakako, mnoge su se ove stvari zbivale davno, Kusturica tada još nije bio upisao u uličarski dosje svoje prve krađe, ali ga to ne opravdava da baljezga proizvolj­no. I dok su mene kao „miljenika titoista" ganjali tamo-amo i lepili mi svakojake etikete, mlađani je Kusturica od te komunističke države, i roditelja visokih službenika tog režima, dobio stipendiju za školovanje u Pragu kako bi se dete spasilo uličarstva. Činjenica je da sam i ja kasni­je dobijao neke nagrade, istina samo umetničke, a nikad državne poput Oktobarske ili kakve druge, dok je Kustu­rica pokupio sve režimske nagrade pa i onu veliku vojnu, Nagradu AVNOJ. I danas su naše pozicije različite, jer meni „jugoslovenske" vlasti oduzimaju pasoš, dok Kustu­rica iz ruku „saveznog" sekretara dobija diplomatski pa­soš, pa se taj umetnik ima smatrati ambasadorom jedne propale politike i propale kulture. Sada su jasnije njego­ve političke konfuzije.

Pozdrav za Slobu: Nemanja Troprstaš
Photo: Stock

Mene Kusturica naziva šizofreničarem samo zato što verujem u „pojedinačni ljudski akt." Dakle, ja pridajem va­žnost Miloševiću kao pojedinačnoj pojavi, a s druge stra­ne šizofreno verujem da „pojedinačni ljudski akt" može uspeti. Moram priznati da držim do „pojedinačnog ljud­skog akta", ma koliko me Kusturica zbog toga smatrao šiznutim. Svestan sam da intelektualac ne može da spreči zlo, kao što ni Kusturica, uprkos razgovora s ratnim zločincem generalom Kukanjcem, nije mogao da spreči ruše­nje Sarajeva čak i da je ispunio obećanje i spalio se, ali je barem mogao u tome dijalogu da imenuje i osudi agresora. Od toga ćaskanja ostala je samo pohvalnica što ju je ratni zločinac Kukanjac uputio Kusturici da je „pošteni Musliman". Nije li tako Kusturica ugrozio primat najpošte­nijeg Muslimana Sejda Bajramovića?

I Tomas Man je znao da ne može zaustaviti Hlitlerovu vojnu silu, ali je osuda zlotvora u prvom redu moralni gest i kredit da se može, kad jednom sve prođe, nastupiti ona­ko kako je to učinio veliki pisac u prvoj posleratnoj radio-emisiji u Nemačkoj. On je tada rekao da je spuštanje zastave s kukastim krstom „unutrašnja negacija ludila veličine", da je to veliki dan kada se Nemačka vraća ljud­skosti i oprašta od „ulične nacističke filozofije." To je mo­gao reći čovek koji se vratio iz emigracije, ali čista obraza, jer je za sve vreme izgnanstva pisao protiv „sramne nemačke stvarnosti". Šta s Kusturicom? Gde će se taj čovjek, ta intelektualna sirovina pojaviti? U Sloveniji, zemlji „al­pskih konjušara?" U Hrvatskoj, zemlji „slugeranja i provincijalaca?" U Bosni i Hercegovini kao miloševićevac? U ne­koj drukčijoj Srbiji, koja će, nadajmo se, osuditi vlastite zablude i zlotvore. A Jugoslavija, koju Kusturica voli mrze­ći sve narode osim srpskog, više ne postoji. Doduše, niko ne kaže da se umetnik mora vraćati u svoj kraj, ali mora barem toliko učiniti da se u svako doba može čistoga obraza pojaviti pred svojim zemljacima. Lično se nadam da Kusturicu kao umetnika neće srozati njegova luda gla­va, niti će naškoditi njegovom talentu. Spadam u one lju­de koji pre svega cene dar, a Kusto ga za to što radi ima, jer tu neka velika pamet i nije potrebna.

Kusturica misli da mi u ovoj sadašnjoj poziciji može da naudi ako potegne moje teme i poveže ih s „hrvatskim ustaštvom". On veli kako sam se preko romana Malvina „iz svog luksuznog beogradskog apartmana razračunavao s hrvatskim nacionalizmom". Ignorant Kusturica morao bi znati da je Malvina pisana 1969. godine kada u Beogradu nisam imao ni štenaru, a pisana je i u Zagrebu, gde sam se bio sklonio od proganjanja. Taj se roman ne „razračunava s hrvatskim nacionalizmom", već se bavi ljudskom sudbi­nom i jednom porodičnom fabulom koja će se naći u istorijskom konktestu srpsko-hrvatske mržnje.

Kusturica kaže da on kao umetnik obrađuje svoj vrt, dok sam se ja ušuljao u tuđi i bavim se „hrvatskim usta­štvom". Ne mislim da je to tuđi vrt, jer je ustaštvo i moja trauma. Te slike crnih vojnika i danas me pohode, taj blesak sečiva, te oštrice bajoneta, to nasilje nad dečijom psihom, moj je infernalni vrt, a iz njega imam pravo da crpem uprkos svih ideologija. Te ustaše mog detinjstva bi­le su iz Fazlagića kule i Plane, odakle je Kusturica poreklom, ali to ne znači da ih identifikujem s muslimanskim narodom, niti mogu takve hulje da u meni izazovu protiv-muslimanska osećanja, kao što sada Arkanove koljače ne identifikujem sa srpstvom. Ja samo u ovoj današnjoj deci suočenoj s užasom Miloševićevog rata vidim svoje dvojni­ke. Svako to dete nosi u sebi svoj pakao, pa ako se tu rodi neki umetnik, onda mu ne može nikakav budući zlobni Kusturica prebaciti da se taj umetnik, to dete ušuljalo u tu­đi vrt. Kusturica, dakako, ovu temu gazi misleći da je u Hrvatskoj fašizam, kako mu to predočavaju njegovi pajtaši iz Beograda i da će me to ovde koštati, ali ja sam već u najtiražnijem nedeljniku "Globus" govorio o ustaštvu i na­cionalizmu onako kako uvek govorim, a oni koji bi u to­me videli nešto protivhrvatsko nisu vredni moje pozorno­sti. Umetnička dela žive nezavisno od autora, svako ih tumači na svoj način, a ko pokuša da ih zloupotrebi, uči­nio je smrtni greh.

Pri kraju svog pamfleta Kusturica hoće da bude ironi­čan, ali to ne ume. On je pogodio da je Milošević čovek „koga književnik najviše mrzi", a onda mi je uvalio Miloševićevu suprugu koja mi se, kako veli režiser, pridružila u toj mržnji pa smo nas dvoje sada jedno. Kusturica tu nešto spletkari, hoće da unese bračni razdor, a ja to shvatam kao prvu fazu njegovog distanciranja od porodice Miloše­vic, pa mu lakše pada ako prvo otpiše Mirjanu podmećući je meni. Ne verujem da će supružnici da nasednu na ovu sitnu Kusturičinu intrigu, oni su čvrsto povezani!

Dva velikana filmske umetnosti: Radoš i Nemanja, otimači novca od siromašnog naroda
Photo: Stock

Kusturica dolazi na još jednu čudnu ideju da spaja nespojivo, mene i Šešelja, želeći me tako uvrediti, pogo­tovu što zna kakvo gađenje imam prema tom nitkovu. Kusto nas je, kao takav provincijski etnopsiholog, pokušao spojiti nekakvom hercegovačkom linijom, da bi na kraju utvrdio kako su ljude u nama pobedili Hercegovci. Opet se Kusturica upušta u etnopsihologiju, kao da je svršio Karadžićeve škole, pa je tako i Hercegovce svrstao tu negde između „alpskih konjušara" i „hrvatskih slugu". Čini mi se da su upravo Kusturica i Šešelj u sprezi, najpre ideološkoj, kao obožavaoci Miloševića i antititoisti, a onda i moralnoj i mentalnoj. To što jedan drugoga izazivaju na dvoboje, znači da se međusobno uvažavaju i smatraju dostojnim protivnicima, mada takav način zafrkavanja, u ovoj kla­onici, doživljavam kao nešto, u najmanju ruku, neozbilj­no, ako ne i gadno!

Kusturica se u komunističkom razdoblju ponašao ne­obavezno i beomski. Za svoju „buntovnost" i „gnevnost", imao je podršku vlasti koja je u tome mangupskom šarmu Kusturičinom videla deo slobode i širine samoga režima. Ta brojna familija opraštala je sve nestašnosti darovitom đetiću. Sada se sve promenilo, a Kusturica ništa nije razumeo. Nastavio je s poziranjem i samoreklamiranjem da će se spaliti u trenu kada Sarajevo zaista gori i kada ga Miloševićeva vatra pretvara u prah i pepeo. Tu površnost i neobaveznost Emira Kusturice ja bih još i mogao da opro­stim, ali se bojim da to njegova sarajevska raja neće moći, stoga mi je žao što sam se u ovu polemiku upustio. Kustu­rica je kao polemičar ispao vulgaran i nedostojan mojega pera. Prijatelji su mi s pravom savetovali da se suzdržim i ne diram u to!

*Tekst objavljen u „Borbi", 15. juni 1992; prenosimo iz knjige "Bodež u srcu"



////////////////////////////////////////
////////////////////////////////

 Krvavi pir u Gazi



Krvavi pir u Gazi



////////////////////////////////////////////////////////////////////////
///////////////////////////////////////////////////////

Svedok otmice u Sjeverinu

....................................

image

Filmski dokumenti užasa (2): Srpski genocid nad Bošnjacima

Zloglasna Omarska

image

Filmski dokumenti užasa (1): Srpski genocid nad Bošnjacima

Prijedorska polja smrti

23.07.2014.

NIKOLA KOLjEVIĆ KAO PSIHOLOG NACIONALIZMA I KRITIĆAR APSURDA (3)


Nikola Koljević kao psiholog nacionalizma i kritičar apsurda (3)

Čovjek koji je shvatio smisao života, pa se ubio



Photo: EPA

Srpski narod, za razliku od svoje intelektualne elite, nema mrtvu svijest. Štaviše, on ima osnovu unutar vlastite kulture da prihvati odgovornost za prošlost i za budućnost. Ostaje samo pitanje hoće li, u bližoj ili daljoj perspektivi, uz pomoć evropskih poticaja, srpski narod realizirati tu mogućnost da ponovo ovlada političko-ideološkom voljom, koja je, u skorijoj prošlosti, otuđena, u vidu nacionalizma, više i češće vladala njime nego što on vladao njom

Naši narodi su po sopstvenom priznanju bili skoro čitav 20. vijek glupi. 

Srbi kažu da su ugradili najviše života u temelje obje Jugoslavije, u koje drugi narodi ušli samo da bi, kasnije, formirali vlastite nacionalne država. Bošnjaci kažu da su jedini pokušali biti Jugosloveni, dok su Srbi i Hrvati (''komšije krvavih očiju'') samo čekali da ih pokolju. Hrvati kažu da su dvaput ušli u Jugoslaviju vjerujući da Jugosloveni, tj. Srbi, neće politički dominirati nad njima.

Naši narodi priznaju da su glupi. I, želeći to odmah i dokazati, oni se hvale kako su preko noći postali pametni. Može li se, naime, tako? Zamislite narod, ili, ako ne možete dočarati sebi tako apstraktan pojam, zamislite čovjeka, koji je skoro čitavo stoljeće bio glup i onda preko noći postao pametan? Možete li?

Photo: Stock

Kad su džematlije jednog sarajevskog imama pitale da li čovjek, koji čitav život proživi protivno pravilima islama, može ući u dženet, ako se trenutak prije smrti iskreno pokaje i prihvati vjeru, imam je kazao:

- Može. Al' poserem mu se ja u usta ko to doživi.

Našim narodima, koji su, slično tom, preko noći postali pametni, niko se nije trebao posrati u usta, budući da su oni, uživajući u slobodi izbora, učinili to sami.

Gledajući nekoliko sedmica izvještaje sa suđenja Ratku Mladiću, pitao sam se da li oficiri Vojske RS-a, kao svjedoci odbrane, svjesno lažu ili stvarno misle da su se, gađajući Sarajevo, s okolnih brda i nekoliko hiljada cijevi teškog i lakog naoružanja - samo branili. Pročitavši Otadžbinske teme Nikole Koljevića (Beograd, 1995, Itaka) shvatio sam da je moja sumnjičavost spram njihove iskrenosti uzrokovana  samo mojim nepoznavanjem ''istočnika srpske kulture''.

Razmatrajući pitanja pokrenuta raspadom Jugoslavije, Nikola Koljević u navedenoj knjizi objašnjava da srpska kultura, u nestabilnim historijskim trenucima, postavlja pred Srbe imperativ identifikacije s kosovskim junacima. Srbi se pomoću modela ponašanja iz vlastite epske tradicije brane od studeni kosmičkog besmisla i od neprijateljski nastrojene historije. Te dvije odbrane su zapravo jedna: srpski smisao je historijski smisao.

Kako smo, kažu Srbi u Otadžbinskim temama, uopšte, uspjeli da opstanemo kada je historija, pomoću nasilnih migracija, unijaćenja, islamizacije i jugoslovenskih varki, tako uspješno radila na našoj propasti?

Jedini odgovor je na ovu zagonetku - odgovara pitalac - srpska kultura. Kad zaboravi nalog kneza Lazara, Srbin ne bi samo, zatečen pred ništavilom kosmičkog nepregleda, patio od osjećaja apsurda, ne znavši šta da radi na ovom svijetu, već bi bio takoreći jelen na nišanu stranih osvajača. Smisao život za Srbina je ujedno i uvjet opstanka: Lazarova kletva, objašnjava Koljević, nije samo obična opomena, već izraz najdubljeg ubjeđenja da je smisao života važniji od života samog.

Sačekaj, krenuli smo, zajedno s Koljevićem, još u Ikonoborcima, s tezom da osjećaj nepripadnosti kulturi čini život bezvrijednim, budući da je takav život prožet osjećajem apsurda. A sad dolazimo do toga da je život, koji je uz pomoć pripadnosti naciji dobio svoj smisao, ništavan, budući da je taj njegov smisao važniji od njega. Dakle, život, koji je osmišljen, ništavan je, jednako kao i život, koji je neosmišljen!?

Ne baš. Sa stanovišta nacije, život, jeste ništavan, svakom životu je naređeno da se žrtvuje u ime njenog opstanka, ali život za sa stanovišta nacije ujedno i nije sasvim ništavan, budući da joj je koristan: kad ne bi mogla, morala, imala koga žrtvovati, nacija ne bi ni postojala. Srbin se žrtvuje da bi drugi Srbi mogli živjeti.

''Treba li posebno naglašavati da je kosovski obrazac istorijskog ponašanja uvek bio delotvoran u istorijski presudnim trenucima naše istorije?'', pita se, ne pitajući se, pisac u Otadžbinskim temama.

Tačno je. Kosovski obrazac je uvijek bio jednak sebi i uvijek je bio djelotvoran. Samo što ta djelotvornost nije uvijek bila jednaka sebi, budući da historijske okolnosti (nikad) nisu bile jednake sebi.

Photo: Stock

Ponašanje po kosovskom obrascu srpskog naroda, koji je u najvećem broju pristupio partizanskom pokretu u Drugom svjetskom ratu, jedna je stvar, dok je sasvim druga stvar ponašanje po kosovskom obrascu srpskog naroda u proteklom bosanskom ratu. U prvom slučaju, srpski narod se bori protiv vojno superiornijeg neprijatelja i politike koja provodi genocid nad njim, dok se u drugom slučaju bori protiv vojno inferiornijeg neprijatelja i politike koje ne provodi genocid nad njim.

Esencijalistička logika, poput one Koljevićeve, koja pledira za univerzalnu primjenu kosovskog obrasca previđa razliku između historijskih okolnosti srpskog naroda 1941. i 1992. Ona izjednačava  kapacitete ustaške vojske, potpomognute snagama Vermahta, sa kapacitetima Teritorijalne odbrane BiH. Kao za svaki esencijalizam, i za Koljevićevu logiku, kako bi Hegel kazao, sve su (tuđe) krave crne u noći: Koljević nije u stanju razlikovati nekoliko hiljada tenkova i topova, koje je JNA prepustila VRS, i nekoliko tenkova i topova Teritorijalne odbrane BiH.

Da li je moguće? Naravno da nije. Nikola Koljević, tj. Radovan Karadžić, je jako dobro znao da muslimanski narod nema čime da se brani ako dođe do rata. Pa, ipak je, kontradiktorno, pledirao za kosovski obrazac historijskog ponašanja srpskog naroda, objašnjavajući da je opstanak srpskog naroda ugrožen od strane Turaka.

Da li je moguće da se, u takvom nedostatku kosovskih okolnosti i vlastite vojne inferiornosti, neko prihvatio kosovskog obrasca mišljenja i ponašanja?

Naravno da je moguće. Vratimo se iskrenim svjedocima Mladićeve odbrane koji kažu da je granatiranje gotovo golorukog Sarajeva 1992. samo čin odbrane. Ti ljudi stvarno vjeruju da se u Sarajevu nalazila Muratova vojska ili Vermaht, i pucali su, želeći da se odbrane od tog Muratovog Vermahta.

Srpski vojnik, svjedok Mladićeve odbrane, nije mogao pojmiti činjenicu da se ne bori protiv hiljadu puta slabijeg protivnika, budući da bi ga samosvijest, u tom slučaju, sprečavala da u svoj punini ispuni želju identifikacije s Obilićem, koji se, je li, bori protiv hiljadu puta jačeg protivnika.

Srpska kultura, kaže Koljević, počiva na Kosovskom mitu i ako je srpski vojnik pravi Srbin on mora poimati stvarnost kroz svoju kulturu. Ako se stvarnost ne uklapa shemu Kosovskog mita, tim gore po stvarnost.

To zvuči porazno.

Photo: Stock

Da li je to jedina mogućnost srpske kulture i socijalne psihologije? Da li je navedeni tobdžija morao da se identificira s Obilićem? Da li bi se, u protivnom, nužno rasrbio, prepustivši se osjećaju apsurda, i postao lak plijen bosanskoj vojsci?

Odgovor je - ne.

Dok je, naime, Miloš Obilić, karikaturalno sveden na pojam junaštva,  Ban Strahinić je, kako je i sam Koljević primijetio u Otadžbinskim temama, sinteza čojstva i junaštva. Junaštvo je, u navedenom, miljanovljevskom, smislu, težnja čovjeka da brani sebe od drugoga, dok je čojstvo težnja čovjeka da brani drugog od sebe.

Spreg ljudskosti i herojske stamenosti je, kako kaže Koljević, više i od same ljudskosti, i od same junačke stamenosti, i od prostog zbir tih osobina: spregom junaštva i čojstva Starac Milija je svom junaku dao nov kvalitet, koji čini ga moralno najkompletnijim i najsuperiornijim junakom iz rekvizitorijuma srpske narodne epike. Prožetost Strahinićevog bića i srpskim kultom junaštva kao ličnog ponosa i pravoslavnim osjećanjem milosrđa za slabog i nejednakog, otjelovljenje je, po Koljevićevom mišljenju, moralno-psihološkog identiteta srpskog bića.

Kad je 1992. bošnjačko-hrvatska politička volja, predvođena predsjednikom Alijom Gjerzelezom, promijenila, preko noći, svoje političke pojmove iz nacionalističkih u građanske, tako da imaju jednodnevni rok trajanja, i referendumom o nezavisnosti ponizila srpsku političku volju, razumljivo što je ova posljednja osjetila svoju težnju da brani sebe od drugog. Aktivirati kosovski obrazac ponašanja u tom kontekstu nije sporno.

Sporno je, međutim, što se srpska politička volja nastavila ponašati po kosovskom obrascu, dotle da je zanemarila potrebu, kakvom je obavezuje (samo) Starac Milija, da brani drugog od sebe. Počevši, naime, nasumično gađati po Sarajevu, ubijati civile u Bijeljini, pa kasnije u Prijedoru, Srebrenici i drugdje,  srpski političar i vojnik se - po nekoj svojoj psihološkoj logici - pretvorio u karikaturu Obilića, umjesto u Banovića. Kosovski obrazac ponašanja u tom smislu svakako je sporan i njegova djelotvornost pati od unutrašnje protivrječnosti.  Koljević, naime, pravda kosovski obrazac govoreći da je on kroz historiju bio djelotvoran u svrhu opstanka srpskog naroda, ali kosovski obrazac se u novim, drugačijim, proturječnim historijskim okolnostima - na što su Koljević i njegove kolege iz srpskog političkog rukovodstva morali računati - pokazao djelotvornim i u svrhu masovnog ubijanja nesrpskih civila, što je dostiglo čak razmjere genocida.

Photo: Stock

Kad se ne bore (srpski) partizani protiv Vermahta i ustaša, već JNA protiv Teritorijalne odbrane BiH, Srbi objektivno ne žive 1389.  Srpska političko-vojnička svijest objektivno je živjela i djelovala u historijskim okolnostima 1992. godini, ali je subjektivno živjela 1389.

Zašto se, međutim, u toj svojoj 1389. godini, srpska politička svijest nije identifikovala sa sviješću Banović Strahinje, koji je vjeran duhu ponosa i slobode, ali ujedno i duhu ljubavi i praštanja koji korigira obilićevske nastranosti i koji zrači iz svake riječi Evanđelja?

Na to pitanje bi morala odgovoriti srpska inteligencija, koja je - premda valjda uvažava vrijednosti govornika na Maslinovoj gori - osmislila vršenje izrazito nehrišćanskog čina genocida u političko-mitskom okviru, uz pomoć karikaturalno shvaćene srpske historije i kulture. Nikola Koljević trenutno nije u mogućnosti odgovoriti na to pitanje. Ali veći dio živuće srpske intelektualne elite, kreatora srpske političke svijesti... Također ne može odgovoriti na to pitanje, budući da im je stanje svijesti jednako, po pokretljivosti, trenutnom stanju Koljevićeve svijesti.

Srpski narod, za razliku od svoje intelektualne elite, nema mrtvu svijest. Štaviše, on ima osnovu unutar vlastite kulture da prihvati odgovornost za prošlost i za budućnost. Ostaje samo pitanje hoće li, u bližoj ili daljoj perspektivi, uz pomoć evropskih poticaja, srpski narod realizirati tu mogućnost da ponovo ovlada političko-ideološkom voljom, koja je, u skorijoj  prošlosti, otuđena, u vidu nacionalizma, više i češće vladala njime nego što on vladao njom.

Photo: Stock

Pišući Otadžbinske teme Koljević se ljuti na ''velikog Getea'', jer je Vajmarcu Banov postupak praštanja, s obzirom na njegov nacionalni identitet, ostao ''nerazumljiv''. Koljević je u pravu kad u takvom Geteovom nerazumijevanju vidi stereotip, proistekao iz evropskog moralnog samoljublja, koje smatra da je nemoguće očekivati od junaka poniklog u neciviliziranom srpskom narodu ponašanje džentlmena u evropskim dvorskom salonu. Neshvatljivo je, međutim, što se Koljević ljuti na Getea, budući da je lično, kao paleolitski reprezentant srpske političke volje 90-ih, učinio sve da u stvarnosti realizira sve geteovske stereotipe salonske Evrope o moralno-psihološkom portretu srpskog naroda. Možda bi geteovskim kolonijalnim očima ostalo nerazumljivo jedino zašto je pištoljem stavio tačku na čelo taj obožavalac Šekspira, koji je proučivši Lazarevu kletvu shvatio smisao života.


//////////////////////////////////////////////////////
//////////////////////////////////////////////////////

image

Filmski dokumenti užasa (2): Srpski genocid nad Bošnjacima

Zloglasna Omarska

image

Filmski dokumenti užasa (1): Srpski genocid nad Bošnjacima

Prijedorska polja smrti

image

Sećanja na Danila Kiša (4)

Da mu u večnosti pevaju ptice

image

Sećanja na Danila Kiša (3)

Kafanskim arhipelagom, od ostrva do ostrva

image

Sećanja na Danila Kiša (1)

Prvi i najbolji student koji je spavao u parku

//////////////////////////////////////

Svedok otmice u Sjeverinu
////////////////////////////////////

Zaštita nacionalnih interesa Bošnjaka

Klub Bošnjaka smatra da se predviđenim dopunama koje je usvojila Narodna skupština RS-a povrijeđuje vitalni nacionalni interes bošnjačkog naroda jer se licima koja su prošla kroz ...

////////////////////////////////////////////////////////////////

image

Dodikovi cop manekeni

Šumski policijski fashion

image

Prijedor: 22 godine od masovnih zločina

Sahranjene 284 žrtve

image

Stvaranje normalnijeg društva

Zatvorska kazna za negiranje genocida

image

Usvojen državni paket IPA za 2014

BiH 15 miliona eura za saniranje poplava

image

Sud u Strazburu: Presuda u korist Azre Zornić

BiH kriva za diskriminaciju "nekonstitutivnih" građana

//////////////////////////////////////////

Emir Imamović: Bosansko ludilo paralelnih stvarnosti

U paralelnoj stvarnosti svi znaju da se u stvarnosti teško živi: priznaju to u kameru, pa se izgube. Jebeno je znati gdje stanuješ kada imaš nekretnika koliko i prstiju na ..////////////////////////////////////////////

Kako sam postao Vučićevo piskaralo
///////////////////////////////////////////////

Fotogalerije: Trista čuda

Kir Esadov: Tamna i teška groznica

Čisto? Šta je to?/ Jezici pakla su/ mlitavi, mlitavi k'o trostruki/ Jezici mlitavog, debelog Kerbera/ što na ulazu dahće. Nemoćan/ lizanjem da očisti/ Grozničavu tetivu, greh, greh./ Zapomaže fitilj./ Neuništivi vonj/ Ugašene sveće!/ ...

Diana Markosian: Najbolji su izmišljeni očevi

Roditelji fotografkinje Diane Markosian razdvojili su se kad joj je bilo sedam godina, i ona se sa majkom iz Moskve preselila u Kaliforniju. Od tada je retko komunacirala sa ocem, i bez formalnog oproštaja koji bi zapamtila, ...
/////////////////////////////////////////////////////////

Zigfrid Sasun

Sebi je mozak prosuo kuršumo

//////////////////////////////////////////

Među ratnim zločincima i serijskim ubicama

Bavio sam se zlodjelima naših fašista, proučavao sam najzloglasnije serijske ubice, ali ne mogu podnijeti okrutnost nad životinjama, naročito kada je počine djeca. Vijesti o zvjerstvima nad psima pročitao sam ...
//////////////////////////////////////////////////////////////

Kažu da je kažnjen

Klerofašista u kućnom pritvoru

/////////////////////////////////////////////////////////

image

O tome nema ni riječi u Evanđeljima

Snimak Ezre Paunda u kavezu

image

Antiratna akcija (15)

Samoubijstvo u rovovima

image

Sećanje na Mirona Bjaloševskog

Pesnik koji je osećao težinu poetike

image

Nikola Koljević kao psiholog nacionalizma i kritičar apsurda (2)

Kosovo, biljni preparat za liječenje kosmičke studeni

image

Narodnjačka uzurpacija tradicije

Nebesko carstvo krvi i tla

/////////////////////////////////////////

Da gledamo u budućnost i mislimo na potomke

Premijer Aleksandar Vučić i ambasador Austrije u Srbiji Johanes Ajgner obeležili su 100. godišnjicu predaje austrougarskog ultimatuma Srbiji tako što su posadili crvenu šljivu ...

Bez promena nas čeka grčki scenario

Ako se situacija u državi do kraja godine radikalno ne promeni Srbija će doživeti grčki scenario i svi ćemo raditi samo za otplatu kamata, izjavila je potpredsednica vlade Kori Udovički. Ona je, učestvujući na ...
/////////////////////////////////////////

marko vešović: Beli orao pao kurcu za uši

Ilija Čvorović, iz kafane “Balkanski špijun”, javio mi toki-vokijem: “Beli orao pao. Beli orao pao. Kurcu za uši”. “Kako, bre, pao kurcu za uši kad ga ima ko pola kobile? Jesi li mu vidio trbuh? Darinka bi rekla: objesilo ...

Jebeš borbu rame uz rame bez četničke kame

Kecmanović senior našao se u šekspirovskoj dilemi. „Je li Erdogan ono rekao, ili nije rekao?”, pita se Kecmanoviću Nenade nakon što je njegovog šumskog führera Laktašenka još jednom prevarila neobuzdana ...
22.07.2014.

USPON I PAD EVROPSKIH DEMOHRIŠĆANA

 

Reuters, Fabrizio Bensch http://bit.ly/Uh4xPt

 
Savremena Evropa tvorevina je demohrišćana. To su arhitekte evropskih integracija i posleratnog atlanticizma. Imali su ključnu ulogu u oblikovanju ustavne demokratije kakva je prevladala na zapadnoj polovini kontinenta posle 1945. a koja se od pada Berlinskog zida 1989. postojano širila na istok. Najmoćnija ličnost evropske politike, nemačka kancelarka Angela Merkel je demohrišćanka kao i predsednik Evropske komisije Žoze Manuel Barozo i njegov upravo izabrani naslednik, Žan-Klod Junker. Na majskim izbrima za evropski parlament kontinentalna asocijacija demohrišćanskih partija – Evropska narodna patija (EPP) – osvojila je najviše mesta.

Pa ipak, uticaj i koherentnost hrišćanske demokratije – i kao skupa ideja i kao političkog pokreta – poslednjih godina značajno slabe. Ovaj pad nije izazvan samo sekularnim zaokretom na kontinentu. Podjednaku važnost ima i činjenica da je nacionalizam, jedan od glavnih ideoloških neprijatelja demohrišćana, u usponu kao i da se smanjuje primarno glasačko telo pokreta, koalicija srednje i ruralne klase. Dok se širenje projekta evropske integracije suočava sa novim rizicima, njegov najvažniji jemac mogao bi se uskoro pokazati nesposobnim da ga odbrani.


Religija starih vremena

„Demohrišćanin“ je oznaka koja zvuči čudno uhu naviknutom na strogu razdvojenost crkve i države. Termin se prvi put pojavljuje posle Francuske revolucije, kada se povela žestoka borba za sudbinu Katoličke crkve u demokratiji. Tokom većeg dela 19. veka Vatikan je moderne političke ideje, uključujući liberalnu demokratiju, smatrao direktnom pretnjom po svoja osnovna učenja. Ali, postojali su i katolički mislioci koji su se slagali sa uvidom francuskog autora Aleksisa de Tokvila po kojem je, sviđalo im se to ili ne, trijumf demokratije u modernom svetu neizbežan. Takozvani katolički liberali gledali su kako da položaj religije u demokratiji obezbede ispravnom hristijanizacijom masa: na kraju, smatrali su, demokratija koju čine bogobojažljivi građani imala bi daleko bolje šanse za uspeh od one čiji su podanici sekualrni.

Što je najvažnije, krajem 19. i početkom 20. veka i sam Vatikan je konačno shvatio prednosti učešća u demokratiji i odgajanja stranaka koje će braniti crkvene poslove. U početku je to išlo podmuklo – demohrišćanske partije su u suštini dejstvovale kao interesne grupe u okviru sistema čiji je legitimitet crkva i dalje odbacivala. Upotrebom termina „demokrata“ nisu nameravali da pokažu da su prihvatili reprezentativnu demokratiju, već je to radije bio znak ambicija prema običnom narodu. I danas je taj pristup očigledan u isticanju pojmova kao što su „narodni“ ili „narod“ u zvaničnim nazivima demohrišćanskih partija.

Ove stranke su postale najjače u zemljama gde su crkva i država bile na ravnoj nozi. Nije bilo potrebe za hrišćanskom demokratijom u duboko katoličkoj zemlji kao što je Irska, recimo, ali nije uspela da pusti koren ni u Francuskoj, gde su katolici uzmicali pod žestokim napadima antiklerikalnih republikanskih vlada, i gde su stranke trošile sve svoje snage za potpunu promenu režima. Nasuprot tome, tamo gde su kulturni ratovi između sekularnih politika i crkve bili žestoki ali na kraju rezultirali remijem, poput Nemačke i takozvanih zemalja Beneluksa (Belgija, Holandija i Luksemburg), katolici su investirali u stvaranje partije.

Vremenom su, kako je pokazao politikolog Statis Kalivas, lideri demohrišćanskih partija razvili sopstvene interese. Igra po pravilima demokratije donela je priznanje i resurse, i demohrišćani su konačno prihvatili političku participaciju kao legitimnu. Posle Prvog svetskog rata, kada se demokratija proširila čitavom Evropom, i Vatikan je popustio u izvesnoj meri: pošto je potpuno odbacio italijansku nacionalnu državu i zabranio katoličkoj crkvi da u njoj igra bilo kakvu ulogu (čak je zabranio glasanje), papa je svoju podršku dao novoj partiji po imenu Popolari. Ujedinjujući seljake i nižu srednju klasu, Popolari je postala druga po veličini, iza socijalista.

Tokom međuratnog perioda, odnosi demohrišćana i Svete stolice hlade se širom Evrope. Vatikan je partije koje može da kontroliše smatrao korisnim, dok je ignorisao one koje nisu bile voljne da slušaju instrukcije iz Rima i obraćao se direktno državi. U te svrhe, Vatikan je odustao od stranaka kao što je Popolari i zaključio niz diplomatskih sporazuma namenjenih zaštiti katoličkih interesa; najzloglasniji među njima bio je takozvani Rajhskonkordat, sklopljen jula 1933. između Hitlera i kardinala Euđenija Pačelija koji će kasnije postati Papa Pije XII.

Tek su se posle Drugog svetskog rata demohrišćanske partije u potpunosti oslobodile Vatikana i preuzele vodeću ulogu u stvaranju posleratnog evropskog poretka. Okolnosti su teško mogle biti povoljnije. Fašizam i rat diskreditovali su rivalske pokrete na desnici. Demohrišćani su smatrani tipičnim atlantistima i antikomunistima u zemljama kao što su Italija, Zapadna Nemačka i drugim državama iz pogranične zone Hladnog rata. Štaviše, sada su prihvatili demokratiju, doduše uz ogradu: da bi izbegle totalitarizam, tvrdili su, demokratskim vladama su potrebni duhovni temelji – ono što najbolje stvara crkva. U tom smislu, demohrišćani su odbacili i komunizam i liberalizam kao oblike materijalizma. Taj stav ih, međutim, nije sprečio da na kraju sklope pakt sa kapitalizmom, mada će tvrditi da je religija neophodna da zauzda tržišna zla.

Stranke kao što su nemačka Demohrišćanska unija zdušno su se trudile da privuku i protestante, čime je okončan vekovni verski sukob. Zapravo, demohrišćani su se trudili da budu što je moguće inkluzivniji, kako ne bi izgledali kao neki sektaški delegati. Glavno obeležje im je bila centristička politika konsenzusa i kompromisa, u skladu sa katoličkom predstavom o harmoničnom društvu u kojem čak i kapital i rad mogu sarađivati i gde crkva može igrati presudnu ulogu u pružanju socijalnih usluga. Ipak, u to vreme su komentatori često govorili o katolicizmu onako kako danas mnogi Evropljani govore o islamu: da je suštinski neliberalan i, kao oblik monarhije sa kraljem u Rimu, nesposoban da istinski prihvati demokratiju. Tako je 1958. harvardski istoričar H. Stjuart Hjuz pisao: „Hrišćanski demokrata je pre svega hrišćanin, a demokrata tek u sporednom svojstvu. Pridev je važniji od imenice.“

Ipak, demohrišćani su zbunjivali svoje kritičare. U Nemačkoj, Italiji i, u nešto manjoj meri, Francuskoj, stvarali su istinske demokratije. Sa druge strane, upravljali su uz značajan stepen nepoverenja u narodni suverenitet. U suštini su gledali kako da ograniče narod kroz institucije poput ustavnih sudova, nametnu mu moral preko crkvenog učenja i podvrgnu ga novom, nadnacionalnom poretku: Evropska konvencija o ljudskim pravima, na primer, bila je tvorevina britanskih torijevaca i kontinentalnih demohrišćana. Ovi drugi će postati i glavne arhitekte onoga što danas zovemo Evropskom Unijom. Konačno, demohrišćani su – kao i katolici, po prirodi internacionalni – slabo vrednovali nacionalnu državu. Odjek je to i takozvanih kulturnih ratova iz 19. veka (što će ostati poznato kao Kulturkampf Ota fon Bizmarka) koje su tada sveže ujedinjene države poput Nemačke i Italije vodile protiv katolika, osumnjičenih da odanost Vatikanu stavljaju iznad lojalnosti državi. No, demohrišćani su takođe pluralisti: odgovarala im je federalna, pravno fragmentisana evropska zajednica koja je više ličila na srednjovekovno carstvo nego na savremenu suverenu državu.


Partibrejkeri

Posle više decenija u ulozi dominantne političke sile Evrope, demohrišćani su sada suočeni sa lošim izgledima. Za slabljenje narodne podrške neki analitičari krive sekularizaciju. Istina je da se od početka 1960-tih crkve prazne širom kontinenta. Ali su i same stranke u to vreme počele da tvrde da je dovoljno držati se humanističkih ideala da bi se bilo dobar demohrišćanin. Pravi problem nastao je s trijumfom upravo onog političkog modela koji su zastupali još od 1950-tih.

Većina zemalja centralne i istočne Evrope usvojile su ovaj model posle 1989. ali ni u jednoj od njih nije se razvila demohrišćanska stranka po ugledu na nemačku CDU ili italijansku Democrazia Cristiana. U nekim zemljama poput katoličke Poljske, demohrišćanske grupe izgledale su suvišno; u drugim, ispale su radikalno drugačije od svojih zapadnoevropskih uzora, iz dva razloga: bile su ostrašćeno nacionalističke i zbog toga nespremne da se odreknu dela nacionalnog suvereniteta koji su iščupale iz šaka Sovjetskog Saveza; bile su i sklonije populizmu, ne nalazeći razloga za nepoverenje u običan narod koji je uspeo da preživi diktaturu državnog socijalizma naizgled nepoljuljanog morala.

U međuvremenu, dalje na zapadu, demohrišćani su izgubili svog najvećeg neprijatelja – komunizam – a sa njim i veći deo onog ideološkog lepka koji je na okupu držao često frakcijaške političke koalicije. U Italiji, demohrišćani su učestvovali u svakoj vladi od Drugog svetskog rata – pod izgovorom da se kabinet mora sačuvati od italijanske komunističke partije, najveće u Zapadnoj Evropi. Silno korumpirana Democrazia Cristiana se urušila početkom 1990-tih. Tadašnji italijanski premijer Silvio Berluskoni – čovek poznat po tome da se katoličkih vrednosti ne drži kao pijan plota – zapravo je nasledio glasače propale stranke.

Nesumnjivo, kao što je uostalom i pokazao nedavni uspeh EPP, demohrišćani nominalno ostaju najjača politička snaga na kontinentu. Ipak, partija je duboko disfunkcionalna. Čarke oko glavnog kandidata za predsednika Evropske komisije, Žan-Kloda Junkera, očigledan su primer. Tokom kampanje neki lideri iz EPP pokušali su da iskoriste antievropske sentimente birača. Berluskoni je pokušao da uzjaše antinemački resantiman i približi se onim Italijanima kojima je dozlogrdila politika surove štednje. Odmah posle izbora, mađarski premijer i bivši potpredsednik EPP Viktor Orban napao je Junkera kao staromodnog promotera evropskog jedinstva, koji ne poštuje nacionalne države i njihove tradicije. Poslednjih godina, Orban je već izazvao negodovanje kada je objavio „rat za nezavisnost“ čiji je cilj bio da Mađare učini nezavisnim od sopstvenog EPP političkog projekta – evropskih integracija.

Deo problema, tvrde neki komentatori, leži u tome što je EPP – koja obuhvata čak 73 stranke iz 39 zemalja – prosto preglomazna. Početkom 1990-tih kada su tadašnji nemački kancelar Helmut Kol i bivši belgijski premijer Vilfred Martens, u to vreme predsednik EPP, regrutovali političare širom Evrope, držali su se relativno niskih standarda ne obazirući se posebno na stvarnu posvećenost partijskim idealima potencijalnih kandidata. Kol je bio rešen da demohrišćani nisu napravili Evropu da bi je prepustili socijalistima, te da bez obzira na sve EPP mora da sačuva mesto najveće političke grupacije na kontinentu.

Dublji problem, međutim, tiče se ideoloških karakteristika pokreta. Lideri kao što je Kol bili su spremni da u ime Evrope preuzmu rizike. Danas je teško naći prave sledbenike koji bi za evropske integracije stavili na kocku svoju karijeru; aktuelna nemačka kancelarka najmanje od svih. Posle finansijske krize, demohrišćani su imali izvanrednu šansu da se ponovo pozicioniraju po pitanjima kao što su tržište i etika: mogli su, recimo, da vrate svoje stare ideale ekonomije u kojoj je moralno relevantna jedinica društvena grupa sa legitimnim interesima, a ne pojedinac koji maksimizuje profit. Umesto toga, Junker i Merkel su prigrlili konvecionalnu politiku stroge štednje; danas je uglavnom zaboravljeno da je italijanski premijer Mateo Renci – velika nada evropske levice – u stvari počeo kao član rekonstruisane stranke Popolari (a još ranije kao katolički izviđač).

Evropski demohrišćani mogli su i da preuzmu ponešto iz priručnika američkih konzervativaca, i vrate fokus na socijalna pitanja uz sopstveni Kulturkampf protiv sekularizma. Neki su već pokušali: u protekloj deceniji, španska Narodna partija mobilisala je katolički glas protiv premijera Hozea Luisa Zapatera iz redova socijalista, za čijeg je mandata legalizovan istopolni brak. Protivno klišeu o religioznoj Americi i nereligioznoj Evropi, u nekim južnim i istočnoevropskim zemljama postoji značajan potencijal za takve kampanje. Međutim, očigledno je da su španski glasači u krajnjoj liniji odustali od Zapatera zbog postupaka u vreme evrokrize.


Takmičenje u popularnosti

Demohriščani su suočeni sa teškom dilemom. Po ekonomskim pitanjima, njihovi politički ciljevi ih ne razlikuju mnogo od socijal-demokrata. Kulturkampf je rizičan, dok bi preterana bliskost mejnstrimu oko socijalnih pitanja otvorilo politički prostor za grupe koje se predstavljaju kao istinski konzervativne. Koristi od toga imaju političke partije kao što je Alternativa za Nemačku, uglavnom fokusirana na suprotstavljanje EU i sve više na odbranu tradicionalnog morala, ili francuski Front National.

Što je najvažnije, demohrišćani su pod snažnim pritiskom nacionalističke desnice i populista. Pošto se više ne usuđuju da brane ambiciozne planove za jaču evropsku integraciju, nekadašnje arhitekte kontinentalnog jedinstva ostale su manje-više bespomoćne. Njihova politika sporazuma neuspešan je odgovor populistima, koji bujaju na polarizaciji i politikama identiteta. Stara klasna koalicija koja je podržavala evropsku integraciju na biralištima i od toga imala ekonomske koristi – srednja klasa i seljaci – smanjila se bukvalno svuda. Ova dugoročna transformacija čini slabo verovatnim da će hrišćanska demokratija ikada više povratiti dominantnu poziciju koju je imala u posleratnim godinama. EU tako ostaje prazna školjka: ideali koji su nekada inspirisali integracije naizgled su zaboravljeni, i danas ih brane samo male partije kao što su Zeleni.

Evropska Unija se neće urušiti zbog toga. Njen pravi problem je poludovršena evrozona. Evropljani su skupo platili lekciju da je evrozona, kakva danas postoji, nepotpuna i nedosledna: monetarna unija koja ne omogućava pravu koordinaciju fiskalnih politika ni stvarnu usklađenost nacionalnih ekonomija. Poplava jeftinog novca iz Evropske centralne banke – aktuelno rešenje krize evra – nije uspela da reši strukturne probleme pojedinačnih država niti evrozone kao celine. Da bi se evro održao na duge staze biće potrebna volja da se preduzmu politički rizici i podnesu materijalne žrtve. A dani kada je demohrišćanski idealizam bio kadar da inspiriše tu volju su prošli.

 
Foreign Affairs, 15.07. 2014.

Prevela Milica Jovanović

Peščanik.net, 19.07.2014


















22.07.2014.

POBUNE BEZ REVOLUCIJE NAS NIMALO NE PLAŠE

Analiza neoliberalnog Instituta Aspen: “Pobune bez revolucije koja će promijeniti postojeći poredak nas nimalo ne plaše”

Juli 22. 2014.

Aspen12U proteklih nekoliko godina su svijet potresali brojni prosvjedi, a ovaj ih je portal sve pozorno pratio i izvještavao o zahtjevima društvenih pokreta, udruga, organizacija, stranaka i pojedinaca, te o rijetkim uspjesima i većim dijelom neuspjesima težnji naroda diljem svijeta da ostvare svoja temeljna prava.Jednako tako je svjetska oligarhija s pažnjom pratila što se događa, a prije nekoliko tjedana je utjecajni think-tank Aspen institut naručio studiju o prosvjedima i nemirima diljem svijeta i zaključio slijedeće: “Srećom, prosvjedi nisu realni politički projekt sposoban promijeniti postojeći poredak i izgraditi alternativu temeljenu na socijalnoj pravdi.”

Aspen Institut je poznati i vrlo utjecajni globalni neoliberalni think-tank koji “usmjerava” poduzetničku i financijsku oligarhiju u kapitalističkom svijetu, a financiraju ga zaklade “Carnegie Corporation”, “Rockefeller Brothers Fund” i “Ford Foundation”. Financira se i članarinom, naplaćuje brojna predavanja i seminare, a sredstva dobiva i iz izravnih privatnih donacija. Među članovima ćemo naći političke lidere, ekonomiste, poduzetnike i intelektualce. U američkom odsjeku ćete vidjeti bivše američke državne tajnice Madeleine Albright i Hillary Clinton, aktualnog potpredsjednika Josepha Bidena i mnoge druge. Talijanski odsjek  instituta vode bivši ministar financija Giulio Tremonti i bivši premijer Enrico Letta, a Aspen Institut Italije okuplja i brojne poduzetnike i čelnike kako desnog, tako i lijevog centra, piše ljevičarski portal Contropianao.

Aspen Institut se pozabavio “stvaranjem zajedničke platforme dubinskog razumijevanja neideološkog scenarija” i od Ivana Krasteva, predsjednika bugarskog “Centra za liberalnu strategiju” i stalnog člana bečkog “Instituta za društvene znanosti”  naručio je studiju u kojoj ovaj tipičan eksponent “nove vladajuće klase” istočne Europe koji se bavi “liberalnim obrazovanjem vodstva” globalnoj eliti pojašnjava što znače prosvjedi, često i nasilni, s kojima se oligarhija morala suočiti u proteklih nekoliko godina.

Ivan Krastev u uratku “Globalni prosvjedi” tvrdi “kako smo ušli u jedno novo doba u kojem nema ideologije”, ali je to ujedno i doba koje označava kraj razdoblja koje se temeljilo na ljudskim pravima.Talijanski analitičar Dante Barontini s pozicije ljevice replicira i kaže da “postoji ideologija koja osvaja srca i duše, ali je to je religija predfetiša kapitalizma, koja se vratila zbog razočaranosti sadašnjicom”.

“Pobune nastaju zbog ekonomske krize, pogoršanja životnih uvjeta, od zbunjenosti i osjećaja da više nema budućnosti, a još manje poboljšanja sadašnjosti. Ideologija dolazi nakon toga, kao “objašnjenje” i “obećanje.” To je razlog zašto smo u svijetu stigli do kritičke točke na kojoj nitko ne zna gdje izgraditi povijesni prijelaz u neki drugi svijet. Institutu Aspen je cilj očuvanje kapitalizma. Njihov je stav, u ideološkom smislu, čvrsto konzervativan. Oni su svjesni problema, ali svejedno nastoje očuvati stvari onakvima kakve jesu”, kaže Barontini.

Osvrt Ivana Krasteva je vrlo znakovit i sadrži brojne argumente kojima potkrepljuje svoju tvrdnju. Bavio se prosvjedima u Europi, ali i dalekim zemljama koje s nama nemaju puno toga zajedničkog, ali je na svim je mjestima “pronašao isti duh vremena, koji neutralizira stvarnu želju za promjenom”.Po narudžbi Instituta Aspen Ivan Krastev analizira prosvjedne pokrete izdaleka, ali bi se moglo reći i da previđa brojne detalje. No pogledajmo što piše bugarski guru neoliberalnog kapitalizma:

“Na prosvjedima koji su se počeli masovno održavati, ili se još uvijek održavaju diljem svijeta, slogani su bili nevjerojatno identični. Na sve četiri strane zemaljske kugle prosvjednici su se obrušili protiv korupcije u redovima elite, rastućeg raslojavanja u ekonomskom smislu, manjka solidarnosti i socijalne pravde, te protiv prezira prema ljudskom životu. Prosvjednici, za razliku od njihovih očeva revolucionara, ne teže nasilnom svrgavanju postojećeg poretka. Nova generacija “indignadosa” u Grčkoj, Španjolskoj Italiji, Ukrajini, Brazilu i Portugalu ne misli mijenjati sustav. Oni ne posjeduju temeljno znanje, kategorije, ni kulturu da bi mogli razmišljati da je ovaj sustav moguće srušiti. Oni nisu u stanju zamisliti realniji svijet u kojem bi mogli živjeti, prije svega u političkom smislu. Ovdje je riječ o revoluciji bez ideologije i bez jasno definiranih ciljeva. U nedostatku političke alternative se problem rješava eksplozijom kolektivnog moralnog nezadovoljstva. Ovo možemo nazvati prolaznom groznicom, koja nimalo ne plaši aktualnu vlast.”

Bugarski znanstvenik tvrdi “kako je upravljanje svijetom previše složen proces da bi o njemu odlučivali labilni, nesvjesni i potpuno neinformirani ljudi”, dakle, oni koji izlaze na “slobodne izbore”. Na savršeno ironičan način predlaže društvene mreže kao sredstvo novog globalnog protesta protiv nepravde:

“Novi pokreti su zamišljeni kao jedna velika mreža i oni su uvjereni da mogu nadvladati hijerarhiju, ali su njima jedino oružje izbori, dok su nekoć komunistima oružje bile male revolucionarne stranke”.Barontini otkriva okrutnu ironiju čovjeka koji sjedi u svom luksuznom apartmanu, radi za utjecajni Institut Aspen i pri tom na ljude gleda kao na mrave koji su se urotili protiv kapitala. Krastev je potpuno svjestan tko upravlja, posjeduje i nadzire “mrežu”. Sve društvene mreže kroz koje će teći budući prosvjedi su u rukama privatnog kapitala i nijedna od njih nije neutralni instrument:

“Vlade su brzo naučile nadzirati i manipulirati digitalnim univerzumom. “Dragi korisniče, vi ste pribilježeni kao sudionik masovnog skupa na kojem se remetio javni red i mir!”, bila je poruka koju su na svojim mobitelima dobivali ukrajinski prosvjednici u siječnju ove godine i to u trenutku kada je Vrhovna Rada izglasala zakon protiv javnih okupljanja. Dakle, ista tehnologija koja je ljude izvela na ulice, sada ih upozorava da se vrate kućama.”

Naravno, Ivan Krastev je našao za shodno da naglasi “ukrajinski slučaj” i Janukoviča, ali je zaboravio na prosvjednike i aktiviste pokreta Occupy Wall Street, koji su od strane američke vlade bili tretirani kao teroristi. Međutim, ipak je priznao da je kompanija Facebook stvorila profil “sljedbenika pokreta” i procijenila ga na čak 25 milijuna dolara. Taj je paket sigurno kupila ili neka kompanija koja se bavi ciljanim reklamama, ili neka od američkih sigurnosnih agencija, a možda zajedno i jedni i drugi.

U Sjedinjenim Državama i Španjolskoj su vlade brzo prepoznale legitimnost zahtijeva prosvjednika okupljenih na trgovima i ulicama. Međutim, Krastev u svom uratku kaže:“Lukava vlada ne bi trebala na prosvjede odgovoriti pendrecima. Ovi prosvjedi nisu nimalo utjecali na politiku vlada. Jedino što se promijenilo je način na koji su vlade javnost izvještavale o onom što čine. Današnji sukob je gotovo bezopasan, što nije bio slučaj u revolucionarnim previranjima u dvadesetom stoljeću”

Navodi “kako se oslonac danas traži u davnoj prošlosti, često u komunizmu, ali da novi prosvjedi kao da nameću apolitičnost i teže, uvjetno rečeno, “sukobu” koji nema nikakve veze s revolucionarnim zanosom iz devetnaestog i dvadesetog stoljeća”. Možda se neki od sudionika prosvjednih skupova neće složiti s ovom tvrdnjom, ali Institut Aspen i bugarski analitičar pišu:“Danas sustav kao takav više nikog ne brine i revolucija nikom nije na dnevnom redu. Današnji radikalni studenti vode brigu o tome kako bi i sami uživali u sustavu, a ne zanima ih vlastita priroda i mehanizmi koji njima upravljaju. Ne razmišljajući u smislu društvenih skupina, ovi mladi ljudi imaju zajedničko iskustvo, ali ujedno i nedostatak kolektivnog identiteta, kao i nedostatak političke kulture”.

Govoreći o prosvjedima prošlog ljeta u São Paulu, brazilski analitičar Pablo Ortellado napominje da su tijekom prosvjeda u Brazilu demonstranti istovremeno slali dvije proturječne poruke. Prvo su izvikivali “kako žele bolje javne usluge”, da bi potom govorili “kako aktualna vlada njih uopće ne predstavlja”. Ortellado tvrdi kako bi se prosvjedi u Brazilu prije mogu zvati “prosvjedima potrošača”, nego pobunom revolucionara i utopista.

Problem je jednostavan, jer tko u potpunosti živi unutar sustava, on ga osjeti kao prirodno stanje stvari i ne traži mehanizme za promjenu. Kada uvjeti života postanu nepodnošljivi, tada se počinje govoriti o nepravdi koju čine “lopovi na vlasti” i “kaste”, te da su oni krivi što ništa ne funkcionira u inače “dobrom sustavu”. Ivan Krastev je to opisao ovako:

“Prosvjednici su razjareni ljudi, vole biti zajedno i boriti se zajedno, ali nemaju kolektivni projekt. Oni ne vjeruju u institucije, ali nisu zainteresirani za preuzimanje vlasti. Oni su mješavina želja zajednice i iskrenog neukrotivog individualizma.”Institut Aspen s užitkom opisuje današnje prosvjednike koji djeluju kao “nezadovoljni potrošači” i povlače se iz političkog diskursa. Uspoređuje ih s prosvjedima iz XXI stoljeća, a na neki način, s onima srednjovjekovnim, kada ljudi nisu izlazili na ulice sa željom da svrgnu kralja, nego da ga zamijene s drugim, prihvatljivijim za njih i koji će učiniti nešto u njihovu korist.

“Ne pitajte prosvjednike što žele, jer oni znaju smo ono što ne žele. Njihova etika odbacivanja može biti radikalna, kao u slučaju odbacivanja kapitalizma na globalnoj razini u slučaju pokreta Occupy Wall Street, ili lokalna i skromna, kao prosvjed protiv novog željezničkog kolodvora u Stuttgartu. Međutim, princip je isti: to je odustajanje od bilo kakvog političkog aktivizma i sve je ograničeno isključivo na protivljenje nečemu. Prosvjedi mogu uspjeti ili ne uspjeti, ali ih definira politički profil generalnog “Ne”, a da bi se izgovorilo to “Ne”, nisu potrebni lideri ni institucije. Dovoljno je uzeti mobitel ili biti na društvenim mrežama”, stoji u analizi Instituta Aspen.

Izgleda da se vladajuća elita otvoreno izruguje ovom definicijom, jer financijska, poduzetnička i politička elita vrlo dobro zna dobro kako usmjeriti i manipulirati prosvjedima. Što je još gore, neoliberalna totalitarna elita u mirovinu šalje staru liberalnu demokraciju, čime su izbori izgubili svaki smisao, a države suverenitet.

“Dalje od samih prosvjeda se ne ide i svi su prosvjedi nerazboriti, a organizacijski instrumenti su povjereni mreži, primjetan je nedostatak kolektivnog identiteta i političkog projekta, međusobne veze su krhke i prosvjedi s tim karakteristikama nemaju šanse ugroziti vlast. Uspon političkog antagonizma je prirodna posljedica afirmacije oligarhije u demokratskom procesu. U novom dobu demokracije izbori više ne dominiraju političkom scenom, a čak bi se moglo reći da gube svoju vezu s budućnosti. Danas se na izborima sudi prošlosti i dugoročno nemaju nikakvu vrijednost. Današnji glasač ima istu ulogu kao legendarni Pavel Pichugin, popularni izbacivač iz ekskluzivnih ruskih noćnih klubova, koji je imao vrhovnu moć u odlučivanju tko smije ući, a tko ne. Ali isti taj Pichugin, jednako kao i današnji glasači, nije imao pravo glasa kada je u pitanju bila glazba koja će svirati u klubu. Današnji prosvjedi su uglavnom u potrazi za konceptom, puka praksa bez teorije. Oni su dokaz rasprostranjenog uvjerenja da elita ne vlada u interesu naroda i da izborno tijelo nema nikakav utjecaj nad njom. U Ukrajini, na primjer, vlada je u nekoliko navrata silom pokušala obuzdati prosvjede koje su vodili najreakcionarnije skupine kao Desni sektor i Samoobrana EuroMaidana. Kijev je primjer da je uspjeh oružane borbe ujedno i smrt revolucije bez pravih lidera. Zbog toga će se i budući prosvjedi istopiti kao snijeg na prvom suncu”, nastavlja Ivan Krastev.

Iako su svi dosadašnji prosvjedi polučili slabe uspjehe, a brojni su bili izmanipulirani, a mnogi će vjerojatno to biti i u budućnosti, Krastev zaboravlja kako može biti dovoljna samo jedna iskra koja može zapaliti požar, ali kojeg će kontrolirati i kojim će upravljati netko tko se nalazi na dijametralno suprotnoj poziciji od onih za koje je pisao ovu analizu. Tada će se jedan budući Tahrir teško “istopiti kao prvi snijeg na suncu”.

S koje god strane promatrali, ključno je imati projekt, globalnu viziju i znanstvenu kritiku kapitalizma, ne da ona bude samo moralna i da se onima koje to i ne zanima govori “kako sustav 1% – 99% nije niti moralan niti ljudski”. Jedina stvar koje se plaši vladajuća elita je strašna mogućnost vraćanja komunizma. Nije slučajno da vladajuća elita svim silama nastoji suzbiti ponovno uskrsnuće “sotone iz Sankt Petersburga”, Oktobarsku revoluciju koja je kasnije prerasla u oslobodilački vihor od Havane do Vijetnama, te diljem svijeta tijekom ‘60-ih i 70-ih godina prošlog stoljeća.

Krastev na kraju postaje izravan i tvrdi “kako izbori i prosvjedi upravo i služe zato da što dalje drže mogućnost bilo kakve revolucije koja obećava potpuno drugačiju budućnost”:

“Lako je otkriti misterij masovnih prosvjeda. Oni nisu znak vraćanja revolucije, jer prosvjedi, jednako kao i izbori, upravo i služe za to da revoluciju drže što je dalje moguće, jednako kao i obećanja o novoj i drugačijoj budućnosti. Mladi čovjek sa završenim fakultetom danas nije “novi proleter”, budući da brka ideologiju sa svojom vizijom svijeta. On ili gleda u nešto, a ne vidi, ili se kune da je vidio nešto što ne postoji. Revolucijama treba ideologija, a aktualni prosvjedi nisu uspjeli ponuditi alternativnu viziju budućnosti. Dakle, bez ideologije nema ni revolucije.

Iako Krastev ovdje brka “ideologiju” i “viziju svijeta u budućnosti”, na kraju prosvjedima u posljednjih pet godina ipak daje političku dimenziju:“Termin koji bi nabolje odgovarao aktualnim prosvjedima bi bila usporedba s eksplozijom političke energije kakva je postojala u revolucijama 1848. Danas, isto kao i onda, nalazimo se na prekretnici, samo što se svijet ne uspijeva pokrenuti.”

“Na nama je da se upitamo hoćemo li se potruditi i prepoznati stvari i dati pravi odgovor na konkretne probleme. Možemo se zadovoljiti i neizravnom podrškom i nadati se kako prosvjedi ipak moraju eksplodirati, ali će oni tada biti bez mogućnosti da bilo što promjene. Stari teoretičari su znali da se vlastima može uspješno suprotstaviti samo ako u glavama postoji alternativa za novi politički projekt. Može se sanjati i svijet bez institucija, ali on će teško ikada zaživjeti”, komentar je na uradak naručenog od strane Instituta Aspen talijanskog analitičara Dantea Barontinia.

Dakle, ne bude li slobodoljubivi svijet imao svoj vlastiti projekt, globalnu viziju i istinsku znanstvenu kritiku kapitalizma, promjene se skoro neće ukazati na horizontu, a upravo to je scenarij kojem se nadaju Krastev, Institut Aspen i njihovi financijeri iz zaklada “Carnegie Corporation”, “Rockefeller Brothers Fund” i “Ford Foundation”, te brojni drugi “privatni donatori”. Iskreno se treba nadati da tako ipak neće biti i da se jedan budući “Tahrir”, “Ocuupy” ili “Indignados” neće “istopiti kao prvi snijeg na suncu”. (Kliker.info-Advance)


/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
/////////////////////////////////////////////////////

intervjui


////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

//////////////////////////////////////////

Tragičan bilans napada na Gazu : Ubijeno više od 580 Palestinaca, u Kairu dogovori o primirju

U izraelskim napadima na Gazu, koji traju već 14 dana, do sada je poginulo 583 Palestinaca, a najmanje 3.640 ih je ranjeno, dok se pokušaji za uspostavu primirja nastavljaju u [...]


 ////////////////////////////////////////////////////////////

Roditelji ubijene sarajevske djece: Naša bol je i bol majki i očeva Gaze

Svjetsku javnost ovih dana snažno su potresle fotografije smrtno stradalih civila u Gazi, čiji broj je za dvije sedmice premašio 500, čiji se građani godinama bore protiv opsade Izraela, koji [...


/////////////////////////////////////////////////////////////////////

Ako vam "teške" misli ne daju zaspati
Istraživanje psihologa: Jednostavno rješenje za sve koji imaju problem sa nesanicom
Brige se gomilaju, a odmor i san postaju - snovi

FOTO: Ilustracija
Istraživanje psihologa: Jednostavno rješenje za sve koji imaju problem sa nesanicom

 

 

Neplaćeni računi, kašnjenja na poslu, odlazak u trgovinu, nered koji treba počistiti...

Brige se gomilaju, a odmor i san postaju - snovi. Ako spadate među takve mučenike ima plan za pomoć, zasnovan na istraživanjima dvojice psihologa dr. Paula Glovinskog i dr. Arthura Spielmana koji pomažu nesretnicima s nesanicom, piše "Jutarnji.hr".

Ako vam "teške" misli ne daju zaspati, 15 minuta prije spavanja iskoristite da na papir zapišete što vas muči.

Na lijevu stranu bilježnice zapišite probleme, a na desnu rješenja. Ne tražite savršenstvo, jer čak i privremeno, kratkoročno rješenje može pomoći da zaspete i prikupite dovoljno energije.

Kao dodatni poticaj zapišite ono što je dobro i lijepo u vašem životu.

22.07.2014.

NICHOLAS HILL: MOJ PRIJATELj SRBIN MI JE REKAO DA MILORADU DODIKU PREPORUČIM JOGU

Otpravnik poslova Ambasade SAD u BiH tokom boravka u Foči
Hill: Moj prijatelj Srbin mi je rekao da Dodiku preporučim jogu

FOTO: A. Bajramović
Hill: Moj prijatelj Srbin mi je rekao da Dodiku preporučim jogu


Otpravnik poslova Ambasade SAD u BiH Nicholas Hill tokom posjete Foči predsjedniku RS Miloradu Dodiku preporučio je da se bavi jogom. Bio je to odgovor na Dodikov zahtjev upućen Predsjedništvu BiH da se ovaj američki zvaničnik proglasi personom non grata u BiH.

- Ja samo radim svoj posao i ne mogu se brinuti o tim stvarima. Čini mi se da svaki put kad govorim o gospodinu Dodiku njegov krvni pritisak poraste. Naravno, to me brine. Jedan moj prijatelj, Srbin, je predložio da mu preporučim jogu – kazao je Hill.

Otpravnik poslova američke ambasade u Foči se susreo sa aktuelnim i bivšim načelnikom Općine Radisavom Mašićem i Zdravkom Krsmanović a dominirale su teme posvećene ekonomskoj situaciji i visokoj stopi nezaposlenosti. U funkciji potpredsjednika Narodnog demokratskog pokreta Krsmnović je zatražio podršku američke ambasade da izbori budu pošteni.

– Naša je želja da izbori budu demokratski, fer i pravični i da se eliminiše korištenje institucija vlasti i resursa države u predizborne svrhe kroz zapošljavanje i pritiske - kazao nam je Krsmanović.

Ambasada SAD sa partnerima je već organizirala nekoliko sastanaka posvećenih transparentnosti izbornog procesa.

– I nas to brine. Razgovaramo sa ljudima širom zemlje kako osigurati pravedne izbore. Naravno, CIK je u centru svega toga, ali da budem iskren s vama, nakon današnjih razgovora dobio sam želju da se vratim u ambasadu i da ponovo i mi o tome razgovaramo – istaknuo je Nicholas Hill.

Donatori osjećaju nelagodu da daju novac

Hill je podijelio zabrinutost japanskog ambasadora Hidea Yamazakia koji je dan ranije održao lekciju bh zvaničnicima kritizirajući ih zbog rastrošnosti, a da istovremeno nisu ni pripremili plan obnove zemlje nakon poplava. Poput Vlade Japana i SAD projekte pomoći BiH realiziraju bez povjerenja u institucije i one koji ih predvode.

– Transparentnost je od ključne važnosti u bilo kojem programu pomoći. U potpunosti razumijem zabrinutost koju je izrazio japanski ambasador. Što se tiče našeg novca koji ide kao pomoć nakon poplava on se troši na programe koje mi identificiramo zajedno sa našim partnerima širom zemlje, a koji su neophodni nakon poplava. Donatori osjećaju nelagodu da daju novac – kazao je Hill. 

 

 

 

U obilasku lokaliteta gdje je nekada bila Aladža džamija

 

Posjetio lokalitet Aladža džamije

 

Tokom posjete Foči otpravnik poslova posjetio je i lokalitet Aladža džamije čija bi obnova uskoro trebala početi. Upravo američka ambasada u nekoliko navrata podržala je ovaj projekat.

– Iz sredstava američkog ambasadora već je izrađen mihrab koji se nalazi zaštićen u Ustikolini i koji čeka obnovu Aladža džamije da bude u nju ugrađen - kazao je  predsjednik MIZ Foča, Salem ef. Ćemo.

///////////////////////////////////////////////////
///////////////////////////////////////

Program Medžlisa Islamske zajednice
Prezentacija idejnog rješenja Memorijalnog centra u Žepi

FOTO: Arhiva
Prezentacija idejnog rješenja Memorijalnog centra u Žepi


Medžlis Islamske zajednice Žepa 25. jula organizira iftar na kojem će biti upriličena i prezentacija idejnog rješenja memorijalnog centra za žrtve genocida u Žepi.

Izgradnja memorijalnog centra je od velike važnosti za sjećanje na žrtve Žepe ubijene u agresiji na Bosnu i Hercegovinu.

U petak, 29. noć ramazana bit će posvećena sjećanju na stradanje komadanta Avde Palića i Mehmed ef. Hajrića.

Programu će prisustvovati i zamjenik reisu-l-uleme Islamske zajednice u BiH Husein ef. Smajić, muftija goraždanski Remzija ef. Pitić i potpredsjednik Narodne skupštine Republike Srpske Ramiz Salkić. 

///////////////////////////////////////////


/////////////////////////////////////////////////////

 

Prirodni dragulj u srcu stoljetne bukove šume

Fojničani vole kazati da, ako ste posjetili Fojnicu, a niste otišli na Prokoško jezero ili slapove rječice Kozice, zapravo niste ni bili u tom gradu. Debela hladovinaDo slapova se kreće asfaltnom trakom od Fojnice preko izletišta...

//////////////////////////////////////////////////////////

Kako ne bi došlo do kršenja zakona
Tužilaštvo BiH će o tajnim podacima sarađivati sa zamjenikom Gorana Zubca

FOTO: Arhiva
Tužilaštvo BiH će o tajnim podacima sarađivati sa zamjenikom Gorana Zubca



Tužilaštvo BiH na tajnim podacima sarađivat će sa zamjenikom Gorana Zubca

Tužilaštvo BiH dobilo je rješenje zamjenika ministra sigurnosti BiH, kojim se direktoru SIPA-e Goranu Zubcu uskraćuje pravo na raspolaganje podacima s određenom oznakom tajnosti.

U skladu sa zakonom, poštujući navedeno rješenje Ministarstva sigurnosti BiH, Tužilaštvo BiH će u narednom periodu korespondenciju koja se odnosi na pristup tajnim podacima do stepena "vrlo tajno“ uključujući i stepen "vrlo tajno“, realizirati isključivo sa zamjenikom direktora SIPA-e, Đurom Kneževićem.

Tužilaštvo BiH obavezno je postupiti na ovaj način, kako ne bi došlo do kršenja zakona od strane tužilaca i ovlaštenih službenih osoba uposlenih u Tužilaštvu BiH i SIPA-i.



/////////////////////////////////////////////////////

Pobijedili selekciju Belgije sa 76:70
Mladi košarkaški BiH osvojili Evropsko prvenstvo B-divizije
Nurkić vodio BiH do pobjede i 19. jula protiv Ukrajine

FOTO: Arhiva

Mladi košarkaški BiH osvojili Evropsko prvenstvo B-divizije

 

Mlada košarkaška reprezentacija Bosne i Hercegovine osvojila je prvo mjesto na  Evropskom U-20 prvenstvu B-divizije u Sarajevu.  

U finalnom susretu mladi košarkaši BiH pobijedili su selekciju Belgije sa 76:70.

Reprezentaciju BiH do osme uzastopne pobjede vodili su Jusuf Nurkić sa 3  i Stefan Glogovac sa 19 poena, te Adin Vrabac i Nedim Buza sa po 10 poena.

Ovim uspjehom reprezentacija BiH izborila je nastup elitnoj u A-diviziji, zajedno s Belgijom i Ukrajinom, koja je u susretu za treće mjesto savladala Bjelorusiju sa 77:62.


//////////////////////////

///////////////////////////////////////////////

 

U Pojasu Gaze sigurnosna situacija za civile je katastrofalna

Ured UN-a za koordinaciju humanitarne pomoći (OCHA) u utorak je upozorio da je sigurnosna situacija za stanovnike pojasa Gaze "katastrofalna, gdje "doslovno nema sigurnog mjesta za civile" otkako je kriza izbila 7. jula. Portparol..
22.07.2014.

SRBIJA S ČEŽNjOM GLEDA U MILETOVU DRŽAVU


Ispovest naciste: Dragoslav Bokan, Šumnjak u srcu

Srbija s čežnjom gleda u Miletovu državu



Stomačni Pijemont: Dragoslav Bokan u erotskoj blizini Porfirija, a tu je i Marina Rajević
Stomačni Pijemont: Dragoslav Bokan u erotskoj blizini Porfirija, a tu je i Marina Rajević
Izvor: www.svet.rs

Ekstremni srpski desničar, pravoslavni fašista i čovek koji je devedesetih po Hrvatskoj vodio paravojnu grupi „Beli orlovi“, a potom služio Karadžiću i Mladiću, oglasio se intervjuom u listu šumskom „Pressu“ gde se neumereno ulizivao Dodiku, kritikovao Vučića i današnju Srbiju, priznao koliko voli Putinovu Rusiju, opljunuo na Zapad, pozvao sve Srbe da se vrate na svetosavski autoput i onako uzgred predložio da se Srbija pripoji Šumskoj, Pijemontu srpstva i koljaštva. Kad ovakav nacista podržava Dodikovu tvorevinu, onda je i slepom sve jasno!

Beli orao slomljenih krila: Dragoslav Bokan, Šumnjak u duši
Izvor: pressrs.ba
OVAKO FAŠISTU PREDSTAVLJA ŠUMSKI „PRESS“: Dragoslav Bokan (53), beogradski režiser, pisac, publicista, nekadašnji vođa dobrovoljačke srpske jedinice "Beli orlovi" i jedan od tvoraca imena Republika Srpska za Press kaže da je RS mimo svoje volje, ali samim svojim položajem i sudbinom danas nesumnjivo postala Pijemont srpstva!

BITI SRBENDA U ŠUMSKOJ, AH LJEPOTE: Republika Srpska je središte i centar naše otadžbinske ideje. Dakle, bogu hvala, ona ne mora da prolazi kroz sve one psihološke, političke i kulturne rituale proživljavanja eks-Ju sindroma dvostruke svesti ("mi" kao Srbi i "mi" kao Jugosloveni) jednog razrušenog i udvojenog, samom sebi suprotstavljenog nacionalnog identiteta bez uporišta u političkoj realnosti.

SRBIJA JE GOLI KURAC: Zbog toga je teže zamisliti da iko oduzme RS jedno selo ili livadu nego Srbiji čitave oblasti. U Srpskoj bi postojao organski otpor i slobodarska nepopustljivost prema takvom pokušaju, dok je onemoćala, izmoždena, obezbožena i obezglavljena Srbija danas spremna samo na verbalni otpor i kvazibunt prejakim rečima.

BELI ORAO IMA IDEJU: Srbija bi, ma kako to paradoksalno i pretenciozno zvučalo, trebalo da se pripoji Srpskoj.

A OD KUMA – ŠUMSKA:  Na poziv ministra informisanja Velibora Ostojića, Goran Marić, Sonja Karadžić i ja početkom devedesetih u kasarni u Rajlovcu smišljali smo ime Republici Srpskoj: nas troje smo se osamili i u par dana osmislili ideju da ova, tada samo oslobođena srpska teritorija bivše BiH, zadrži ime "Srbija" u onom drugom svom obliku - kao u slučaju Francuske, Češke, Danske, Grčke, Engleske... Po tom modelu smo predložili ime "Srpska" i ono je ubrzo usvojeno sa naknadnim dodatkom "Republika".

Dodik je modna ikona, a i ja nisam loš za manekena srpstva: Bokan ubeđuje Vericu Rakočević
Izvor: www.svet.rs
TI DIVNI KRVOLOCI RAŠO I RATKO: Nema nikakvog smisla kritički suditi o tim ličnostima iz današnje perspektive i posle svega, o ljudima koji se bespravno drže u zatvoru zbog svega onog najboljeg i najhrabrijeg što su ikada učinili u životu, svega onog najopasnijeg i po sebe i po svoje najmilije...

DOZVOLITE DA SE DODIKU UVUČEM U ANALNI OTVOR: Kada je reč o savremenim državnicima RS, oni to i jesu, i od samog početka do sada su se, za razliku od političara (nikad državnika) iz Srbije, zaslepljenih politikantstvom i isključivo partijskim interesima, takvima pokazali u kontinuitetu. Milorad Dodik je po svom arhetipu pre i iznad svega tip "domaćina" i on baš tako, kao pravi gazda, čuva i brani ono što doživljava kao svoje gazdinstvo, žestoko i na sve moguće načine, ne dajući ni pedalj teritorije, ne popuštajući pred mnogim pritiscima na koje je Srbija, s druge strane, reagovala pasivno i kapitulantski. To je neporeciva činjenica.

Spreman da se preda Putinu: Bokan, sveta seksualna žrtva na oltaru Rusije
Izvor: evroazija.info
BLAGO ŠUMNJACIMA POD ČIZMOM MILETA DODIKA: Mi iz Srbije možemo samo s čežnjom da gledamo prema bratskoj nam državi s druge strane Drine. Možemo da sanjamo količinu suvereniteta koji je Srpska uspela da sačuva u neuporedivo težim okolnostima nego što su bile one beogradsko-srbijanske. Na primer, naš premijer se prema Srbiji ponaša, otprilike, kao neko ko je na lutriji (dakle, ničim zasluženo) dobio veliki stan i onda ga, bez ikakvog sentimenta, istovremeno prodaje trojici kupaca, a niko od njih trojice ne zna da ga je tri puta prodao. I mi, građani Srbije, danas smo samo nemoćni podstanari u tom ko zna kome sve već prodatom stanu i nervozno čekamo kakav će prema nama biti novi gazda i ko će to biti.

JEDVA ČEKAM DA SE VOJA VRATI: Šešelj je jedina realna politička figura iz Srbije u ovom trenutku. Dakle, paradoks je da je ličnost koja duže od 12 godina boravi u svojoj zatvorskoj ćeliji u Hagu mnogo realnija od svih ovdašnjih prikaza, sablasti i marioneta najrazličitijih partijskih boja i ideoloških vrsta koje se mehanički smenjuju u našem, odavno nepostojećem, političkom životu.

SLOBA JE BEŽAO OD PRAVOSLAVNOG ČINIOCA: Milošević je, pre svega, pogrešio što se nije odrekao komunizma, čime je naneo Srbiji i svim Srbima nenadoknadivu, skoro pa neizmernu štetu. A to što su ga nasledili onakvi kakvi su ga nasledili - ničim ne umanjuje njegovu istorijsku krivicu. Pokušavajući da meša nespojive ideje i ideologije, bežeći od pravoslavnog činioca u srpskom društvu, Milošević je započeo sve ono čemu i danas s tugom i žaljenjem prisustvujemo i što sve više liči na pogrebni ispraćaj posmrtnih ostataka srpske slobode i konačnu sahranu srpske suverenosti.

Večiti predmet žudnje: Orao Bokan u društvu Ive Štrljić i nepoznate pravoslavke
Izvor: www.nadlanu.com
DA SRBIJA IMA MILETA UMESTO VUČIĆA, GDE BI JOJ BIO KRAJ:  U Bugarskoj vlada mafija, u Hrvatskoj Nemačka, u Nemačkoj - SAD od 1945, a kod nas vladaju svi i niko. Svi oni pokušavaju da uđu u isti stan koji su povoljno i lako kupili (ispod svake vrednosti) od srbijanskih državnih zastupnika s ciljem da ga preurede po svom modelu ili dalje preprodaju. Ta suštinska geopolitička, ideološka, društvena, kulturna i duhovna dezorijentacija srbijanskog dela srpskih zemalja je naš strašni usud, smrtonosno istorijsko iskušenje naše generacije.

SEM MILETA, ŠTA JOŠ FALI DANAŠNJOJ SRBIJI: Nedostaje nam onaj naš vekovni svetosavski, kosovski i autentično hrišćanski pogled na svet. Mi smo od njega još davno odustali, ne shvatajući njegov smisao, pogrešno misleći da je "zastareo", "nemoderan" i "nefunkcionalan". A nije tako... Nedostaju nam, takođe, čvrsta vera i međusobno bratsko saosećanje. I, više od svega, doživljaj naše Srbije kao otadžbine, a ne onoga što svaki ovdašnji režim pravi od nje.

Uvek u pravom društvu: Dragoslav Bokan, Darko Tanasković i Slobodan Gavrilović na promociji knjige Dobrice Ćosića
Izvor: mondo.rs
NEDOSTAJE NAM SVETOSAVSKI AUTOPUT: Tragično nam nedostaje osećaj da smo "narod" (sa prošlošću, istorijskim iskustvom i kolektivnim identitetom), a ne samo apstraktno "stanovništvo". "Srpska ideja" je povratak na naš davni, trajni i jedini srpski, svetosavski put. Svako eksperimentisanje sa oblicima našeg nacionalnog i državnog identiteta je opasno po život, sa otvorenom opcijom lakog i često neizbežnog upadanja u bezbrojne provalije.

KAKO DA RAZGORIMO SRPSTVO I SPALIMO KOMŠILUK: Ponoviću, u RS od početka postoji realno osećanje srpstva. Ono je ugrađeno u njene temelje odbrane i funkcionisanja, dok je u savremenoj Srbiji srpstvo odavno iščezlo i sada predstavlja samo besomučno recitovanje napamet naučenih pojmova o navodnom "nacionalnom interesu" i tobožnjim "narodnim potrebama" - bez ičeg realnog u tome i osećanja za naš nacionalni i duhovni identitet, bez smisla i suštine. Nažalost, ali je tako... Dakle, svetla za spas postoje samo ih treba "upaliti" i razgoreti. To je jednostavno da jednostavnije ne može biti i, u isto vreme, komplikovano da se ništa komplikovanije i teže od toga ne može zamisliti.

Ne voli Vučića: Bokan, teška opozicija
Izvor: www.urbanbookcircle.com
ZAPAD VEČITO HOĆE DA UNIŠTI MAJKU RUSIJU: Ni mržnja, ni divljenje nisu pojmovi zapadnog sveta. Bilo bi mudrije da počnemo da tumačimo politički Zapad kao jednu prirodnu stihiju, kao orkan, cunami, poplavu ili najezdu skakavaca. Taj svet funkcioniše po zakonima tržišta i sasvim pragmatičnim interesima, po ogoljenoj logici proizvodnje i potrošnje. I kao što silovita poplava pokušava da ukloni sve pred sobom, tako i Zapad pokušava da uništi Rusiju i njen uticaj u svetu, a samim tim i među Srbima i u svim srpskim zemljama. Tako je bilo oduvek, sve od Krimskog rata, tako je bilo juče, danas i zauvek.

TKO VOLI RUSIJU, ZAVOLEĆE I GULAG: Srbija je još od 12. veka, kada je počelo bratsko i duhovno savezništvo s Rusima uvek imala uz sebe tu zemlju kao zaštitnika. Naime, Rusija je garant naše samostalnosti i autentičnosti, kako u periodima našeg ropstva, tako i onda kada smo živeli periode svoje krvlju stečene i junaštvom zaslužene slobode.

Ovako bih grlio Dodika: Bokan u šumolikom transu
Photo: Facebook
TAJ ODVRATNI SRBOMRZITELJ TITO: A koji su to veliki i vekovni saveznici Amerike? Da li tako nešto uopšte postoji u doživljaju sveta koji sa sobom nosi i bez izuzetka primenjuje najveća sila zapadnog sveta? Amerika zna samo za svoje interese i deluje striktno po zakonima svoje kolonijalne politike. SAD su, svojevremeno, imale dugoročni interes za savez sa Titom i odvajanjem države na čijem je bio čelu od SSSR-a. Otud sve one silne milijarde i povoljni krediti u jugo-kasi. Cena tih kredita i "dobrih odnosa" je bila spremnost Broza da doslovno žrtvuje živote naših vojnika i da, ako bude trebalo, JNA stane prva pod udar sovjetske Crvene armije i moćnih snaga tadašnjeg Varšavskog pakta, štiteći angloameričke interese i plaćajući krvlju sve povlastice i finansijske darove sa Zapada. I danas bi Amerika bila spremna da nam da mnogo povoljniji status kad bismo pristali da pristupimo NATO paktu i postavimo se neprijateljski prema Putinovoj Rusiji.

KOSOVO JE SRBIJA, A MOŽDA I RUSIJA: Nikada nije sve izgubljeno uprkos trenutnim teškoćama, naizgled nerešivim problemima i užasnim okolnostima. Ja sam, takođe, osmislio i slogan: "I Kosovo i Rusija", koji daje metaforični, ali i jedini realni odgovor na vaše pitanje („Da li je sve izgubljeno?“). Uz novo mešanje svetskih geopolitičkih karata, promenu odnosa međunarodnih snaga i nezaustavljivo jačanje Putinove Rusije, sve ono danas nemoguće, već sutra može da postane sasvim izvesno.

* Ovaj nacionalsocijalistički referat po nacističkim principima Šumske, objavljen je na sajtu bosanskog lista Press.ba. Vesele, letnje međunaslove doturio Rajko Vasić, vascelo ljubomoran na Bokanovo obožavanje Mileta. 

////////////////////////////////////////////////////////////
///////////////////////////////////////////

Milorad Dodik

Krimatorijum

Photo: Stock

Nisam sklon da prihvatim sugestije raznih predstavnika zapadnih zemalja da je najbolje da ćutim oko Krima. Moj politički program jeste jačanje autonomije RS do ostvarivanja nezavisnosti i mislim da je ono što se dešavalo na Krimu, uz referendum, dobar primer kojim bi se moglo ići. Ako neko misli da na međunarodnom planu ne treba da gledamo šta se događa i da budemo objektivni, grdno se vara. Ja nisam spreman da za one koji su nas ovde zarobili nerealnom idejom o opstanku BiH imam bilo kakvo razumevanje nigde u svetu.

Laktašenko od Šumskog Rajha, još jednom predizborno bulazni o otcepljenju genocidnog entiteta, po ugledu na Krim, šteta samo što su Putin i Rusija daleko od granice, iako blizu srca, u intervjuu za Blic, 20. jul


//////////////////////////////////////////////////////

image

Milošu u čast, Čučku za spas!

Posle poplava, Obrenovcu preti Kusturica


/////////////////////////////////////////////

//////////////////////////////////

Kako sam postao Vučićevo piskaralo

/////////////////////////////////////////////


image

Šekspirivanje ludila

Dodik, ukroćeni goropadnik

image

Ulični svirači: Od asfalta do zvezda

Verdi protiv migrene

image

Ljubavni i spolni život u starom Japanu

Bijah sinoć kod gospođice Naprčenice i Sišejako

image

Milošu u čast, Čučku za spas!

Posle poplava, Obrenovcu preti Kusturica

/////////////////////////////////////


image

Sećanje na Mirona Bjaloševskog

Pesnik koji je osećao težinu poetike

image

Nikola Koljević kao psiholog nacionalizma i kritičar apsurda (2)

Kosovo, biljni preparat za liječenje kosmičke studeni

image

Starostin, Gorki i Molotov utroje igraju preferans

Slika

image

Narodnjačka uzurpacija tradicije

Nebesko carstvo krvi i tla

image

Nikola Koljević kao psiholog nacionalizma i kritičar apsurda (1)

Čekajući Nogoa

//////////////////////////////////////////

Dodikovi cop manekeni: Šumski policijski fashion

Ovom prilično drastičnom promjenom policijskih uniformi u RS-u postiže se vizuelna diferencijacija između policija RS-a i policije Federacije BiH. Kao što znamo, do sada su uniforme bile ...

Unakrsno ispitivanje: Tesne veze Hadžića i Arkana

Pozivajući se na intervju koji je Goran Hadžić u svojstvu osumnjičenog dao istražiteljima tužilaštva 2002. godine, tužilac Daglas Stringer ukazuje na "tesne veze" optuženog sa prijateljem, ...

////////////////////////////////////


Nebesko carstvo krvi i tla
Svet plus

Izraelsko-palestinski rat i na društvenim mrežama

Oči sveta su i dalje uperene u izraelsko-palestinski rat. Osim na frontovima, borba se vodi i na društvenim mrežama, gde obe strane koriste propagandu kako bi pridobili podršku

Preko 500 Palestinaca ubijeno u izraelskoj ofanzivi

Broj poginulih Palestinaca u izraelskoj ofanzivi na pojas Gaze dostigao je u ponedeljak 556, rekli su palestinski zvaničnici, dok se pojačavaju diplomatski napori da se uspostavi prekid vatre. Izraelski mediji ..

////////////////////////////////////////

Pesnik koji je osećao težinu poetike
Under pressure

Doktor iz Gaze: Gospodine Obama, imate li vi srce?

Prof. dr. Mads Gilbert uputio je potresno pismo predsjedniku SAD-a Baracku Obami u kojem opisuje stanje u bolnici Shiva u Gazi u kojoj nadljudskim naporima ...

Nenad Veličković: Što je više lingvista, manje je pismenih

Možda bi se profesordoktori mogli posvetiti rješavanju misterije kako je to uopšte moguće da svake godine fakultet upisuju sve nepismeniji studenti, nakon što su 16 ...
////////////////////////////////////////

muke rusopaćenika

Ranjeni četnički orlovi

///////////////////////////////////////////////

Fotogalerije: Trista čuda

45 godina od velikog leta: Ljudi na Mesecu

Nepuna tri meseca nakon povratka sa Meseca, tročlana posada Apola 11 posetila je Jugoslaviju u okviru svoje prve velike turneje koja je obuhvatala 22 zemlje sveta na četiri kontinenta. Sa američke strane, izražena je želja da astronaute ...

Ruben Brulat: Zrno od čoveka

Svi se rodimo veliki, ili to i nije sasvim tačno? Ljudi se slažu u jednom: sve što žele je da budu važni. Francuski fotograf Ruben Brulat se, na svoj način, bavi ovim problemom. Portreti njegovih modela pokazuju ljudsku ranjivost u punom svetlu: oni su goli, anonimni, a ..
21.07.2014.

EMIR ĐIKIĆ: EMIR ĐIKIĆ ZA VIJESTI.BA INSISTIRATI ĆEMO NA TRANSPARENTNOSTI UTROŠAKA DONIRANIH SREDSTAVA


INSISTIRATI ĆEMO NA TRANSPARENTNOSTI UTROŠAKA DONIRANIH SREDSTAVA

image Emir Đikić- predsjedavajući Odbora direktora Transparency Internationala BiH.

SARAJEVO - Nevladine organizacije u BiH insistiraju na potpunoj transparentnosti utroška doniranih sredstava za sanaciju šteta nakon majskih poplava u BiH. Nevladin sektor u našoj zemlji ima kapaciteta i snage da vrši monitoring nad utroškom sredstava, ukoliko budu napravljeni kriterijumi za distribuciju tih sredstava, ističe, između ostalog, u razgovoru za Vijesti.ba Emir Đikić, predsjedavajući Odbora direktora Transparency Internationala BiH.

VIJESTI.BA: Ministar vanjskih poslova BiH Zlatko Lagumdžija inicirao je susret sa predstavnicima nevladinih organziacija tokom kojeg je bilo riječi o načinima i metodologiji osiguranja transparentnosti implementacije sredstava za sanaciju posljedica katastrofalnih poplava u BiH koja su osigurana na Međunarodnoj donatorskoj konferenciji za BiH i Srbiju u Briselu 16. jula. Koji su zaključci sastanka?

ĐIKIĆ: Kako ste već pomenuli, govorilo se o načinima kako će se funkcionisati sa sredstvima koja će biti donirana ili kreditirana. Predstavnici svih organizacija insistirali su na potpunoj transparentnosti.

Mi još nemamo podatke o kojim se grantovima i kreditima radi. Ministar Lagumdžija saglasan je da bi Ministarstvo treblo objaviti sve relevantne podatke koje posjeduje. Dogovoreno je da će se ova inicijativa nastaviti. Cilj nam je zajednički, a svako će raditi svoj dio posla. Nevladine organizacije su zadužene za monitoring, odnosno nadzor trošenja sredstava, a vlast u BiH treba da radi ono za šta je plaćena, odnosno da implementira ta sredstva.

VIJESTI.BA: Imaju li bh. nevladine organizacije, posebno one koje se bave monitoringom, kapaciteta i na koji način mogu doprinijeti transparentnom trošenju pomenutih sredstava?

ĐIKIĆ: U BiH postoji dovoljan broj nevladinih organizacija. One veće, čiji su predstavnici prisustvovali sastanku sa ministrom Lagumdžijom, bave se monitoringom 10 - 12 godina minimalno. Većinom imaju snagu i kapacitet da, možda ne u potpunosti, ali većim dijelom pokriju monitoring nad svim utroškom sredstava, naravno ako budu napravljeni kriterijumi distribucije tih sredstava. U tom slučaju, mnogo će lakše biti pratiti cijeli proces.

VIJESTI.BA: Budući da su donatori stavili naglasak upravo na transparentnosti, postoji li kod njih bojazan da se to u BiH neće ispoštovati? Kolika je mogućnost od manipulacije i zloupotrebe?

ĐIKIĆ: U tom kontekstu zanimljiva je izjava japanskog ambasadora u BiH da će Japan donirati sredstva za konkretne projekte, a ne da će ih prebaciti u budžet BiH. To je najvjerovatnije sta svih donatora. 

Ovo je prvi put da se predstavnici vlasti počinju konsultovati sa nevladinim sektorom, što je pomak na bolje.    

VIJESTI.BA: U oktobru nas čekaju izbori. U kojoj mjeri se situacija u vezi s poplavama politizovana?

ĐIKIĆ: Izbori su u oktobru i ne vjerujem da će veliki dio doniranih sredstva, posebno kreditnih, biti angažovan do tada. Za proceduru odobravanja kreditnih sredstava BiH mora pristupiti po zakonu o zaključivanju međunarodnih sporazma, a ta procedura može trajati i do šest mjeseci. S tim u vezi, ne postoji bojazan da će ta sredstva biti iskorištena u predizborne svrhe. 

Međutim, u RS vlast već ide okolo i dijeli elektornske kartice, što je promotivna kampanja vladajuće stranke. Takvih i sličnih zloupotreba će biti, ali se nadamo da je vlast došla do tog nivoa svijesti da se na takav način ne treba igrati sa građanima, da im se to ne bi vratilo kao bumerang.

VIJESTI.BA: Šta biste poručili građanima uoči izbora? Političari govore o promjenama, no pitanje je vjeruju li građani u to? Je li apstinencija dobro rješenje? 

ĐIKIĆ: Apstinencija nikada nije dobro rješenje, jer što manje ljudi izađe na izbore, vlast će biti izabrana na osnovu što manjeg broja glasača. Izbora svakako ima. Sve veće stranke već su bile na vlasti i pokazale se u ovom i onom obliku. Međutim, postoje i manje stranke i svakako treba glasati za nekog. Ukoliko neko zaista smatra da nema izbora, neka izađe i prekriži svoj listić. 

Razgovarala: Nevena Šarenac

(Vijesti.ba)

/////////////////////////////////////////////////////

//////////////////////////////////////

Porodice prijedorskih žrtava: Neizvjesnost i strah da ih nećemo pronaći nestali su

U zločinima u ljeto 1992. godine na lijevoj obali rijeke Sane ubijene su cijele porodice. U nedjelju su ukopane 24 osobe sa prezimenom Kadirić, 21 sa prezimenom Hegić i 20 sa prezimenom Duratović Dalje/More

Video Anđa dobila struju nakon 70 godina

Iako je stigla struja u Anđin dom, petrolejku koja joj je decenijama rastjerivala mrak nije poslala u mirovinu Dalje/More

Veselinko Simović

Svjedok suočen sa zločinima redovnih snaga u Foči

Svjedok Simović pri tom se kleo u Boga – da ni on ni drugi pripadnici VRS-a nisu znali za masovno silovanje zatočenih žena i djevojčica bošnjačke nacionalnosti Dalje/More

Vladan Petković

Petković: KratkofilPlus donosi nagrađivane filmove svih žanrova

Industrija kratkog filma se sastoji od mladih ljudi koji imaju prirodnu tendenciju da se povezuju, kaže za RSE selektor i filmski kritičar osmog po redu festivala KratkofilPlus Dalje/More

Most RSE: Svetlana Cenić i Damir Miljević

Video Ko je tata Dodiku, Kusturici i Vučiću?

U najnovijem Mostu RSE razgovaralo se o tome da li će Milorad Dodik pričom o ugroženosti Republike Srpske ponovo uspeti da odnese pobedu na oktobarskim izborima u RS-u. Sagovornici su bili analitičari iz Banjaluke - Svetlana Cenić i Damir Miljević Dalje/More

U Kozarcu kod Prijedora obavljena kolektivna dženaza za 284 žrtve

U Kozarcu kod Prijedora obavljena je kolektivna dženaza sa koje su na vječni počinak u mjesna mezarja i groblje ispraćeni posmrtni ostaci 284 građanina grada Prijedora nesrpske nacionalnosti, ubijena u proteklom ratu.
Dalje/More

Vučić u Doboju: Srbija i BiH zajedno da traže međunarodnu pomoć

Vlada Republike Srbije izdvojiće pola miliona eura za obnovu poplavljene osnovne škole Vuk Karadžić i za Opštu bolnicu u Doboju. To je nakon posjete delagacija Srbije i Republike Srpske ovoj osnovnoj školi, rekao premijer Srbije Aleksandar Vučić
Dalje/More

Fotogalerija Sanski Most: Ispraćaj 284 identifikovane žrtve

Kolona s posmrtnim ostacima 284 žrtve koje su ubijene tokom proteklog rata na području Prijedora, stigla je u poslijepodnevnim satima u Kozarac, gdje će u nedjelju biti obavljena kolektivna dženaza i ukop
Dalje/More

Stefanovski za RSE: Sve je nekako disperzirano, rastureno

Možda je za mene bilo najbolje, ali za mlade danas, koji "vrte" po tim telefonima, za njih je ovo vrijeme najbolje, jer bolje nikada nisu imali. Ne bih želio biti isključiv. Ima talenata, ima bendova, ima muzičara, ali se oni moraju izboriti za svoju istinu - kaže u intervjuu za RSE makedonski muzičar Vlatko Stefanovski
Dalje/More

Žujo: Nigdje u Evropi, pa ni u Austriji, nema spomenika Francu Ferdinandu

Književnik i publicista iz Sarajeva Valerijan Žujo, koji je u Pragu promovisao knjigu "Glosar Sarajevskog atentata", u intervjuu za RSE kaže da je djelo priručnik i može biti od koristi svima koje interesuje ova tematika
Dalje/More

Neum izvan turističkih putanja

Bilo da je riječ o stranim, ali i domaćim gostima, do Neuma sve teže je doći jer ova turistička destinacija, jedina koju BiH ima na moru, još nema prohodne putne komunikacije ka unutrašnjosti BiH
Dalje/More

Dodikov zahtjev o Hilu ocjenjen kao predizborna taktika

Predsjedavajući Predsjedništva BiH Bakir Izetbegović za RSE kaže kako sumnja da će Predsjedništvo razmatrati zahtjev Milorada Dodika da se otpravnik poslova Ambasade SAD Nikolas Hil proglasi nepoželjnim
Dalje/More

Izetbegović: Dodik posljednji ima pravo žaliti se na bahatost

Predsjedavajući Predsjedništva BiH Bakir Izetbegović u razgovoru za RSE navodi da nema razloga da Predsjedništvo BiH razmatra pismo predsjednika RS Milorada Dodika u kojem se traži proglašenje otpravnika Ambasade SAD u BiH Nikolasa Hila personom non grata
Dalje/More

Biskup Komarica: Stidim se moje generacije mnogih političara

Banjalučki biskup Franjo Komarica, koji je 16. jula proslavio 25 godina upravljanja Banjalučkom biskupijom, za RSE kaže kako nije zadovoljan povratkom u BiH, niti pravima građana, kojoj god vjeroispovijesti pripadali
Dalje/More

Kurspahić: Bez vijesti – do oktobra

Zašto na naslovnoj strani najtiražnijeg bosanskohercegovačkog dnevnika nema ni riječi o događaju dana: donatorskoj konferenciji na kojoj je za saniranje posljedica majskih poplava prikupljeno 809,2 miliona eura za Bosnu i Hercegovinu i 995,2 miliona za Srbiju
Dalje/More

Video Sklonište ili mučilište za žene?

Suđenje Ratku Mladiću nastavilo se iskazom Milutina Vujičića, jednog od prvih čuvara logora u sportskoj dvorani Partizan u Foči, koja je prema optužnici bila jedan od više zatočeničkih objekata, gdje su sistematski silovane djevojčice i žene
Dalje/More

Multimedija Svjetska imena na Blues i Rock Festivalu u Mostaru

I dok zanimanje za Mostar Bluz i Rok festival vlada kod publike iz cijele Evrope, neki od stanovnika tog grada kažu da taj festival briše granice podjela u Mostaru i svojevrsna je pobjeda Mostaraca
Dalje/More

Audio Dok donatori daju novac, građani malo vjeruju vlastima

Predstavnici vlasti i više su nego zadovoljni doniranim 809 miliona eura za pomoć poplavljenima u BiH, no ono što su donatori u prvi plan stavili je način raspodjele tih sredstava, odnosno njihova najava kako će nadzirati za šta je novac utrošen
Dalje/More

Štediše konačno odahnule nakon presude iz Strazbura

Presudom Evropskog suda za ljudska prava da Slovenija i Srbija moraju vratiti tzv. staru deviznu ušteđevinu deponovanu u nekadašnjoj Ljubljanskoj banci i Investbanci okončana je agonija bh. i hrvatskih štediša
Dalje/More

Multimedija Gradonačelnik otvorio vrata Vijećnice: Oduševljenje Sarajlija i turista

Vrata sarajevske Vijećnice prvi put nakon 22 godine su otvorena za posjetioce koji žele vidjeti ovo zdanje nakon obnove. Tridesetak prvih posjetitelja nije krilo oduševljenje ovim arhitektonskim draguljom
Dalje/More

Jubilarni 20. SFF: Pitanja identiteta i sukob savremenog i tradicionalnog

Ostalo je još 29 dana do početka Sarajevo Film Festivala. Ovogodišnja smotra sedme umjetnosti predstaviće više od 200 naslova. Objavljen je program u selekciji Takmičarski igrani i Takmičarski kratki film, te program U fokusu
Dalje/More

Pravda za stare devizne štediše

Đorđe Đukić, profesor Ekonomskog fakulteta u Beogradu, kaže da se i u ovom slučaju potvrđuje neodgovornost komisija za sukcesiju koje nisu uradile svoj posao, za šta će multiplikovanu cenu sada platiti građani
Dalje/More

I oktobarski izbori izvan okvira i kriterija evropskog društva?

Presuda Evropskog suda za ljudska prava donesena u korist Azre Zornić, koja je tužila državu jer se nije mogla kandidovati za državne institucije, pošto nije pripadnica konstitutivnih naroda, otvara još jednom pitanje neustavnosti izbora
Dalje/More

Video O „samoorganiziranju“ srpskog naroda u Foči

Nakon glavnog iskaza o navodnoj samoobrani srpskog naroda u Foči 1992.godine, svjedoka Milanovića je haško tužiteljstvo suočilo sa snimkom interviewa Miroslava Stanića, lokalnog vođe Srpske demokratske stranke, SDS – u kojem je otkrio pred kamerama tajni plan naoružavanja i formiranja dobrovoljačkih jedinica, godinu dana prije izbijanja sukoba
Dalje/More

Fotogalerija Holandija djelimično odgovorna za smrt Srebreničana

Predstavnice udruženja majki Srebrenice i njihov advokat kažu da je riječ o istorijskoj presudi, ali najavljuju žalbu. Guzin navodi da više ne može biti poricanja javnosti i određenih političara u Holandiji
Dalje/More

Donatori obećali 1,8 milijardu eura za poplavljena područja u BiH i Srbiji

Na donatorskoj konferencij u Briselu od 23 međunarodne organizacije i 60 zemalja za pomoć poplavljenim područjima u Srbiji je prikupljeno 995 miliona eura, a za stradale u poplavama u BiH 809 miliona
Dalje/More

Čekajući vaučere: Sve manje nade u poplavljenim područjima

Vaučere od 5.000 maraka iz fonda solidarnosti RS do sada je dobilo tek oko 200 domaćinstava, ali i te još ne vrijede ništa jer u prodavnicama koje će ih primati nije instalirana potrebna oprema
Dalje/More

Ambasada SAD: Dodikove izjave i ne zavrijeđuju odgovor

Ured za odnose s javnošću Ambasade SAD-a u kratkoj reakciji na vrijeđanja otpravnika poslova Nicholasa Hilla, koje je izrekao premijer RS Milorad Dodik, poručuje kako se nada da će Dodikov angažman u diskusiji o korupciji rezultirati rješavanjem tog problema
Dalje/More

Predsjedništvo BiH bez stava: Svak svoju vanjsku politiku vodi

Najava uplovljavanja turske flote u Neum, navodna izjava turskog premijera o BiH, susret Dodik-Vučić o toj temi, samo su još neki od pokazatelja koliko bosanskohercegovačka vanjska politika ne postoji
Dalje/More

Svjedok suočen s optužbama za ubojstvo

Nakon što je kao umirovljeni pukovnik VRS-a i svjedok obrane izjavio – kako je za stradavanje sarajevskih civila tijekom rata kriva Armija Bosne i Hercegovine zbog korištenja civilnih objekata, Šehovca je tužiteljstvo suočilo s dokumentom iz njemu nadređenog Sarajevsko-romanijskog korpusa – u kojem strategija na sarajevskom ratištu predviđa – stalne i nepredvidljive napade na Sarajlije
Dalje/More
Više tekstova
21.07.2014.

PORODICE PRIJEDORSKIH ŽRTAVA: NEIZVJESNOST I STRAH DA IH NEĆEMO PRONAĆI NESTALI SU


Porodice prijedorskih žrtava: Neizvjesnost i strah da ih nećemo pronaći nestali su


21.07.2014.



*****************************************

///////////////////////////////////////////////////////////




U Kozarcu kod Prijedora u nedjelju je obavljena kolektivna dženaza sa koje su na vječni počinak u mjesna mezarja i groblje ispraćeni posmrtni ostaci 284 građanina grada Prijedora nesrpske nacionalnosti, ubijena u proteklom ratu. Najveći broj posmrtnih ostataka ekshumirani su protekle jeseni u masovnoj grobnici u Tomašici, a manji broj ekshumiranih ranije u masovnoj grobnici Jakarina kosa. Najmlađa žrtva bio je 13-godišnji dječak Elvis Šarčević. Najstarija žrtva, Kadirić Salih, imao je 77 godina.

Grad Prijedor 20. juli 2014. godine pamtiće po sahranama. Sahranjeno je 284 stanovnika ovog grada koji su ubijeni 1992. godine. Na lokalnim mezarjima: Bišćani, Čarakovo, Hambarine, Rakovčani, Rizvanovići, Zecovi, Skela i Kamičani ukopana su 283 Bošnjaka. Na katoličkom groblju u Prijedoru sahranjen je Ante Dolić. Konačni smiraj u Bišćanima pronašlo je 77 žrtava ubijenih u akciji vojske i policije bosanskih Srba 20. jula 1992. godine.

Mirsad Duratović imao je tada 17 godina:

„U toj akciji etničkog čišćenja 20. jula ubijen je 261 civil iz Bišćana. Svi su bili civili. Među njima 20-oro djece, 20 maloljetnika.“

Iz Bišćana je i Velida Hukić, udata Hegić:

„Izgubila sam oca, dida i četiri strica istoga dana, 20. jula. Oni su ubijeni svi za jedan dan na kućnim pragovima. I nakon 22 godine čekanja su pronađeni. Živimo u inostranstvu svi. Djeca koja su ostala mala, svi sada imaju svoje familije i svi smo rasuti po cijelom svijetu.“

U zločinima počinjenim u ljeto 1992. godine na lijevoj obali rijeke Sane ubijene su cijele porodice. U nedjelju su ukopane 24 osobe sa prezimenom Kadirić, 21 sa prezimenom Hegić i 20 sa prezimenom Duratović.

“Dvadesetdvije godine pitala sam se samo gdje, gdje... Prvo zašto, pa onda gdje. Sad ću znati gdje je, ali neću nikada saznati zašto“, kaže Enisa Hegić. 

Nakon 22 godine Mirsad Duratović ukopao je oca, majku brata i još sedam članova najuže porodice - ali ne i sjećanja:

„Oni su izvedeni iz naše porodične kuće i svi su strijeljani. Otac i njegova braća u neposrednoj blizini kuće, did i nana kod njihove kuće, strina je ubijena u mojoj kući, u dječijoj sobi, a brat i jedan amidžić su ubijeni u selu. Ja sam bio tu. Mene su uzeli kao živi štit kroz selo u toj akciji, zatim odveli u logor Omarska, iz Omarske sam prebačen u logor Manjača, sa Manjače vraćen u logor Trnopolje - iz Trnopolja sam odveden konvojem jednim prema Travniku.“  

Mirsadova sestra Denisa 1992. godine imala je osam godina, ali kaže sasvim dovoljno da zapamti taj krvavi juli koji je obilježio njen život i život svih preživjelih Prijedorčana:

„Čekala sam 22 godine da saznam gdje su moji roditelji i ostali članovi moje familije. Moji sugrađani su čekali to isto. U septembru 2013. godine zemlja je iz svoje utrobe u mjestu Tomašica izbacila na svjetlo dana gorku istinu. Izbacila je sramotu onih koji su počinili teške zločine, ali i sramotu onih koji su to sve nijemo posmatrali.“ 

Na mezarju u Bišćanima Mirsad Duratović je, nakon 22 godine, našao  olakšanje:

„Dvostruko je olakšanje: neizvjesnost i strah da ih nikada nećemo pronaći nestali su.“

Na dženazu u Bišćane došla je i Rahila iz Austrije. Ne želi reći prezime. Došla je sa mužem koji je ukopavao oca, brata i četiri člana najuže familije. Smatra da je država zakazala oko organizacije:

„Što se tiče ljudi koji su ovo organizovali iz Bišćana, oni nisu svemogući. Nego kao država Bosna i Hercegovina ipak je trebala ovo bolje organizovati. Počast i svašta nešto...“

Organizacija je bila prepuštena porodicama žrtava, kojih je danas malo ostalo u Prijedoru, i predstavnicima Islamske zajednice. Porodice žrtava ipak najviše boli što vlasti Prijedora nisu našla za shodno da 20. juli proglase Danom žalosti.

„Vlasti nema osjećanja niti znak žalosti. Sram da vas bude, vas koji ste odlučivali o tome da li će danas žalost biti ili ne“, kaže Denisa Duratović Hegić.

U drugom bh. entitetu, Federaciji BiH, bio je Dan žalosti. Sve ovo pokazuju apsurdnost ne samo života nego i smrti u Bosni i Hercegovini.



////////////////////////////////////////////////////////


//////////////////////////////////////////////////

//////////////////////////////////////////////////

//////////////////////////////////

21.07.2014.

NAKON PRESUDE HAGA: GENOCID SU PRIZNALI SVI OSIM ENTITETA RS-a I SRBIJE


Udruženje pokret "Majke enklave Srbrenica i Žepa“
Nakon presude Haga: Genocid su priznali svi osim RS i Srbije

21.07.2014.

FOTO: Arhiva
Nakon presude Haga: Genocid su priznali svi osim RS i Srbije


Nakon što je Okružni sud u Den Hagu djelomično usvojio tužbu protiv države Holandije, Udruženje pokret "Majke enklave Srbrenica i Žepa“ smatra da je ovo priznavanje postojanja njihove djece, te da bi isto trebale postupiti entitet Republika Srpska i njena ideološka matica Srbija.

- Holandsko pravosuđa pokazalo da je ova zemlja spremna priznati svoje učešće u genocidu, koji je dokazan u nekoliko drugih postupaka pred sudovima, uključujući i postupke pred Međunarodnim sudom pravde u Hagu – naglašava se u saopćenju.

Ovaj čin okružnog suda u Hagu Udruženje pokret "Majke enklave Srbrenica i Žepa“ shvata kao „priznavanje postojanja naše djece! Naši sinovi su ubijeni, nezaštićeni od strane holandskih vojnika“, a da je sada ovu činjenicu prihvatila i Holandija, koja će u daljem postupku sasvim sigurno prihvatiti svoju odgovornost za genocid u Srebrenici.

- Nažalost, činjenicu o počinjenom genocidu još uvijek ne prihvaćaju oni koji su to trebali prvi učiniti, i zbog toga izraziti žaljenje. Republika Srpska i njena ideološka matica Srbija, umjesto prihvaćanja istine i činjenica još uvijek negiraju genocid u Srebrenici, te na taj način duboko vrijeđaju žrtve genocida – naglašava se u saopćenju.

U Udruženju smatraju da suživot, povjerenje i tolerancija u Podrinju su nemogući sve dok zvaničnici RS-a ne prihvate istinite činjenice i prestanu negirati julski genocid u Srebrenici.

Istina, dodaje se u saopćenju, postoje obični ljudi, Srbi koji su svjesni kakvi su zločini počinjeni u njihovo ime, i oni se ne boje zločin u Srebrenici kvalificirati kao genocid, ali na žalost, oni su malobrojni i njihov primjer ne slijede njihovi zvaničnici.

- Stoga podsjećamo javnost da su institucije RS-a i Srbije posljednje na svijetu koje ne priznaju genocid u Srebrenici. Nije to činila ni Holandija, dok nismo odlučili započeti pravnu bitku i podići kolektivnu tužbu. Možda ćemo stoga, isti recept primijeniti i na posljednjim negatorima genocida u Srebrenici, te započeti pravnu bitku protiv RS-a i Srbije - naglašava se u saopćenju Udruženje Udruženje Pokret "Majke enklave Srbrenica i Žepa“.

///////////////////////////////////////////////////////////
/////////////////////////////////////////

Veselinko Simović, svjedok odbrane Ratka Mladića
Neke od Srba osuđenih za ratne zločine, odveo bi "na električno stolicu"
Svjedok, koji je bio pripadnik fočanske Teritorijalne odbrane

21.07.2014.

FOTO: Arhiva
Neke od Srba osuđenih za ratne zločine, odveo bi "na električno stolicu"



U nastavku haškog procesa protiv Ratka Mladića, svjedok odbrane Veselinko Simović izjavio je da bi neke od Srba koji su osuđeni za zločine počinjene u Foči odveo “na električnu stolicu”, prenosi BIRN.

Svjedok, koji je bio pripadnik fočanske Teritorijalne odbrane, naveo je "kako u Foči nije bilo zlodjela nad muslimanima".   

Simović je u glavnom iskazu tvrdio je da su“psi rata” i “kriminalci” iz Srbije i Crne Gore “obrukali sve poštene borce Foče  time što su pljačkali i palili kuće, te maltretirali i muslimane i Srbe".

Međutim, na pitanje tužioca zna li da su pripadnici jedinice kojoj je i on pripadao – Dragoljub Kunarac i Radovan Stanković – poslije rata osuđeni na višegodišnje kazne zbog ratnih zločina, uključujući silovanja bošnjačkihh žena, Simović je odgovorio potvrdno, naglašavajući da u vrijeme kada su počinjena nije znao za ta zlodjela.

Zbog porobljavanja i silovanja bošnjačkih žena u Foči, Haški tribunal je Dragoljuba Kunarca, uhapšenog 1998, pravosnažno osudio 2002. na 28 godina zatvora.

Radovana Stankovića je zbog seksualnog nasilja u Foči na 20 godina zatvora osudio Sud BiH.

Na pitanje zna li da je zbog tih zločina osuđen i Radomir Kovač, svjedok je emotivno rekao da je “time što je uradio”, Kovač “obrukao njega kao borca”.

Podvukao je da je Kovaču, kad se vratio s izdržavanja kazne, kazao:

“Dobro si prošao, ja da sam bio, pravo bih te odveo na električnu stolicu i pritisnuo dugme, ne jednom, nego tri puta…Sud te osudio, malo te osudio... Da sam znao za te zločine, kunem se pred Bogom i ovim sudom, ja bih mu presudio, makar nikad ne izašao iz zatvora”, ponovio je nekoliko puta Simović.

Kovača je Tribunal 2001. osudio na 20 godina zatvora zbog "porobljavanja i silovanja muslimanskih žena u Foči".

Odlukom suda, nedavno je pušten na slobodu iz zatvora u Norveškoj, poslije izdržane dvije trećine kazne.

Mladić, nekadašnji komandant Vojske Republike Srpske, optužen je za progon Bošnjaka i Hrvata širom BiH, uključujući seksualno nasilje nad ženama u Foči.

Foča je jedna od sedam opština u kojima je, po optužnici, progon nesrba imao razmjere genocida.

Na sugestiju zastupnika optužbe da nisu samo paravojnici, nego i pripadnici VRS-a činili zločine, svjedok je odgovorio: “Da.”

Počinioce je nazvao bezdušnicima koji su obrukali VRS, ali je insistirao na tome da niko od komandanata i pripadnika VRS za ta zlodjela nije znao.

pitan od sudije Christopha Fluggea kako on zna da zapovjednici nisu znali za zločine, Simović je uzvratio da “misli” da je tako, jer bi, u suprotnom, "komandanti kaznili počinioce".

Danas započeti iskaz, sljedeći svjedok odbrane Nenad Deronjić, nastaviće sutra.

On je prvi svjedok odbrane o zbivanjima u Srebrenici u ljeto 1995. godine.

Optužnica generala Mladića tereti za genocid počinjen nad više od 7.000 srebreničkih Bošnjaka, kao i terorisanje stanovništva Sarajeva i uzimanje “plavih šljemova” UN-a za taoce,

/////////////////////////////////////////

Vapaj za pomoć upućen američkom predsjedniku
Pismo norveškog doktora koje vas neće ostaviti ravnodušnim: Obama, imate li srce?

21.07.2014.

FOTO: Agencije
Pismo norveškog doktora koje vas neće ostaviti ravnodušnim: Obama, imate li srce?


Iskusni norveški doktor Mads Gilbert, koji je jedan od rijetkih stranaca u bolnici u Pojasu Gaze, na koju već dvije sedmice izraelska vojska izvodi kopnene i zračne napade, uputio je pismo kako bi svjetskoj javnosti opisao uslove u bolnici u Gazi gdje, kako kaže, svaki dan dovoze nove žrtve izraelskih napada među kojima se nalaze i djeca.

"Prethodne noći su bile strašne. Kopnena ofanziva na Gazu je rezultirala mnogim kamionima ranjenih, iskasapljenih, krvavih, mrtvih. Dovlače Palestince svih uzrasta, sve sami civili, svi nevini. Heroji u ambulantama i bolnicama u Gazi neumorno rade 24 sata, bez plaća za posljednjih nekoliko mjeseci", navodi norveški doktor u pismu objavljenom u britanskom listu "Independent".

Napominje kako čini vanljudske napore kako bi pomogao ranjenim palestinskim civilima koje svakodnevno dovoze u bolnicu.

"Moje poštovanje ranjenih je beskrajno u njihovoj nepresušnoj odlučnosti i borbi dok istovremeno osjećaju bol, agoniju i šok. Moje divljenje svim uposlenicima u bolnici i volonterima je beskrajno. Moje divljenje palestinskoj upornosti daje mi snagu iako ponekada želim da glasno pozovem nekoga u pomoć, da zagrlim nekoga, zaplačem, pomirišem kožu i kosu ranjenog djeteta prekrivenog krvlju", piše doktor Gilbert.

Opisuje kako su u bolnici stvorene rijeke krvi jer, kako kaže, samo tokom jednog dana u bolnicu bude dovezeno više od 100 ranjenih.

"Imamo jezera krvi na podu bolnice, krvave zavoje, a čistaći lopatama uklanjaju krv sa poda, ljudsko tkivo, kosu, odjeću, koja je ostala od mrtvih. Ali moramo se pripremiti za nove ranjene. Tokom 24 sata smo imali više od 100 slučajeva. To je previše čak i za jednu dobro opremljenu bolnicu koja ima sve potrebno. S druge strane, ovdje nema skoro ništa, nema struje, vode, lijekova, operacijskih stolova, instrumenata, monitora... Ali ovi heroji ovdje se ne žale. Bore se kao pravi ratnici sa onim što imaju", ističe ovaj doktor.

Na kraju svoga pisma, odnosno apela za mir u Gazi, proziva američku administraciju i predsjednika Baracka Obamu od kojeg traži da zaustavi izraelske napade na Gazu i, kako kaže, promijeni historiju.

"Pišem vam ovo dok sam sjedim u sobi. Istovremeno, izraelska ratna mašinerija je opet počela sa napadima iz aviona i sa kopna. Skoro sve to financiraju Sjedinjene Američke Države (SAD). Gospodine Barack Obama, imate li vi srce?! Pozivam vas da provedete samo jednu noć sa nama u Gazi. Ubijeđen sam, sto posto, da bi to promijenilo historiju. Nijedan čovjek koji ima srca i moć u svojim rukama ne bi mogao otići iz Gaze a da ne poželi da okonča masakr nad palestinskim narodom. Ali ljudi bez srca i milosti su sve sračunali i već sada isplanirali nove napade na Gazu. Rijeke krvi će nastaviti da teku. Molim vas da učinite šta možete. Ovaj pokolj se ne smije nastaviti", napisao je norveški doktor u svome pismu.

Već dvije sedmice traju zračni, kopneni i pomorski napadi izraelske vojske na Pojas Gaze u kojima je ubijeno više od 500 Palestinaca.


Stariji postovi

Jedinstvena Bosna i Hercegovina
<< 07/2014 >>
nedponutosricetpetsub
0102030405
06070809101112
13141516171819
20212223242526
2728293031

MOJI LINKOVI

MOJI FAVORITI
-

Brojač posjeta
18548990

Powered by Blogger.ba