Jedinstvena Bosna i Hercegovina

Dobrodošli na moj blog

04.05.2016.

ESAD BAJTAL: TITO BIO ISTINSKI VJERNIK

Esad Bajtal: Mjereno nebeskim, a ne politikantskim klero-mjerilima današnjice, samo je ateista Tito bio istinski vjernik


Esad Bajtal

Autor
4.5.2016. 


Image result for josip broz tito

Zajedno s njim umrlo je i jedno vrijeme.
Vrijeme čovjeka i ljudskosti.

Piše: Esad Bajtal

Titovo vrijeme, ma kako paradoksalno zvučalo, bilo je istinski religiozno vrijeme. Vrijeme ateizma u kome niko nikome nije skrnavio groblja ni napadao na vjerske objekte. Niti vrijeđao vjere i nacije. Danas se sve to čini, smišljeno i politikantski ciljano.

Nekadašnja sloboda vjeroispovijesti, zamijenjena je danas zloupotrebom vjere u nečasne svrhe. U ime tako shvaćene vjere svjedočimo međusobnom etno-ubijanju i mržnji.
A ljudi su Božja djeca, zar ne?
Svi ljudi.

Zato je, mjereno nebeskim, a ne politikantskim klero-mjerilima današnjice, samo ateista Tito bio istinski vjernik.
Volio je sve ljude i narode.
Propovijedao bratstvo i jedinstvo. Umjesto mržnje koju zagovaraju i provode današnji etno-religiozusi.
Tačnije religiozni fanatici u zavadi s Vjerom.

Evo jednog podsjećanja na Tita putem teksta, iz davne 2006. godine.

LEADER CONSIDERABILIS

Blažo Mandić: Tito u dijalogu sa svijetom
Izd. Agencija «Mir»,
Sad, 2005.

Promotivno slovo

Collegium Artisticum
Sarajevo, 20 XI. 2006.

 

Priču o ovoj knjizi valja početi njenom zadnjom rečenicom, a ona glasi ovako:

Tito je – kao što se iz ove knjige može vidjeti – uvijek tražio i pravio
prijatelje: i blizu i daleko, a neprijatelje izbjegavao svugdje u svijetu 
(str 668).

Ključne riječi ovdje su:
Tražio i pravio prijatelje.

Nalazio, tamo gdje ih ima.
Pravio, tamo gdje ih nije bilo.

Knjiga Blaže Mandića, neposrednog svjedoka traženja, nalaženja i pravljenja prijatelja i prijateljstava, snagom neospornih činjenica jasno pokazuje da ih je, zahvaljujući baš tome, bilo na sve strane svijeta: i na Istoku i na Zapadu; i na Sjeveru, i na Jugu.

Ako se prijatelji pridobijaju, stiču i nalaze odnosom uzajamnog poštovanja i uvažavanja; i ako je Riječ polazna osnova svakog ljudskog odnosa, onda ovdje opisano iskustvo pokazuje (kažem pokazuje, a ne prikazuje) Tita kao majstora dijaloga.

Jer, pokazivati i prikazivati nije isto.

Prikaz je subjektivnija forma od pokaza.

Pokazivanje se tiče golih činjenica.

Prikazivanje njihove subjektivne percepcije i projekcije.

Ponekad to dvoje nije moguće jasno razgraničiti. Svjestan te vrste rizika Blažo Mandić pokušava prikaz podrediti pokazu. Ili kako sam kaže: svoj subjektivni doživljaj podrediti objektivnom događaju, u mjeri u kojoj je to ljudski moguće.

Upravo zato, Tito u Mandićevoj knjizi nije ni Svetac ni Ikona.

Ima dosta toga što se Titu u datom trenutku ne sviđa ili ne dopada. Na njemu se to izbliza vidi (a Blažo Mandić je prirodom posla uvijek bio dovoljno blizu da bi vidio), ali Tito to nikad javno ne pokazuje. Tada, kako je evidentno iz opisanih primjera, progovara njegovo strpeljenje, razumijevanje, tolerancija i karakterna snaga jedne harizmatske i istinski liderske ličnosti.

Ali, da bi prikazao ovo drugo, autor mora pokazati i ono prvo.

Tako čitalac dobija na uvid i mane i vrline Josipa Broza.

Upoznaje Tita kao biće od krvi i mesa.

Ali, biće dovoljno sabrano, dovoljno disciplinovano da svoj politički kredo gradi i izgradi na principu punog uvažavanja i poštovanja svojih sagovornika. Ponekad znatno mlađih, drugi put manje obzirnih (Hrušćov, Čaušesku…).

To će, socijalno-psihološki govoreći, rezultirati prepoznatljivom, nijansirano slojevitom politikom. Politikom koju ovdje signiram i imenujem jednim potpuno novim imenom: politikom konsideracije.

Zašto?

Zato što Josip Broz Tito svoj dijalog sa svijetom vodi sa naglašenom dozom racionalne zadrške. Zadrške kojoj prethodi trezveno i kontekstualno odmjereno sagaledavanje svih relacija date situacije.

Samo jedan primjer:

Godine 1967. u vrijeme poznate izraelske agresije, tokom posjete Kairu, Damasku i Bagdadu, Tito ogorčenim državnicima ovih zemalja savjetuje da se okanu štetnih medijsko-propagandnih prijetnji kako će «Izraelce pobacati u more», dajući im, pri tom, konkretna uputstva i prijedloge kako da se ponašaju i šta da čine sebi u korist.

Upravo u tome prepoznajem momenat rečene konsiderativnosti Titove politike: politike koegzistencije, politike mira, i uzajamnog uvažavanja. Latinski izraz consideratio znači baš to: posmatranje, razmatranje, razmišljanje, procjenjivanje, ispitivanje, uzimanje u obzir, poštovanje, uvažavanje….

Postupajući upravo tako Josip Broz Tito će postati jedan leader considerabilis, tj. značajan, ugledan i vrijedan lider koga Svijet uvažava poštuje i cijeni.

Ova knjiga, pisana neposrednim, živim svjedokom brojnih zbivanja i susreta tokom čitavih dvadest godina putovanja s Titom (1961–1980) u šezdeset zemalja svijeta, slikovito i uvjerljivo svjedoči o enormnom poštovanju Svijeta spram Josipa Broza.

Evo samo nekoliko (i nekih), iz nepreglednog mora u njoj prezentiranih činjenica.

Gdje god se pojavi, bez obzira na vrijeme (sunce, kiša, snijeg, led), Tita dočekuju nepregledne mase ljudi. Jednako egzaltirano u Alžiru, Brazilu, Meksiku ili Lenjingradu…. Na jugu Afrike ili sjeveru Amerike. Svejedno!

Poštuju ga jednako i lideri i građani, obični ljudi:

Silva Fernades naziva ga «čuvarom mira, unutarnjeg reda i svjetske saradnje» (str. 80). Za Ben Belu Tito je «dalekovidi vođa» (str. 183). Milton Obote kaže da je Tito «lider svijeta» (str. 322). Za Gadafija je «najveći lider politike pozitivne neutralnosti» (str. 330). A za američkog predsjednika Nixona Tito je, čak, «najbolje informisani lider svijeta» (str. 369). Za diplomatskog urednika londonskog «Gardijan»-a, Tito je «ključna ličnost za odnose Istoka i Zapada» (str. 389).

Istina, i to valja reći, ima i onih drugih.

Onih koji Tita ne vole.

Politički emigranti, politikantski radikali, demagozi, i druge tada na Zapad odmetnute jugoprotuhe. Upravo oni koji će devedesetih, pod parolom tobožnje «Titove vještačke tvorevine» sponzorirati i koordinirati krvavo razaranje Bosne i Hercegovine. Događaju se, kao npr. u posjeti SAD, i manji, očigledno namjenski, i dobro režirani incidenti.

Knjiga ništa ne krije.

Ali, sve su to ispadi epizodne minornosti.

Samo prolazni ljulj prazne orahove ljuske na valu svjetske popularnosti Josipa Broza Tita.

Ništa više!

Za Nasera Tito je «brat i prijatelj» (str. 326). U Indiji on «nije stranac» (str. 393). U Rimu je trihiljade (3.000) zvanica na večeri Titu u čast; i pozicija i opozicija zajedno (str. 361). U Delhiju čak šesthiljada (6.000) zvanica (str. 400). Možda o svemu rečenom još bolje svjedoče mnogobrojne povelje, razna priznanja, zlatni ključevi gradova; počasni doktorati širom svijeta… itd.

Neukusno bi bilo sve to nabrajati.

U najkraćem: Tito je magični politički lik međunarodne političke scene XX stoljeća.

Tito je i pozivan i priman diljem planete pod egidom dosljednog antifašiste i iskrenog borca za mir, koegzistenciju i ravnopravnost.

Ali, da ovo izlaganje završim onim čime jutros počinju sve agencijske vijesti svijeta:

Današnja Bušova posjeta Indoneziji (20. 11. 2006.), praćena je ogromnim sigurnosnim mjerama i žestokim uličnim protestima hiljada pobunjenih građana Džakarte. Za sve njih Buš je, kako je to vidljivo sa transparenata kojim ga dočekuju, samo (nepoželjni) «terorista» i «ratni zločinac».

Za usporedbu:

Decembra 1958. u toj istoj Džakarti, razdragano i sa poštovanjem, dočekuje Tita, hiljade i hiljade – nasmijanih ljudi.

I ne samo to.

Na univerzitetu u Bandungu, tokom te iste posjete, promovisan je u počasnog doktora prava. Istovremeno, u toj istoj Džakarti (koja masovnim gnušanjem odbija Buša danas) Ahmed Sukarno, tadašnji predsjednik Indonezije, pozdravlja Tita kao «građanina svijeta».

Ubuduće, ta će titula, kako kaže naš autor, «postati čest atribut uz Titovo ime» (str. 20). Bio je i ostao sve do danas upravo to: «građanin svijeta».

Treba li još nešto reči?

Ne!

Pa, ipak, konačno, i na samom kraju, možda još i ovo.

Nisam nikad bio član Titove partije.

Izgovaram rečeno kao golu činjenicu.

Bez likovanja.

I bez žala.

I samo zato da bih otklonio svaku moguću sumnju (njegovih današnjih protivnika, nacional-fašista), u pristrasnost ma i jedne svoje izgovorene riječi. Jer fascinirajuće činjenice kojima ova knjiga vrvi, same za sebe, i bez mene – govore sasvim dovoljno.

Čak mnogo više od onoga što sam – sâm, pokušao da kažem.

////////////////////////////

NEDELJA KAD JE OTIŠO HASE

NEDELJA KAD JE OTIŠO HASE

  4.May 2016

Tog dana moj grad, moj Split narastao je u mojim očima do neba, moj grad zakleo se u suzama svom Titu da sa njegovog puta, puta bratstva i jedinstva, puta


////////////////////////////
04.05.2016.

JULIAN BORGER: TRIBUNAL JE ODGOVORAN ZA NEKE KONTROVERZNE I NEDOSLjEDNE PRESUDE

Intervju: Julian Borger – Tribunal je odgovoran za neke kontroverzne i nedosljedne presude


Stefa

Autor
3.5.2016. 


Image result for julian borger

Intervju: Julian Borger, urednik The Guardiana i autor knjige “Krvnikov trag”  

Julian Borger diplomatski je urednik prestižnog lista The Guardian, jedan od dobitnika Pulitzerove nagradu i autor knjige “Krvnikov trag” koja je u Bosni i Hercegovini izašla u izdanju Buybooka, u izvrsnom prijevodu Senade Kreso. U organizaciji ove izdavačke kuće Borger je boravio u Sarajevu. Za Tačno.net govori o hapšenjima optuženih za ratne zločine, međunarodnom krivičnom pravu, odnosu Tribunala u Hagu i politike te budućnosti bivše Jugoslavije nakon spornih presuda 

Razgovarala: Amila Kahrović-Posavljak 

U prvom poglavlju knjige “Krvnikov trag” tvrdite da su se razne snage zadužene za hapšenje osumnjičenih za ratne zločine u bivšoj Jugoslaviji znale doslovno sretati u akcijama jer su pokušavale da zaštite određene državne i institucionalne interese. Koje? 

Mislim da je osnovni interes nakon Dejtona bio da ne treba talasati. Postignut je dogovor o miru, nemojte nikoga ljutiti i nemojte činiti bilo šta što bi moglo uzrokovati da propadne mir. Da su zapovjednici NATO-a krenuli u hapšenja, to bi uzrokovalo snažan zazor Srba od cjelokupnog dejtonskog procesa, a i vojnici bi se našli na udaru. Očekivali su, kad su rasporedili IFOR, da bi moglo doći do značajnih žrtava i neprijateljskih situacija. Plašili su se da ne bude žrtava, ali međunarodni interes broj jedan je bio da se ne zabrlja Dejtonski sporazum.

Hapšenja su, prema Vašoj knjizi bila veliki uspjeh i zapravo prvi stepen postizanja pravde. No, tom se postizanju pravde nametnula nekakva unutarnja dihotomija kojoj svjedoči i sam način formiranja Tribunala i strašni problemi s kojima se Tužilaštvo u početku susretalo. Nije li već to pokazalo da je pravda duboko isprepletena s političkim interesima?

 jb

Naravno, utemeljenje Tribunala je bilo političko. Politika je bila da Zapad ne učini ništa kako bi se zaustavio rat, ali su istovremeno bili suočeni s pritiscima da zaustave patnje pa su utemeljili Tribunal da se umiri javno mnijenje. To je bio politički čin. Također su Tribunalu uskraćivali fondove iz političkih razloga jer nisu htjeli da Dejtonski mirovni sporazum bude ugrožen procesuiranjima ljudi s kojim su morali pregovarati. I to je bilo političko. S druge strane, bilo bi pojednostavljeno reći da je to isključivo političko. Advokati i sudije koji su otišli u Tribunal su obrazovani u krivičnom pravu. Imate zločin i počinioca i imate proces privođenja počinioca pravdi i u tome se morate suočiti sa suđenjem na kojem će biti prezentirani dokazi obje strane. To nije bio politički već čin krivičnog prava. Prejednostavno je reći da je sve oko Tribunala bilo političko jer se tu radi o interakciji političkog i pravnog. Vjerujem da je većina ljudi uključena u rad Tribunala bila zainteresirana za pravdu i da je to bila motorna snaga.

U događajima koje ste opisali postoji mnogo sličnih dihotomija. Jedna od njih je post-hladnoratovska između Zapadnih sila i Rusije koja nije htjela hapšenja, pogotovo Mladića pa mu je čak tamošnja državna služba sigurnosti pomagala. O čemu nam ova dihotomija govori? 

Tribunal je stvoren u prvim godinama nakon pada Berlinskog zida. Postojao je snažniji dogovor o istočno-zapadnoj saradnji nego što li je bilo prije. I u toj suradnji je postojao dogovor u Vijeću sigurnosti, koji je uključivao Rusiju, da se osnuje Tribunal. A moramo se sjetiti i da je u IFOR-u bila Ruska brigada pod američkom komandom što bi bilo teško zamisliti nekoliko godina ranije i što je teško zamisliti i sada. Tada je, ipak, postojao kratki trenutak u kojem se činilo mogućim imati istinsko partnerstvo između Rusije i Zapada.

Kako se u priču o hapšenjima uklapa Francuska sa svojom dvostrukom igrom istovremene uključenosti u postizanje mira i podržavanja srpske strane i zločinaca poput Karadžića u aferama kakva je bila Gourmelonova o kojoj ste pisali? 

Francuska je uvijek imala nezavisno određenje vlastitih interesa. Moramo se sjetiti da Francuska dugo vremena nije bila dio komandnih struktura NATO-a i uvijek je imala veoma nezavisnu ideju svojih interesa i nacionalne sigurnosti, u mnogo većoj mjeri nego ostali. Francuzi su te svoje nezavisne nacionalne interese vodili veoma pažljivo i bili su više nevoljki da idu skupa s Amerikom nego li Britanijom. Oni su igrali vlastitu igru. Znate da je Gotovina bio francusko preimućstvo i da su oni imali dugotrajnu vojnu vezu sa Srbima. Tako da su oni imali nekakvu mješavinu udruživanja. Osim toga, izgubili su dosta vojnika i nisu bili voljni trpiti gubitke nakon rata.

Napisali ste i da su Zapadne sile mislile da je moguće počiniti masovne zločine i hodati slobodan, a da je Tribunal dokazao da se može doći do pravde. Je li ovo još jedna podjela, možda najfatalnija? 

Ne mislim tako. Ipak se moramo sjetiti da su Tribunal ustanovile te vlade koje su često imale različite interese, a jedan od interesa je bio da bi morala postojati neka forma pravnog obeštećenja i da bi morala postojati neka vrsta odgovornosti. Ipak su imali pomiješane motive i bili su ambivalentni oko toga koliko podrške da daju. No, ipak ste imali političku promjenu. Nakon što je reizabran, Clinton je s mnogo većim entuzijazmom bio zainteresiran za provođenje pravde. U to vrijeme na vlast je došao Tony Blair i njegov ministar vanjskih poslova Robina Cook koji je vjerovao u etičnu vanjsku politiku. I oni su vidjeli vladavinu zakona i primjenu vladavine zakona kao dugotrajni nacionalni interes Velike Britanije. Zato su investirali u to, podržavali to i čak dovodili britanske živote u opasnost da se izvrše hapšenja. Zbog toga što su demokratske, zapadne vlade su konstanto razvijale koncept uloge međunarode pravde i uloge koju bi ona imala u njihovim nacionalnim interesima.

Veoma su česta poređenja između Nurnberga i Tribunala u Hagu. Sud u Nurnbergu osnovali pobjednici da se procesuiraju neki od najvećih zločina u povijesti čovječanstva, dok je Tribunal u Hagu osnovala neka vrsta treće instance koja nije bila direktno uključena u ratna dejstva. Kako vidite ovu razliku u kontekstima? 

Upravu ste. Mislim da je Tribunal u Hagu čišći primjer međunarodne pravde jer su sve zaraćene strane optužene: i Bošnjaci i Hrvati i Srbi i Kosovari. Ako odete u Beograd oni će vam još uvijek govoriti kako je to sud pobjednika jer oni vjeruju da je i NATO trebao biti optužen zbog bombardiranja 1999. godine kako bi se zaustavio rat na Kosovu. To je diskutabilno gledište. Provedene su preliminarne istrage, ali nije bilo procesuiranja. NATO je poduzeo mjere da se izbjegnu civilne žrtve, ali u ovom slučaju nisu uspjeli. Uz taj prigovor, sve glavne strane u ratu su razmotrene i optužene. U tom smislu Tribunal u Hagu je drugačiji nego li je bio onaj u Nurnbergu…

Pomenuli ste nasilje nad dva muškarca koji su, u jednom sarajevskom hotelu uhapšeni pod sumnjom da su članovi Al-Qaide. S druge strane u hapšenjima čak i optuženih za genocid, međunarodne snage su mnogo više pazile da ne bude nasilja nad onima koji se hapse. Čak ste napisali da su pripadnici međunarodnih snaga doslovno okretali glave da ne vide Radovana Karadžića kako ga ne bi morali hapsiti. Otkud ova razlika?

 Pa i nisu bili tako oprezni dok su hapsili osumnjičene za ratne zločine. Neki su usput prebijeni. Imate slučaj Stefana Todorovića koji je uhapšen unutar srbijanske granice a Simo Drljača je ubijen…

Ali tek nakon što je on prvi pucao… 

 Naravno, ali inače momci iz SAS-a su bili prilično grubi. Nije uvijek bilo lijepo, tako da ja tu i ne vidim neki poseban problem. Krstić je tvrdio da je bilo nasilja kada je on uhapšen, znate da mu je otpala proteza s noge. Tako da nije bilo nekog straha od nasilja. A od slučaja Drljača postalo je jasno da su ti ljudi bili spremni da ubiju.

3b03464d70d40abe429a60afaa57db47

Šta je s Karadžićem? Pisali ste o pregovorima koje je Paul Nell vodio s njim o predaji. Zašto nije jednostavno uhapšen umjesto pregovaranja? 

Zato što su se sreli u uslovima i na mjestu koje je kontrolirala Karadžićeva strana. A godinu i po nakon rata jedina naredba NATO je bila da se ti ljudi hapse ako se na njih naiđe dok su snage na dužnosti. Komandanti su bili prestravljeni mogućnošću da bude gubitaka. Zato nije uhapšen odmah nakon rata.

Bila je to, dakle, politika čuvanja mira po bilo koju cijenu… 

Da, ali oni nisu shvatili da će mir biti šupalj ako uz njega ne ide i pravda. 

Prema Vašoj knjizi odluka Žalbenog vijeća u slučaju Gotovina je bila najdramatičniji zaokret u povijesti Tribunala. Kako na to gledate nakon oslobađajuće presude u slučaju Šešelj? Taj, kako ste ga nazvali, zaokret je postao gotovo pravilo… 

Tribunal je odgovoran za nekoliko veoma kontroverznih i nedosljednih presuda. U to nema sumnje.

Pomenuli ste kritike na račun Theodora Merona i kako je dokazivanje komandne odgovornosti učinio gotovo nemogućim. Čini se da je to još gore kada je u pitanju genocid. Odluke, poput one u slučaju Karadžić da – recimo u Prijedoru – nije bilo genocida, vrijeđaju zdrav razum. Kako je moguće ubiti nekoliko hiljada ljudi bez namjere da ih istrijebite? 

Meni se takve odluke čine ludima.

Tribunal i mir u bivšoj Jugoslaviji… Mnogo je tvrdnji da je mir krhak. Kako Vam se to čini nakon odluka u slučajevima Stanišić, Simatović, Šešelj i ostalima koji su bili u vrhu komandne odgovornosti? 

Još je krhkiji. Mislim da ga krhkijim čini činjenica da Tribunal nije uspio da proizvede pomak od nacionalističkih narativa o onome što se desilo. Nacionalistički narativi su ojačali i to je bio veliki neuspjeh…

Neuspjeh anglo-saksonskog koncepta prava? 

Ne mislim. To je politički neuspjeh i neuspjeh liberala u Beogradu, kao i neuspjeh da se liberalizam pokaže kao djelatna alternativa. Mislim da je to izgubljena prilika i mislim da su nacionalisti nastavili imati koristi od toga zbog ekonomskih problema koje liberali nisu uspjeli riješiti. Sve dok ovi fundamentalni ekonomski problemi traju, nacionalisti mogu profitirati od toga kriveći nekog drugog i nudeći idealiziranu sliku prošlosti koja je nekim ljudima utješna. Zato je to fundamentalni politički poraz u srži nedostatka pomirenja i odsustva stvarnog mira.

 ////////////////////////

////////////////////////

MINISTAR HASANBEGOVIĆ: 'Osporava me negator genocida u Srebrenici'

Hasanbegović: Osporava me negator genocida u Srebrenici | Al ...


////////////////////////

OVAKO JE SVE POČELO: Poslušajte prvu pjesmu koju je snimila Jadranka Stojaković (VIDEO)

OVAKO JE SVE POČELO: Poslušajte prvu pjesmu koju je snimila ...

//////////////////////////////

////////////////////////////////////////////
////////////////////////////////////////////////
  • Odred proruskih separatista među kojima je i Radomir Počuča, foto iz arhive

    Sa ratišta iz Rusije na slobodu u Srbiju

    Koja je svrha Zakona koji predviđa sankcije za učešće na stranim ratištima - pitaju sagovornici RSE nakon još nepotvrđene informacije da su svi dosadašnji povratnici sa Tužilaštvom sklopili sporazum o priznanju krivice

///////////////////////
.............................
/////////////////////////////////
////////////////////////////

04.05.2016.

SARAJEVO BUSINESS FORUM: BALKAN KAO EKONOMSKA KAPIJA EVROPE

Sarajevo Business Forum: Balkan kao ekonomska kapija Evrope


Sarajevo Business Forum u Parlamentu Bosne i Hercegovine, 4. maj 2016.

Sarajevo Business Forum u Parlamentu Bosne i Hercegovine, 4. maj 2016.
////////////////////////////////////

U Sarajevu se održava 7. investiciona konferencija Sarajevo Business Forum. Ove godine pod nazivom "Kina + 16" zemalja Centralne i Jugoistočne Evrope na kojoj učestvuje oko 1.500 gostiju iz cijelog svijeta.

Putne komunikacije, infrastrukturni projekti, telekomunikacije, energetika i poljoprivreda sektori su koji imaju veliki potencijal, a strani ulagači već su izrazili zainteresovanost da učestvuju u regionalnim projektima.

Forum se održava pod motom "Jedan region, jedna ekonomija – perspektive "Kina+16" gdje se u fokus stavlja cijeli region, promovišući ga kao evropski centar za proizvodnju energije, zdrave hrane, edukacije za strane studente i razvoj turizma.

Idejni tvorci i organizatori Sarajevo Business foruma, BBI banka i Islamska razvojna banka, polažu nade da će rezultat ove godine u pokretanju regionalnih projekata biti znatno veći nego što je bio ranijih godina.

Predsjednik Islamske razvojne banke Ahmad Mohamed Ali rekao je da BiH postaje regionalni biznis lider, te nabrojao nekoliko realizovanih uspješnih projekata:

"Zahvaljući Sarajevo Business Forumu u Sarajevu su napravljena dva šoping centra, uspostavljen odjel za agri poslovne firme, razvoj turizma, gradnju hotela, a u narednom periodu gradit ćemo šoping centar u Mostaru. Takođe sam ubijeđen da će ubuduće sve više investitora prepoznati BiH, ali i cijeli ovaj region kao veliki potencijal", rekao je Ali.

Prema njegovim riječima, Forum doprinosi i privlačenju brojnih turista u BiH i ima pozitivan utjecaj u vezi izgradnje turističkih kapaciteta, što je dovelo i do toga da su i neke avio kompanije najavile nove letove prema Sarajevu i BiH.

On je ocijenio da je BiH naporno radila da bi uspostavila povoljnije poslovno okruženje, te da se provodi i Reformska agenda, kao jedan od koraka za ubrzavanje ekonomskog razvoja.

Među gostima je i velika kineska delegacija predvođena zamjenikom predsjednika Komisije za razvoj i reformu u Vladi NR Kine Ningom Jizheom, koji je kazao kako je platforma Kina +16 zemalja Centralne i Jugoistočne Evrope veliki potencijal, ne samo za Kinu i zemlje regije, nego i za Evropsku uniju, koja će, nakon niza projekata, dobiti ekonomski snažnije nove članice.

"Kina želi sarađivati sa ovih 16 zemalja na projektima izgradnje autoputeva i drugim infrastrukturnim projektima. Već imamo dosta iskustva kada je u pitanju razvoj luka, već smo radili na tome na Jadranskom i Crnom moru. Smatramo da takođe treba razvijati energetski sektor, telekomunikacije, a zainteresovani smo i za projekte očuvanja prirodne sredine", kazao je Jizhe.

Gledati u budućnost

Predsjedavajući Predsjedništva BiH Bakir Izetbegović pozvao je investitore da podrže regionalne projekte.

Bakir Izetbegović, Sarajevo Business Forum, 4. maj 2016.Bakir Izetbegović, Sarajevo Business Forum, 4. maj 2016.

"Strategija saradnje Kine kao ekonomskog generatora od globalnog značaja sa privredama srednje i istočne Evrope koje su u snažnom razvojnom zamahu velika je šansa za saradnju od koje će koristi imati svi koji se u nju uključe", istakao je Izetbegović.

Naglasio je da BiH može biti ponosna da je prepoznata kao moguća uporišna tačka kineske vizije masovnih ulaganja u infrastrukturu i u energetske projekte duž krakova nekadašnjeg "Puta svile".

Hrvatski ministar poduzetništva Darko Horvat iskoristio je priliku da predstavi prednosti Hrvatske kao zemlje koja takođe vapi za investicijama. Investitorima je poručio da je Hrvatska prijateljska država, a državna administracija pravi servis u ostvarenju poduzetničke ideje. U četiri područja, dodao je, Hrvatska želi postignuti standarde EU, a to su: energetika, turizam, poljoprivreda i infrastruktura.

Ministar privrede Srbije Željko Sertić budućnost vidi u saradnji zemalja okruženja. Istakao je da mreža kontakata i poslovni odnosi podstiču ekonomsku integraciju koja je garancija regionalnog mira i stabilnosti.

"Region ne treba da bude samo prostor nego i okruženje koje pomjera granice, gledajući u budućnost. Uveren sam da smo na dobrom putu i da ćemo kroz razne projekte učiniti da ovaj prostor postane ekonomska kapija Evrope’’, naglasio je Sertić.

Da je regionalna saradnja budućnost mišljenja je i ministar ekonomije Crne Gore Vladimir Kavarić. Naveo je da nijedna država nije sama sebi dovoljna, ni ekonomski giganti, a kamoli države regiona.

"Zemlje regiona treba da postanu partneri u borbi na globalnom tržištu mnogo prije nego konkurenti na lokalnom tržištu", poručio je Kavarić.

Među brojnim gostima na Sarajevo Business Forumu učestvuju i zamjenik turskog premijera Mehmet Šimšek, ministar ekonomije države Katar, šeik Ahmed bin Jassim Al Thani, te ministar trgovine i industrije Kuvajta Yousef Al Ali.

Tu su i indijska delegacija koju predvodi direktor Azijsko-arapske privredne komore Asif Iqbal, te delegacije privrednika iz Malezije, Indonezije, Ujedinjenih Arapskih Emirata, Saudijske Arabije i Turske.

Drugog dana Sarajevo Business Foruma stručnjaci iz svijeta i regiona iznijeće ideje i predložiti platforme za izgradnju buduće strategije zajedničkog nastupa u oblasti poduzetništva, edukativnog poduzetništva, proizvodnje zdrave hrane za Evropu, te potencijalima regiona u razvoju turizma, uz paralelno održavanje bilateralnih poslovnih sastanaka domaćih/regionalnih kompanija sa potencijalnim investitorima iz cijelog svijeta.

//////////////////////////////
////////////////////////

DODIK PRIJETI: 'Sve one koji dođu na skup SzP smatraćemo izdajnicima!'

DODIK PRIJETI: 'Sve one koji dođu na skup SzP smatraćemo ...


/////////////////////////

KINESKI MINISTAR POTVRDIO: Kina ulaže 700 miliona eura u TE Tuzla!

KINESKI MINISTAR POTVRDIO: Kina ulaže 700 miliona eura u TE ...

//////////////////////////////////

//////////////////////////////////////

TUŽILAŠTVO DOKAZUJE GENOCID U PRIJEDORU: Mladićevi svjedoci osporavaju Tomašicu

//////////////////////////////////////////

DETALJI ZATVORSKE TUČE U ZENICI: Napadnuta braća Nenad i Predrag Bajić osuđeni za ratne zločine!

///////////////////////////////////////

ZABRANJENI ISKAZ GENERALA KUKANJCA: U Dobrovoljačkoj ulici je poginulo šest ljudi! (VIDEO

//////////////////////////////
//////////////////////////////////////////
 

Njemački mediji tvrde : Pjanić dogovorio prelazak u Bayern?

/////////////////////////////////////////////

 

Respekt za sva vremena : 36. godišnjica smrti Josipa Broza Tita (VIDEO)

//////////////////////////////////////////////

  Ted Cruz se povukao iz utrke : Velikom pobijedom u Indijani Trump obezbijedio republikansku predsjedničku

////////////////////////////////////////

Intervjui

Predrag Pašić : Ovo sa Leicesterom je vrlo pozitivna i lijepa priča koja nas vraća u ta neka bolja i romantičnija vremena !

Adnan Haskovć : Ne interesuju me više filmovi – mi u nekom crnjaku, mi žrtve – nego, žrtve nepravedne


/////////////////////////

mostkosnik123

Baklje i skokovi : Mostar odao počast Hansu Koschnicku na Starom mostu (Video)

Povodom smrti i sutrašnje komemoracije Hansa Koschnicka u Bremenu, večeras je u organizaciji mostarskog "Centra za mir" na Starom mostu u Mostaru uprilličen prigodan program. Stari most je osvijetljen bojama zastave [...]

////////////////////////////////////////////////////

////////////////////////////////////////////

Dijaspora

Protest IGK : Šutnja prema legalizaciji Ravnogorskog četničkog pokreta u Crnoj Gori je

04.05.2016.

KAKO JE ODBRANjENO PREDSJEDNIŠTVO BOSNE I HERCEGOVINE

Dan kad je počela srpska agresija na Sarajevo

Kako je odbranjeno Predsedništvo BiH



Photo: Mark H. Milstein / Northfoto

U vojnom smislu 2. maja 1992. Jugoslovenska narodna armija doživela je krah u pokušaju da zauzme Predsjedništvo Bosne i Hercegovine i okupira grad. "Vojska je napustila kasarne u gradu. Stoga, smatram da je 2. maj 1992. bio odlučujući. Da su taj dan ušli u Predsjedništvo i zauzeli ga pitanje je da li bi došlo do razmjene Alije Izetbegovića i Milutina Kukanjca i te cijele ovdašnje armijske oblasti", kaže Dragan Vikić, komandant Specijalnih jedinica MUP-a i najveća legenda odbrane Sarajeva.

Sarajevske vlasti obeležile su 2. maja Dan Sarajeva, podsetivši, polaganjem cveća i venaca na šehidska mezarja, na dan kada su Teritorijalna odbrana i građani odbranili zgradu Predsedništva Bosne i Hercegovine od agresora iz Jugoslovenske narodne armije i srbijanskih specijalnih jedinica. Sarajevski mediji podsetili su na ovaj dan i hronologiju događaja.

Po povratku sa mirovnih pregovora u Lisabonu, predsjednik Predsjedništva BiH Alija Izetbegović, njegova kćerka, zatim prevoditeljica Sabina Berberović i zamjenik predsjednika vlade Zlatko Lagumdžija uhapšeni na Aerodromu Sarajevo i odvedeni u Lukavicu u vrijeme žestokih borbi oko Predsjedništva BiH.

General JNA Milutin Kukanjac ponudio iz opkoljene komande da se njemu i ostalim vojnicima omogući izvlačenje u zamjenu za Izetbegovića. U dramatičnim pregovorima, vođenim između članova predsjedništva BiH Ejupa Ganića i Stjepana Kljujića sa generalima JNA, koje je predvodio Vojislav Đurđevac, dogovoreni su principi razmjene. Pregovori uživo emitirani na RTV BIH.

To su ključni događaji koji su obilježili 2. maj 1992 godine.

Početak maja 1992. godine će za sve Sarajlije zauvijek ostati duboko urezani u sjećanje. Pokušaj specijalnih jedinica tadašnje jugoslavenske vojske da zauzmu zgradu Predsjedništva BiH kulminirao je na Skenderiji, gdje ih zaustavljaju Specijalna jedinica MUP-a i Teritorijalna odbrana BiH koju su činili građani Sarajeva. Prva velika bitka za glavni grad Bosne i Hercegovine se desila 2. maja 1992. godine. Pucnjava iz automatskog oružja i eksplozije artiljerijskih granata satima su odjekivale centrom Sarajeva. Građani nisu ni znali šta se tačno dešava, a po intenzitetu pucnjave i siline eksplozija bilo je jasno da se ne radi o uobičajenom puškaranju i sporadičnom granatiranju Sarajeva.

Otvoreni program Televizije Sarajevo, 2. maj 1992. U direktnom radijskom prijenosu dnevnika tadašnje Televizije Sarajevo svjetska javnost je saznala da je Predsjedništvo BiH napadnuto, da je Komanda JNA u Sarajevu u okruženju, da je predsjednik države u zarobljeništvu, da se grad razara iz svih artiljerijskih oruđa i da se posredstvom medija pregovara o obustavi vatre i razmjeni zarobljenih.

Isti dan je granatama i zapaljivom municijom sa brda oko Sarajeva, zapaljena zgrada Glavne pošte na Obali. U potpunosti je izgorila, te je onemogućena telefonska komunikacija u gradu.

Dan kada je odlučeno o toku rata

"Kada je predsjednik Izetbegović zarobljen i kada je bila razmjena, ne bi oni njega tako lako pustili da su u noći na 2. maj završili posao. Mi smo taj dan veliki posao uradili, 2. maj je za mene ključni dan toka rata u Sarajevu, jer tog dana je Sarajevo trebalo biti presječeno. Oni su došli do Predsjedništva nekih tridesetak metara. Da su uspjeli ući, tok rata bi bio drugačiji.", kaže Dragan Vikić, komandant Specijalnih jedinica MUP-a i najveća legenda odbrane Sarajeva.

Prema mnogim svedocima i analitičarima, 2. maj 1992. godine za Sarajevo, ali i Bosnu i Hercegovinu, njen opstanak i nezavisnost je datum od presudnog značaja. Takvog je mišljenja i Dragan Vikić.

"Padom glavnog grada, pala bi i BiH. Taj dan mnogi smatraju danom 'D'. Napad paravojnih formacija Srpske demokratske stranke (SDS) sa dobrovoljcima, potpomognutim Jugoslovenskom vojskom sa tenkovima, minobacačima i svim artiljerijskim oružjem kojim su raspolagali počeo je u četiri sata ujutro", rekao je Vikić za Anadoliju.

Photo: blogspot.com

"Međutim, zaustavili smo ih na Vrbanja mostu, a drugi pravac napada bio je iz pravca bolnice Jagomir. Na taj način su željeli da presijeku grad. Računali su na to da se u tom međuprostoru nalazi kasarna "Maršal Tito", koja je bila pretrpana vojskom i rezervistima koji bi im mogli pomoći u izvođenju akcije“, podseća Vikić.

Sprečena dejstva paravojske SDS

Prema njegovim riječima za uspješnu odbranu od napada veoma važne su bile predradnje koje su obavljane, kako u vojnom, tako i u obavještajnom smislu.

"Početkom aprila, domogli smo se kompletne ratne dokumentacije o paravojnim formacijama SDS-a u svih deset općina u Sarajevu. Uspješno smo sa drugim kolegama iz Službe državne bezbjednosti i policijskim snagama uspjeli taj dio u gradu razoružati i faktički ga ugasiti. Moram reći da je 17. aprila obavljena veoma značajna akcija ulaska u tvornicu Pretis, gdje smo se domogli protivoklopnih sredstava, granata za ZIS top, koje do tada branioci Sarajeva nisu ni posjedovali. Tako smo 2. maja imali preduslove da im se žestoko suprotstavimo", kaže Vikić i dodaje da je jedan detalj bio od presudnog značaja.

"Dan prije napada u toku večernjih sati dobili smo pravovremenu informaciju od Munira Alibabića, načelnika Službe bezbjednosti, da će se napad dogoditi u jutarnjim satima. Tako smo imali vremena na ključne pozicije 'gurnuti' dodatne snage i zadati im 2. maja velike gubitke. Uz policijske snage u toj akciji je učestvovao veliki broj patriota grada Sarajeva predvođenih svojim komandantima. Ipak, policijske snage su bile od presudnog značaja, kao najosposobljenije, najbolje naoružane i najobučenije za takve situacije. U to vrijeme se tek formirala Teritorijalna odbrana. Okosnica tog otpora bile su policijske i samoorganizovane patriotske snage iz svih dijelova grada".

Taj 2. maj neće ostati upamćen samo po napadu srpskih snaga na ključne institucije i tačke u Sarajevu, nego i po otmici Alije Izetbegovića, tadašnjeg predsjednika Predsjedništva Republike BiH. Sa delegacijom, s kojom se vraćao sa pregovora iz Lisabona, Izetbegović je zadržan na aerodromu, a potom prebačen u Lukavicu u kasarnu JNA.

Photo: blogspot.com

"Bitno je naglasiti da se taj dan iznenada u Sarajevu pojavio i Fikret Abdić. Nakon što je slomljen napad, regularna Jugoslovenska vojska sa svojim zaštitnim pukom, koji se nalazio u Butilama tokom dana ušla je u Sarajevo. Uprkos činjenici da je na snazi bio sporazum da se po gradu mogu kretati samo sanitetska vozila ili vozila za snabdijevanje hrane", rekao je Vikić.

On je dodao da je gotovo 300 vojnika sa oklopnim i protuoklopnim vozilima i svim onim čime su raspolagali došli su sa namjerom da zapale Glavnu poštu na Obali. U tome su djelomično uspjeli, ali nisu ušli u Predsjedništvo, rekao je bivši komandant specijalne jedinice.

Prelomna tačka

"Tada su oni imali sve regularne snage unutar grada, opkoljenog paravojnim formacijama. No, tada su slomili zube na Sarajevu i rat je otišao u drugom pravcu, a to je bilo permanentno granatiranje i ubijanje civila. U vojnom smislu su doživjeli krah, jer im je propao plan da okupiraju grad. Nakon toga je vojska napustila kasarne u gradu. Stoga, smatram da je 2. maj 1992. bio odlučujući. Da su taj dan ušli u Predsjedništvo i zauzeli ga pitanje je da li bi došlo do razmjene Izetbegovića i Milutina Kukanjca i te cijele ovdašnje armijske oblasti", smatra Vikić.

Jedan od ključnih ljudi odbrane Sarajeva od srpskih snaga i vojske JNA navodi da se iz dokumentacije do koje su došli, te kasnijeg slijeda događaja, među kojima je otmica predsjednika Izetbegovića i pojavljivanje Abdića u Sarajevu, jasno vidi da je sve bilo dobro isplanirano.

"To je pitanje za istoričare da istraže sve činjenice. Nažalost, ovdje svako ima svoju istinu, ali će nakon određenog vremena sve biti poredano i sve će se znati, šta je sve prethodilo 2. maju i zašto je baš taj dan odabran za sve te događaje. Patriotske snage i policija BiH uspjele su taj dan pretvoriti u dan pobjede. Od naroda i njegovog srca nema ništa jače, a to se pokazalo 2. maja kada smo zaustavili nadmoćnijeg, naoružanijeg, spremnijeg i neprijatelja sa određenim ciljem", kaže Vikić.

Kada pomisli na 2. maj 1992. Vikiću je prva asocijacija početak rata, jer tada je prema njegovom mišljenju definitivno postalo jasno da nema mirnog rješenja i da je počela agresija na Sarajevo i BiH.

"Do 2. maja radili su tramvaji, trolejbusi. Faktički je rat krenuo, ali vjerovatno druga strana nije bila spremna da ono što je uradila 2. maja uradi ranije, početkom aprila. Izgleda da im je trebalo vremena. Kada gledate ta naša zajednička sredstva, naprimjer tramvaje kako gore, postajalo je jasno da je rat počeo. Do tada sve nekako mislilo se možda će se postići neki sporazum i riješiti sve na miran način. Međutim, tada više nije postojala nikakva šansa i išlo se u odbranu. Sigurni smo da smo vodili odbrambeni rat. Naša strana sigurno nije imala nikakav plan, ali za njihov se znalo i tada i danas, neki poput Vojislava Šešelja pričaju o tome. Sve se zna šta se dešavalo. Naoružavali su ljude planski, došli smo do dokumenata u kojima su bili podaci sa imenom i prezimenom čovjeka i koje naoružanje duži, tako da je sve to bilo organizovano i pripremljeno", rekao je Vikić za Anadoliju.


////////////////////////
///////////////////////////////////////////


image

Dok vampiri marširaju, cvetaju ruže za posipanje tenkova

Tavni krojač

image

Read on: Vojislav Pejović, Američki sfumato (Rende, 2016)

Kiš, i to je Amerika

////////////////////////

Bilo je časno živeti s Titom

e-novine.com - Bilo je časno živeti s Titom

///////////////////////////////////////

Da li autokratija drži do sebe

Srbijanski odjeci i reagovanja

Da li autokratija drži do sebe

/////////////////////////////
hristos vaskrse, prvi maj se upokoji

Pobuna u smradu tamjana i dimu roštilja

Dok su radnici gutali suzavac i ronili suze na trgovima širom Evrope, srbijanski radnici su ostali kod kuće, ili su Prvi maj obeležili tradicionalnim roštiljanjem. Bio je Prvi maj, dan koji simbolizuje borbu za socijalnu pravdu, protiv ...

///////////////////////////////

Nekad davno: Prvomajska balada

Nekad davno, zorom razbuđeni, čekali smo prvomajsku budnicu, koračnicu gradskog limenog orkestra, čiji su članovi uglavnom bili vatrogasci. Prolaze kroz dvije-tri glavne varoške ulice, a mi, s periferije, jurišamo na ...
////////////////////

Neodoljiva žudnja za uništenjem
///////////////////////

Jadranka Stojaković

O pjevanju i gitari

Sećanje na 4. maj

Dan kada je otišao drug Tito

///////////////////////////////

Berlinski underground
//////////////////////

////////////////////////////////////////

Zašto Isus nije bio marksista

Za prave marksiste poenta je u carstvu zemaljskom. Dok svaki pogled ka pozlaćenom nebu samo odražava interese vračeva, šamana, bramana, gurua, mesija i ostalih popova. S tim u vezi, ispravno ..

//////////////////////////////
1000 zašto - 1000 zato

Mazohističko stratište: Zašto uvek Srbi ispaštaju?

Jer smo zavoleli Slobu na Gazimestanu. Jer smo uz pomoć njega ponovo probudili zlo. Jer smo silom pokušavali da održimo Jugoslaviju, samo u formi Velike Srbije. Jer smo Vukovar pretvorili ...

//////////////////////////////////

aleksej kišjuhas: Zašto Isus nije bio marksista

Za prave marksiste poenta je u carstvu zemaljskom. Dok svaki pogled ka pozlaćenom nebu samo odražava interese vračeva, šamana, bramana, gurua, mesija i ostalih popova. S tim u ...
////////////////////

Leksikon Trećeg rajha

Dan nacionalnog rada

///////////////////////////////

Graham Bamford: Britanac koji se spalio zbog BiH

Britanac Graham Bamford se prije tačno 23 godine u znak protesta spalio u Londonu. Na ovaj čin se odlučio kako bi skrenuo pažnju britanske i svjetske javnosti na ...
/////////////////////////////

Grbavica, rana ljuta

Ratna sudbina Grbavice bit će zapečaćena 5. juna 1992, kada je vojska JNA krenula s napuštanjem sarajevske kasarne "Maršal Tito" koja se nalazila u Pofalićima. Umjesto preko Dobrinje u Lukavicu, ..

//////////////////////

Kako je Hitler preuzeo vlast
/////////////////////

Pohvala od zločinca

Vukašin, dečko koji obećava

////////////////////////////

Nova knjiga Predraga Fincija

U izdanju sarajevske izdavačke kuće Rabic izašla je najnovija knjiga istaknutog filozofskog pisca Predraga Fincija "Kratka, a tužna povijest uma". U ovoj ...
///////////////////////

Kazne za zemlje koje odbiju da prime izbeglice

Evropske zemlje koje budu odbile da podele teret izbegličke krize, moraće da plate kaznu od oko 250.000 evra po izbeglici, objavili su Fajnenšel tajms i Politiko, navodeći da je to ...
////////////////////////////
Fotogalerije: Eros sa onoga svijeta

Paul Outerbridge: Objektivna uteha

Na najdaljem uzvišenju, sa rečju načelnom/ staću na kraj/ Glavom ću/ otkriti zvezdu;/ svet ću dopuniti./ Na svakom brežuljku/ postaviću Zemlju./ Poslednju ...

///////////////////////////////////////

Lucien Clergue: Grč u mladosti

"...Moja mladost je apoteoza krvi u grču oplođenja/ Urlik primitivca u blaženstvu trenutka/ Ah! ljubav neizmerna/ Za zvezde za život ...

/////////////////////////////////////////////////

Mnogo više od lezbejske romanse

Na putovanju na koje su dvije žene otišle pronašle su, kako rekosmo, i nadu i izlaz. Nakon što se vratila u New York i nakon što nekoliko mjeseci nije viđala ...

////////////////////////////////////

Predrasude i stereotipi kao uzroci diskriminacije

Podsjetimo se ponovo pojmova stereotipa i predrasuda. Stereotipi su neopravdano i pretjerano generalizovana slika o ...
02.05.2016.

BALKAN I KULTURA SJEĆANjA: UBICE KAO UZORNI GRAĐANI

Balkan i kultura sjećanja: Ubice kao uzorni građani


Dino Mustafić i Oliver Frljić na tribini u Mostaru
Dino Mustafić i Oliver Frljić na tribini u Mostaru
/////////////////////////////////

Ni više od 20 godina nakon ratova na području bivše Jugoslavije, u društvima država nastalih njenim raspadom uglavnom nema kulture sjećanja, nego se živi kultura laži i poricanja, tvrde neki od istaknutijih kritičara nacionalističkih političkih elita sa balkanskih prostora.

Sjećanje na ono što se dešavalo u ratovima devedesetih je "filtrirano", žrtve smo uvijek "mi", a neprijatelji "oni", tvrde neki od istaknutijih kritičara nacionalističkih političkih elita sa balkanskih prostora i upozoravaju kako nam prijeti opasnost da djeci ostavimo svijet ubica koji će postati uzorni građani, rečeno je na skupu u Mostaru.

Poznati sarajevski filmski i pozorišni režiser, Dino Mustafić smatra kako sam izraz kultura sjećanja podrazumijeva razvijanje kulture saosjećanja, od čega su međutim društva u zemljama regiona jako daleko.

"Nažalost, moram reći da mi živimo u jednom društvu u kojem je sjećanje itekako filtrirano i ono prolazi kroz jedan društveno-politički diskurs i mi se uglavnom sjećamo onih datuma, događaja ili činjenica, koji čine 'moj' narod žrtvom, a ne želimo se sjetiti, niti obilježiti, onih datuma, godina i činjenica, u kojima su određeni kolektiviteti imali moralno i civilizacijsko posrnuće", istakao je Mustafić.

Oliver Frljić, poznati hrvatski pozorišni reditelj, podsjeća da je tako u Hrvatskoj usvojen niz dokumenata s ciljem da se društvo natjera da izbriše neke stvari iz svog sjećanja.

"I u tom smislu, vrlo često se referiram na Deklaraciju o Domovinskom ratu, koja kaže da je rat koji je vodila Hrvatska bio isključivo obrambeni. To vjerojatno najbolje znaju stanovnici Mostara, kako je bio obrambeni, što jedna država radi na teritoriji druge države, uništava njezine kulturne spomenike i otvara koncentracione logore na kraju 20. stoljeća", naveo je Frljić.

Dosta toga bi se moglo uraditi pomoću umjetnosti, kažu reditelji, ali djela koja se bave suočavanjem sa prošlošću ne dočekuju se baš aplauzima. Oliver Frljić navodi i primjer kada je u Subotici radio predstavu o Srebrenici.

"Meni se činilo u tom trenutku da je to pravi način da se srpsko društvo suoči sa odgovornošću za tu tragediju. To je takođe izazvalo niz reakcija. Bio sam optuživan da su moje predstave pamfletističke", kazao je Frljić.

Ratni zločinci - "zvijezde" i "uzorni građani"

"Mislim, o kakvoj kulturi sjećanja mi govorimo, molim vas, kad su nama ponovo glavne televizijske zvijezde presuđeni ratni zločinci? Oni se ne 'skidaju' sa televizijskih ekrana, oni objavljuju svoje knjige, promoviraju te knjige, oni komentarišu političke i društvene događaje; oni komentarišu presude Haga. To nema nigdje. To je van pameti. To ne postoji ni u jednoj zemlji", naglasio je, govoreći na skupu o kulturi sjećanja, održanom u Mostaru, reditelj Dino Mustafić.

Društva zemalja u bivšoj Jugoslaviji su podijeljena na 'mi' i 'oni', pa se dešava da - umjesto da se tim ljudima društveno zabrani obavljanje istaknutih funkcija – ratni zločinci budu rehabilitirani. "Vesna Pešić je napisala neki dan jedan tekst u kojem je rekla da su mnogi ratni zločinci se ponovo našli na listama za lokalne i ove sad nove izbore, koji su bili u Srbiji. Već se događalo, ali ja očekujem da će to biti i kod nas", kaže takođe Dino Mustafić.

Senad PećaninSenad Pećanin

Nekadašnji novinar i urednik političkog magazina "Dani" iz Sarajeva, Senad Pećanin tvrdi da umjesto kulture multietničnosti, imamo diktaturu nacionalizma, pa se zato društva s ovih prostora i nalaze tu gdje se nalaze.

"Mi, nažalost, živimo u vremenu u kojem je kulturi sjećanja oštro suprotstavljena tradicija zaborava, u kojoj je kulturi odgovornosti oštro suprotstavljen komfor neodgovornosti, u kojoj je kultura antifašizma postala predmetom ideoloških rasprava, jednakoj kao da li je neko ljevičar ili je desničar", smatra Pećanin.

Kultura sjećanja je važna kao katarza, ako želimo dobro svojoj djeci, poručuju umjetnici i analitičari, te postavljaju pitanje da li ćemo djeci kao nasljedstvo ostaviti svijet ubica, koje opet mogu postati uzorni građani.

//////////////////////////////////
///////////////////////
////////////////////////////

/////////////////////////////////
///////////////////////////////////////
02.05.2016.

2. MAJ 1992. GODINE JE DAN KOJI SE NIKADA NE SMIJE ZABORAVITI

Dan koji se nikada ne smije zaboraviti : Na današnji dan prije 24. godine vođena je bitka za Sarajevo i nezavisnu državu BiH

Maj 02. 2016.

sarajevo2.maj

Taj 2. maj 1992. godine je dan koji će mnogim Sarajlijama ostati zauvijek u sjećanju. Bila je to prva, velika bitka za Sarajevo i za BiH. Tog dana specijalne jedinice tadašnje JNA i paravojnih formacija SDS-a pokušale su zauzeti zgradu Predsjedništva BiH, a najžešća borba se vodila 150 metara dalje, na Skenderiji, piše novinska agencija Patria.

Oko 13 sati tenkovi JNA krenuli su prema zgradama Predsjedništva i Skupštine Grada Sarajeva. Zaustavljeni su zahvaljujući hrabrim braniocima Sarajeva. Svijet je obišla slika tramvaja na Skenderiji u plamenu. Tog dana je zapaljena i izgorjela i zgrada Glavne pošte u Sarajevu. Napadale su jedince bivše JNA i paravojnih formacija SDS-a žestoko, a cilj je bilo ući u zgradu Predsjedništva koja je bila simbol države nezavisne i međunarodno priznate Republike Bosne i Hercegovine.

U vrijeme dok su se vodile borbe u gradu, na Sarajevskom aerodromu je zarobljen prvi predsjednik Predsjedništva R BiH Alija Izetbegović. Po povratku sa pregovora u Lisabonu, na aerodromu su ga zaroboli pripadnici bivše JNA i odvezli u kasarnu u Lukavici.

Uspostavljene su veze sa tadašnjom TV Sarajevo, U direktnom prijenosu bosanskohercegovačka i svjetska javnost saznala je da je Predsjedništvo BiH napadnuto i da se glavni grad razara iz svih artiljerijskih oruđa. Saznali su tada svi da je predsjednik države zarobljen.

Javnost je slušala dramatičan dijalog između zarobljenog Izetbegovića i člana državnog Predsjedništva Ejupa Ganića: »Alija, saslušaj jednu stvar… Zašto ti ne dođeš u Predsjedništvo?« Alija Izetbegović: »Zato što mi ne daju da dođem!«

Predsjednik Izetbegović razmijenjen je za komandanta 2. vojne oblasti JNA Milutina Kukanjca.

Tog 2. maja 1992. godine nije vođena bitka samo za Sarajevo, već i za cijelu BiH. Osma dana kasnije, 10. maja., bivša JNA deklarativno se povlači iz Bosne i Hercegovine mada suštinski ostaje uključena u rat u BiH sve do njegovog kraja.

(Kliker.nfo-NAP)


/////////////////////////////////////////////
 

Dragan Vikić : Od naroda i njegovog srca nema ništa jače

/////////////////////////////////////////////


////////////////////////////

Dijaspora

Protest IGK : Šutnja prema legalizaciji Ravnogorskog četničkog pokreta u Crnoj Gori je


///////////////////////////////////////


image

Nasilje u prostorijama Republičke izborne komisije

Ruski štićenici žele na silu u Parlament

//////////////////////////////
ruska crevca na srpskom žaru

Osnivamo sigurne kuće umesto da uložimo u ruski TV kanal

Srpska rusofiljo, i Putinu si teška! A još kad se kakvom ruskokolonašu opusti ruka, pa se raspiše k’o nezdrav – herojski je poduhvat sve to iščitati, a još herojskiji “stručno” ...

//////////////////////////////////

Srbija je životinjska farma i stočna klanica

I zalaganje za samo evropske integracije dovoljno je da bi se neko našao na meti ruskokolonaških medija i nazovi-analitičara; možete onda da zamislite šta vas tek čeka ako ih zagovarate ...
/////////////////////

Pohvala od zločinca

Vukašin, dečko koji obećava

/////////////////////

Njujorško podzemlje bez moćnog gangstera
///////////////////////

/////////////////////////////////////

Poražena opozicija optužuje i protestuje

Lideri nekoliko opozicionih partija i koalicionih lista zatražili su u subotu na protestu u Beogradu ostavke predsednika Republičke izborne komisije Dejana Đurđevića i Miladina Kovačevića, direktora Zavoda za statistiku, pripisujući

 ..
///////////////////////

Leksikon Trećeg rajha

Inozemna organizacija NSDAP

//////////////////////////

Graham Bamford: Britanac koji se spalio zbog BiH

Britanac Graham Bamford se prije tačno 23 godine u znak protesta spalio u Londonu. Na ovaj čin se odlučio kako bi skrenuo pažnju britanske i svjetske javnosti na ..

//////////////////////

Proleće 1992. godine

A mi smo samo stajali i ćutali

01.05.2016.

SLOBODA MEDIJA: KAKO SE PONAŠAMO TREĆEG MAJA?

SLOBODA MEDIJA: KAKO SE PONAŠAMO TREĆEG MAJA?


Stefa

Autor
1.5.2016. 


SLOBODA MEDIJA: KAKO SE PONAŠAMO TREĆEG MAJA?

Sudeći po javnom servisu u Republici Srpskoj, blagostanje samo što nije stiglo. Zato su novinari, žele li sačuvati vlastiti kredibilitet, dužni progovoriti i o stanju u vlastitim redovima.

Piše: Gordana Katana, analiziraj.ba

Medijska zajednica trećeg maja obilježava Međunarodni dan slobode medija. U Banjoj Luci razgovarat će se o medijskim slobodama, po običaju predstavit će se istraživanje o tome kome građani više vjeruju, da li se mijenja svijest građana u BiH kad je riječ o napadima na novinare i medije.

O samom radu novinara, uređivačkim politikama medijskih kuća, šutjet će se. Sve zbog navodne esnafske solidarnosti. Zato se neće ni otvoriti pitanje rada RTRS-a. Novinari će se i dalje praviti slijepi i gluhi nad činjenicom da se upravo na javnom servisu najviše krše temeljna načela profesionalizma. Tako će RTRS  nastaviti da na najgrublji način manipuliše činjenicama i selektivno iznosi informacije javnosti. Šutjet će se i nad činjenicom da se uređivačka politika RTRS-a, koju finansiraju svi građani, ako ne uređuje, a onda kreira izvan te medijske kuće, u kabinetima čelnih ljudi entiteta.

Iz sedmice u sedmicu, više od godinu i po dana, kroz monitoring Dnevnika 2 RTRS-a, na to upozoravamo. Upozoravamo na činjenicu da se više ni ne nazire dno do kojeg se mogu srozati profesionalni standardi. Upozoravamo da je, postavši glasnogovornik vlasti, RTRS obesmislio sve principe ustrojstva i postojanja javnog servisa.

U entitetu ogrezlom u siromaštvo, besperspektivnost i korupciju, u entitetu u kojem je vlast zadužila i tri buduće generacije, u kojem je broj radnika i penzionera izjednačen, u kojem jedino što raste jesu nezaposlenost i broj građana koji se po svaku cijenu žele iseliti, sve to nisu vijesti za RTRS. Građane se umjesto toga nastoji uvjeriti da blagostanje samo što nije stiglo.

I nije to najgore. Daleko opasnije je što javni servis, bez trunka zazora, diskvalifikuje opozicionu političku scenu, raspiruje etničku netrpeljivost i relativizira ratne zločine koje su nad Bošnjacima i Hrvatima počinili pripadnici vojske i policije bosanskih Srba u minulom ratu.

Medijska zajednica, želi li sačuvati vlastiti kredibilitet jednako kao što istražuje, analizira i kritički se osvrće na društvene pojave, dužna je progovoriti i o stanju u vlastitim redovima. Tvrdnja kako to nije njen zadatak nije alibi. Svaka analiza i kritički osvrt na stanje u profesiji samo mogu ojačati novinarstvo. No, za očekivati je da javna debata koja je za 3. maj najavljena u Banjoj Luci prođe a da se o ovim pitanjima ne izrekne nijedna riječ. Umjesto toga, konstatovat će se, na osnovu prigodno izvršene ankete, koliko građani imaju/nemaju povjerenja u novinarstvo. Zašto je to tako, odgovor niko neće potražiti.

/////////////////////////////////////////
//////////////////////////////////////////////

Budi promjena koju hoćeš

Dino Prohic
Autor 30.4.2016. 


Budi promjena koju hoćeš

Foto: hereisthecity.com

Ako hoćeš da se nešto mijenja, traži da se napravi društvo u kome će tvoja djeca imati podjednake šanse, pa šta im bog da. A isto tako traži društvo koje će tu tvoju djecu štiti bez obzira na to gdje su, i koje će ih paziti da ne padnu u siromaštvo

Piše: Dino Prohić

Sutra je Prvi maj. Praznik rada, dan koji obilježava borbu ugnjetavane radničke klase protiv buržoazije koja im sisa krv na slamku.

Dan je to kad se sjetim raznih neuspjelih demonstracija. Mnogih, nekih rasparčanih, nekih masovnih, ali sa jednom željom: da se stanje u državi promijeni.

A kako da se promijeni kad je mentalitet postao takav kakav jeste? Svi se slažu da se nešto treba mijenjati, od osiromašenog građanstva do političara. I opet se ništa ne dešava.

Ako hoćeš promjene, onda moraš od sebe da počneš, dragi zemljače.

Nemoj onda davati pare da ti se dijete upiše u srednju školu. Kako mu je, tako mu je, ako neće da bude akademik, neka ide na zanat. Šta će nam više akademika koji za to nisu stvoreni, i koji zbog toga pate, umjesto da žive sretan i uspješan život u skladu sa svojim sposobnostima.

Ako hoćeš promjene, nemoj da tražiš nekoga ko će ti biti štela kod doktora, ili nositi nekoj medicinskoj sestri poklone “da ti pripazi mamu”. Traži svoja prava u skladu sa onim što te pripada. Nemoj doktoru “gurnuti” 100 maraka. Neka radi ono za šta je plaćen. Ako traži, podsjeti ga na to. A ako neće da sluša, prijavi ga policiji, pa neka se oni sa njim dogovaraju.

Kad te zaustavi policija, ne traži izgovore, i ne pitaj “možemo li se dogovoriti?”. Prihvati da si napravio grešku i plati to što košta. Onda sljedeći put nećeš voziti pijan, nevezan ili prebrzo. Nećeš rizikovati da nekoga ubiješ, ili da pogineš na pravdi boga.

Ako hoćeš fer uslove za zapošljavanje, ne skupljaj 10.000 KM da daš korumpiranom direktoru da bi te zaposlio. Smjesti ga u zatvor, pa onda i sljedećeg, sve dok ne dođe čovjek koji će poštovati znanje, a ne Boga Valutu.

Ako tražiš promjenu, traži pravednije društvo, ne neko društvo u kome će neko pasti da ti dođeš na njegovo mjesto. Ništa se ne desi kad sjaše Kurta da uzjaše Murta.

Ako hoćeš da se nešto mijenja, traži da se napravi društvo u kome će tvoja djeca imati podjednake šanse, pa šta im bog da. A isto tako traži društvo koje će tu tvoju djecu štiti bez obzira na to gdje su, i koje će ih paziti da ne padnu u siromaštvo.

Nije to teško, samo treba imati malo pameti i volje.

Ko zaista želi promjene, naravno…

01.05.2016.

PROF. DR. ZLATAN DELIĆ: BH. RADNICI SU UBIJENI U POJAM

Delić: Bh. radnici su ubijeni u pojam


Image result for univerziteski profesor zlatan delic fotos
Zlatan Delić
///////////////////////////////////

Uz međunarodni praznik rada, 1. Maj, sociolog iz Tuzle, univerzitetski profesor Zlatan Delić govori o tome koliko su radnici u BiH obespravljeni i da li imaju prave metode sindikalne borbe.

RSE: Profesore Deliću, postoje li danas u Bosni i Hercegovini uopće prava radnika?


Delić: Postoje samo na papiru. Prava radnika danas možemo posmatrati u tom krajnje obesmišljenom ekonomskom i političkom okruženju, kao što postoje pravo na rad, pravo na sreću, pravo na čistu okolinu itd. Mi zapravo živimo u vrijeme ideologije ljudskih prava, jer su ta ljudska prava prije svega danas percipirana od strane ljudi kao etnička prava, kao nacionalna prava, kao vjerska prava. Gotovo sva pravna, politička i ekonomska teorija u ovim našim postratnim državama na neki način je, barem iz te radničke perspektive – što vidimo: štrajkovi glađu, prijetnje samospaljivanjem, prijetnja bacanjem sa zgrada itd , ta neoliberalna koncepcija radničkih prava do velike mjere postala besmislena ili udaljena od stvarnih ljudi, njihovih stvarnih potreba. Ono što mene, kao sociologa koji se bavi ekonomskom i političkom tranzicijom, najviše brine jeste činjenica što bh. pravna znanost, za razliku, recimo, od pravne znanosti u Sloveniji, skoro nikad ne postavlja pitanje koje ste Vi sada postavili meni. A to je zapravo temeljno pitanje.

RSE: Zašto su u Bosni i Hercegovini radnici sebi dozvolili da budu obespravljeni. Pa i kad pokušaju ukazati na činjenicu da su obespravljeni, jako su tihi, povlače se.

 

Protest radnika u Tuzli (arhivska fotografija)Protest radnika u Tuzli (arhivska fotografija)

Delić: Prije svega zbog neznanja. Možda će to grubo zvučati. Oni ne misle, a ne misle, i to će grubo zazvučati, zato što su ubijeni u pojam. To nije samo metafora. To je obezglavljenost. Raspala se cijela bh. ekonomska politička ideološka vrijednosna struktura. Dakle, društvena i ekonomska stvarnost je rasturena, prvo ratom, a zatim i ovim postratnim privatizacijskim pljačkama. Znate kako se nekad govorilo? 'Pravo je volja vladajuće klase pretvorena u zakon'.

RSE: Želite reći da nije važno koliko je radnik u Bosni i Hercegovini dobar i kvalitetan, nego je važno kojoj etničkoj skupini pripada?


Delić: Danas su radnici obespravljeni, čini mi se u ime dobro uštimovane trojezične zaštite vitalnih nacionalnih interesa, kako političari kažu, 'svog naroda'. Pazite, tog rogobatnog, izopačenog jezika: 'svoj narod'! Prisvojni pridjev, kao da narod može biti 'moj'. Dakle, naši trostruko uigrani etnocentrički političari njeguju zajedničku, bespolnu, posvuda konstitutivnu, samoobmanjujuću predrasudu da su sa iščezavanjem tog socijalizma iščezli i nepovratno nestali, kako bi neki rekli – izumrli – i sami radnici. Naše politike nisu etičke politike, nisu ljudske politike, nisu humane politike. One su ratničke politike, one su etničke politike. Naša demokracija nije parlamentarna demokracija, ona je etnomatematička demokracija. Izvršen je genocid nad bh. raznolikostima. Razlika je ono što je ubijeno u ime ideologije da zajednički život ljudi nije moguć. A to je neofašistička ideologija.

RSE: Ovi prosvjedi u Bosni i Hercegovini koji se događaju, mogu li se uopće nazvati prosvjedima? Evo, prvi je svibanj.


Delić: Mislite na ove prvomajske roštiljade kao način obilježavanja Prvog maja, jednog od najznačajnijih povijesnih datuma u emancipatorskim pokretima? Onda razumijem Vaše pitanje. Mi se nalazimo u jednom čudnom dobu gdje ljudi jedva čekaju da se odmore od ove naše politike, takve kakva jeste. Oni vide da ne mogu ništa promijeniti. Prvi maj tako služi kao neki proljetni praznik. Ljudi su nekako apatični, čini se da su prestali vjerovati da oni sami predstavljaju istinske aktere koji upravljaju.

RSE: Ljudi iz Bosne i Hercegovine posljednje vrijeme masovno odlaze, uglavnom u Njemačku, tražeći kakav-takav posao.


Delić: Vidim svakodnevno omladinu koja ide na kurseve njemačkog jezika, omladina medicinske struke. Oni odlaze u Njemačku i oni će biti hamali, oni će biti robovi itd. Oni svjesno pristaju da budu robovi, više vole da budu u Njemačkoj robovi nego ovdje da budu slobodni, jer ne znaju, zapravo, šta znači sloboda. Sloboda je Božiji dar, sloboda je najveći poklon čovjeku, a čovjek ne zna biti slobodan, naročito zbog činjenice što je bh. okruženje primjer jednog prostora svakojakih iracionalnih iskustava. To je prostor gdje je nemoguće voditi normalan, smislen život. Zato omladina odlazi. To je sasvim prirodna reakcija. Ako vas pritisne nenormalno političko, ekonomsko, sigurnosno, ekološko okruženje, vi bježite glavom bez obzira. Letite na bodljikavu žicu. Ne vidite smisao života. Svijet smisla je ovdje uništen.

RSE: Vi ste sociolog, a i profesor na Ekonomskom fakultetu. Šta mislite o neredu u finansijskom sustavu, kako se on odražava na društvo?


Delić: Ne znam odgovor na to pitanje, ali naš finansijski sistem jeste fraktaliziran, neefikasan, podložan vjerovatno najcrnjoj mogućoj političkoj korupciji, o čijim razmjerama mi vjerovatno znamo vrlo malo. Imam jednu drugu ideju - da je Bosna i Hercegovina funkcionalna jedino onda kada je nefunkcionalna – kao tokom zadnjih dvadeset godina. Možda ona treba određenim instancama moći ovakva, kao zamrznuta, kao nemoguća, kao nefunkcionalna. I onda se ljudi dijele. Jedni: 'Ko kaže Bosna je nemoguća?' i lupaju se u grudi, drugi zgrću blago, a treći kažu: 'Vidite da je nefunkcionalna, haj'mo se podijeliti na tri entiteta i to će biti rješenje'. To je fantazmagorična, metafizička postmoderna priča koja nema veze s mozgom.

/////////////////////////

////////////////////
///////////////////////////////
/////////////////////////////
//////////////////////////////

//////////////////////
01.05.2016.

PRVI MAJ DANAS: SIMBOL PROPASTI RADNIČKE KLASE

Prvi maj danas: Simbol propasti radničke klase



Sa protesta radnika u Sarajevu, juli 2015. godine, ilustrativna fotografija

Sa protesta radnika u Sarajevu, juli 2015. godine, ilustrativna fotografija
/////////////////////////////////////

Međunarodni praznik rada, Prvi maj, obeležava se u nedelju širom sveta u znak sećanja na dan kada je 1886. godine oko 40.000 radnika u Čikagu, tražeći bolje uslove života, stupilo u štrajk i obustavilo rad.

Prvi maj je, od nekadašnjeg Praznika rada, postao dan kada se simbolički obeležava propast radničke klase. Iako ona u tradicionalnom smislu te reči nestaje – problemi sa kojima se suočavaju oni, koji žive od rada, su sve veći i podsećaju na vremena kada je nastajala radnička klasa sa prvobitnom akumulacijom kapitala – neizvestan i slabo plaćen posao, obespravljenost, što omogućava poslodavcima da ostvaruju ekstra profit. To najbolje ilustruje produbljivanje ekonomske nejednakosti u svetu, u tom kontekstu i na Balkanu.

Procesi globalizacije su ubrzali nepovoljne trendove po radnike jer je kapital mnogo mobilniji od rada – što pokazuje i nedavno objavljeni "Panamski dokumenti" o utaji poreza preko ofšor poslovanja.

Međutim, na Balkanu nema masovnijih protesta i štrajkova radnika, iako jedva sastavljaju kraj sa krajem. Jedan od razloga je strah od otkaza. Istovremeno, radnička klasa je danas prilično šarolika kategorija. Sve je manje nekadašnjih industrijiskih radnika (blue collar). Sve je više "belih okovratnika" (white collar), odnosno onih koji ne rade fizičke poslove.

U poslednje vreme naročito su traženi visoko specijalizovani stručnjaci, poput programera (gold collar). Oni svakako imaju manje razloga za nezadovoljstvo, možda do trenutka kada poslodavci, u nastojanju da maksimiziraju svoj profit, ne počnu da smanjuju plate i najboljim stručnjacima.

BiH: Vlast neosetljiva i na samoubistva radnika

Radnička klasa u Bosni i Hercegovini, nakon rata, odmah je zakoračila u pakao kapitalizma. Radnici su od društveno važnog činioca preko noći pretvoreni u potrošnu robu. Oni koji su sačuvali firme u ratu, u miru su postali višak. Čak i oni koji su imali sreću da rade u profitabilnim firmama, ili su prodati za marku, ili im već godinama nije uplaćen radni staž. Sistem ne funkcioniše, nemaju se kome žaliti. Vlast neosetljiva, sudski sporovi preskupi, sindikat potplaćen i nedeletvoran.

Štrajk radnika Konjuha iz Živinica, januar 2016.Štrajk radnika Konjuha iz Živinica, januar 2016.

Nekada industrijska zemlja, prepoznatljiva po namenskoj, hemijskoj, drvnoj i tekstilnoj industriji, Bosna i Hercegovina, danas ima najveću stopu nezaposlenosti u Evropi. Loša privatizacija, pljačka, otimačina, zarad stranačkih i ličnih interesa – poharali su privredne gigante, a radnici postali socijalna kategorija od koje svi okreću glavu.

Radnici su pre dve godine masovno izašli na ulice u Tuzli, u kojoj je nekada bila smeštena teška industrija. Zapalili su zgradu Kantonalne vlade, smenili čelnike, no ništa se bitnije nije promenilo. I danas neki od njih u svojim fabrikama štrajkuju glađu, prete samoubistvom zbog neuplaćenog staža. No, vlasti na takve informacije ne reaguju. Priču Mirne Sadiković možete pročitati OVDE.

Srbija: Radnici između čekića i nakovnja

Radnička klasa u Srbiji, u tradicionalnom značenju te reči, izumire jer trenutno ima samo 250.000 industrijskih radnika, koji su po oceni sindikata najugroženiji od Drugog svetskog rata. Uprkos sve neizvesnijoj egzistenciji, težim uslovima rada, pa i šikaniranju poslodavaca – nema masovnijih protesta jer se pribojavaju da izgube i onu crkavicu do koje teško dolaze. Više pojedinosti u tekstu Branka Vučkovića.

Crna Gora: Nikada gori položaj radnika

I u Crnoj Gori je nezavidna pozicija radnika. Pero Kadović iz Željezare Nikšić, sa kojim je razgovarao novinar RSE Esad Krcić, kaže da su prepušteni sami sebi jer država mnogo više računa vodi o interesima poslodavaca.

"Položaj radnika danas je nikada gori. Niko radnika nema da zaštiti, država je stala na stranu investitora, tako da je položaj praktično nikakav. Uslovi su veoma teški, postrojenja su stara, radnici nisu zaštićeni, a povrh svega, rade za mizerne plate. Od 250 zaposlenih, stotinjak radnika je na neodređeno. To je brutalno. Ostalim se ugovor produžava, već par godina, po mjesec dana. Ti radnici se mijenjaju, ostaju bez posla, za najmanju sitnicu se ide pred disciplinske komisije", pojašnjava Kadović.

Željezara, ilustrativna fotografijaŽeljezara, ilustrativna fotografija

Na pitanje koliko se on i njegove kolege suočavaju sa neizvješnošću raznih vrsta, od nesigurnosti posla, do nesigurnosti da li će stići primanja, Pero Kadović odgovara: "Oko toga konkretno nema problema jer je plata redovna. To je, možda, jedina pozitivna stvar u svemu ovome. Visina primanja je kod nas manja nego prosječna zarada u Crnoj Gori. Ali s obzirom na uslove rada, plata bi trebalo da bude minimalno kao prosječna zarada u Crnoj Gori".

"Radničkog bunta, štrajkova i odlučnije borbe za radnička prava nema zato što je radnik doveden na nulu, zato što se firme svakodnevno gase. Željezara je nekada imala 7.000 radnika, a sada ima 310 radnika. Više nema niko da se pobuni", dodaje Kadović.

Bez obzira na težak položaj radnika, veoma mali broj njih su članovi sindikata jer je često, uslov za njihovo zapošljavanje, da ostanu po strani svojih staleških organizacija – kaže Srđa Keković, generalni sekretar Unije slobodnih sindikata Crne Gore.

"Ne možemo se pohvaliti da je došlo do poboljšanja. I dalje se zatvaraju radna mjesta, a novih nema. Taj trend nikako da se zaustavi. Zadnjih osam godina zarade nisu povećavane, cijene roba i usluga su stalno rasle i situacija je ništa bolja. Ekonomska politika Vlade Crne Gore treba da bude okrenuta investiranju u nova radna mjesta, u privredu, a ne samo u usluge", ističe Keković.

Srđa Keković kaže i da je problem što ne postoji kultura socijalnog dijaloga sa poslodavcima.

Radnici zahtevaju osnovna prava, ilustrativna fotografijaRadnici zahtevaju osnovna prava, ilustrativna fotografija

"U principu, radi se o neoliberalnom pristupu poslodavaca. Oni ne žele da vode dijalog sa svojim zaposlenim. Najgora je situacija u trgovinama gdje ima 40.000 zaposlenih, a samo njih oko 4.000 je učlanjeno u jednu i drugu nacionalnu sindikalnu centralu. Znači, naše kolege su najčešće primorane da rade pod uslovom da imaju unaprijed potpisani bjanko sporazum o raskidu radnog odnosa, iako imaju Ugovor o radu na neodređeno vrijeme. Najčešće ih primoravaju da poslodavcu dostave dokument u kome poslodavac može, u bilo kom trenutku, da unese datum prestanka radnog odnosa gdje piše da je radnik saglasan da mu taj radni odnos prestane toga dana i da poslodavac prema njemu nema nikakvih obaveza", smatra Keković.

Po njegovim rečima problem je i što je puno radnika angažovano po ugovoru na određeno vrijeme preko agencija za privremeno zastupanje zaposlenih, što se drastično zloupotrebljava.

"Dio zarade se isplaćuje na ruke. Značajnom broju kolega se doprinosi redovno ne uplaćuju. Ista slika je i u javnom sektoru, gdje i država, kao poslodavac, to ne poštuje i ne radi redovno", generalni sekretar Unije slobodnih sindikata Crne Gore.

Keković navodi više razloga zašto nema masovnijih radničkih buntova u Crnoj Gori.

"Još se nije probudila svijest radnika, koja je uspavana u vrijeme socrealizma, kada je neko drugi rješavao sve probleme. Sada smo naspram kapitala, koji nema milosti, i naspram sistema, koji nema emociju."

"Prvi je bojazan da će biti viđeni od svojih poslodavaca. Drugi problem jeste činjenica da se još nije probudila svijest radnika, koja je uspavana u vrijeme socrealizma, kada je neko drugi rješavao sve te probleme. Sada smo naspram kapitala, koji nema milosti, i naspram sistema, koji nema emociju. Jedino što možemo da uradimo jeste da se sindikalno dobro organizujemo, da radnici daju podršku sindikatima i da se zajedno borimo svim dozvoljenim sredstvima", zaključuje Srđa Keković.

Hrvatska: Nezadovoljstvo nije dovoljno za masovnije štrajkove

Iako je Hrvatska ušla u Evropsku uniju, položaj radnika nije ni izbliza idiličan, što zbog ekonomske krize, što zbog sumnjivih privatizacija u kojima su mnogi ostali bez posla. Dodatni problem je i što sindikati nisu uspeli da motivišu radnike na više solidarnosti i masovnije štrajkove.

Đurđa Grozaj, predsednica Udruženja "Kamensko", sa kojom je razgovarao novinar RSE Enis Zebić, kritična je prema sindikatima. Inače, udruženje "Kamensko" nastalo je kada je tekstilna fabrika "Kamensko" zatvorena – najverovatnije zbog atraktivne lokacije u širem centru Zagreba, na kojoj će se graditi stanovi. Radnice su se samoorganizovale i sada rade tekstilne poslove u Udruženju, kako bi zaradile za život.

Bivše radnice "Kamensko" započele vlastiti biznis, arhivska fotografijaBivše radnice "Kamensko" započele vlastiti biznis, arhivska fotografija

"Ja bih zabranila takav sindikat, kakav je trenutno sada na našoj političkoj sceni. Oni stvarno nisu zaslužili da se pozivaju da će raditi nešto za tog malog čovjeka. Uspjeli su od radnika napraviti patnika i to je slika našeg radništva danas. Ako čelnik sindikata ima tako visoka primanja, živi na visokoj nozi, kako on može razumjeti čovjeka koji radi, ne dobije plaću? Da osjete to na svojoj koži, možda bi radili vidljive promjene i onda bi im do toga bilo stalo. Dok god rate tako kako rade, na takav način, za mene nisu vjerodostojni i ja bih takav sindikat jednostavno zabranila", navodi Đurđa Grozaj.

Na pitanje da li je problem samo u velikim platama i tome da ništa ne rade sindikalni funkcioneri, ili što možda nedostaje i neke solidarnosti među ljudima koji rade u Hrvatskoj, Grozaj odgovara: "Ima i toga, ali zapamtite, treba znati motivirati onoga koji je pasivan, ko misli da mu je trenutno dobro. Daj mu pokaži sliku. To bi trebao biti put sindikata, da one, kojima je dobro, upozori da se solidariziraju jer sutra možda neće biti dobro, ako se nešto ne promjeni. Znači, opet je tu ključna uloga sindikata, koji ne radi svoj posao na način kako bi trebao raditi".

Jedan od razloga što radnička klasa u Hrvatskoj ne deluje odlučnije jeste njena heterogenost – kaže Dragan Bagić, docent na Odseku za sociologiju Filozofskog fakulteta Sveučilišta u Zagrebu.

"Za prosvjedno djelovanje trebaju neki preduvjeti. Mora biti određena razina nezadovoljstva. Morate imati ideju protiv koga prosvjedujete, odnosno da imate ideju da neko, neki autoritet, vlast ili bilo tko, može doista promijeniti vašu situaciju. Morate imati ideju kako bi se ta situacija promijenila. Morate imati i nekoga ko bi sve to artikulirao, pa morate imati i nekog ko bi sve to i organizirao", ocenjuje Bagić.

Bagić ističe da o svim pomenutim tačkama se lako može videti da postoje različite situacije u različitim sektorima.

Prizor nakon protesta radnika, ilustrativna fotografijaPrizor nakon protesta radnika, ilustrativna fotografija

"U situaciji visoke nezaposlenosti, ljudima je najvažnije da sačuvaju bilo kakvo radno mjesto, makar bilo nekvalitetno. Ljudi rijetko sudjeluju u nekoj akciji isključivo iz frustracije i iz nekog pukog nezadovoljstva. Puko nezadovoljstvo nikada nije dovoljna stvar za bilo kavu mobilizaciju. To je neka pogrešna pretpostavka koja je široko prihvaćena, koja smatra da, ako su ljudi nečim nezadovoljni, da će se oni organizirati, mobilizirati i djelovati. Nezadovoljstvo je nužan, ali nikako nije dovoljan preduvjet za bilo kakve masovne prosvjede. Mislim da je, prije svega, problem u toj pretpostavci da postoji ta neka dovoljno velika kritična masa koja bi zadovoljila sve ove kriterije, koji su potrebni da bi se desila mobilizacija", reči su zagrebačkog docenta Filozofskog fakulteta.

Naš sagovornik ističe da društvo u Hrvatskoj nema potrebu za zajedničkim, artikulisanim protestom.

"Zato što svako ima drugačiju situaciju u svom sektoru, u svojoj djelatnosti u svojoj firmi, u svom zanimanju. Svako se nosi sa nekim drugim tipom problema, u drugo vrijeme, imate perioda kada su pod nekim pritiskom radnici u privatnom sektoru, ali tada nisu ovi u javnom", kaže Dragan Bagić, te dodaje:

"Nemate tu homogenost, nego zapravo heterogenost i fragmentiranost, ali to je normalno stanje. Ideja da je radnička klasa ujedinjena i jedinstvena je ideološka teza. Ona nikada nije bila opis stvarnosti, nego je bila jedan pokušaj kreiranja stvarnosti. Mislim da je ta heterogenost na neki način normalno stanje."

Kosovo: Radnici se boje da štrajkuju uprkos sve težem životu

Na Kosovu se radnici pribojavaju da se javno pobune jer u tom slučaju mogu dobiti otkaz. Imajući u vidu veliku nezaposlenost, većina se odlučuje da prećuti ono za šta bi trebalo da se bore. Takav slučaj je i u privatizovanoj Distribuciji za snabdevanje električnom energijom na Kosovu. Opširnije u tekstu Amre Zejneli.

Stručnjaci nemaju razloza da štrajkuju

Visoko specijalizovani stručnjaci, poput programera, izuzetno su traženi i dobro plaćeni, tako da nemaju neposrednog razloga za nezadovoljstvo, a naročito ne da protestuju na ulici. Jedan od njih je i inženjer Marko (39) iz Zagreba.

Programiranje, ilustrativna fotografijaProgramiranje, ilustrativna fotografija

"Bavim se informatikom. Kartično poslovanje. Održavanje sustava, da sve to funkcionira kako treba za krajnje korisnike. Dosta specijaliziran posao i osjetljiv zato što su uvijek u pitanju korisnici usluga banke i krajnji kartični klijenti. Mjesečna primanja su mi oko 10.000 kuna", navodi Marko.

Marko kaže da nije sindikalno organizovan "jer nemam interesa, niti neke potrebe za tim, a ni ne smatram da bih imao ikakve koristi od toga, iako u firmi postoji neki ogranak sindikata".

Na pitanje da li mu nedostaje više radničkih protesta u Hrvatskoj, Marko odgovara: "Nedostaje. Ja nemam nekog povoda, ali bih vrlo rado podržao bilo kakav oblik radničkih prosvjeda jer mislim da ih je premalo i uopće neki nedostatak volje. I za ono što se uspije održati, su vrlo zanemarljive brojke ljudi koji dođu na to".

Stručnjaci su traženi i u Crnoj Gori. Dejan Knežević, inženjer informacionih tehnologija, kaže za RSE da je zadovoljan svojim poslom, ali da se nada da bi se snašao kada njegova struka ne bi bila tražena kao sada.

"To je na neki način samostalan način rada. Uvijek sam u nekom svom poslu imao tu slobodu da mogu sebi da odredim vrijeme koliko da se radi i kada da se radi. Sviđa mi se ta sloboda jer kada uzmem neki projekt da radim, ocjenim koliko mi treba vremena da ga završim i sam sebe organizujem. Nemam nikakvih problema", pojašnjava Knežević, te naglašava:

"Vidim da su ljudi zadovoljni jer se u posljednje vrijeme dosta ulaže u kompjutere i xafsing. Ako se ima volje, mislim da se može u ovom poslu napredovati i da je tržište još uvijek relativno novo."

"Iz dosta okruženja sa kojima sam sarađivao, koji se bave poslom kojim se bavim i ja, vidim da su ljudi dosta zadovoljni jer se u posljednje vrijeme dosta ulaže u kompjutere i xafsing. Svakim danom se obim posla povećava. Ako se ima volje, mislim da se može u ovom poslu napredovati i da je tržište još uvijek relativno novo. Mislim da su ljudi generalno zadovoljni u ovom poslu."

Dejan Knežević tvrdi da nije razmišljao zašto u Crnoj Gori nema masovnijih štrajkova.

"U ovo doba, više gledamo sebe. Nezaposlenost jeste velika, ali ni ljudi nisu adekvatno motivisani da traže posao. Uvijek sam mogao da nađem neki posao i to mi nikada nije bio problem. Postoji dosta ljudi koji nemaju posao, ali i upoznajem dosta ljudi koji ga svakodnevno dobijaju", reči su Kneževića.

Upitali smo Kneževića šta bi uradio kada bi se naglo u njegovoj struci promenila situacija i kada bi se počeo suočavati sa sličnim problemima?

"Pretpostavljam da bih pokušao na neki način da se izborim za neka svoja prava jer svaki radnik mora da bude ispoštovan za platu i za doprinose koji trebaju da mu se plate", zaključuje Dejan Knežević.

/////////////////////

Video Ofšor poslovanje: Nemoralno, čak i kada je zakonito

Nakon obelodanjenih "Panamskih dokumenata", u temi sedmice govorimo kako biznismeni Balkana koriste ofšor poslovanje ne samo da bi izbegli plaćanje poreza već prikrili sumnjive načine na koje su stekli bogatstvo

"Panama papers" - kako bogataši peru novac

Milioni dokumenata i 2,6 terabajta informacija procurelo je iz baze jedne od najvećih advokatskih firmi iz Paname. Među državnicima Putin, Porošenko, Điping, Šarif, Makri, otac Dejvida Kamerona. Kremlj smatra da je glavna meta Putin

////////////////////////////////

MartinaS12

Martina Mlinarević-Sopta: Sretan Prvi maj, radnička klaso sjebane zemlje

Moj prvi maj nisu roštilji niti putovanja. U ublehaškoj zemlji bogatih političara i ucjenjene sirotinje koja godinama unatrag uopće ne zna šta su to prvomajski prosvjedi radnika, moj prvi ma

/////////////////////////

BUJRUM NARODE SLOBODE: Poslušajte 'prvomajsku' pjesmu Ede Maajke i Kultur Shocka (VIDEO) - 2

Poslušajte 'prvomajsku' pjesmu Ede Maajke i Kultur Shocka ...


//////////////////////

U SABORNOJ CRKVI NA VASKRS: Pogledajte atmosferu s Vaskršnje liturgije koju je zabilježio naš fotoreporter - 3

U SABORNOJ CRKVI NA VASKRS: Pogledajte atmosferu s ...


/////////////////////////////////
////////////////////////

ARKANOV SIN SIJE STRAH U BANJOJ LUCI: Društvo Cecinog sina pretuklo mladića!

29. Apr. 2016

//////////////////////////////

///////////////////////////////
 

Huffington post travel : Sarajevo na listi 10 najljepših gradova svijeta

//////////////////////////////////////////////



///////////////////////////
ruska crevca na srpskom žaru

Osnivamo sigurne kuće umesto da uložimo u ruski TV kanal

Srpska rusofiljo, i Putinu si teška! A još kad se kakvom ruskokolonašu opusti ruka, pa se raspiše k’o nezdrav – herojski je poduhvat sve to iščitati, a još herojskiji “stručno” ...

///////////////////////////////

Srbija je životinjska farma i stočna klanica

I zalaganje za samo evropske integracije dovoljno je da bi se neko našao na meti ruskokolonaških medija i nazovi-analitičara; možete onda da zamislite šta vas tek čeka ako ih zagovarate ...
///////////////////

Pohvala od zločinca

Vukašin, dečko koji obećava

///////////////////////

Zaključivanje ocena
/////////////////

Leksikon Trećeg rajha

Inozemna organizacija NSDAP

/////////////////////////////////////////

Njujorško podzemlje bez moćnog gangstera
//////////////////////

//////////////////////////////////////////

Poražena opozicija optužuje i protestuje

Lideri nekoliko opozicionih partija i koalicionih lista zatražili su u subotu na protestu u Beogradu ostavke predsednika Republičke izborne komisije Dejana Đurđevića i Miladina Kovačevića, direktora Zavoda za statistiku, pripisujući ..

//////////////////////////

Graham Bamford: Britanac koji se spalio zbog BiH

Britanac Graham Bamford se prije tačno 23 godine u znak protesta spalio u Londonu. Na ovaj čin se odlučio kako bi skrenuo pažnju britanske i svjetske javnosti na .

////////////////////////

Proleće 1992. godine

A mi smo samo stajali i ćutali

29.04.2016.

STJEPAN MESIĆ: NE DAJMO DA NAM OTMU MIR!

Stjepan Mesić: Ne dajmo da nam otmu mir!


tačno.net

Autor
28.4.2016. 


Image result for stjepan mesic

///////////////////////////

Izdvajamo

  • Evropa je došla do točke na kojoj mora, zajednički, poduzeti sve napore da se ne pretvori u novo poprište odmjeravanja snaga velikih, a pogotovo u poprište eksperimenta, drugdje već višekratno propalog, nametanja i vlada i društvenih sustava silom, a pod izgovorom uvođenja demokracije.
  • ////////////////////////

Evropa ne smije pristati da igra ulogu u opasnoj, a nametnutoj konfrontaciji s Ruskom Federacijom, koja je najvećim dijelom posljedica ruskog nepristajanja na bombašku politiku izvoza demokracije.

Bivši Predsjednik Republike Hrvatske Stjepan Mesić govorio je jučer na V. Moskovskoj konferenciji o međunarodnoj sigurnosti koja je održana u organizaciji Ministarstva obrane Ruske Federacije. Njegovo obraćanje prenosimo u cijelosti:  

Govoriti danas o miru i ratu u Evropi i o potrebi novog sustava evropske sigurnosti koliko je izazovno, toliko je i krajnje osjetljivo. Svjestan sam i jednoga i drugoga. Ipak, izazov prihvaćam, jer je nezaobilazna činjenica kako se o toj temi mora i razmišljati, i govoriti. Živimo, naime, u razdoblju kada se čini kao da su sva nekada prihvaćena načela međunarodnih odnosa zanemarena, u vremenu kada caruje sila i kada se silom nameću režimi koji nekome odgovaraju.

Odlučno kažem kako je to, i jedno, i drugo – apsolutno neprihvatljivo, pogotovo sa stanovišta malih zemalja, kakva je Hrvatska kojoj sam puno jedno desetljeće bio predsjednik.

Istina je, od godine 1975. kada je kroz dva ljetna mjeseca u Helsinkiju zasjedala Konferencija o evropskoj sigurnosti i suradnji, kada je donesen Završni dokument za kojega smo se nadali da je uvod u novo poglavlje evropske povijesti, prošlo je prilično dugo. Prošlo je više od četiri desetljeća. No, je li to razlog da zaboravimo sve ono o čemu se 35 zemalja, uključujući i Sjedinjene Države i Kanadu, tada dogovorilo?

I opet odlučno kažem: nije!

Od kraja Drugoga svjetskog rata do danas Evropa je proživjela najdulje razdoblje mira u svojoj povijesti. Da, bilo je terorističkih ispada, sjetimo se samo tzv. Crvenih brigade, ima i danas započetih i zamrznutih konflikata, ali u cjelini Stari je kontinent više od sedamdeset godina živio u miru. Gotovo cijeli jedan ljudski vijek.

Iz toga razdoblja mira moram izuzeti ratove u kojima se raspala jugoslavenska federacija. Oni su imali potencijal pretvaranja Evrope u ratno poprište, ali ostali su ipak ograničeni na dio područja nekadašnje Jugoslavije, s tisućama i desecima tisuća ubijenih i stotinama tisuća prognanih i izbjeglih.

To je bio prvi pokazatelj da se načela iz Helsinkija zaboravljaju, odnosno selektivno primjenjuju, ali i da Evropa, točnije: Evropska unija nema mehanizme sposobne da reagiraju u sličnim situacijama.  A iznad svega, nije bilo političke volje da se reagira.

Ja to najbolje znam, jer sam kao posljednji predsjednik Predsjedništva Jugoslavije obilazio evropske metropole, ali i sjedište Ujedinjenih naroda, uvjeravajući svoje sugovornike kako će u Jugoslaviji izbiti krvavi rat, ukoliko ništa ne učine da bi zaustavili agresivnu ekspanzionističku politiku tadašnjeg vodstva Srbije, jedne od jugoslavenskih federalnih jedinica.

Ili mi nisu vjerovali, ili nisu htjeli vjerovati, tek – učinjeno nije ništa, a ostalo je, kako se to obično kaže, povijest.

No, nakon ratova u kojima se raspala Jugoslavija, Evropa se ponovo vratila miru i jedva da je netko mogao predvidjeti kako ćemo se u proljeće godine 2016. okupljati u atmosferi što sve više sliči onoj iz vremena hladnoga rata; u atmosferi prožetoj međusobnim nepovjerenjem, uglavnom jednostranim i neosnovanim optuživanjem, te vojnim manevrima što ih jedna strana očito izvodi kako bi zaplašila drugu, dok joj druga na isti način odgovara, demonstrirajući svoju spremnost da se brani.

I još nešto, što se nikako ne smije zaboraviti. Vlada atmosfera propagandnog rata u kojemu se ne biraju sredstva. Laže se, prešućuje se, falsificira se, a sve zato da bi se “proizvelo” neprijatelja. Naravno, u svakome sukobu, pa bio to i onaj “hladni”, neprijatelj mora postojati. Ako ga nema, a – objektivno gledajući – nema ga, onda ga valja izmisliti.

E sada, to je evropski kontekst. No, Evropa nije usamljeni otok. Na domaku Evrope, ali i u samoj Evropi, događaju se stvari koje su u flagrantnoj suprotnosti s načelima iz završnog dokumenta Helsinške konferencije iz godine 1975. Posljedica je izbjeglička plima s kojom se Evropa pokazala nesposobnom nositi, ali i globalni terorizam koji je, dobrim dijelom, usputni proizvod politike nasilnog mijenjanja društvenih poredaka i vlada, odnosno uvođenja demokracije zapadnog tipa bez obzira na specifičnosti pojedinih zemalja, na njihovu povijest i kulturu.

Rezultati te politike su kaos i anarhija. Osim toga i nesigurnost, jer svaka država se s pravom pita: a tko je sljedeći na redu? Ne smijemo dopustiti da se politika koja je, doslovno, uništila nekoliko do tada uređenih i funkcionirajućih država, prenese u Evropu. Stoga je ono što Evropi treba – novi, odnosno ja bih čak rekao obnovljeni sustav sigurnosti.

Evropi je potrebno vraćanje na striktno poštivanje međunrodnoga prava, ali i na načela iz završnog akta Helsinške konferencije. Podsjetit ću vas samo na ona osnovna, upravo ona što se najčešće krše, odnosno zanemaruju. To su:

  • puna jednakost suverenih država,
  • suzdržavanje od upotrebe sile,
  • rješavanje sporova mirnim putem,
  • nemiješanje u unutarnje stvari drugih država
  • pravo naroda na samoodređenje,
  • suradnja među državama i
  • ispunjavanje u dobroj vjeri međunarodno preuzetih obveza.

Čovjeku se gotovo učini kao da je to citat iz neke znanstveno-fantastične knjige. No, šalu na stranu. Ono što želim reći je sljedeće. Evropa koja je, na žalost, opet jednom u svojoj povijesti na razmeđi između rata i mira, mora smoći snage, pameti i političke volje da se profilira kao samostalni faktor u međunarodnim odnosima.

Evropa se najprije mora vratiti Helsinkiju, a onda ga mora nadograditi. Pri čemu moram izraziti i rezervu u pogledu sposobnosti Evrope da to učini, uzimajući u obzir duboku krizu ne samo Evropske unije, nego i same ideje evropskog ujedinjenja.

No, ja drugoga izlaza ne vidim. I, moram dodati, najvažnije od svega, Evropa ne smije pristati da igra ulogu u opasnoj, a nametnutoj konfrontaciji s Ruskom Federacijom, koja je najvećim dijelom posljedica ruskog nepristajanja na bombašku politiku izvoza demokracije.

Evropa, dakle, mora prevladati svoje unutarnje podjele, mora shvatiti kako ni jedna članica Evropske unije neće dugoročno ostvariti svoje ciljeve, ako prethodno ne prihvati činjenicu da postoje zajednički evropski ciljevi i da u ostarivanje tih ciljeva mora biti uključena i Ruska Federacija.

Ponekada put u budućnost podrazumijeva i vraćanje na iskustva prošlosti . Moj je dojam da je Evropa došla upravo do te točke, a glavni orijentir u tome ugledanju na prošlost mora biti Helsinška konferencija, koliko god da je istina da je ona održana u posve drugačijim prilikama. Evropa je došla do točke na kojoj mora, zajednički, poduzeti sve napore da se ne pretvori u novo poprište odmjeravanja snaga velikih, a pogotovo u poprište eksperimenta, drugdje već višekratno propalog, nametanja i vlada i društvenih sustava silom, a pod izgovorom uvođenja demokracije.

Izlaz je samo i jedino u suradnji i u međusobnom povjerenju. Kada je Tolstoj pisao o ratu i miru, jednome od svojih likova stavio je u usta riječi: “Pa ipak, ja ljubim i cijenim samo pobjedu nad svima njima, onu tajanstvenu silu i slavu koja se ovdje nada mnom vije u magli.”

Tolstoj je bio veliki pisac i pisao je o ljudskim sudbinama u herojskim vremenima. Na nama je da shvatimo kako je herojstvo 21. stoljeća odreći se od pobjede “nad svima njima”, prihvatiti svakoga onakvog, kakav on jest i surađivati na uzajamnu korist.

Kada Evropa, ali i svijet to shvate, onda možemo reći da smo pobijedili. I to “sve njih” koji nam bilo prijetnjom rata, bilo izmišljanjem prijetnje ratom, bilo globalnim terorizmom, žele oteti mir.

Moja je poruka: ne dajmo da nam otmu mir!”













Stariji postovi

Jedinstvena Bosna i Hercegovina
<< 05/2016 >>
nedponutosricetpetsub
01020304050607
08091011121314
15161718192021
22232425262728
293031

MOJI LINKOVI

MOJI FAVORITI
-

Brojač posjeta
24710381

Powered by Blogger.ba